چپتر 554: لطف
چپتر 554: لطف
نگاهِ لومیان روی کارتِ آرکانای صغیر خیره مانده بود که متوجه شد شخصِ دیگری جلوی آینهٔ قدیِ اتاق ایستاده.
مرد پیراهنی سفید و جلیقهای سیاه به تن داشت. چهرهاش بهطرزِ عجیبی رنگپریده بود و موهای قهوهای و ژولیدهاش چنان مینمود که تازه از خواب بیدار شده.
به دلیلی نامعلوم، لومیان رفتارِ متناقضی در این شخص حس کرد؛ گریزپا اما خویشتندار. چشمانِ قهوهایاش سنگینیِ وصفناپذیری داشت، شبیهِ خیره شدن در مغاک.
لومیان پرسید: «شوالیهٔ شمشیر؟»
مرد نامحسوس سر تکان داد و پاسخ داد: «هفتِ چوب، چطور میتونم کمکتون کنم؟»
لومیان جا خورد و پرسید: «از کجا میدونید من هفتِ چوبم؟» او در نامه نامِ رمزِ دقیقش را فاش نکرده بود و تنها نوشته بود با راهنماییِ خانمِ شعبدهباز از شوالیهٔ شمشیر کمک میخواهد.
شوالیهٔ شمشیر آهسته حرف میزد، گویی چیزی را پنهان میکرد.
«خانمِ گوشهنشین بهم اطلاع داد که هفتِ چوب، وابسته به خانمِ شعبدهباز، بهزودی به فیناپوتر میاد و ممکنه به اطلاعات یا کمک نیاز داشته باشه.»
خانمِ شعبدهباز عمداً دربارهٔ من با خانمِ گوشهنشین صحبت کرده. لومیان این را فهمید.
«برای پیدا کردنِ دو نفر تو پورت سانتا و دریاهای اطرافش به کمکتون نیاز دارم. سعی کنید هیچ جناحی خبردار نشه.»
شوالیهٔ شمشیر با کمترین کلمات جواب داد: «دقیقتر بگید.»
لومیان مشخصاتِ باتنا کنته و نولفی را در میان گذاشت و افزود: «مطمئن نیستم هنوز زنده باشن. شاید تا الان به جنازه تبدیل شده باشن.»
همزمان با حرف زدن، دو طرحِ شبیهِ عکس به شوالیهٔ شمشیر داد؛ مهارتِ بیهمتایی که از کتابهای جادوی اورور و تخصصش در جادوی آیینی آموخته بود. این تصاویر مستقیماً از ذهنش کپی شده بودند و شباهتِ عجیبی به عکس داشتند.
جادوی آیینیِ لازم برای خلقِ چنین تصاویری به هدفی مناسب و امن برای نیایش نیاز داشت؛ روشی که بیشتر میانِ فرابشرانِ رسمی رواج داشت، چرا که به خدایانِ رسمی متوسل میشدند. فرابشرانِ آزاد بهندرت برای مسائلِ پیشپاافتاده به موجوداتِ خطرناک نیایش میکردند. لومیان با عضویت در انجمنِ تاروت در هر دو جهان قدم میزد و میتوانست از آقای ابله یاری بجوید یا از قدرتِ خانمِ شعبدهباز بهره ببرد.
شوالیهٔ شمشیر پیش از تأیید، طرحهای عکسمانند را بررسی کرد: «در اسرع وقت کمکتون میکنم پیداشون کنید.»
هیچ درخواستی برای دستمزد یا تقاضای فوری در کار نبود و لومیان آهی کشید.
سازمانها واقعاً مزایای خودشون رو دارن!
کمکهای داخلی اغلب به معنای لطف بود و افراد را نامحسوس به تعهداتِ متقابل پیوند میداد. برخی ترجیح میدادند بهجای زیرِ دِین رفتن، قیمتِ مشخصی تعیین کنند،
اما لومیان به چنین چیزهایی نمیاندیشید. تضمینِ حضور و کمکِ شوالیهٔ شمشیر بهخودیخود لطفِ بزرگی به شمار میرفت.
لحظهای تأمل کرد و پرسید: «تو فیناپوتر چه مأموریتی دارید؟ به کمکِ من نیاز دارید؟»
شوالیهٔ شمشیر مکثِ کوتاهی کرد و پاسخ داد: «کارم تو فیناپوتر داره تموم میشه، اما بهزودی میرم قارهٔ جنوبی. اونجا ممکنه به کمکتون نیاز پیدا کنم.»
لومیان موافقت کرد: «حتماً.»
با کنجکاوی پرسید: «خانمِ گوشهنشین به امورِ قارهٔ جنوبی هم رسیدگی میکنه؟»
خیلی سرش شلوغ نبود؟
خانمِ شعبدهباز اشاره کرده بود که این دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظم بیشتر به امورِ دریایی و سازمانی مخفی وابسته به حکیمِ پنهان میپردازد و دخالتِ چندانی در قارهٔ جنوبی ندارد.
