چپتر 559: همکارِ درجه‌یک
چپتر 559: همکارِ درجه‌یک
لومیان پس از تصمیمگیری، فرصت یافت بپرسد: «مظنون کیه؟»
شوالیه شمشیرها اعلام کرد: «لاتو گیارو.»
لومیان این شخص را میشناخت. او همچنین از اعضای کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران بود. نه تنها در سه قایقِ بزرگِ ماهیگیری و شرکتِ ماهیگیریِ پورت سانتا سهام داشت، بلکه در کشتیسازی، تولیدِ یخ و صنایعِ دیگر هم دست داشت. بیش از صد سال پیش، یکی از اعضای خاندانش با یک دوشیزه دریا ازدواج کرده بود.
لومیان متفکرانه پرسید: «لاتو گیارو چه ربطی به شرکتِ اجارهٔ کشتیِ بالانسا داره؟»
شوالیه شمشیرها کوتاه جواب داد: «طلبکارِ شرکته و برای خیلی از بستگانش اونجا کار جور کرده.»
لومیان به نشانهٔ تأیید سر تکان داد و برای تأمل مکث کرد: «همهچیز با هم جور درمیاد. بیایید سرِ تقاطعِ خیابانِ سنت لانا و خیابانِ گندمِ طلایی به هم ملحق بشیم. سه دقیقهٔ دیگه چطوره؟»
او هرگز قدم در املاکِ خاندانِ لاتو گیارو نگذاشته بود، بنابراین مختصاتِ مربوطه در عالمِ ارواح را نداشت. تنها گزینهٔ تلپورتش خیابانِ سنت لانا بود که نسبتاً به هدفشان نزدیک بود. باید از پیمایش دنیای ارواح محتاطانه استفاده میکرد تا از هرگونه نظارت دور بماند.
شوالیه شمشیرها گفت: «باشه.» سپس شفاف شد و در دم ناپدید گشت.
لومیان دو دقیقه را صرفِ آب خوردن و پوشیدنِ جلیقه و کلاهِ حصیری کرد. تازه آن زمان بود که درخششِ کمرنگِ نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش روشن شد.
در یک چشمبههمزدن، پیکرش از اتاقِ تاریک ناپدید شد.
در تقاطعِ خیابانِ سنت لانا و خیابانِ گندمِ طلایی، لومیان در گوشهای پنهان ظاهر شد. شوالیه شمشیرها، که حالا موهای قهوهایِ ژولیدهای داشت و پیراهنی کتانرنگ و جلیقهای قهوهایِ تیره پوشیده بود، در حاشیهٔ نورِ ماهِ زرشکی ایستاده بود. چهرهٔ رنگپریده و نگاهِ سنگینش از دگرگونیِ پنهانی خبر میداد، گویی هر لحظه ممکن بود ظاهرِ انسانیاش را کنار بگذارد و هیبتی هیولایی را که از امیالِ سرکوبشده نیرو میگرفت، آشکار کند.
شاید دیگران متوجهِ این ظرافتها نمیشدند، اما لومیان بهعنوانِ یک زاهد، حساسیتِ بالایی به چنین وضعیتهایی داشت.
واقعاً از جناحِ اعتداله... لومیان با دیدنِ ظاهرِ شوالیه شمشیرها در دل گفت و فکرِ عجیبی به سرش زد.
داداش، تا حالا به این فکر کردی که ناگزیری رو بپذیری؟ بهعنوانِ یه راهب صدقهگیر یا زاهد، دیگه لازم نبود اینقدر زجر بکشی!
البته لومیان فقط با این ایده بازی میکرد و واقعاً قصد نداشت آن را پیشنهاد دهد. بدونِ بخت و اقبالِ مناسب، عطیهٔ یک خدای شریر میتوانست رفتهرفته فرابشرانِ نظامِ معجون را تباه کند و در نهایت آنها را به هیولاهایی انساننما در خدمتِ آن ایزدِ پلید تبدیل سازد. با این حال، افکارش به همافزاییِ احتمالی میانِ ردههای خاصی از نظامِ عطیه و نظامِ معجون اشاره داشت.
