چپتر 565: پیشرفت احتمالی
چپتر 565: پیشرفت احتمالی
احساسات فرانکا با حرفهای لومیان برانگیخته شد و با اشتیاق جواب داد: «پس مثل اینه که دم روباه رو بگیریم. وقتش که برسه، کمکهای خوبی خبر میکنیم و سعی میکنیم چند تا دیگه از اعضای اصلی دروغ آوریل رو از بین ببریم!»
حین حرف زدن، دندانهایش را به هم سایید.
با وجود اینکه لومیان و فرانکا حدسها و استنتاجهای مختلفی دربارهٔ نقش اولترامن در شوخیِ سال گذشته کرده بودند، هیچکدام حس نمیکردند کلید این معما را در دست دارند.
فرانکا نفسش را بیرون داد و گفت: «هوف، هنوز یه سری قطعات مهم پازل کمه. ببین میتونی جزئیات بیشتری بیرون بکشی یا نه.»
او باید به تریر برمیگشت.
لومیان کوتاه حرفش را تأیید کرد و متفکرانه پرسید: «جستوجوت برای پیدا کردن بازماندهٔ خاندان تامارا چطور پیش میره؟»
فرانکا کوتاه وضعیتش را توضیح داد: «هنوز هیچی، اما خانمِ داوری قصد داره این موضوع رو به بقیهٔ اعضای آرکانای اعظم اطلاع بده. امیدوارن اونا بتونن حواسشون رو جمع کنن.»
لومیان به چهرهاش خیره شد و گفت: «من یه مسیر برای تحقیق دارم.»
فرانکا سر ذوق آمد: «چی؟»
لبهای لومیان به لبخند باز شد.
«دربارهٔ بقیهٔ اعضای فرقهٔ دیوبانو توی تریر تحقیق کن.
«با توجه به روابط نزدیک بین بعضی از اعضای خاندان تامارا و فرقهٔ دیوبانو، حتی ممکنه برای تأسیس سازمان مخفیِ سازمان تئوسوفی با هم همکاری کنن. این احتمال هست که یکیشون مستقیماً به فرقهٔ دیوبانو ملحق بشه.
«علاوه بر این، با در نظر گرفتن مأموریتی که خانمِ داوری برای نفوذ به فرقهٔ دیوبانو و فهمیدن وضعیت و مشکلات فعلی دیوبانوی نخستین بهت داده، چرا دربارهٔ بقیهٔ دیوبانوها تحقیق نمیکنی؟ قراره صبر کنی تا به سطح یه قدرت بزرگ مثل دیوبانوی سرخ برسی و تازه بعدش اطلاعات جمع کنی؟ فکر میکنی اون موقع ویژگیهای فرابشریِ شکارچی در سطح فرشته اونقدر زیاد هست که بتونه کمکت کنه به جنسیت اصلیت برگردی؟»
فرانکا ناخودآگاه روی این سؤال تمرکز کرد: «چرا دیوبانوی سرخ؟»
لومیان لبخند زد.
«لقبت رو فراموش کردی، مادام چکمههای سرخ؟»
فرانکا معذب لبخند زد.
«این برای ساختن یه شخصیت با ویژگیهایی نیست که موقع فرار بشه راحت عوضشون کرد؟ مشخصاً با توضیحات روی اعلانِ تحتِ تعقیب فرق داره.
«اهم، تحقیق دربارهٔ بقیهٔ دیوبانوها زیر نگاهِ تیزبینِ زن شیطانی سیاه خیلی خطرناک نیست؟»
لومیان ابرو بالا انداخت و معنادار لبخند زد.
«چرا داری دربارهٔ خاندان تامارا تحقیق میکنی؟»
فرانکا ناخودآگاه جواب داد: «تحقیق دربارهٔ مردمِ آینه.»
لومیان دوباره پرسید: «و کی تحقیق دربارهٔ مردمِ آینه رو بهت محول کرده؟»
فرانکا بلافاصله دهانش را بست: «زن شیطانی سیاه...»
سپس با خودش زمزمه کرد: «با این حال، باید یه تعادلِ ظریف برقرار بشه. منبع اطلاعات باید خوب جعل بشه؛ وگرنه بازم بهمون شک میکنن.»