شوالیهٔ شمشیر با لحنی آرام جواب داد: «این یه مسئلهٔ شخصیه و ربطی به خانمِ گوشهنشین نداره.»
لومیان تأیید کرد: «فهمیدم.» بسیاری از وظایفِ گذشتهاش از طرفِ خانمِ شعبدهباز برنامهریزی نشده بود و حتی مأموریتش در پورت سانتا برای ردیابیِ عضوِ کلیدیِ دروغ آوریل، درصورتیکه به ارجمند آسمانی ربطی پیدا نمیکرد، مسئلهای شخصی محسوب میشد.
شوالیهٔ شمشیر پس از دو ثانیه مکث افزود: «ضمناً، من فقط موقتاً تحتِ فرمانِ خانمِ گوشهنشینم.»
منظورش از زیردستِ موقت چیه؟ یعنی آدم میتونه تو آینده بره زیردستِ بقیهٔ اعضای آرکانای اعظم؟ لومیان در شگفت مانده بود.
شوالیهٔ شمشیر بیهیچ توضیحی ناگهان اثیری شد و ناپدید گشت.
لومیان بدونِ فعال کردنِ دیدِ روحی، نتوانست بهموقع رفتنِ او را ببیند.
شبیهِ تلپورت یا ذوب شدن تو سایهها نیست... پس از بررسیِ سریع، پیراهنِ آستینکوتاهِ سبزِ مایل به قهوهای و شلوارِ گشادِ زردِ مایل به قهوهای پوشید که در پورت سانتا رواج داشت.
با خروج از اتاقخوابِ اصلی، گوشوارهٔ دروغ را به سمتِ لوگانو انداخت.
«برو پیشِ والریو و مدارکِ شناساییِ جدید رو بگیر. یادت باشه دفعهٔ قبل که دیدیش از چه چهرهای استفاده کردی.»
لوگانو گوشوارهٔ دروغ را گرفت: «کاملاً یادمه.»
لوگانو میخواست تغییرِ چهره دهد که لومیان متوقفش کرد.
«بعد از اینکه از اتاق رفتی بیرون، یه جای خلوت پیدا کن و ازش استفاده کن. وقتی برمیگردی، قبل از ورود به متل به قیافهٔ اصلیت برگرد.»
«یعنی برای یه مدت این شیءِ رازآلود دستِ خودم میمونه؟ نگران نیست که باهاش فرار کنم؟ این فقط بیهمتا نیست؛ خیلی هم باارزشه!»
لوگانو از کنجکاویِ بیشتر خودداری کرد. طبقِ دستورِ کارفرمایش، گوشوارهٔ دروغ و کیسهای حاویِ لباسِ مبدلش را برداشت و از اتاق بیرون رفت.
لومیان با تماشای رفتنِ لوگانو، کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی را برداشت و رو به لودویگ گفت: «توی اتاقخوابم کلی غذا هست. تا وقتی برگردم همینجا بمون.»
لودویگ که ظاهراً مشتاق بود، جواب داد: «حتماً.»
آیا کسی از غیبتِ نگهبانانِ این پسر برای حمله به او سوءاستفاده میکرد؟
لومیان هنگامِ عبور از کنارِ مبل، با بیخیالی کلاهِ حصیریِ طلایی را روی سرِ لودویگ گذاشت.
همزمان کلاهِ نمدیِ لبهگردِ معمولیای سرش گذاشت و آرامآرام سوئیت را ترک کرد.
نگرانِ تنها ماندنِ لودویگ در متل نبود. در واقع، کسانی که ممکن بود با پسرک روبهرو شوند در معرضِ خطرهای بسیار بزرگتری قرار داشتند.
لومیان در راهرو کلاهش را مرتب کرد و تغییرِ شکلِ سایه را فعال کرد.
بهسرعت به سایهای خالص تبدیل شد و در تاریکیِ پای دیوارهای دو طرفِ راهرو ادغام شد.
در آن فضای تاریک و پنهان، لومیان بوی عطرِ عنبرِ خاکستری را که عمداً روی گوشوارهٔ دروغ جا گذاشته بود استشمام کرد و از آن برای ردیابیِ لوگانو بهره برد.
قصدش فقط این نبود که ببیند آیا مترجم مشکلی دارد یا نه، بلکه میخواست حملهٔ احتمالی را پیشبینی کند.
با توجه به اینکه لویی بریِ ماجراجو در حالِ پرسوجو دربارهٔ آیینِ نیایشِ دریا بود و خودش را فردی قاطع و افراطی نشان میداد، احتمال داشت صنفِ ماهیگیران و روستای میلو بهسرعت و با قاطعیت واکنش نشان دهند و این غریبه را از سرِ راه بردارند تا دیگران و جناحهای مختلف را از تکاپوی مخفیانه منصرف کنند.
در این سناریو، لومیان، لوگانو و لودویگ در خطر بودند.
