چپتر 551: یکی پس از دیگری
چپتر 551: یکی پس از دیگری
لومیان همانطور که ناپدید شدنِ نوئلیا در راهرو را تماشا میکرد، به این فکر افتاد که تکیهکلامِ دیگری اضافه کند: «شما فیناپوتریها.»
با این حال، مهربانیِ نوئلیا یادآورِ این بود که کاوش در آیینِ دعای دریا کارِ سادهای نیست. خطرهای همراه با آن نیازمندِ توجهِ جدیِ کلیسای مادرِ زمین بود.
با وجودِ این، لومیان باور داشت که میشد از بسیاری از خطرها دوری کرد و تمایلی نداشت فعالانه با آنها روبهرو شود.
هدفِ اصلیاش پردهبرداری از حقیقتِ نهفته در آیینِ دعای دریا و از بین بردنِ تأثیرِ باورهای عامیانه بر پورت سانتا نبود تا از تبدیل شدنِ ساکنانش به هیولا جلوگیری کند. هدفِ واقعیِ او کشفِ جزئیاتِ شوخیِ دروغ آوریل برای ردیابیِ اولترامن و بارد و اعدامِ تکتکِ آنها بود. با توجه به اینکه پورت سانتا گرفتارِ مشکلات و دملهای چرکینِ بیشماری بود، لومیان نیازی به افشای آنها نمیدید؛ میتوانست بهموقع عقبنشینی کند.
پنهان کردنِ انگیزههای واقعیاش، اصلِ بنیادینِ ایفای نقش بهعنوانِ یک توطئهگر بود!
این کار میتوانست باعث شود دیگران تصمیماتش را اشتباه تفسیر کنند و در لحظاتِ حساس واکنشِ نادرستی نشان دهند.
لومیان پس از بستنِ در، کلاهِ حصیریِ طلایی را برداشت و روی صندلیِ راحتی لم داد. پوزخندی به راهرو زد و با علاقه با خودش زمزمه کرد: «نفرِ بعدی که اطلاعات میده کیه؟ روبیو پاکو که مشخصه از دوشیزگان دریا خوشش نمیاد و از اینجور چیزا متنفره، یا اون خانوادههایی که سالهاست مقامشون رو بهعنوانِ اعضای کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران از دست دادن؟»
زیرِ نورِ درخشانِ خورشیدِ بیرونِ پنجره، لومیان بهسرعت کتابهای درسیای را که خریده بود ورق زد، به این امید که دانشِ مرتبطِ بیشتری را حفظ کند و بفهمد. نمیتوانست صبر کند تا اثرِ طلسمهای کوچک از بین برود و چیزی در ذهنش باقی نماند.
حدودِ یک ساعت بعد، صدای قدمهای ناآشنایی در راهرو پیچید.
تق، تق، تق. صدای در زدنِ دیگری روی درِ اتاقش طنینانداز شد.
لومیان به زبانِ هایلندرِ ساده پرسید: «کیه؟»
صاحبِ متل، اوتا گیوم، به زبانِ اینتیسی جواب داد: «کتابی که خریده بودید رسید.»
کتابی که خریدم؟ من کِی کتاب خریدم؟
لومیان متفکرانه ایستاد. در را باز کرد و کتابی با بستهبندیِ ارزان اما رنگارنگ را از پیرمرد گرفت.
عنوانِ کتاب «سفر به دورِ فیناپوتر» بود.
لومیان وانمود کرد عنوانِ نوشتهشده به زبانِ هایلندر را نمیفهمد و به خودش خندید.
«باید صبر کنم مترجمم برگرده و برام ترجمهش کنه. شاید حتی تا قبل از اینکه با ورق زدنِ فرهنگلغت با فیناپوتر خداحافظی کنم، نتونم ازش سر در بیارم.»
اوتای پدر نشان داد که حرفش را میفهمد.
