چپتر 55: نقابِ شخصیت
چپتر 55: نقابِ شخصیت
اگر لومیان درست به یاد میآورد، پییر بری بیشک گذشته از ظهرِ ۳۰ مارس برای نیایش به کلیسای جامع میرفت. او و ریموند در چرخهٔ قبلی با او روبهرو شده بودند و لومیان نیز در ساعتی مشابه در میدانِ دهکده او را دیده بود.
اما حالا دیگر ساعت سه یا چهارِ بعدازظهر بود!
لومیان پرسید: «کِی رفت؟»
مارتی لحظهای تأمل کرد و پاسخ داد: «حدودِ زمانی که طول میکشه آدم یه مایل راه بره.»
در روستا، بهجز عدهای انگشتشمار، کمتر کسی ساعت داشت. زمان معمولاً با فعالیتها و نشانههای خاصی مثلِ فصلِ برداشتِ انگور، مدتزمانِ یک مایل پیادهروی و چیزهایی از این دست بیان میشد.
بدیهی بود که اگر بازهٔ زمانی آنقدر کوتاه بود که مردم بتوانند دقیقتر درکش کنند، در گفتارِ روزمره از عبارتهایی مثلِ «چند دقیقه» و «۱۵ دقیقه» استفاده میکردند.
یه مایل؟ خیلی دور نیست... لومیان گمان میکرد پییر بری حوالیِ ظهر به کلیسای جامع رفته و هنوز بازنگشته بود.
یک مایل در کوردو برابر با یک کیلومتر در دستگاهِ متریکِ اینتیس بود.
لومیان پس از خداحافظی با مارتی، مادرِ پییر، خانهٔ بری را ترک کرد و بهسوی میدانِ دهکده راه افتاد.
مطمئن نبود پییر بری ظهر به کلیسای جامع رفته و بعدازظهر دوباره به آنجا بازگشته، یا اینکه کاری پیش آمده و بازگشتش را به تأخیر انداخته بود.
اگر حالتِ اول رخ داده بود، لومیان حس میکرد کاسهای زیر نیمکاسه است. اینکه پییر بری برای دیدنِ کشیش مرتب به کلیسای جامع برود، بسیار غیرعادی بود. قطعاً اتفاقِ شومی در جریان بود.
اگر حالتِ دوم بود، مشکلِ بزرگی به حساب میآمد!
پیش از آنکه لومیان با خاطراتِ دستنخوردهاش و اورور که از پیش چرخه را میشناخت، دست به اقدامی بزنند، تاریخ باید بیتغییر میماند!
هرگونه انحرافی نشان میداد خواهر و برادر الگوی چرخهها را کاملاً درک نکردهاند، یا اینکه کسانِ دیگری هم بودند که میتوانستند خاطراتشان را حفظ کنند.
با این فکر، لومیان آهی کشید و دستش را بالا آورد تا به صورتش بکوبد.
آنقدر جا خورده بود که فراموش کرد بپرسد آیا پییر ظهر به کلیسای جامع رفته بود یا نه.
این موضوع بسیار حیاتی بود.
حالا دیگر برگشتن و پرسیدن بیش از حد شکبرانگیز بود. لومیان تنها زمانی میتوانست اطلاعاتی از پییر به دست بیاورد که بعداً با هم مینوشیدند. بهسرعت کلافگیاش را فروخورد و با گامهای بلند بهسوی میدان راه افتاد.
بهمحضِ ورود به کلیسای جامعِ خورشیدِ فروزانِ ابدی، کشیش، گیوم بنه، را دید که با چند گلِ آفتابگردان جلوی محراب ایستاده بود. با چند نفری که در ردیفِ اولِ نیمکتها نشسته بودند، گفتوگو میکرد.
تا لومیان وارد شد، گیوم بنه حرفش را قطع کرد و نگاهی به او انداخت.
نقشهای تو کاره؟ لومیان لبخندزنان به محراب نزدیک شد و کسانی را که به «موعظهٔ» کشیش گوش میدادند، برانداز کرد.
چوپان پییر بری، پونس بنهٔ اوباش و چند تن از نوچههایش را دید. معشوقهٔ کشیش، مادونا بنه، و سیبِل بری هم آنجا بودند. از دیدنِ مردی دیگر جا خورد اما حضورش را منطقی یافت—آرنو آندره، کوچکترین پسرِ ناروکا، کشاورزی چهلواندی ساله.
لومیان لبخندزنان گفت: «سلام، پییر...» اما حرفش را نیمهکاره خورد.
نیمهٔ دومِ جملهاش قرار بود این باشد: «مگه قرار نبود نوشیدنی مهمون کنی؟ اینجا چیکار میکنی؟» با این حال، ناگهان هشیار شد و به یاد آورد که این قرار هنوز در این چرخه گذاشته نشده است.
این اتفاقی بود که فقط در چرخهٔ قبلی رخ داده بود. این اولین باری بود که لومیان در این چرخه با چوپان پییر بری روبهرو میشد.