وقتی شوالیه شمشیرها ساکت ماند، لومیان پیشقدم شد و گفت: «بیایید بریم.»
شوالیه شمشیرها سر تکان داد. آنها سایههای امتدادِ خیابان را دنبال کردند، با قدمهایی شمرده واردِ خیابانِ گندمِ طلایی شدند و به سمتِ شمال رفتند.
خیلی زود به ساختمانی پنجطبقه رسیدند که شبیهِ قصری کوچک بود.
شوالیه شمشیرها با نگاه به پنجرههای روشن و دیوارهای بیرونیِ آبیِ خاکستری، به شیشهٔ خاصی اشاره کرد و گفت:
«اون اتاقخوابِ لاتوعه. اون و زنش تو اتاقهای جدا میخوابن.»
اطلاعاتی که جمع کرده واقعاً دقیقه... لومیان در دل تأیید کرد و پرسید: «نقشهتون چیه؟»
شوالیه شمشیرها کوتاه جواب داد: «یواشکی نفوذ میکنیم و هدف رو تحتِ کنترل میگیریم.»
این یکم زیادی رُک و بیظرافت نیست؟ خاندانِ گیارو احتمالاً فقط فرابشرانِ عادی رو استخدام نمیکنن. بعضی از اعضاشون ممکنه از طریقِ آیینِ نیایشِ دریا قدرتهایی به دست آورده باشن... لومیان ویژگیهای منحصربهفردِ یک شبح را به یاد آورد و تواناییهایش را سنجید. با یک دست در جیب، بیتفاوت گفت: «باشه.»
با این حرف، پیکرش در سایهای حل شد و بینقص با تاریکی درآمیخت.
در کنارش، شوالیه شمشیرها از قبل ناپدید شده بود.
لومیان با استفاده از سایههای افتاده بر دیوارِ بیرونیِ ساختمان، ماهرانه به اتاقِ لاتو گیارو نفوذ کرد.
در یک چشمبههمزدن، هدفش در میدانِ دید قرار گرفت.
مردی میانسال، با موهای سیاه و کمی مجعد و چشمانِ قهوهایِ تیره، که ردایی نخی به رنگِ آبیِ تیره به تن داشت، در برابرِ چشمانِ لومیان ظاهر شد. صورتِ کشیدهاش ریشِ پرپشت و مرتبی داشت.
حالتِ چهرهٔ لاتو گیارو به ترس تغییر کرد و بدنش خشک شد. تلوتلوخوران به سمتِ سایهای رفت که لومیان را پنهان کرده بود.
در انعکاسِ درونِ هر چشمِ عضوِ کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران، لومیان شوالیه شمشیرهای رنگپریده را دید که جلیقهای قهوهایِ تیره و پیراهنی کتانرنگ به تن داشت و موهای قهوهایاش ژولیده بود!
لومیان با دیدنِ اینکه لاتو گیارو مهارِ بدنش را از دست داده و قادر به ادای هیچ صدایی نیست، از سایه بیرون آمد و به شکلِ اصلیاش بازگشت.
سنگینیِ خفهکنندهای هوای اطرافش را فرا گرفت، چیزی شبیهِ به وزنِ آبِ دریا.
جز این، هیچچیزِ دیگری غیرعادی به نظر نمیرسید.
لومیان با قدمی حسابشده به لاتو گیارو نزدیک شد؛ حسی شبیهِ به حرکت در باتلاق.
او از استفادهٔ مستقیم از طلسم هارومف خودداری کرد. اول اینکه، طرفِ مقابل بیدفاع به نظر میرسید و میشد از راههای دیگری مهارش کرد تا نیروی روحیاش حفظ شود. دوم اینکه، لومیان مردد بود، زیرا با توجه به تسخیرِ قهریِ لاتو گیارو توسطِ شوالیه شمشیرها، مطمئن نبود که آیا طلسم هارومف هر دوی آنها را از کار میاندازد یا نه.
لومیان شیشهٔ داروی آرامبخشی از جمعیتِ سعادت بیرون آورد، درش را باز کرد و آن را زیرِ بینیِ لاتو گیارو گرفت.