«وقتی تازه پام به پورت سانتا رسیده بود، هفت هشتتا از رفقا یه فرهنگلغتِ اینتیسی به هایلندر رو شریکی استفاده میکردیم. هیچکدوممون جرئت نداشتیم تنهایی بریم بیرون. اما بعدِ اینکه یکم اینجا پلکیدیم و خودمون رو مجبور کردیم با محلیها گپ بزنیم، کمکم قلقش دستمون اومد. راستش رو بخواید، هایلندر خیلی شبیهِ اینتیسیه.»
لومیان پیش از بازگشت به اتاقش گپِ کوتاهی با اوتای پدر زد و با «سفر به دورِ فیناپوتر» در دست، روی صندلیِ راحتی لم داد.
کتاب را برگرداند، عطفش را گرفت و تکانی به آن داد.
کاغذِ سفیدِ تاشدهای از آن بیرون افتاد.
لومیان آن را گرفت و با حرکتی سریع بازش کرد.
روی آن به زبانِ اینتیسی نوشته شده بود:
دوشیزگان دریا نیز اجازه ندارند پورت سانتا را ترک کنند یا با غریبهها ازدواج کنند. اما در طولِ سالها استثناهایی هم پیش آمده است.
زنانِ فیناپوتر پیش از ازدواج به دنبالِ عشق و عاشقی میروند. زنانِ پورت سانتا نیز تفاوتی ندارند. در طولِ هزارهٔ گذشته، بسیاری از دوشیزگان دریا برای حفظِ عشق یا آزادیشان فرار کردهاند. حدودِ ۳۰ تا ۴۰ نفر موفق به فرار شدهاند. تازهترین مورد به بیش از ۲۰ سالِ پیش برمیگردد. یکی از دوشیزگان دریا با یک اینتیسی ازدواج کرد و بچهدار شد. مطمئن نیستیم هنوز زنده باشد، زیرا صنفِ ماهیگیران در تعقیبش بوده است.
نامِ فرزندش نولفی است. شاید او را بشناسید. او از قبل به پورت سانتا بازگشته است.
نولفی؟ معشوقهٔ باتنا کنته؟ اون در واقع بچهٔ یکی از دوشیزگان دریاست. حتی «شریکش» رو هم کشونده پورت سانتا تا شاهدِ مراسمِ دعای دریا باشه...
لومیان گاهی اوقات در کشتیِ پرنده پرواز حس میکرد یک جای کارِ نولفی میلنگد، اما هرگز حدس نمیزد تا این حد با آیینِ دعای دریا گره خورده باشد.
این موضوع باعث شد دربارهٔ دلایلِ واقعیِ نولفی برای بازگشت به پورت سانتا کنجکاو شود. باتنا کنته ممکن بود به خاطرِ این رابطهٔ عاشقانه خودش را در دردسرِ گیجکنندهای بیندازد.
چشمانِ لومیان پایین رفت و سطرِ آخر را خواند.
بهمحضِ اینکه از این آبها و پورت سانتا خارج شوید، قدرتهای رازآلودِ حاصل از آیینِ دعای دریا بهشدت ضعیف میشود. صنفِ ماهیگیران برای مقابله با افرادِ مناطقِ دیگر، بیشتر از ماجراجویان، جایزهبگیران و قاتلانِ حرفهای استفاده میکند.
این یعنی چراغِ سبز برای دخالت تو آیینِ دعای دریا و سر درآوردن ازش؟ تا وقتی بتونم از پورت سانتا و این آبها جیم بشم، اعضای کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران در برابرم کاری از پیش نمیبرن؟
لومیان هیچ ایدهای دربارهٔ هویتِ کسی که کاغذ و اطلاعات را رسانده بود نداشت. هرچه بود، دستخطِ افرادِ زیادی را در پورت سانتا ندیده بود، اما بهوضوح میتوانست اشتیاق و انتظارشان را حس کند.
