چپتر 562: نقشه‌های تغییریافته
چپتر 562: نقشه‌های تغییریافته
کاخ؟ لومیان انتظار نداشت از نولفی اطلاعاتی بگیرد که لاتو گیارو از آن بیخبر بود.
پس از مکثی کوتاه پرسید: «کاخ چه شکلیه؟»
آیا بازماندهای باستانی بود یا اقامتگاهِ روحی از طبیعت؟
آیا آیینِ نیایشِ دریا داشت از قدرتِ درونیِ کاخ بهره میبرد؟
نولفی سر تکان داد.
«مادرم نمیتونست توصیفِ دقیقی بکنه. فقط گفت کاخ شبیه هیچ بنایی روی خشکی نیست. طراحیِ عجیبی داره، با انحناهای نرم و برقی فلزی و آینهوار. در کل، خاکستریِ نقرهایه.»
لومیان بر اساسِ گفتههای نولفی کاخ را در ذهن مجسم کرد، اما چون جزئیاتی در کار نبود، تنها توانست تصویری تقریبی بسازد.
پوزخندی زد و گفت: «اگه اون واقعاً کاخِ دریاست، جدی فکر میکنید شما دو تا میتونید نابودش کنید؟
«وقتی حریفِ لاتو گیارو و آدمهاش نمیشید، چطور میخواید از سدِّ دفاعیِ زادگانِ دریا رد بشید؟ چطور میخواید از خشمِ دریا جونِ سالم به در ببرید؟»
نولفی لحظهای درنگ کرد و بعد جواب داد: «من راههای خودم رو دارم.»
توضیحی دربارهٔ روشش نداد.
آیا یک فرزندِ دریا، که قدرتش احتمالاً پایینتر از ردهٔ ۷ بود، واقعاً میتوانست کاخِ دریا را نابود کند؟ موجودیتی که میتوانست توفانهای سهمگینی در سراسرِ دریا به پا کند... لومیان در فکر فرو رفت و ناگهان فرضیهای در ذهنش شکل گرفت.
آیا اطمینانِ نولفی ریشه در همکاری با دیگران داشت؟ آیا بدونِ آمادگیِ کافی به پورت سانتا برنگشته بود؟
همانطور که افکار در ذهنِ لومیان میچرخید، نگاهش را به باتنا دوخت.
باتنا کنته که ناخودآگاه دو سه قدم از نولفی فاصله گرفته بود، تازه شمشیرش را در غلاف جا داده و هفتتیرش را پنهان کرده بود.
نگاهِ خیرهٔ لومیان را که حس کرد، لبخندِ شرمگینی زد و توضیح داد: «من برای پشتیبانی و هدایتِ کشتی اینجام. شاید ندونید، اما قبل از اینکه ماجراجو بشم، یه مدت افسرِ دومِ کشتی بودم.»
به بیانِ دیگر، منظورش این بود: «منم از نقشهٔ نولفی خبر ندارم. اینکه موفق بشه یا نه چندان به من مربوط نیست. من فقط با کمی کمک، وظیفهم رو بهعنوانِ یه عاشق انجام دادم.»
از سر و وضعِ مرتب و لباسهای شیکت معلومه که خانوادهٔ درستوحسابیای داری... اولش فکر کردم از خونه فرار کردی، مسحورِ داستانِ ماجراجوییهای گرمان اسپارو شدی و زدی به دریا تا ماجراجو بشی. اما الان به نظر میرسه خانوادهت سفارشت رو کردن تا افسرِ دوم بشی و تجربهٔ کاری به دست بیاری. بعدِ یه مدت هم استعفا دادی و مسیرِ ماجراجویی رو انتخاب کردی...
لومیان نمیدانست رمانتیکبازیِ باتنا را چطور ارزیابی کند. نگاهی به او انداخت و گفت: «میفهمید این وضعیت چقدر خطرناکه؟»
باتنا گلویش را صاف کرد و جواب داد: «فکر میکردم فرزندانِ دریا نباید خیلی ترسناک باشن. من و نولفی قبلاً با هم مبارزهٔ تمرینی کردیم.»
