چپتر 549: هدفِ واقعی
چپتر 549: هدفِ واقعی
مردِ جوانی که زیرِ بازوی خوان اورو را گرفته بود، نگاهی به لومیان انداخت. لومیان کنارِ کالسکهران نشسته بود؛ یک پایش خمیده و پای دیگرش را بالا تکیه داده بود. چشمانِ مردِ جوان از خشمی آشکار شعلهور بود.
کالسکهران از ترس از جا پرید و با درماندگی کوشید از لومیان فاصله بگیرد. با این حال، چون اسب در جلویش بود و لوگانو در سمتِ چپش، در آن دستپاچگی جاخالیدادن ناممکن مینمود.
لوگانو آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و در دل کارفرمایش را بابتِ این پرخاشگریِ بیش از حد سرزنش کرد.
داره سعی میکنه ادای گرمان اسپارو رو دربیاره؟
ولی کارفرماش قبلاً همچین جنونی از خودش نشون نداده بود؛ برعکس، آدمِ باهوشی به نظر میرسید!
خوان اورو، پیرمردی با موهای سیاهِ رگهدار، ظاهراً به هفتتیری که پیشانیاش را نشانه رفته بود اعتنایی نداشت. سرش را چرخاند، از مسیرِ سلاح کنار رفت و به راهش ادامه داد.
لومیان با دیدنِ این صحنه، بیدرنگ ماشه را کشید.
بنگ!
گلولهای زردرنگ از هفتتیر شلیک شد و یکراست شقیقهٔ خوان اورو را نشانه رفت.
در همان لحظه، کفِ دستی مسیرِ گلوله را سد کرد و باعث شد از شتاب بیفتد و به چرخش درآید. گلوله در کفِ دست نشست، گویی در باتلاقی غلیظ فرورفته باشد.
آن دستِ پهن و آفتابسوخته از آنِ مردِ جوانی بود که زیرِ بازوی خوان اورو را گرفته بود. با لبهایی که از سرِ تحقیر کج شده بود به لومیان غره رفت. سپس فریاد زد: «عقلت رو از دست دادی؟»
پیش از آنکه حرفش تمام شود، گویهای آتشینِ سرخرنگی که هالهشان تقریباً به سفیدی میزد، درست در مقابلش و در فاصلهٔ کمتر از یک متری ظاهر شدند. گویها او را در حلقهای از آتش محاصره کردند.
تقریباً در همان دم، لومیان حس کرد از واقعیت کنده شده است. کالسکه از زیرِ پایش ناپدید شد، زمین از پیشِ چشمانش محو گشت و خود را در خلأِ بیپایانی از تاریکی یافت.
نیرویی نادیده گویهای آتشینِ سرخ و تقریباً سفید را مهار کرد؛ گویها تغییرِ مسیر دادند و از مسیرِ اصلیشان به پایین سقوط کردند.
غرمب!
دهها متر دورتر به حاشیهٔ جاده برخورد کردند و گودالهایی عمیق و عظیم برجای گذاشتند.
اسبها وحشتزده روی پاهای عقب برخاستند و از ترس شیهه کشیدند. کالسکهران غریزی افسار را کشید و کوشید حیواناتِ رمیده را آرام کند.
«توهمی» که لومیان تجربه کرده بود، با صدای انفجار در هم شکست. دوباره خوان اورو و مردِ جوان را دید.
خوان اورو، با چهرهای پر از چینوچروک و ریش و موهایی که سیخ شده بود، عصای سیاهش را بالا آورد و با صدایی بم غرید: «کافی نبود؟»
لومیان پوزخندی زد و بارِ دیگر هفتتیرش را بالا آورد و رئیسِ صنفِ ماهیگیران را نشانه گرفت.
در همان لحظه، صدای روبیو پاکو از کالسکهٔ پشتی به گوش رسید.
به زبانِ اینتیسی گفت: «بذارید رد بشن.»