با دستش دهانهٔ شیشه را باد زد تا جریانِ گاز را تسریع کند. پس از حدود ده ثانیه، عضوِ کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران چشمانش را بست و بیهوش روی زمین افتاد.
عجیب آنکه همچنان ایستاده ماند و روی زمین نیفتاد.
دارندهٔ کارتِ آرکانای صغیرِ انجمنِ تاروت، شوالیهٔ شمشیر، مهارِ مطلقِ بدنِ لاتو گیارو را در دست داشت.
این حتی از به کار بردنِ تلپورت و طلسمِ هارومف هم سادهتره... قبلاً با فرابشرانِ زیادی روبهرو شدهام، اما هرگز کسی رو بدون اینکه دستم بهش بخوره مغلوب نکرده بودم. خیلی راحت رفتم جلو و داروی آرامبخش رو بهش دادم. یه شبح واقعاً متحدِ استثناییه، که میتونه با هر ردهای از هر مسیری هماهنگ بشه... آره، یه شبح در برابرِ گازهای بیهوشکننده نفوذناپذیره. داروی آرامبخشِ جمعیتِ سعادت هیچ اثری روش نداشت. لومیان با تماشای این پایانِ بیسروصدا، حس کرد انگار اصلاً در این درگیری نقشی نداشته است.
داروی آرامبخشِ جمعیتِ سعادت را به جیبِ مخفیاش برگرداند و قوطیِ سرمِ حقیقت را بیرون آورد. فرصت را غنیمت شمرد و تقریباً یکسومِ آن را به خوردِ لاتو گیارو داد. چون حس میکرد تأثیرِ داروی آرامبخش روی فرابشرانی با ویژگیهای ناشناخته مثلِ لاتو گیارو ممکن است کوتاهمدت باشد، شتافت تا پیش از بههوشآمدنِ هدف، کارهایش را تمام کند.
در عرضِ ۲۰ تا ۳۰ ثانیه، چشمانِ لاتو گیارو لرزید و باز شد.
ابتدا چشمش به لویی بری افتاد؛ ماجراجویی با کلاهِ حصیریِ طلایی که لبخندی محو بر لب داشت. سپس دریافت که در لحظهای نامعلوم روی صندلی نشانده شده و روبهروی کاناپهٔ اتاقخواب قرار گرفته است.
لاتو سعی کرد فریاد بکشد، اما تارهای صوتیاش یاری نکردند و بیحرکت ماند.
لومیان روی مبل لم داد و پای راستش را روی زانوی چپش گذاشت: «فهمیدی تو چه وضعیتی هستی؟»
به زبانِ اینتیسی حرف میزد.
ترس در چهرهٔ لاتو نقش بست و توانِ سر تکان دادن یا پاسخ دادن را از او گرفت.
هرچند لاتو تواناییهایی داشت، اما مطمئن بود در برابرِ ماجراجویی مثلِ لویی بری کارساز نخواهند بود. احتمالاً فقط به بیهوشیِ دوباره یا اصابتِ صاعقهای سریع ختم میشدند.
لاتو ناگهان پرسید: «چی میخوای؟»
او هم اینتیسی میدانست.
با تعجب سعی کرد دستش را بالا بیاورد تا گردنش را لمس کند، اما دید نمیتواند تکان بخورد.
لاتو گیارو در سکوت فرو رفت.
لومیان با لبخند جواب داد: «چند تا سؤال ازت دارم. درستوحسابی جواب بده، شاید گذاشتم تا فردا زنده بمونی که تو پخش کردنِ خبرِ این ماجرا کمکم کنی.»
لاتو لحظهای ساکت ماند و بعد رضایت داد: «چی میخوای بدونی؟»
لومیان با بیخیالی مچِ پای راستش را تکان داد.
«نولفی و باتنا پیشِ تو هستن؟»
لاتو که میلِ شدیدی به افشای اطلاعات پیدا کرده بود، جواب داد: «آره. تو زیرزمین زندانیان. هنوز زندهن. فقط میخوام ازشون استفاده کنم.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «برای چی؟»
لبانِ لاتو لرزید و توضیح داد: «میخوام ازشون استفاده کنم تا تو رو به محلِ آیینِ قربانیِ دریا بکشونم و راهنماییت کنم تا اونجا یه قایق کرایه کنی.»