لومیان دو سه ثانیه باتنا را برانداز کرد و بعد نگاهش را به نولفی برگرداند.
«برنامهتون برای ادامه چیه؟»
لومیان بدونِ اینکه مستقیم دربارهٔ همدستانِ پنهانش بپرسد، سؤال را دور زد تا گاردِ نولفی را پایین بیاورد و از لابهلای جوابهایش سرنخی پیدا کند.
نولفی لبهایش را به هم فشرد و گفت: «ما لو رفتیم و صنفِ ماهیگیران افتاده دنبالمون. نقشهٔ اولیهمون دیگه عملی نیست. قصد دارم تا تموم شدنِ آیینِ نیایشِ دریا مخفی بمونم.»
باتنا پرید وسطِ حرفش و بهجای لومیان با تعجب پرسید: «چرا از اینجا نمیریم؟»
او باور داشت حالا که هویت و انگیزههای نولفی فاش شده، بیدرنگ این عملیات را رها میکند و برای آیینِ نیایشِ دریای بعدی نقشهٔ تازهای میکشد.
نولفی لحظهای ساکت شد و بعد فاش کرد: «اگه آیینِ نیایشِ دریا موفقیتآمیز باشه و من هنوز تو پورت سانتا باشم، بهعنوانِ یه فرزندِ دریا که خونِ نسبتاً خالصی داره، باید بتونم عطیهٔ خاصی به دست بیارم...»
مکث کرد و نگاهِ کوتاهی به زمین انداخت.
«هرچند ممکنه تبدیل شدنم به یه مارمولکِ انساننما رو تسریع کنه، اما میتونه قدرتم رو هم بیشتر کنه...»
اندوهِ پنهانی در کلماتش موج میزد.
باتنا با دهانِ باز و نگاهی خالی خیره ماند، اما کلمهای از دهانش خارج نشد.
لومیان دست برد و کلاهِ حصیریِ طلاییاش را روی سرش مرتب کرد. با استفاده از یکی از دیالوگهای معروفِ مجموعهٔ ماجراجو گفت: «این هم یه موهبته، هم یه نفرین.»
وقتی لویی بری آمادهٔ رفتن شد، نولفی بارِ دیگر صمیمانه تشکر کرد.
«نمیدونم چطور تشکر کنم. اگه کمکی لازم داشتید، راحت باشید و بیاید پیشِ من.»
باتنا هم اضافه کرد: «من رو هم میتونید پیدا کنید.»
او میانِ ماندن با نولفی یا ترکِ پورت سانتا مردد مانده بود.
نگاهِ لومیان روی صورتِ آنها چرخید و ناگهان لبخند زد.
«اتفاقاً، یه کاری برای شما دو تا دارم.»
نولفی جا خورد، اما آرام سر تکان داد.
«بگید.»
...
لومیان پس از خداحافظی با نولفی و باتنا، مخفیانه از میانِ سایهها به متل سولو برگشت.
وقتی از تاریکیِ گوشهٔ اتاقخوابِ اصلی بیرون آمد، شوالیه شمشیرها را دید که کنارِ پردهها ایستاده و زیرِ نورِ زرشکیرنگِ ماه در سکوت تماشایش میکند.
چرا همیشه مثلِ صحنهای از یه داستانِ ارواح ظاهر میشی... این از ویژگیهای یه شبحه یا تجلیِ تأثیرِ معجون؟
لومیان در دل انتقاد کرد و با قدردانی گفت: «از کمکِ شما ممنونم.»
شوالیه شمشیرها ساکت ماند. به لومیان نگاه کرد و پرسید: «به نظر میرسه بعد از کنترل کردنِ لاتو گیارو، نقشهٔ اولیهتون رو تغییر دادید؟»
لومیان خندید.