تازه آن موقع بود که لومیان دستش را پایین آورد و با لبخندی به زبانِ اینتیسی گفت:
«کارفرمای من میگه میتونید برید.»
طوری رفتار میکرد که انگار زبانِ کوهستانیِ خوان اورو و مردِ جوان را نمیفهمد.
خوان اورو پیش از آنکه نگاهش را برگیرد، لحظهای او را برانداز کرد. با تکیه بر عصایش، کالسکه را دور زد و به پهلوی آن رفت. مردِ جوانی که زیرِ بازویش را گرفته بود، غضبآلود به لومیان چشمغره رفت، اما چون لومیان زبانش را نمیفهمید، از گفتنِ ناسزا درمانده بود.
خوان اورو نگاهی به پنجره انداخت و با آرامش پرسید: «مارتا، شنیدم حالت خوب نیست؟»
پیرزن از پشتِ شیشه با صدایی ضعیف جواب داد: «بله.»
خوان اورو سر تکان داد.
«فرماندار اجازه داده بری دنبالِ درمان؟ میخوای باهاش صحبت کنم؟»
روبیو از طرفِ مادرش جواب داد: «قبلاً اجازه داده.»
خوان اورو سرش را کمی تکان داد و دیگر پافشاری نکرد: «خوبه.»
برگشت و با تکیه بر عصایش، آرام به سمتِ ساختمانی رفت که اقامتگاهِ فرماندارِ دریا در آن قرار داشت.
مردِ جوانی که همراهش بود، پیش از آنکه دوباره حواسش را پیِ پیرمرد بدهد، آخرین چشمغره را به لومیان رفت.
لومیان در جایش جابهجا شد؛ گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است. به لوگانو گفت: «کالسکه میتونه به راهش ادامه بده.»
لوگانو به خود آمد و بیدرنگ به کالسکهرانِ وحشتزده دستور داد اسبها را آرام کند و هرچه زودتر از روستای میلو خارج شوند.
بیهیچ دردسری، به پلاکِ ۲۱ در خیابانِ سنت لانا بازگشتند.
لومیان لودویگ را، در حالی که دهانش هنوز از چربی برق میزد، از جورجیا تحویل گرفت و به روبیو پاکو لبخند زد.
«قولت یادت نره. وگرنه...»
لبخندی زد و جملهاش را ناتمام گذاشت.
روبیو به زبانِ اینتیسی جواب داد: «نگران نباشید.»
پس از رفتنِ لویی بری، پسرخواندهاش و مترجمشان، جورجیا آهِ آسودگی کشید و نگاهی به شوهرش انداخت.
«تا حالا ندیده بودم بچهای اینقدر غذا بخوره. حتماً یه چیزیش هست!»
روبیو بیتفاوت جواب داد: «وگرنه لویی بری به این راحتی نمیذاشت پیشِ ما بمونه.»
...
خیابانِ آکینا، متلِ سولو.
پس از بستنِ در، لوگانو نتوانست جلوی خودش را بگیرد و از لومیان پرسید: «چـ... چرا اینقدر پرخاشگرانه رفتار کردید؟ اون رئیسِ صنفِ ماهیگیرانِ پورت سانتاست، آدمِ کلهگندهایه. تازه، ما توی روستای میلو هستیم!»
شک کرده بود که کارفرمایش نقشهٔ پنهانی در سر دارد.
لومیان نگاهی به راهنمایش انداخت و پوزخند زد.
«دیگه چه دلیلی میتونه داشته باشه؟ وقتی جلوی چشمِ همه درگیری راه میندازی، بعیده که هیچکدوم از طرفین بتونن با تمامِ قوا بجنگن. این بهترین فرصته تا محکشون بزنیم و ببینیم چنمرده حلاجان. اگه میخواستیم این کار رو تو تاریکیِ شب بکنیم، وقتی که هیچکس پشیزی برای اقتدارِ کلیسای مادرِ زمین و دولتِ فیناپوتر ارزش قائل نیست چی؟ اونموقع خیلی خطرناک میشد.»