لومیان که تازه دوزاریاش افتاده بود، گفت: «پس اون یادداشت رو تو نوشته بودی... چطور میخوای راهنماییم کنی؟»
لاتو تقلا کرد تا جلوی زبانش را بگیرد، اما دهانش سریعتر از افکارش میجنبید.
«میخوام بفهمی که نولفی و باتنا قصد دارن یه قایق کرایه کنن و بزنن به دریا. بعد، ترتیبِ کار رو طوری میدم که بتونن فرار کنن و چیزی رو بهت برسونن، تا اهمیتِ اون منطقهٔ دریایی رو بهت بگن.»
لومیان با کنجکاوی پرسید: «و بعدش؟»
لاتو لبانش را به هم فشرد اما سرانجام به حرف آمد.
«چیزی که اونا بهت میگن حقیقته، اما از یه چیز بیخبرن: هرگز تو یه نبردِ دریایی با یه فرزندِ دریا درگیر نشو! خوان اورو تو اون منطقهٔ دریایی منتظرته، آمادهست تا همونجا کارت رو بسازه!»
پس صنفِ ماهیگیران با سرنخِ نولفی یه ردپای فریبنده گذاشته، و خودشون رو خائن جا زدن تا من رو بکشونن تو تله و کلکم رو بکنن... اگه سریع قصدم رو برای تحقیق دربارهٔ آیینِ نیایشِ دریا لو نداده بودم تا نولفی و باتنا طعمه بشن، احتمالاً تا الان خوراکِ ماهیها شده بودن... درگیری با لوگانو هم نقشهای برای فریب دادنِ من بود... در گیرودارِ همین افکار، لومیان صدای لاتو را شنید که با گیجی میگفت: «تو که هنوز تحقیقت رو شروع نکرده بودی. چطور من رو پیدا کردی؟ تو فقط مترجمت رو فرستادی تا آمارِ نولفی و بقیه رو بگیره. هیچ پیگیریِ دیگهای نکردی...»
لبخندِ لومیان رنگوبویی مرموز به خود گرفت: «فکر میکنی من اینجا تنهام تا دربارهٔ آیینِ نیایشِ دریا تحقیق کنم؟
«من نمایندهٔ ارادهٔ خیلیام. رفقای بیشماری تو سایههای پورت سانتا کمین کردن.»
لاتو سرمایی را در بدنِ خشکشدهاش حس کرد و حرفهای لومیان را باور کرد.
لومیان دستِ راستش را بالا آورد و چانهاش را مالید.
«قدرتت از کجا میاد؟»
گلوی لاتو فشرده شد و جواب داد: «از دریا. هر آیینِ نیایشِ دریا به ما قدرت میده.
«متأسفانه، آیینِ پارسال شکست خورد. دو ساله هیچ تجدیدِ قوایی نداشتیم و همه کموبیش ضعیف شدن. وگرنه خوان اورو خیلی وقت پیش کارت رو ساخته بود. جسدِ بیجانت رو مینداخت تو میدانِ موج، تا درسِ عبرتی بشه برای کسایی که با ما درمیافتن!»
شبیه به یه عطیه؟ روی کاغذ، حتی بدونِ تجدیدِ قوا هم قدرتِ یه عطیه رفتهرفته کم میشه... لومیان لحظهای تأمل کرد و گفت:
«یعنی آیینِ نیایشِ دریا یه آیینِ بزرگِ عطیهجوییه، که فرماندارِ دریا قربانیِ اصلیشه؟»
لاتو لحظهای فکر کرد و جواب داد: «اون هم قربانیه هم میزبان. خوان اورو و ما هم نقشِ دستیارِ میزبان رو داریم.
«آیینِ نیایشِ دریا در اصل یه جور ازدواج با دریا و آروم کردنشه. عطیه فقط یه محصولِ جانبیه.»
«ازدواج با دریا؟» لومیان ناگهان حس کرد تخیلش یاری نمیکند.