شعلههای سرخ زبانه کشیدند و کاغذِ سفیدِ پر از اطلاعات را بلعیدند. لومیان به پشتی تکیه داد و جرعهای از مانزانِ معروفِ پادشاهیِ فیناپوتر نوشید؛ شرابِ سفیدِ اعلایی که در مناطقی خاص و بدونِ ناخالصی تولید میشد. او حواسپرت کتابِ «سفر به دورِ فیناپوتر» را که به زبانِ هایلندری نوشته شده بود، ورق زد.
نویسنده با شور و شوق از غذاهای متنوعِ پادشاهیِ فیناپوتر تعریف کرده و گوشتِ گاو، گوسفند و خوک را ستوده بود، اما از تنباکوی محلی ابرازِ بیزاری میکرد و کشیدنش را به دود کردنِ فلفلِ قرمز تشبیه کرده بود.
پس از مدتی، لوگانو همراه با لودویگ به سوئیت برگشت و انبوهی از تنقلاتِ خیابانی با خود آورد: هشتپاهای کوچکِ کبابشده، راستهٔ گوسفند، ماهیِ سرخکرده، سیبزمینی، املتِ ذرت و رولهای گوشتِ خوک.
لومیان مدتها بود که «سفر به دورِ فیناپوتر» را کنار گذاشته بود. برخاست و به لوگانو گفت: «یادت نره فردا قیافهت رو عوض کنی تا مدارکِ شناساییِ جدیدمون رو بگیری. در ضمن، بفهم باتنا کنته تو دو روزِ آینده کجاست. میخوام باهاش یه نوشیدنی بخورم.»
لوگانو گفت: «باشه، باشه.» او نمیفهمید چرا کارفرمایش ناگهان میخواست ماجراجوی خوشپوش را پیدا کند، اما حس میکرد ماجرا به سادگیِ خوردنِ یک نوشیدنی نیست.
لومیان پس از سپردنِ این کار، کلاهِ حصیریِ آفتابگیرش را برداشت و همانطور که به سمتِ در میرفت، با بیخیالی گفت: «من یه سر میرم بیرون. قبلِ شام برمیگردم.»
لوگانو بیاختیار پرسید: «تـ... ترجمه نمیخواید؟»
لومیان در جواب خندید و گفت: «فقط میخوام یه دوری بزنم و با محیط آشنا بشم. نیازی نیست با کسی حرف بزنم. نگران نباش، گم نمیشم.»
لوگانو با پاسخی کوتاه تأیید کرد و دیگر چیزی نپرسید.
او اطمینان داشت که مهارتِ بالای کارفرمایش در زبانِ بدن، ارتباطاتِ ساده را برایش مثلِ آبخوردن راحت میکند.
لومیان پس از خروج از متل سولو، در خیابان قدم زد.
هدفش این بود که برای کسانی که میخواستند با او تماس بگیرند فرصتی فراهم کند و ببیند آیا صنفِ ماهیگیران از این موقعیت برای اقدام علیه او استفاده میکند یا نه.
...
متل سولو، سوئیتِ طبقهٔ پنجم.
وقتی لودویگ آبانگورِ تخمیرشده را تا قطرهٔ آخر سر کشید، از روی صندلی پرید و با شتاب به سمتِ دستشویی رفت.
لوگانو روی مبل لم داده بود و نای تکان خوردن نداشت.
پس از نزدیک به دو ساعت مراقبت از بچه، خستگی بر او چیره شده بود. لوگانو تشنهٔ کمی استراحت بود. برنامهاش این بود که اطلاعاتی دربارهٔ باتنا کنته جمعآوری کند و اواخرِ شب در میخانه با زنانِ پرشورِ فیناپوتری قرار بگذارد.
لودویگ واردِ دستشویی شد، درِ توالت را بالا زد و چشمانش را نیمهباز نگه داشت.
همانطور که با تمرکز مشغولِ قضای حاجت بود، شبحی باریک از سایههای گوشهٔ اتاق بیرون آمد.