اگر لومیان میفهمید خوان اورو قدرتهایی در حدِ خدایان دارد، باید سریع دستبهکار میشد و نیروی کمکی خبر میکرد!
لوگانو که دوزاریاش افتاده بود، گفت: «آهان، فهمیدم...»
جنونِ کارفرماش فقط ظاهرسازی بود. هر اقدامِ افراطیاش هدفِ پنهانی داشت!
اما چرا تو پورت سانتا بود؟ آیا برای مراسمِ دعای دریا نقشهای داشت؟ چرا آدمهای صنفِ ماهیگیران رو هدف گرفته بود؟
خیلی خطرناک به نظر میرسید!
بهتر نیست زودتر استعفا بدم و بیخیالِ بقیهٔ دستمزدم بشم؟
لومیان به مترجمِ ساکت نگاه کرد و به طرفِ صندلیِ راحتیِ اتاقِ نشیمن رفت و با لبخند رویش نشست. به پشتیِ صندلی تکیه داد و آرام گرفت.
چیزی که به لوگانو گفته بود، فقط یکی از لایههای انگیزههایش برای اقداماتِ اخیر بود—سطحیترین لایهاش.
مهمتر از همه، لومیان قصد داشت با اقداماتِ افراطیاش پیامِ روشنی بفرستد:
او در پورت سانتا بود تا دربارهٔ مراسمِ دعای دریا تحقیق کند و ترسی از صنفِ ماهیگیران یا روستای میلو نداشت. او قدرت و شجاعتِ لازم برای اثباتِ این حرف را داشت!
نفوذ به اقامتگاهِ فرماندارِ دریا یا با خونسردی نشانه گرفتنِ هفتتیر به سمتِ سرِ خوان اورو و شلیک کردن—همهٔ اینها برای رساندنِ همین پیام بود.
لومیان باور داشت که در پورت سانتا کسانی هستند که از مراسمِ دعای دریای صنفِ ماهیگیران ناراضیاند. هر چه باشد، ذینفعانِ اصلی ماهیگیران، بازرگانانِ دریایی و افرادِ شاغل در صنایعِ مرتبط بودند که نمایندهٔ کلِ جمعیتِ پورت سانتا به حساب نمیآمدند.
برای مثال، با اینکه کلیسای مادرِ زمین و دولتِ پورت سانتا به صنفِ ماهیگیران خودمختاری داده بودند و پای غریبهها را از دخالت بریده بودند، کسی که آنقدر جسارت داشت که بیتوجه به عواقب تحقیق کند، ممکن بود دیگران را وسوسه کند. آیا ممکن بود آنها در سکوت یا حتی پنهانی از این شخص حمایت کنند تا برای منافعِ خودشان دردسر درست کنند؟
به همین ترتیب، ذینفعان هم متحد نبودند. سود بردنِ عدهای به معنای ضرر کردنِ عدهای دیگر بود؛ قدرتمندان رقبای حسودی داشتند. با اینکه آنها نمیخواستند مراسمِ دعای دریا متوقف شود، احتمالاً دلشان میخواست صاحبانِ قدرت لطمه ببینند و جایگاهشان را خالی کنند.
لومیان با برافراشتنِ پرچمِ تحقیق دربارهٔ مراسمِ دعای دریا و نشان دادنِ قاطعیت، استواری و قدرت، نیازی نداشت که با زحمت سرنخ جمع کند. او میتوانست از همان اقامتگاهش، اطلاعاتِ مختلفی را بهصورتِ آشکار و پنهان دریافت کند و با مقایسهٔ آنها، صحتشان را بسنجد.
برای غریبهای با وقتِ محدود، این سریعترین و مؤثرترین راه برای کشفِ کلِ فرایندِ مراسمِ دعای دریا و حقیقتِ حادثهٔ سالِ گذشته بود.
برای عضوِ کلیدیِ دروغِ آوریل که در سایهها کمین کرده بود و احتمالاً تله میگذاشت، این حرکتی راهبردی بود تا توجه را به سمتِ ماجراجو لویی بری جلب کند و شکوشبهه برانگیزد.