واکنشهای لومیان در مقامِ شاهِ شیطنتِ کوردو، بهسرعتِ برق بود. بیدرنگ حالتش را عوض کرد و دستانش را بهسوی محراب گشود.
«ستایش بر خورشید!»
در همان حال که ظاهرش را حفظ میکرد، افکارش بهسرعت به کار افتاد تا بهانهای تازه بتراشد.
لومیان پس از ادای احترام به خورشید و شنیدنِ پاسخِ کشیش، چرخید و رو به پییر بری کرد که گوشهٔ ردیفِ اول نشسته بود و با سردرگمی نگاهش میکرد.
«شنیدم برگشتی دهکده، واسه همین رفتم خونهتون دنبالت. نگو اینجایی، تو کلیسای جامع.»
نامی از خبرچین نبرد، چرا که میدانست بیشک کسی پییر بری را در مسیرِ کلیسای جامع دیده است.
چون دروغش شاهدی نداشت، لومیان گزینهای پشتیبان هم در آستین داشت—پدرِ آوا، گیوم لیزیهٔ کفاش.
پییر بری که ردایی قهوهایتیره به تن داشت، از جا برخاست و در حالی که چشمانِ آبیاش لبریز از تفریح و سردرگمیِ ملایمی بود، پرسید: «چرا دنبالم میگشتی؟»
لومیان از پیش بهانهای پذیرفتنی در آستین داشت. پوزخندی زد و پاسخ داد: «دلم لک زده قصههای چوپانیت رو بشنوم. کشورهای مختلف، دهکدههای جورواجور و جاهای گوناگون. حتماً خیلی جذابن.»
پیش از این نیز برای افزودن بر دانستههایش، اغلب پای صحبتِ چوپانهای تازهبرگشته مینشست.
بیآنکه منتظرِ پاسخِ پییر بری بماند، لومیان نگاهش را از موهای سیاهِ ژولیده و چربِ او گرفت و به کفشهای چرمیِ نونوارش دوخت.
«پولی به هم زدی؟»
پییر بری لبخندزنان پاسخ داد: «کارفرمای فعلیام این بار دستودلبازتر بود و چیزای زیادی بهم بخشید. بعداً یه نوشیدنی مهمونت میکنم.»
«باشه.» این دقیقاً همان چیزی بود که لومیان برایش تور پهن کرده بود.
حتی پرسید: «کِی میری؟»
این رفتار، برازندهٔ یکی از مشتریانِ همیشگیِ میخانهٔ کهنه بود. برای تلکه کردنِ یک لیوان شراب هیچ شرمی در چهره نداشت.
پییر بری نگاهی به کشیش، گیوم بنه، انداخت و اشارهٔ تأییدآمیزی از او گرفت.
او پیشنهاد داد: «بعد از شام چطوره؟»
لومیان بیدرنگ پذیرفت: «قبوله.»
سپس، زیر نگاهِ خیرهٔ چوپان، کشیش، پونس بنه و همراهانشان، در دومین ردیفِ نیمکتها که به او نزدیکتر بود نشست.
پییر بری لحظهای جا خورد: «...» «برنمیگردی؟»
لومیان لبخندِ گشادی زد.
«خیلی وقته نیایش نکردم. از این فرصت استفاده میکنم تا نیایش کنم، مبادا خدا فکر کنه بهاندازهٔ کافی مؤمن نیستم.»
«شما به کارتون برسید، به کارتون برسید. وانمود کنید من اینجا نیستم.»
این را گفت، چشمانش را بست، سرش را کمی پایین انداخت و دستانش را روی سینه ضربدری گذاشت.
پییر بری، گیوم بنه، پونس بنه و بقیه نگاهی به هم انداختند و زبانشان بند آمد.
پس از مدتی انتظارِ صبورانه، وقتی دیدند لومیان هنوز غرق در نیایش است، کشیش رو به پییر بری کرد و با اشاره از او خواست ماجرا را جویا شود.
پییر بری به کنارِ لومیان رفت و به شانهاش زد.
«تا کی میخوای نیایش کنی؟»
لومیان چشمانش را باز کرد و با لحنی جدی گفت: «قصد دارم تا وقتِ شام نیایش کنم. چون کارِ دیگهای هم ندارم، بعدش میتونم اعتراف کنم.»
با شنیدنِ این حرف، عضلاتِ پیشانیِ گیوم بنه پرید.
او با نگاه به مادونا، سیبِل، پونس، آرنو و دیگرانی که منتظرش بودند، نفسش را بهآرامی بیرون داد. به پییر بری علامت داد و به سمتِ در اشاره کرد.
پییر بری پیامِ ناگفتهٔ کشیش را فهمید و شتابان به لومیان گفت: «نیایشِ من تموم شد. الان بریم میخانهٔ کهنه؟»
لومیان با لبخندی که تا بناگوشش کشیده شده بود، برخاست: «حتماً!» در رفتارش هیچ نشانی از وقار یا تقوا دیده نمیشد.