لومیان چیزِ دیگری نگفت. شانهٔ فرانکا را گرفت و قصد داشت او را به تریر برگرداند.
فرانکا نگاهی به پنجرهٔ پردهکشیده انداخت و با اشتیاق گفت: «یادت باشه دفعهٔ بعد که رفتی دیدن راهبههای مبارز، از من کمک بخوای.»
او بعدازظهر به پورت سانتا رسیده بود و مدت زیادی را با استفاده از نام جعلیِ شارنیم که خودش انتخاب کرده بود و چهرهٔ روی کارت شناساییِ جعلیِ لومیان گشته بود. با زبانِ هایلندریِ روانش، بهسرعت با فرهنگ عامه و سبکِ راهبههای مبارز آشنا شده بود.
لومیان با بیاعتنایی پوزخند زد.
«حتی بهش فکر هم نکن. تو نمیتونی حاملهشون کنی.»
فرانکا با خشم جواب داد: «از نظر تئوری غیرممکن نیست، اما خیلی خطرناکه. بهش فکر کن، بانو پوالیس.»
لومیان زبانش بند آمد.
فرانکا همچنان دنبال بهانه میگشت: «تازه، بچهدار شدن تنها چیزِ مهمِ زندگی نیست...»
لومیان بیصدا نفسش را بیرون داد و نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش را فعال کرد.
او همراه فرانکا که هنوز داشت حرف میزد، از اتاقِ خوابِ اصلی ناپدید شد.
در یک چشمبههمزدن، لومیان دقیقاً در همان نقطهای که ترک کرده بود، دوباره ظاهر شد.
درحالیکه سر تکان میداد و فرانکا را در دل دست میانداخت، دوباره راحت روی مبلِ دستهدار نشست.
باید اعتراف میکرد که کلکل و شوخی با دوستان، فارغ از نیاز به احتیاط، برای تسکینِ احساساتِ سرکوبشدهٔ درونش مفید بود.
لومیان که آرامش خود را بازیافته بود، به صندلیاش تکیه داد و اطلاعاتِ مربوط به آیینِ نیایشِ دریا و حرفهای مختلف را در ذهنش مرتب کرد. او دنبال جزئیاتی میگشت که شاید ردپای وجودِ اولترامن را فاش کند و هر مسئلهٔ نادیدهگرفتهشدهای را تأیید کند.
لومیان بهعنوانِ یک توطئهگر، نیازی نداشت نکاتِ کلیدی را روی کاغذ یادداشت کند. او برای رمزگشاییِ سرنخها به چشمانش تکیه میکرد. تمامِ اطلاعات تارِ عنکبوتِ عظیمی در ذهنش ساخت که بهآرامی بافته میشد و تغییرِ شکل میداد.
پس از مدتی، ناگهان راست نشست.
پیشرفتی حاصل شده بود که میتوانست ماهیتِ آیینِ نیایشِ دریا را برملا کند.
لومیان ایستاد و از اتاقِ خوابِ اصلی بیرون رفت. او لودویگ را دید که پشتِ میزِ غذاخوری در اتاقِ نشیمن داشت املتِ سیبزمینیِ تردی را میبلعید.
لومیان روبهروی پسرک نشست، لبخند زد و چشمِ مرکبِ عنکبوتِ سیاه جهشیافته را بیرون آورد؛ یک مادهٔ روحی که فاقد ویژگیهای فرابشری بود.
لودویگ بلافاصله به لومیان نگاه کرد.
لومیان تلنگری به چشمِ مرکبِ سیاه زد: «میتونی اینو بخوری؟»
لودویگ محکم سر تکان داد: «آره.»
لومیان که کنجکاو شده بود، عینکِ رازکاوی را بیرون آورد و پرسید: «میتونی اینو بخوری؟»
لودویگ صادقانه جواب داد: «هنوز نه.»
هنوز نه. به عبارتِ دیگه، شاید تو آینده بتونه؟ لومیان عینکِ رازکاوی را کنار گذاشت و چشمِ مرکبِ عنکبوتِ سیاه جهشیافته را روی میزِ غذاخوری جلوی او گذاشت.
