چپتر 552: دروغین و واقعی
چپتر 552: دروغین و واقعی
لومیان از درخواستِ کمکِ فرماندارِ فعلیِ دریا جا نخورد.
دستِ چپش را بالا آورد و گوشش را لمس کرد. به زبانِ اینتیسی پرسید: «چی میگید؟ من فقط کلمهٔ "کمک" رو میفهمم.»
فرماندارِ فعلیِ دریا که لباسِ زنانه به تن داشت، مبهوت ماند؛ انگار مانعِ زبانی برایش غیرمنتظره بود.
فرماندارِ دریا که به آبوآتش زده و با به خطر انداختنِ جانش خود را به لویی بری رسانده بود، حالا میدید که به دلیلِ مانعِ زبانی نمیتواند خواستهاش را بیان کند!
لومیان که همچنان وانمود میکرد هایلندری نمیفهمد، با خونسردی خودنویسی سرخرنگ و دستهای کاغذِ یادداشت بیرون آورد و به او داد.
«هر چی میخواید بگید رو بنویسید. میدم یکی ترجمهش کنه.»
این بار هم به زبانِ اینتیسی حرف زد، اما با خودنویس اشاره کرد تا طرفِ مقابل را راهنمایی کند که چه کار باید بکند.
لومیان با نگرانی فکر کرد: اگه فرماندارِ دریا بیسواد باشه و نتونه هایلندری بنویسه، دردسر میشه... اونوقت مجبور میشم به کلماتِ تکی و زبانِ بدن متوسل بشم. هنوز نمیخوام لو بدم که هایلندری بلدم...
در اینتیس و فیناپوتر آدمهای بیسواد فراوان بودند.
فرماندارِ دریا پس از لحظهای گیجی، به مقصودِ لویی بری پی برد. خودنویس و یادداشت را گرفت و شروع به نوشتن کرد.
لومیان با چهرهای آرام نگاهش کرد. با وجودِ اینکه در سمتِ مقابل نشسته بود، با بینایی و تجسمِ فضاییِ یک شکارچی، بهراحتی محتوای پیامِ نوشتهشده را تشخیص داد:
«لطفاً کمکم کنید. مرا از پورت سانتا نجات دهید! من فرماندارِ واقعیِ دریا نیستم!»
فرماندارِ واقعیِ دریا نیست... لومیان میل به بالا انداختنِ ابروهایش را پس راند و چیزی نپرسید. او ظاهرِ کسی را که هیچ از نوشتهها سر درنمیآورد حفظ کرد.
میخواست ببیند پیش از آنکه به مجموعه پرسشهای بعدیاش فکر کند، فرماندارِ فعلیِ دریا چه اطلاعاتِ بیشتری فاش خواهد کرد.
مردی که لباسِ زنانه به تن داشت، دو ثانیه مکث کرد و سپس ادامه داد:
«فرماندارِ واقعیِ دریا در آیینِ دعای دریای پارسال مُرد.»
مُرده؟ فرماندارِ واقعیِ دریا تو آیینِ دعای دریا هلاک شده؟ لومیان از این افشاگری موجی ناگهانی از شادی را در خود حس کرد.
بالاخره میتونم ردِ اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل رو بزنم!
یکی از پیامدهای شوخیِ پارسالِ آنها این بود که فرماندارِ ازپیشتعیینشدهٔ دریا نتوانست آیینِ دعای دریا را با موفقیت اجرا کند. او دچارِ پسزدگیِ قدرتهای فرابشری شد و جانش را از دست داد!
این موضوع با افشاگریهای اوتا گیوم، مالکِ متلِ سولو، و پسرش که کارمندِ یک ادارهٔ دولتی بود، مطابقت داشت؛ افشاگریهایی دربارهٔ افزایشِ غرقشدنِ کشتیها، کاهشِ صیدِ ماهی و اختلال در تجارت.
فرماندارِ دروغینِ دریا بهسرعت مینوشت؛ گویی میترسید هر لحظه کسی به او برسد.
