چپتر 555: هیولای مصور
چپتر 555: هیولای مصور
تازه وقتی سه ولگرد هفتتیرهایشان را به سمتش نشانه گرفتند، لوگانو وارد عمل شد.
بهعنوان جایزهبگیری کهنهکار، وقت نداشت تشخیص دهد مهاجمان قصد دارند به کجا شلیک کنند. با قدرتِ پاهایش به زمین فشار آورد و بهسرعت به کناری پرید.
از دو گلوله جاخالی داد، اما سومی بیش از حد نزدیک بود و مسیرِ حرکتش را تغییر داد...
...و ناگزیر به او اصابت کرد.
لوگانو در هوا کارِ نامتعارفی کرد.
بهجای اینکه خودش را جمع کند تا از نقاطِ حساسش محافظت کند، بدنش را کش داد و از کفِ دستش برای محافظت از سینهاش استفاده کرد.
بنگ!
گلوله به دندهٔ راستش خورد و فوارهای از خون به بیرون پاشید.
با صدای تاپ!، لوگانو روی خیابان افتاد و به جلو غلتید تا از شلیکهای بعدی جاخالی دهد.
در همان حین، پیکرِ لومیان از سایههای کنارِ خیابان پدیدار شد. او مشتِ محکمی به ولگردی که تازه شلیک کرده بود زد.
با صدای تاپِ بلندی، چشمانِ ولگرد به عقب چرخید و بیهوش فروریخت.
لومیان به سایهها برگشت و بهسرعت به پشتِ سرِ ولگردِ دیگری رفت. پیش از آنکه بتواند شلیکِ دوم را انجام دهد، لومیان مشتی به پشتِ گوشش زد.
وقتی ولگرد فروریخت، لوگانو با مهارت از دومین گلولهای که مهاجمِ باقیمانده شلیک کرده بود جاخالی داد.
در آن لحظهٔ پرالتهاب، رهگذران و پیرزنهایی که در خیابان گپ میزدند پراکنده شدند و سراسیمه پناه گرفتند. انگار محیطِ اطراف بهطرزِ ترسناکی خالی شده بود.
سایهها رقصیدند و لومیان از تاریکیِ کنارِ آخرین مهاجم بیرون آمد. دستِ راستش را دراز کرد و گردنِ طرفِ مقابل را گرفت.
تقریباً همزمان، دهانِ مهاجم بهطورِ طبیعی باز شد و سایهٔ سیاه و باریکی از آن بیرون پرید.
حشرهای به کلفتیِ یک انگشت، با موهای زبرِ شاخکمانندی که روی بدنش تکان میخورد، مستقیم به سمتِ گردنِ لومیان یورش برد.
«همف!»
دو پرتوِ نورِ سفیدِ رنگپریده در سوراخهای بینیِ لومیان سوسو زد. حشرهٔ سیاه، باریک و عجیب توانش را از دست داد و بهآرامی در کفِ دستِ چپِ بالاآمدهاش افتاد.
همونطور که انتظار میرفت... لومیان خونسرد دستِ راستش را از گردنِ ولگرد پس کشید.
چشمانِ ولگرد به حالتِ عادی برگشت. در حالی که هفتتیرش را محکم چسبیده بود، به عقب تلوتلو خورد و به دیوار تکیه داد، سپس گیجومنگ روی زمین افتاد.
لومیان به او اعتنایی نکرد. با استفاده از سایهها، بهسرعت به ولگردِ بیهوشی نزدیک شد و متوجهِ زخمِ کوچک و بدونِ خونی در پشتِ مهرههای گردنش شد.
حشرهٔ سیاه، باریک و پرموی دیگری بیرون پرید و سعی کرد فرار کند. دستِ لومیان که در شعلههای زرشکی فرو رفته بود، آن را گرفت. پس از کمی تقلا، بوی پختگی از حشره بلند شد.
سپس، لومیان از روشِ مشابهی برای از بین بردنِ حشرهٔ سیاه و عجیبی که از بدنِ ولگردِ دیگر بیرون میآمد استفاده کرد.
در این حین، لوگانو در خیابان نیمخیز شده بود و در حالی که نورِ شفافی در کفِ دستِ چپش سوسو میزد، آن را روی زخمِ گلولهٔ دندهٔ راستش فشار داد.
زخمِ سوخته فوراً جمع شد و خونریزیاش بند آمد.
لوگانو خنجری بیرون کشید و با مهارت، دقت و سرعت، گلولهٔ زردی را از زخم «بیرون کشید».
پس از انجامِ این کار، نورِ ضعیفی در کفِ دستِ چپش ایجاد کرد و آن را روی زخم فشار داد.
زخم در هم لولید و بهسرعت جوش خورد و در کمترین زمان به یکپنجمِ اندازهٔ اصلیاش رسید.
لوگانو عمداً بدنش را کش داده بود، به این امید که گلوله به جایی بخورد که بتواند بهراحتی به آن رسیدگی کند!