پیشتر دریافته بود که ورودش، نقشههای کشیش و همدستانش را مختل کرده است. در تلاشی شیطنتآمیز برای دستانداختنِ آنها، وانمود کرد که به نیایش علاقهمند است و آنقدر ماند تا پییر بری مجبور شود زودتر از موعد آنجا را ترک کند.
حدس میزد کشیش دستش را خوانده باشد، اما اگر در چنین شرایطی کمی شیطنت نمیکرد، پس لقبِ شاهِ شیطنتِ کوردو چه فایدهای داشت؟
باید شخصیتِ همیشگیاش را حفظ میکرد تا شکِ کسی را برنینگیزد!
لومیان افسوس خورد که خواهرش احتمالاً برای صحبت با آن سه گوسفند به خانهٔ بری رفته است. اگر او حضور داشت، میتوانست کاغذِ سفید را به کلیسا بفرستد تا مخفیانه نقشهٔ کشیش را بشنود و اطلاعاتِ ارزشمندی به دست آورد.
لومیان در حالی که به دنبالِ پییر از کلیسا خارج میشد و به سمتِ میخانهٔ کهنه میرفت، در دل با خود گفت: شاید بتونم تو چرخهٔ بعدی این کار رو بکنم، اما پییر متوجهِ پاییدنمون نمیشه؟ پییر آدمِ سادهای نیست. قطعاً از یه آدمِ عادی مثل کشیش خیلی تواناتره...
...
در آغلِ گوسفندان، پشتِ خانهٔ بری.
اورور که پیراهنی سفید به تن داشت، جنگل را دور زد و از روی حصارِ چوبی پرید.
او بهعنوانِ زنِ جذابی که بهندرت در دهکده دیده میشد، مجبور بود این مسیرِ نسبتاً خلوت را انتخاب کند. در غیر این صورت، گرفتارِ گپزدنهای بیهوده یا بدتر از آن، سوءظنِ دیگران میشد.
اورور در حالی که به سمتِ سه گوسفندی که کنارِ تودهٔ کاه کز کرده بودند پیش میرفت، با حسرت با خود فکر کرد: کی قراره طلسمهای نامرئی شدن و پنهانسازی تو سایه رو یاد بگیرم؟
او به زبانِ هایلندی گفت: «نترسید. من دشمنِ چوپان پییر بری هستم.»
چشمانِ سه گوسفند که پشمهایشان به کثافت آلوده بود، بهسرعت تغییر کرد. هوشیاری و ترسِ اولیهشان جای خود را به امید و سردرگمی داد.
با وجودِ احتیاطِ اولیهشان، عقبنشینی نکردند و اجازه دادند اورور نزدیک شود.
اورور ادامه داد: «من از یه راههایی متوجهِ وضعیتِ عجیبِ شما شدم. شما قبلاً انسان بودید، مگه نه؟»
چشمانِ سه گوسفند ناگهان پر از بهت، شادی، امید و ناباوری شد. آنها غریزی بعبع کردند.
اورور آنها را برانداز کرد.
«شما نمیتونید حرف بزنید، اما میتونید بنویسید، درسته؟»
یکی از گوسفندها لحظهای خشکش زد و سپس شتابان روی زمین چیزی نوشت.
او کلمهٔ سادهای به زبانِ هایلندی خطخطی کرد: «بله.»
گوسفند تأیید میکرد که آنها زمانی انسان بودهاند.
«چه اتفاقی افتاد؟ چرا به گوسفند تبدیل شدید؟» اورور اندکی تأمل کرد و افزود: «برای اینکه وقت گرفته نشه، اول، وسط و آخرِ ماجرا رو جداگانه بنویسید.»
سه گوسفند کار را بین خود تقسیم کردند و با استفاده از سُمهایشان، بخشهای مختلفِ داستان را روی خاک نوشتند.
دیری نپایید که هر کدام یک جمله را کامل کردند.
«ما رو گرفتن.»
«یه آیین اجرا شد.»
«توی پوستِ گوسفند پیچیدنمون و به گوسفند تبدیل شدیم.»
افکارِ اورور بهسرعت میچرخید: یه جادوی آیینی که میتونه با استفاده از پوستِ گوسفند، انسان رو به گوسفند تبدیل کنه؟ هوم. این قطعاً از تغییرِ شکلِ مستقیمِ یه آدم به گوسفند آسونتره. تنها سؤال اینه که این آیین کدوم ایزد رو احضار میکرده؟ او پرسید: «پییر بری شما رو گرفت؟ اون تنهاست؟»
میخواست از قدرتِ فعلیِ پییر بری باخبر شود.
یکی از گوسفندها جواب داد: «بله.»
گوسفندِ دیگر اضافه کرد: «اون یه همدست داره. هر دوشون بینهایت قوی بودن.»
پییر بری قبل از برگشتنش به دهکده اینقدر قوی بوده؟ اورور ناگهان حس کرد مشکلی وجود دارد.
پس چرا به نظر میرسید پییر بری تحتِ سلطهٔ گیوم بنه، کشیشِ دهکدهست؟
گیوم بنه که هنوز یه آدمِ عادی بود!