«خیلی تیزبینی، ولی من شاید کمی زودتر یا دیرتر از لحظهای که گفتی نظرم رو عوض کردم.»
با حالتی شبیه به یک شیاد جواب داد و با لبخندی توضیح داد: «چطور میشه یه نقشهٔ اولیه رو بدون هیچ تغییری اجرا کرد؟ این نشونهٔ یه توطئهگر نیست، بلکه کارِ کسیه که قادرِ مطلق و دانای کله.
«توی فرایندِ برنامهریزی، آدم باید روشش رو بر اساسِ بازخوردها، اطلاعاتِ جدید و تغییراتِ وضعیت تنظیم کنه، و همزمان مطمئن بشه که انگیزهٔ اصلیش دستنخورده باقی میمونه.»
از این رو، پنهان کردنِ انگیزههای واقعیاش بسیار مهم بود.
ماجرا شبیه به مسیرهای پرشماری بود که بینِ نقطهٔ آغاز و پایان وجود داشت و اغلب تنها به یک پایانِ واقعی ختم میشد. این نقطه همان جایی بود که بیشتر از همه در معرضِ راهبندان و کمین قرار داشت.
شوالیهٔ شمشیرها آرام گوش داد و سپس بیصدا کنارِ پنجره ناپدید شد.
لومیان به خودش اجازه داد استراحت کند. دستورویی شست، به رختخواب رفت و تا ششِ صبح تخت خوابید.
پس از خوردنِ صبحانهٔ متل، به لوگانو دستور داد لودویگ را برای خوردنِ تنقلات به خیابانها ببرد.
لومیان که رفتنشان را از پشتِ درِ بسته تماشا میکرد، به اتاقِ خوابِ اصلی که پردههایش هنوز کشیده بود برگشت. در آن تاریکیِ نیمهجان، مبلِ دستهدار را از پشتِ میز بیرون کشید و رویش نشست.
پس از مدتی نامعلوم، ناگهان متوجهِ سوسوی نورهایی در اعماقِ تاریکی شد.
حس کرد در هوا معلق است، بدونِ هیچ زمینِ سفتی زیرِ پاهایش یا تکیهگاهی پشتِ سرش.
لومیان حالتِ بیتفاوتِ چهرهاش را حفظ کرد و به خلأِ ژرفی با پسزمینهٔ کیهانمانند خیره ماند. از دوردست، خوان اورو، رئیسِ صنفِ ماهیگیران، با کتوشلواری رسمی و عصایی در دست نزدیک میشد.
لومیان در سکوت به پیرمرد نگاه کرد و هیچ تعجبی نشان نداد، گویی انتظارِ آمدنِ خوان اورو را میکشید.
وقتی فاصله تا حدِ مشخصی کم شد، چینوچروکهای خوان اورو لرزید و به زبانِ اینتیسی گفت: «روستای میلو، همراه با زادگانِ دریایی که به خشکی پا گذاشته بودن، یک بار نابود شد. با این حال، ما امروز اینجا ایستادیم.
«تا وقتی دریا پابرجاست، تا وقتی کیهان دوام داره، تا وقتی پورت سانتا سرزمینِ ممنوعهٔ مرگ باقی میمونه، ما میتونیم از اعماقِ دریا دوباره بیرون بیایم، فارغ از اینکه چه ضربههایی میخوریم یا چقدر از نوادگانمون رو از دست میدیم. ما میتونیم روستای میلو رو دوباره بسازیم و آیینِ نیایشِ دریا رو از نو شروع کنیم.
«روحانیونِ کلیسای مادرِ زمین، زاهدانِ مبارز و راهبههاشون میتونن به این موضوع شهادت بدن.
«اگه ما، فرزندانِ دریا، واقعاً به لبهٔ پرتگاه کشیده بشیم، این شجاعت و عزم رو داریم که دشمن رو هم با خودمون به مغاک بکشیم. دلیلش اینه که ما به روحِ نابودنشدنیِ خودمون و تواناییمون برای بازسازیِ روستا و جلوگیری از انقراضش ایمانِ راسخ داریم.»