وقتی باندی بیرون آورد تا به زخمِ باقیمانده رسیدگی کند، لومیان نزدیک شد و دستِ راستِ آزادش را دراز کرد.
لوگانو که متوجهِ اشارهٔ کارفرمایش شده بود، گوشوارهٔ دروغ را پس داد و با آسودگی گفت: «خوشبختانه من یه پزشکم. تا وقتی درجا کشته نشم، زخمِ گلوله چیزِ مهمی نیست.»
لومیان در سکوت گوشوارهٔ نقرهایِ دروغ را به گوش انداخت. خم شد، روی زخمِ لوگانو فشار آورد و دست کشید و آن را به پشتِ دستِ راستِ خودش منتقل کرد.
به دلیلِ تفاوتِ محل و درمانِ اولیهٔ لوگانو، زخم به خراشی کوچک تبدیل شد—شبیهِ خراشیده شدن به دیواری زبر.
لوگانو به زخمی که حتی به باند هم نیاز نداشت خیره ماند و در سکوتی طولانی فرو رفت: «...»
لومیان لبخند زد و گفت: «فکر میکنی برای چی گذاشتم دروغ رو پیشِ خودت نگهداری؟»
دهانِ لوگانو باز ماند و نمیدانست چه بگوید: «...»
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و دستور داد: «تفنگِ این سه تا ولگرد رو بردار و منتظر بمون تا پلیس برسه. گزارش بده که بهت حمله شده.
«بعد از اینکه اظهاراتت رو گفتی، اگه کارِ دیگهای نبود، لودویگ رو ببر دمِ درِ سازمانِ باروری و ازشون بخواه عدالت رو برقرار کنن و نظم رو تو پورت سانتا حفظ کنن.»
لوگانو با عجله بلند شد: «باشه، باشه.»
همین که دو قدم به سمتِ ولگردِ گیجومنگ برداشت، تازه متوجهِ چیزی شد. برگشت و بیمقدمه پرسید: «تو چی؟ کجا میری؟»
در آن عجله، فراموش کرده بود محترمانه حرف بزند.
لومیان فقط خندید و چیزی نگفت.
فرستادمت سازمانِ باروری تا از نیتم باخبرشون کنی—تا بهشون بفهمونی!
لومیان به سمت متل سولو راه افتاد و در مسیرش شعلههای زرشکی به جا گذاشت که خونهای ریختهشده از لوگانو را سوزاند و خاکستر کرد.
همانطور که پیش میرفت، صدایش را پایین آورد و پرسید: «ترمیبوروس، این حشرهها رو میشناسی؟»
ترمیبوروس ساکت ماند.
لومیان وقتی به سوئیتِ طبقهٔ پنجم رسید، دید که لودویگ مشتاقانه منتظرِ اوست.
کنجکاو شد و کفِ دستِ چپش را باز کرد تا سه حشرهٔ سیاه را نشان دهد. با لحنی عادی پرسید: «میدونی اینا چیان؟»
لودویگ مطیعانه سر تکان داد و تندتند گفت: «حشرهٔ سیاه باتینگز، موجودی از سیارهٔ هیوین ۳. سرشار از پروتئینهای مختلف و دارای سطح انرژیِ بالا. اونا از طریق مهرههای گردن وارد بدن انسان میشن و دستگاه عصبیشون رو کنترل میکنن تا به نفع خودشون ازشون استفاده کنن.
«این حشرههای سیاه باتینگز نسلها پیش تکاملشون متوقف شده. وقتی دستگاه عصبی رو کنترل میکنن، حرکات میزبان خشک میشه و چشماش به عقب برمیگرده.
«اونا بهندرت میزبان رو مستقیماً میکشن، اما لاروهاشون وقتی گذاشته بشن، انرژی میزبان رو میمکن و غیرمستقیم باعث مرگش میشن.
«در دوران باستان، خیلی از اجدادشون عطیه گرفتن. با اینکه نوادگانشون دیگه این عطیهها رو ندارن، اما ساختار بدنشون که با قدرتِ عطیه سازگار شده بود به ارث رسید و در نهایت به این گونهٔ خاص با قدرتهای جزئی در حد فرابشرها تکامل پیدا کردن.
«میتونی اونو یه موجودِ خاصِ عالم ارواح یا یه موجودِ فرابشریِ تحلیلرفته در نظر بگیری.»
لودویگ بعد از این توضیحِ طولانی، با حسرت به لومیان خیره شد و پرسید: «هر چی میدونستم رو گفتم. حالا میتونم بخورمشون؟»
واقعاً میدونی... یه جوری میگی انگار واقعیه. حشرهٔ سیاه باتینگز، سیارهٔ هیوین ۳. چه خبره... همون سیارههای بیگانهای که اورور میگفت؟ لومیان جا خورد.
لومیان از اینکه لودویگ میل به خوردنِ حشرههای سیاه باتینگز داشت، تعجب نکرد.
این پسر حتی موشِ زنده هم میجوید!