سایهٔ سیاه شکلِ حشرهای به خود گرفت؛ تقریباً به ضخامتِ یک انگشت، با پرزهای بلندی روی بدنش که شبیه به غذای فاسد بود.
پرزهایش به لرزه درآمدند و همچون شاخکهایی دراز شدند تا هر چیزی را در مسیرشان لمس کنند.
سایهٔ سیاه با پیچوتاب خوردن، بیصدا از پشت به لودویگ نزدیک شد. ناگهان ایستاد و سرش را در مهرههای گردنِ لودویگ فرو برد.
در همان لحظه، چشمانِ قهوهایِ پسرک را دید.
ناگهان خشکش زد و در همان حالت، همچون ماری که نیمتنهٔ بالاییاش را بلند کرده باشد، بیحرکت ماند.
لودویگ در لحظهای نامعلوم ادرار کردن را متوقف کرده و نیمخیز به عقب برگشته بود.
کفِ دستِ راستش را دراز کرد و سایهٔ سیاه را گرفت.
سایه هیچ مقاومتی نکرد.
در لحظهٔ بعد، لودویگِ تپل سایهٔ سیاه را در دهانش چپاند.
در میانِ صدای واضحِ جویدن، نیمهٔ پایینیِ بدنِ سایه به سمتِ بالا پیچ خورد و با گوشتِ تارِ مقابلش در هم آمیخت.
در یک چشمبههمزدن، لودویگ سایهٔ سیاه را طوری بلعید که گویی کاسهای رشتهفرنگیِ فیناپوتری است.
لبانش را لیسید، انگار که باز هم دلش میخواست.
...
بیرون از خیابانِ آکینا، در کافهای که روی هر میزش گلهایی چیده شده بود.
در طولِ مسیر، لومیان به دو دعوای خیابانی برخورد کرد. یک سیخ از هشتپاهای کبابشدهٔ پورت سانتا را گرفت تا سرپایی بخورد، اما هیچکس مخفیانه به او نزدیک نشد، کسی سعی نکرد چیزی در جیبش بچپاند یا پیامِ محرمانهای در گوشش زمزمه کند. هیچ حملهٔ پنهانیای در کار نبود.
زیرِ آسمانِ درخشان و آفتابِ تابان، گوشهٔ دنجی در یک کافه انتخاب کرد، یک لیوان قهوهٔ تورس با شیر سفارش داد و با حوصله از تلخیِ غلیظش لذت برد.
با گذشتِ زمان، ناگهان زنی با روبندِ آبی و لباسی نفیس روی صندلیِ روبهروی لومیان نشست.
او نگاهی به اطراف انداخت و بهسرعت تورِ آبیرنگی را که از لبهٔ کلاهش آویزان بود، بالا زد.
او نه یک زن، که یک مرد بود.
مردی در لباسِ زنانه، با ویژگیهای چهرهٔ متمایز و چشمانِ آبیِ مایل به خاکستری که نمیتوانست اضطرابِ صورتش را پنهان کند.
مردمکِ چشمانِ لومیان گشاد شد.
او مردِ زنانهپوش را شناخت.
او همان فرماندار دریای کنونی بود!
همان فرماندار دریا که مارتا در آن ساختمانِ کلیسامانند در برابرش تعظیم کرده بود و ندیمههای بیشماری به او خدمت میکردند!
«اون اومده سراغِ من؟ کسی که اومده پیشم واقعاً خودشه؟» لومیان هم شگفتزده بود و هم به طرزِ عجیبی حس میکرد این اتفاق منطقی است.
فرماندار دریا با دیدنِ اینکه ماجراجو لویی بری او را شناخته است، روبندِ آبی را پایین کشید و چهرهاش را دوباره پوشاند.
سپس صدایش را پایین آورد و با لحنی آکنده از تمنا و نگرانی، به زبانِ هایلندری گفت: «نجاتم بده! نجاتم بده!»