«خوان اورو و صنفِ ماهیگیران مرا انتخاب کردند تا یک سال نقشِ فرماندارِ دریا را بازی کنم، زیرا شبیهِ فرماندارِ واقعیِ دریا هستم. این کار را کردند تا ماهیگیران و تاجرانِ دریایی از اشتباهِ بزرگشان و خطایی که باعثِ شکستِ آیینِ دعای دریا شد باخبر نشوند. در قرنهای اخیر چنین شکستی سابقه نداشته است.
«حالا که این راز را میدانم، نمیگذارند زنده بمانم. پس از آنکه آیینِ تحویلِ فرماندارِ دریا تمام شود و شبزندهداری آغاز گردد، بدونِ شک کشته خواهم شد.
«من هرگز نمیخواستم نقشِ فرماندارِ دریا را بازی کنم. این کار کفرگویی به دریا بود، اما آنها رویم اسلحه کشیدند و گفتند پیشتر کسی را که حاضر به همکاری نشده کشتهاند.
«کلیسا و دولت در کارهای صنفِ ماهیگیران دخالت نمیکنند. شما تنها کسی هستید که آنقدر جرئت داشتید که به اقامتگاهِ فرماندارِ دریا نفوذ کنید و با اسلحه جلوی خوان اورو بایستید. من فقط میتوانم از شما کمک بخواهم. در یک سالِ گذشته، پولِ نسبتاً زیادی پسانداز کردهام. میتوانم همهاش را به شما بدهم—
۱۰۰,۰۰۰ ریسوتِ طلا!
«دربارهٔ کارهای اخیرتان شنیدهام. باور دارم که قدرتِ این کار را دارید. التماس میکنم کمکم کنید!»
نسبتاً باسواد... لومیان پس از بررسیِ سه یادداشتِ پرشده، از روی دستورِ زبان و واژگانِ فرماندارِ دروغینِ دریا حس کرد که او با ماهیگیران، دستفروشان یا کارگرانِ عادی فرق دارد.
هووف... فرماندارِ دروغینِ دریا پس از نوشتنِ دلایل و درخواستش، خودنویس را کنار گذاشت و سه یادداشتِ پر از کلماتِ هایلندری را بهسمتِ لومیان سُر داد.
لومیان با نگاهی گذرا، استفاده از کلماتِ هایلندری و زبانِ بدن را در ذهن سبکسنگین کرد.
«کمک؟ خانوادهٔ. تو؟»
فرماندارِ دروغینِ دریا با شتاب پاسخی نوشت: «پدر و مادرم چند سال پیش فوت کردند. هیچ خویشاوندِ دیگری ندارم. من در اصل کارمندِ شرکتِ ماهیگیری بودم.»
جای تعجب نیست که خوان اورو و همدستانش جرئت کردن این آدم رو برای فرمانداریِ دریا «بربایند». کلیسای مادرِ زمین از دخالت تو کارهای داخلیِ صنفِ ماهیگیران خودداری میکنه. اگه این موضوع روی شهروندای دیگه تأثیر بذاره، بازم بهش رسیدگی میکنن... لومیان وانمود کرد که اول سؤال میپرسد و قصد داشت بعداً کسی را برای ترجمهٔ پاسخ پیدا کند.
«خدمتکارای دختر. باردار؟»
او دربارهٔ خدمتکارانِ اقامتگاهِ فرماندارِ دریا و دلیلِ بارداریِ آنها پرسید.
فرماندارِ دروغینِ دریا که پشتِ نقابی آبی پنهان بود، هیچ تغییری در چهرهاش نشان نداد. دستِ راستش هنگامِ نوشتن کمی لرزید: «فرماندارِ دریا همان رفتاری را دریافت میکند که حاکمِ پورت سانتا. او میتواند هر کسی را از روستای میلو، صنفِ ماهیگیران و آن خانوادههای تاجرِ دریایی بهعنوانِ خدمتکار و نگهبانِ خودش منصوب کند. میتواند هر کاری دلش میخواهد بکند و مستقیماً به دیدنشان برود و از رفتاری که یک ارباب میتواند دریافت کند لذت ببرد.
«نتوانستم جلوی خودم را بگیرم.»
لومیان با دیدنِ این نوشته، نزدیک بود با صدای بلند بزند زیرِ خنده.