او عمداً به لوگانو مأموریت داده بود که برای گرفتنِ مدارکِ شناسایی بهتنهایی سراغِ والریو برود؛ قصدش این بود که ببیند آیا خوان اورو و دیگران همراهانش را زیرِ نظر دارند و از این فرصت برای ضربه زدن به لوگانو استفاده میکنند یا خیر.
این ترفند به لومیان اجازه میداد در صورتِ نیاز بهسرعت مداخله کند، لوگانو را نجات دهد و در عینِ حال چهبسا چند فرابشر از صنفِ ماهیگیران را از پا درآورد. این کار قدرتِ ماجراجو را به رخ میکشید و به ناظران اطمینان میبخشید و آنها را به تلاشهای بعدی وامیداشت.
با این حال، صنفِ ماهیگیران و روستای میلو ممکن بود فوراً واردِ عمل نشوند. چهبسا خود را آسیبپذیر نشان میدادند تا دشمنانِ پنهان را فریب دهند و پیش از آنکه با یک ضربهٔ مهلک نابودشان کنند، آنها را به افشای هویتشان وادارند.
لومیان در قالبِ سایه، لوگانو را تا کازینوی زیرزمینیِ والریو تعقیب کرد و دید که او ۵۰ ریزوتِ طلای باقیمانده را برای دو مدرکِ شناساییِ محلی پرداخت کرد.
هیچ حملهای نشد... ممکنه صنفِ ماهیگیران در حالِ طعمهگذاری باشه، یا بعد از اینکه لوگانو از گوشوارهٔ دروغ استفاده کرده نتونستن بشناسنش؟ لومیان در حالی که از میانِ سایهها میگذشت، به دلایلِ احتمالی اندیشید.
لوگانو با شتاب از پرسه زدن در خیابانها پرهیز میکرد، زیرا بهخوبی میدانست کارفرمایش خشمِ صنفِ ماهیگیران را برانگیخته است. میترسید کسانی که تمایلی به هدف قرار دادنِ لومیان نداشتند، برایش کمین کنند، او را به کوچهای بکشانند و بهشدت کتکش بزنند.
او با پناه گرفتن در شکافِ میانِ دو ساختمان در نزدیکیِ متل سولو، بهسرعت به ظاهرِ تغییریافتهاش بازگشت. گوشوارهٔ دروغ را درآورد، کتوشلوارِ رسمی و سیاه همیشگیاش را پوشید و در نهایت آهِ آسودگی کشید. سپس واردِ خیابانِ آکوینا شد و راهش را بهسوی ورودیِ متل در پیش گرفت.
چند ولگرد در دو طرفِ خیابان چرت میزدند و با تنبلی زیرِ نورِ خورشید لم داده بودند.
لومیان خبر داشت که برخلافِ وضعیتِ وخیمِ ولگردان در پادشاهیِ لوئن و جمهوریِ اینتیس، مشکلِ ولگردی در فیناپوتر شدتِ کمتری دارد؛ دلیلش خاکِ حاصلخیز، مراتعِ پهناور و روشهای کشاورزیِ اصلاحشدهٔ کلیسا بود که به تولیدِ مازادِ موادِ غذایی میانجامید.
در اینجا غذا بهمراتب ارزانتر بود، حدودِ ۱۵ تا ۲۰ درصد کمتر از اینتیس و کشورهای دیگر. پیش از آنکه پادشاهیِ لوئن وارداتِ غذا از فیناپوتر را آغاز کند، قیمتِ نانِ چاودار با وزنِ مشابه تقریباً دو برابر بیشتر بود.
با وجودِ این فراوانی، کشاورزان، چوپانان و شهرنشینانِ ورشکسته به دلایلی چون تصرفِ زمین، رباخواران و عواملِ دیگر سر از ولگردی درمیآوردند. با این حال، آنها از منابعِ مختلفی مانندِ کلیسای جامعِ مادرِ زمین، سازمانِ باروری، ادارههای دولتی و نهادهای خیریه غذای رایگان دریافت میکردند؛ غذایی که گرچه شکمشان را سیر نمیکرد، اما مانع از گرسنگی میشد و به آنها اجازه میداد تجدیدِ قوا کنند و فرصتهای تازهای بیابند.
همین که لوگانو به متل سولو نزدیک شد، لومیان که در سایهها پنهان بود، متوجهِ اختلالی شد.
سه ولگرد در خیابان ناگهان خشکشان زد و حالتِ بدنشان را بهشکلی غیرطبیعی تغییر دادند.
در یک چشمبههمزدن، همچون عروسکهای خیمهشببازی روی پا پریدند، با حالتی عجیب هفتتیر کشیدند و از سه زاویهٔ مختلف لوگانو را نشانه گرفتند.
بنگ! بنگ! بنگ!
در حالی که پیاپی ماشه را میکشیدند، حالتِ چشمانِ سفیدشان هیچ راهِ فراری برای لوگانو باقی نگذاشت.