در زمانِ مناسب، لومیان با تکیه بر اطلاعاتِ بهدستآمده و سرنخهای کشفشده، شانسِ این را داشت که آنها را از طریقِ تلهٔ خودشان رسوا کند.
البته، ایرادِ اصلیِ این نقشه خطرِ نسبیاش بود. قرار دادنِ خودش در کانونِ توجه یک خطر محسوب میشد، اما در تعقیبِ شکار، خطرها اجتنابناپذیر بودند. علاوه بر این، لومیان متحدانِ زیادی داشت.
همانطور که این افکار در ذهنِ لومیان میچرخید، فهمید که تبدیل شدن به یک توطئهگر درکِ روشنتری از وضعیت و درگیریهای بینِ گروههای مختلف به او داده است. اگر میخواست از اصطلاحِ محبوبِ اورور استفاده کند، بینشِ عمیقتری نسبت به توطئهها پیدا کرده بود: «درخشانترین توطئه، توطئهای آشکار است!»
این به اصلِ کلیدیِ او برای ایفای نقشِ آیندهاش تبدیل شد.
حوالیِ ساعتِ ۲ بعدازظهر، لومیان پیامرسانش، توبهکار باینفل را دید که از خلأ بیرون آمد و نامهای به دستش داد.
با گیجی پرسید: «از طرفِ کیه؟»
مگه با کسایی که باید ارتباط برقرار میکردم، تماس نگرفته بودم؟
باینفل جواب داد: «از طرفِ همون دیوبانوی قدبلنده.»
باز چه خبر شده فرانکا؟ لومیان نامه را گرفت و مشغولِ خواندن شد.
مردی که اون و ژنا تو طبقهٔ چهارمِ دخمهها باهاش روبهرو شده بودن، مشکوک بود که از دنیایی اومده که استادِ آسمانی توش سکونت داره—دنیای پیش از مهاجرتش؟ مردمکِ چشمانِ لومیان کمی گشاد شد.
این قضیه با اعضای جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری فرق داشت؛ اونا از طریقِ ارواحشون مهاجرت کرده بودن، اما این افراد بدنهاشون رو هم با خودشون آورده بودن!
لومیان در میانِ تعجبش، به سؤالی حیاتی فکر کرد.
چرا باید همچین شخصی به طبقهٔ چهارمِ دخمهها پا بذاره؟
به این خاطر بود که چشمهٔ زنانِ سامری به همراهِ آبِ سرریزِ رودخانه استیکس که پلی بینِ دو جهان بود، اونجا مهروموم شده بود؟
آیا قبل از این هم افرادِ مشابهی واردِ دنیای ما شده بودن؟ اگه اینطوره، چرا مثلِ امپراتور روزل و بقیهٔ مهاجرها هیچ ردی از خودشون به جا نذاشتن؟
به نظر میرسه سفرِ اکتشافیِ فرانکا و ژنا به طبقهٔ چهارمِ دخمهها پر از تصادف باشه. اونا نهتنها یه پارهٔ جدید از عالمِ آینه کشف کردن، بلکه با همچین شخصی هم روبهرو شدن.
لومیان پس از نوشتنِ نامهای برای فرانکا، تازه میخواست از لوگانو بخواهد روزنامههای امروز را ترجمه کند که صدای قدمهایی در راهرو پیچید.
ابروهایش پرید. صندلیِ دستهداری را جلو کشید و رو به در نشست.
تق، تق، تق. چند ثانیه بعد، صدای در زدن روی درِ سوئیتشان طنین انداخت.
لوگانو پرسید: «کیه؟»
صدایی پخته و ملایم از پشتِ در به گوش رسید.
«من نوئلیا از سازمانِ باروری هستم.»
لومیان با شنیدنِ این نام، کمی به عقب تکیه داد و لبخند زد.
حس کرد که هضمِ معجونِ توطئهگرش کمی بیشتر پیش رفته است.