اینا رو به من میگی که برسونی صنفِ ماهیگیران و زادگانِ دریای روستای میلو از تهدید نمیترسن و هم توانایی و هم شجاعتِ روبهرو شدن با دشمنانِ قدرتمند رو دارن. تازه، داری اشاره میکنی که میراثشون ماندگاره و تو آینده دوباره از دریا بیرون میاد. یه جور هشداره، داره بهم اخطار میده که پام رو از گلیمم درازتر نکنم. وگرنه، از درگیریِ خونین و نابودیِ دوجانبه هیچ ترسی ندارن... لومیان پیامِ پنهانِ خوان اورو را فهمید و تصمیم گرفت پاسخی ندهد. در سکوت پیرمرد را تماشا کرد و منتظر ماند تا حرفش را ادامه دهد.
چشمانِ لاجوردیِ خوان اورو تصویرِ ماجراجوی مو مشکی و چشمسبز، لویی بری، را بازتاب میداد. با صدایی طنینانداز پرسید: «تو و نیروهایی که ازت حمایت میکنن چی میخواین؟ هدفتون چیه؟ ما نه اختلال تو آیینِ نیایشِ دریا رو تحمل میکنیم، نه پایگاههایی رو که تو پورت سانتا ساختیم رها میکنیم.»
حالا که فهمیدن ماجراجو لویی بری نه تنها خودش سرسخته بلکه یه جناح هم پشتشه، حتماً من رو یه حریفِ گردنکلفت میبینن. اگه بخوان شاخبهشاخ بشن، احتمالاً پیروزی براشون سخت میشه. پس اومده مذاکره کنه و با دادنِ امتیاز من رو عقب بکشونه؟ داره سعی میکنه خطِ قرمز و قدرتش رو به رُخم بکشه تا من رو از کارای عجولانه منصرف کنه و برای هر دو طرف راهِ فراری بذاره؟ لومیان هیچ تعجبی نشان نداد. نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «چرا اینجا هیچ صندلیای نیست؟ ترجیح میدم نشسته بحث کنم.»
پس از سکوتِ کوتاهِ خوان اورو، مبلِ دستهدار دوباره پشتِ سرِ لومیان ظاهر شد و او به حالتِ اولیهاش برگشت.
لومیان با آرامش به خوان اورو، رئیسِ صنفِ ماهیگیران، خیره شد و گفت: «اگه بهت بگم هیچوقت قصد نداشتم تو آیینِ نیایشِ دریا اختلال ایجاد کنم، حرفم رو باور میکنی؟»
خوان اورو در حالی که چینوچروکهای عمیقش در هم میرفت، تکرار کرد: «هیچوقت قصد نداشتی تو آیینِ نیایشِ دریا اختلال ایجاد کنی...»
لومیان ادامه داد: «تا وقتی حاضر باشید از جونِ بیگناهها، مثلِ فرماندارِ قلابیِ دریا، بگذرید، همکاری غیرممکن نیست.»
«همکاری؟» خوان اورو نتوانست حیرتش را پنهان کند. او ماجراجویی را که بهمحضِ رسیدن به پورت سانتا با زور در امورِ صنفِ ماهیگیران مداخله کرده بود، برانداز کرد. لومیان به اقامتگاهِ فرماندارِ دریا یورش برده، ساختمانِ اصلیِ صنفِ ماهیگیران را منفجر کرده و نوهاش را تا مرزِ مرگ پیش برده بود. با خود فکر کرد نکند شنواییاش هم مثلِ بقیهٔ ریشسفیدها کند شده است.
لبخندی بهآرامی روی صورتِ لومیان نقش بست. به پشتیِ صندلیاش تکیه داد و بشکنی زد که شعلهای زرشکی را برافروخت.
«بله، همکاری.»