حتی تو اسارت هم حواسش به این چیزاست؟ باورش شده که نمیتونه فرار کنه و تسلیمِ مرگِ حتمیِ خودش شده؟ داره سعی میکنه تا وقتی میتونه لذت ببره؟
فرماندارِ قلابیِ دریا افزود: «میتونم از اون آدما مالیات بگیرم و بهزور سهمِ بازارشون رو تعیین کنم، ولی به حرفم گوش میدن. با این حال، جرئت ندارم پام رو از گلیمم درازتر کنم. وگرنه خوان اورو تو خلوت با عصاش شلاقم میزنه و تهدید به مرگم میکنه.»
«پس منبعِ پساندازت اینجاست؟ خب، اون نمیتونه آبوهوا یا جزرومد رو مهار کنه. هرچی باشه، فقط یه فرماندارِ قلابیه...» لومیان برگهٔ یادداشتِ جدیدِ فرماندارِ قلابیِ دریا را گرفت و پیش از آنکه با لحنی دستوپاچلفتی بپرسد، لحظهای تأمل کرد: «فرماندار. اصلی. کجا؟»
او از محلِ حضورِ فرماندارانِ پیشینِ دریا پرسوجو میکرد.
نوئلیا، راهبهٔ مبارزِ سازمانِ باروری، پیشتر این مسئله را پیش نکشیده بود. مشخص نبود آن را بیاهمیت میداند، به دلیلی ترجیح داده فاشش نکند، یا اطلاعاتِ مربوط به آن را ندارد.
فرماندارِ قلابیِ دریا نوشت: «نمیدونم. قبلاً شنیدم یه خدمتکار از روستای میلو بهش اشاره کرد. اون نوهٔ خوان اوروئه. میگفت همهٔ فرماندارانِ دریا بالاخره به دریا برمیگردن.»
«بازگشت به دریا... اصلاً بوی خوبی نمیده... هه هه، نوهٔ خوان اورو رو گذاشتی خدمتکارت. میخوای انتقامِ ستمِ پدربزرگش رو بگیری؟ خوان اورو هم قبول کرده و غیرمستقیم با شلاق زدن تلافی میکنه؟ خوان اورو و پسراش با دوشیزگانِ دریا ازدواج کردن و چهبسا نوهاش یه هیولای مارمولکمانند باشه... اگه میفهمیدی داری با یه مارمولکِ انساننما میخوابی چه حسی بهت دست میداد؟» لومیان در دل فرماندارِ قلابیِ دریا را نقد کرد.
انگار لحظهای در فکر فرو رفت، گویی نمیتوانست نوشتهٔ طرفِ مقابل را درک کند، و سؤال را تغییر داد.
«خوان اورو. قوی؟»
فرماندارِ قلابیِ دریا ناگهان لرزید.
بهسرعت نوشت: «خیلی قویه. اون یه هیولاست! میتونه آدما رو خفه کنه و باعث بشه با درد بمیرن!»
فرماندارِ قلابیِ دریا پس از نوشتنِ این جمله، نگاهی به خورشیدِ بیرونِ پنجره انداخت. خودنویس را زمین گذاشت، برخاست و به لومیان تعظیم کرد.
سپس، درحالیکه در لباسِ فاخرش تلوتلو میخورد، بهسوی درِ پشتیِ کافه رفت و آنجا را ترک کرد.
ظاهراً نگران بود که «ناپدید شدنش» در طولِ خرید، سوءظنِ محافظان را برانگیزد.
لومیان رفتنِ او را تماشا کرد و برگههای یادداشت را در کفِ دستش مچاله کرد.
پیش از آنکه بهسرعت محو شوند، شعلههای سرخ از میانِ انگشتانش بیرون زد.
لومیان پس از ریختنِ خاکسترها درونِ بطریِ گلها، قهوهٔ تورسِ نیمهخورده را برداشت و جرعهای نوشید.
ذهنِ لومیان بهسرعت کار میکرد و به تحلیلِ اطلاعاتی پرداخت که بیش از همه برایش اهمیت داشت.