«میخوام یه چیزی برام ترجمه کنی. اگه بتونی جوابِ درست رو بدی، میتونی بخوریش.»
لودویگ آبِ دهانش را قورت داد و گفت: «باشه.»
لومیان تلفظِ عجیبِ لاتو گیارو را به یاد آورد و صدای تند و نامفهومی از خودش درآورد.
سرانجام گفت: «کلیتش همین بود.»
لودویگ با ناامیدی سر تکان داد.
«نمیدونم.»
مکثِ کوتاهی کرد و افزود: «ولی فکر کنم یه جایی شنیدمش. یه جورایی برام آشناست.»
آیا وقتی بدن قلب و ذهن او مهروموم شده بود، بیشترِ خاطرات و دانشش هم مهروموم شده بود؟ زیرِ نگاهِ بیمیلِ لودویگ، لومیان چشمِ مرکبِ عنکبوتِ سیاه جهشیافته را به کیسهٔ مسافرش برگرداند.
لودویگ لقمهٔ بزرگی از املتِ سیبزمینی را در دهانش چپاند و زیرِ لب گفت: «اگه بتونی موجودی پیدا کنی که این زبون رو میفهمه تا بخورمش، میتونم برات ترجمهش کنم.»
چی... لومیان با تعجب پرسید: «با خوردنِ چیزی میتونی یه توانایی یا دانشِ خاص به دست بیاری؟»
لودویگ بیآنکه توضیحِ بیشتری بدهد، مختصر گفت: «محدودیتِ زمانی داره و به وضعیتِ خاصش بستگی داره.»
لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«اینکه تونستی اطلاعاتی دربارهٔ حشره سیاه باتینگز بدی به خاطرِ این بود که کمی قبلتر اون نوع حشره رو خورده بودی؟»
لودویگ سر تکان داد. «آره، میخواست بهم کمین بزنه. خیلی وقت بود که منتظر بود.»
پس قضیه اینه. فکر کرده بودم یه مقدار از خاطرات و دانشت رو پس گرفتی. واقعاً هم یه حملهٔ فلجکننده فقط لوگانو رو هدف نمیگیره. هر چی باشه، این میتونه هر لحظه به یه تله تبدیل بشه... لومیان برخاست و زیرِ نگاهِ ترحمانگیزِ لودویگ، میزِ غذاخوری را ترک کرد و به اتاقِ خوابِ اصلی برگشت.
هیچ راهی نداشت که موجودی برای لودویگ پیدا کند که زبانِ دریا را بفهمد. اعضای صنفِ ماهیگیران هم نمیتوانستند مطمئن باشند که تفسیرشان دقیق است.
پس از ورود به اتاقِ خوابِ اصلی و بستنِ در، لومیان صدایش را پایین آورد و گفت: «ترمیبوروس، تو اون زبون رو میفهمی؟ معنای واقعیِ اون جمله رو میدونی؟»
صدای پرشکوهِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید.
«در هر صورت، معنیش این نیست: "ما با تو پیمان میبندیم، ای دریا، به نشانهٔ فرمانرواییِ راستین و جاودان."»
با این حرف، ترمیبوروس دوباره ساکت شد و نشان داد هیچ قصدی برای توضیحِ معنای واقعی به لومیان ندارد.
لعنتی، همون بهتر که جواب نمیدادی! حدسم رو تأیید کردی ولی محتوای واقعی رو فاش نکردی! هه هه، نکنه فقط داری وانمود میکنی که میفهمی؟ لومیان در دل ناسزا گفت و حس کرد ترمیبوروس، فرشتهٔ ناگزیری، کمتر از قبل صریح و روراست شده است.
اون هنرِ سفسطه رو درک نمیکرد. رفتهرفته داشت یاد میگرفت چطور حرص دربیاره!
لومیان خودش را جمعوجور کرد و دوباره روی مبلِ دستهدار نشست. نامه را باز کرد و مشغولِ نوشتن به خانمِ شعبدهباز شد.