حشرهها حتی بعد از برشتهشدن، بوی نسبتاً مطبوعی هم میدادند.
لومیان چند ثانیه به لودویگ خیره ماند و بعد سه حشرهٔ سیاه باتینگز را به او داد.
لودویگ خوشحالیاش را پنهان نکرد. بهسرعت دو تا از حشرههای برشته را بلعید و از فورانِ عصارهشان در دهانش لذت برد.
چشمانش را نیمهباز گذاشت و انگار تموجی غیرعادی در درونش به خروش آمد.
لومیان با گیجی اخم کرد، اما دخالتی نکرد.
لومیان با استفاده از عینکِ رازکاوی فهمیده بود که ظاهراً چیزی زیر پوستِ لودویگ وجود دارد. این موضوع، در کنارِ رفتارِ روزمرهٔ لودویگ و موضعِ کلیسای خدای دانش و خرد، باعث شد لومیان حدس بزند که این پسر هیولایی در ظاهرِ انسان است که کلیسا او را مهروموم کرده تا وظایفی را انجام دهد که اعزامِ روحانیان برایشان دردسرساز است.
مسیرِ کتابخوان که در کنترلِ کلیسای خدای دانش و خرد بود، کاربردهای مختلفی در سطحِ بدن قلب و ذهن داشت. به همین دلیل منطقی بود که ذهنِ لودویگ پس از مهروموم شدن آسیب دیده و او را ظاهراً احمق کرده باشد.
پس از بیست تا سی ثانیه، لودویگ چشمانش را باز کرد و بهسمت میزِ غذاخوری دوید. کاردِ کوچکِ فولادی را برداشت، آخرین حشرهٔ سیاه باتینگز را با دقت روی رومیزی گذاشت و با مهارت آن را شکافت و چندین بافتِ پیوندیِ سیاه را بیرون آورد.
لودویگ یک لیوان مانزان ریخت و بافتها و پوستهٔ حشرهٔ سیاه باتینگز را روی میز چید و عصارهٔ سیاهی را که از بدنِ حشره دوشیده بود، به آن اضافه کرد.
لومیان تماشا کرد که چطور مشروبِ طلاییِ کمرنگ بهسرعت به رنگِ قرمزِ تیره و تقریباً سیاه درآمد و حبابهای متراکمی از آن بلند شد.
وقتی حبابها فروکش کردند، لودویگ کوکتلِ عجیب را برداشت.
تازه آن موقع حضورِ لومیان را به یاد آورد. با لکنت پرسید: «میتونم... میتونم یکم بنوشم؟»
واقعاً یه بدن قلب و ذهنِ مهرومومشدهست... لومیان لبخندی زد و آه کشید.
«بنوش.»
قُلپ! قُلپ! لودویگ مقدارِ کمِ مشروبِ قرمزِ تیره و تقریباً سیاه را سر کشید و با رضایت به لومیان گفت: «مایعاتِ بدنِ حشرهٔ سیاه باتینگز بعد از ترکیبشدن، میتونه تا حدودی فیزیکِ کسایی رو که برای اولین بار مینوشنش تقویت کنه. این ترکیب به همه این توانایی رو میده که موجوداتِ نخستیسان رو در عرضِ دو ساعت فلج کنن. آره، فقط هم از طریق تماس اثر میکنه.»
ایـ... این یعنی تبدیلِ حشرهٔ سیاه باتینگز به چیزی شبیهِ طلسمِ کوچک؟ تازه، اثرهای دائمی و قدرتهای فرابشریِ کوتاهمدت هم میده... لومیان در میانِ تعجبش، حس کرد که لودویگ تغییراتِ چشمگیری کرده است.
او قبلاً هرگز تواناییِ تهیهٔ چنین غذایی را از خود نشان نداده بود!
لومیان بیشتر کنکاش نکرد و با خونسردی گفت: «بعداً لوگانو رو ببر دمِ درِ سازمانِ باروری و مطمئن شو که حمله رو به نوئلیا خبر میده.»
لودویگ که سرحال بود، فوراً قبول کرد: «باشه.»
...
در همین حین در محلهٔ بندر، زمانی که لودویگ و لوگانو به سازمانِ باروری رسیدند.
لومیان با کلاهِ حصیریِ طلاییاش، بهسمت میدانی قدم میزد که مجسمهٔ امواجِ اقیانوس در آن خودنمایی میکرد. توجهش به خانهٔ خاکستریمایلبهسیاهی جلب شد که تابلوی صنفِ ماهیگیرانِ پورت سانتا روی آن نصب بود.
شایعه بود که این بنای باستانیِ چهار یا پنجطبقه و قلعهمانند، بیش از هزار سال قدمت دارد و قرنها پیش ویران و دوباره بازسازی شده است.
چشمانِ لومیان نمادهای پیچیدهٔ روی دیوار را که شاملِ قلابهای آهنی و تورهای ماهیگیری میشد، دنبال کرد. کلاهِ حصیریاش را مرتب کرد و بهسمتِ صنفِ ماهیگیران رفت.