«حرفای این شیاد راسته؟ یه آدمِ عادی میتونه فرصت پیدا کنه از دستِ محافظاش جیم بشه و بیاد سراغِ من؟ ممکنه خوان اورو و بقیه مخفیانه تحریکش کرده باشن که برام تله بذاره و منتظر باشن بیفتم توش؟»
در طولِ شوخیِ دروغِ آوریل، حلقهٔ زرینِ ویژهساخت که فاقدِ قدرتهای فرابشری بود، درونِ بدنِ بره پنهان شده بود. بره بهعنوانِ قربانی به کشتیِ فرماندارِ دریا برده شد...
«دروغِ آوریل میخواد با این حلقه چیزی رو جایگزین کنه؟ حلقهٔ قربانیِ دیگهای هم شبیهِ این هست؟»
«انتصابِ فرماندارِ دریا تو سالِ گذشته به این خاطر شکست خورد که حلقهٔ قربانیِ اصلی تقلبی از آب دراومد و نشد ازش استفاده کرد؟»
«این یعنی اعضای کلیدیِ دروغِ آوریل یا زیردستاشون روی اون کشتیِ ویژه هستن. وگرنه نمیتونستن اعضای کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران رو فریب بدن و مخفیانه چیزای مهم رو عوض کنن...»
«طبقِ اطلاعاتی که جمع کردم، ملوانِ زیادی روی اون کشتی نیست. تنها مسافرا فرماندارِ دریا، چهارتا از دوشیزگانِ دریا، و چند نفری هستن که برای آیین راهنماییشون میکنن. کدومشون با دروغِ آوریل ارتباط داره؟»
«صنفِ ماهیگیران حتماً بعدش تحقیق کرده. خدا میدونه به نتیجهای رسیدن یا نه...»
«نمیتونم این احتمال رو رد کنم که فرماندارِ دریای مرده با دروغِ آوریل در ارتباط بوده. شاید کاملاً فریب خورده و فکر کرده با عوض کردنِ حلقه و خراب کردنِ آیین، میتونه مثلِ فرماندارای قبلیِ دریا از بازگشت به دریا قسر در بره. با این حال، بارد، بانوی دیوانه و اولترامن احتمالاً اصلاً به جونش اهمیتی نمیدادن...»
«هدفِ دروغِ آوریل چیه؟ فقط یه شوخی برای سرگرمیِ خودشونه، یا انگیزهٔ عمیقتری پشتشه؟»
«اعضای عادیِ دروغِ آوریل شاید فقط برای سرگرمی تو این کارا شرکت کنن. اما در موردِ اعضای کلیدی، راست و دروغ همیشه به هم گره خورده...»
لومیان تا نزدیک شدنِ خورشید به افق در کافه نشست، کلاهِ حصیری را بر سر گذاشت و آسودهخاطر بهسوی متل سولو بازگشت.
اواخرِ شب، لوگانو با بوی الکل از میخانه بازگشت. به لومیان نزدیک شد و گفت:
«از ماجراجوها و جایزهبگیرا دربارهٔ باتنا و معشوقهاش پرسوجو کردم. همهشون میگن تو چند روزِ گذشته ندیدنشون. بهمحضِ اینکه رسیدن پورت سانتا، انگار آب شدن رفتن تو زمین.»
«ناپدید شدن؟ نولفی، بهعنوانِ بچهٔ یکی از دوشیزگانِ دریا، اگه فقط میخواست برگرده پورت سانتا و صنفِ ماهیگیران، اینقدر مخفیانه عمل نمیکرد... ممکنه درگیرِ چیزی مربوط به آیینِ نیایشِ دریا شده باشه و باتنا رو هم راضی کرده باشه باهاش همراه بشه؟ ولی بهمحضِ برگشت هدف قرار گرفتن؟ شاید اطلاعاتِ مهمی داره... الان نمیتونم شخصاً دنبالشون بگردم. باید بهعنوانِ یه ماجراجو بیشتر تو چشم باشم... لوگانو هم معتمدترین منبع نیست... نوئلیا، اون راهبه چطور؟» انبوهی از گمانهزنیها در ذهنِ لومیان چرخید.
همانطور که افکارش بهسرعت از سرش میگذشت، ناگهان فهمید باید چه نوع کمکی از شوالیهٔ شمشیرها بخواهد.