او با شرحِ سفرهایش، آنچه را در پورت سانتا دیده بود بازگو کرد. در نهایت، تلفظها را کنارِ هم گذاشت و واژههای آن زبانِ ناشناخته را نوشت. او تفسیری را که صنفِ ماهیگیران باور داشتند ارائه داد: «ما با تو پیمان میبندیم، ای دریا، به نشانهٔ فرمانرواییِ راستین و جاودان.» سپس درخواستی کرد: «خانم، آیا قبلاً با این زبان برخورد کردهاید؟ آیا معنای واقعیاش را میدانید؟»
لومیان پس از تا کردنِ نامه، آیینی را آغاز کرد و پیکِ «عروسک» را احضار کرد.
پیکِ «عروسک»، ملبس به پیراهنی طلاییروشن، از شعلهٔ شمع بیرون آمد و نگاهی به اطراف انداخت. با لحنی تهدیدآمیز اعلام کرد: «نذار اون بچهٔ کثیف نزدیکِ من بشه!»
«بیرون داره غذا میخوره. بدونِ اجازهٔ من نمیاد تو.» لومیان به دلیلی نامعلوم، در کلماتِ پرخاشگرانهٔ پیکِ «عروسک»، ترسی پنهان را حس کرد.
پیک با رضایت سر تکان داد.
«حواست بهش باشه! اگه دست از پا خطا کرد، بهش غذا نده!»
داره به جای اسمش از ضمیرِ اشیا استفاده میکنه... لومیان لبخندی زد و گفت: «اگه بهش غذا ندم، ممکنه اتفاقِ خیلی ترسناکتری بیفته.»
پیک لحظهای ساکت شد و سپس گفت:
«پس بیشتر بهش غذا بده!»
با این حرف، پیکِ عروسکمانند بهسرعت نامهٔ تاشده را به درونِ شعلهٔ شمع کشید.
لومیان آیین را به پایان رساند، شعلهٔ شمع را خاموش کرد و به درِ اتاقِ خوابِ اصلی خیره شد. زیرِ لب با خود گفت: واقعاً یه موجودِ مهرشدهٔ خطرناکه...
سپس ساعتِ جیبیِ طلایی را که از تالارِ رقصِ نسیم آورده بود بیرون آورد و بازش کرد تا نگاهی بیندازد.
ناگهان به سایهای تبدیل شد و بینقص در تاریکی آمیخت.
امشب هنوز کاری برای انجام دادن داشت.
...
در محلهٔ بندر، بر فرازِ ساختمانِ قصرگونهٔ صنفِ ماهیگیران، لومیان لاتو گیارو را دید که با کتوشلواری رسمی، در نقطهای شبیهِ به یک برج منتظر ایستاده بود.
«امشب شیفتی؟» لومیان بیتفاوت کلاهِ حصیریِ طلاییاش را پایین کشید، گویی داشت با دوستی گپ میزد.
لاتو، مردِ میانسال، آهی کشید و گفت: «در اصل نه، ولی چون تو میخواستی بیای، اینطور شد. نمیتونیم بذاریم پیرمردی مثلِ رئیس این کار رو بکنه، مگه نه؟»
لومیان بیمعطلی گلولههای آتشینِ زرشکی و تقریباً سفیدی با تأخیرِ انفجار ساخت و آنها را به گوشهوکنارِ برج پرتاب کرد.
پس از پایانِ این کار، برای لاتو گیارو دست تکان داد و دوباره در سایهها ذوب شد.
لاتو در حالی که از ترس مشتهایش را گره کرده بود، به ورودیِ برج نزدیک شد.
تنها در ۳۰ ثانیه، گلولههای آتشینِ زرشکی و تقریباً سفید همزمان منفجر شدند.
غرمب!
تمامِ برج در شعلههای آتش فرورفت و لاتو که در ورودی مستقر بود، بر اثرِ موجِ انفجار به پرواز درآمد.
فلسهای درخشانی از قبل روی بدنش ظاهر شده بود تا آسیب را کاهش دهد.
غرمب!
در کمتر از نیم ساعت، همهٔ افرادِ مطلع در پورت سانتا از یک چیز باخبر شدند: صنفِ ماهیگیران بمبگذاری شده بود!