چپتر 568: الگوهای «نیاکان»
چپتر 568: الگوهای «نیاکان»
لومیان سرش را بهسمت اسکلهها چرخاند و بدنش یکپارچه در سایههای دور از دسترسِ نورِ مهتاب حل شد.
با دنبال کردنِ مسیرِ سایهدار، بهآرامی از سدِّ نگهبانانِ ورودی گذشت و بیصدا به داخلِ ساختمانِ مقدسنما خزید.
در سرسرا، ناگهان از حرکت ایستاد.
در میانِ «تورهای ماهیگیریِ» تاریک، پیکرهای کوتاهی را دید که سرهایی بهطرزِ عجیبی بزرگ، چشمانی ورقلمبیده و پوستی چروکیده داشتند — انگار پیرمردهایی مینیاتوری بودند. آنها با قدی کمی بیشتر از یک متر، همان «دیوهای کوچک» بودند که خوان اورو از آنها نام برده بود؛ گونهای از هیولاهای آبزی.
این دیوهای کوچک که در سایهها رخنه کرده بودند، در اقامتگاهِ فرماندارِ دریا گشت میزدند و از تواناییهای بیهمتایشان برای جلوگیری از هرگونه ورودِ غیرمجاز بهره میبردند.
لومیان که پیش از این با آنها روبهرو شده بود، میدانست این دیوهای کوچک حریفانِ سرسختی نیستند. با وجودِ استعدادشان در ادغام شدن در سایهها و ایجادِ توهم، او میتوانست بهراحتی کلِ یک گروه از آنها را از پا درآورد.
با این حال، از میان برداشتنِ بیسروصدای آنها چالشبرانگیز بود. لومیان نمیتوانست مطمئن باشد که درگیری با یک گروه از دیوهای کوچک دردسرساز نمیشود و دیگر موجوداتِ کمینکرده در ساختمان را خبردار نمیکند.
لومیان با تمرکز، مناطقی را که سایهها به آنها نرسیده بود، بررسی کرد. در نورِ زرشکیرنگِ مهتاب، پیکرهای مبهمی را تشخیص داد که در خلأ شناور بودند و پیدرپی پدیدار و ناپدید میشدند.
اینها ماهیهایی مزین به زرهِ خاکستریِ تیره بودند که چشمانِ ورقلمبیدهشان به کوفتهقلقلیهایی در دو انتهای سرشان شباهت داشت. «رشتههای نازکِ» تنیدهشده از نورِ ستارگان از میانِ شکافهای زرهِ پولکمانندشان به بیرون سرک میکشید.
این ماهیهای عجیب در هوا شناور بودند و در بخشهای مختلف پراکنده میشدند. گهگاه حبابهایی رها میکردند که حاملِ توفانهای بیشکل و شکافهایی سوراخکننده بود.
حبابهای درحالانفجار، تیغهای نامرئیِ بیشماری میساختند و تلههای مرگباری برای «مهمانانی» که تلپورت میکردند، کار میگذاشتند.
در تقاطعِ سالن و راهروهای مختلف، گروههای نگهبانیِ سهنفره و ساکت گشت میزدند. حالتِ چهرهشان هیچچیز را لو نمیداد، اما لومیان متوجهِ حشراتِ سیاه و باریکی شد که پوشیده از موی زبر بودند و از گردن و دهانشان بیرون میخزیدند.
پس از وارسیِ کوتاهی، حشرههای سیاه باتینگز بهسرعت به درونِ بدنِ نگهبانان پس کشیدند.
گویی چشمانِ مجسمههای هیولاهای آبزی روی دیوار زنده بودند و با آگاهیِ عجیبی محیط را میپاییدند.
همونطور که خوان اورو گفت، اینجا پر از هیولاهای آبزیِ مختلفه. نفوذِ بیسروصدا بینِ اینهمه هیولای جورواجور اصلاً کارِ آسونی نیست.
لومیان با حوصله تصمیم گرفت در سرسرا بماند و منتظرِ فرصتِ مناسب بنشیند.
کمتر از دو دقیقه بعد، صدای انفجارِ مهیبی از سمتِ اسکله طنینانداز شد.
شعلههای زرشکیرنگ به آسمان زبانه کشیدند و درخششِ وهمآلودی روی پنجرههای مجاور انداختند و آنها را به لرزه درآوردند.
دیوهای کوچکِ کمینکرده در سایهها، ماهیهای هیولاییِ زرهپوش که خلأِ اطراف را دستکاری میکردند، حشرههای سیاه باتینگز که نگهبانان را هدایت میکردند، و موجوداتِ عجیبِ پنهان در چشمانِ مجسمهها — همگی بهطورِ غریزی توجهشان را به پنجرهٔ شیشهایِ نزدیکِ اسکله معطوف کردند.
لومیان دستبهکار شد.
او این آشوب را با یک انفجارِ تأخیری ترتیب داده بود!
با غنیمت شمردنِ فرصت، مخفیانه از میانِ سایههای اطرافِ دیوهای کوچک عبور کرد و منطقهٔ گشتزنیِ ماهیهای هیولاییِ زرهپوش را دور زد.
پیش از آنکه دیگر هیولاهای آبزی بتوانند واکنشی نشان دهند، با تکیه بر اطلاعاتِ خوان اورو، اتاقِ انتهای سالن را پیدا کرد.
هنگامی که بهسرعت به درِ اتاقِ هدف رسید، نورِ کمسویی از نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش ساطع شد. در یک چشمبههمزدن، به سایهای بدل شد و از میانِ شکافِ در به داخل خزید.
در داخل، لومیان الگوها و نمادهای پیچیدهای را دید که روی کف، سقف و دیوارها حک شده بودند و نسخههای بزرگنماییشدهای از الگوی حلقهٔ قربانیِ دستکشیدهٔ خوان اورو را تداعی میکردند.
جز این، هیچچیزِ دیگری توجهش را جلب نکرد.
لومیان نتیجه گرفت: در طولِ آیینِ شبزندهداری، بعضی از هیولاهای آبزی میان اینجا، الگوها رو از هر طرف متراکم میکنن و روی قالبِ حلقه حک میکنن. بعدش هم نیروی خاصی بهشون تزریق میکنن.
او با نگاهی گذرا به محیط، از سایهها بیرون آمد و نشانِ سیاهِ روی سینهاش را فعال کرد.
موجهای آب که تقریباً نامرئی بودند، روی دیوارهای اطراف رقصیدند و سپس فرو نشستند.
بطریِ داستان!
لومیان دو اتاقِ متصلبههم را درونِ بطریِ داستان «محبوس» کرد. شرطِ ورود: آدمهای عادی.
او در نزدیکیِ دهانهٔ بطریِ داستان مستقر شد و درحالیکه کنارِ در پنهان میشد، عمداً صدای قدمهای بلندی ایجاد کرد.
تقریباً بیدرنگ، برخی از هیولاهای آبزی متوجهِ این سروصدا شدند.
با به یاد آوردنِ انفجارِ اسکله و شعلههای سرکش، فهمیدند که فریبِ یک عاملِ انحرافی را خوردهاند.
آنها با احضارِ ماهیهای هیولاییِ زرهپوش، حشرههای سیاه باتینگز، دیوهای کوچک و همدستانشان، دستور دادند محلِ آیینِ حلقهسازی را برای یافتنِ نفوذیهای احتمالی بررسی کنند.
با وجودِ تلاش برای هجوم بردن از طریقِ در، هیولاهای آبزی بهطرزِ غیرقابلتوضیحی خود را دوباره در سالن یافتند.
ماهیهای هیولاییِ زرهپوش که متوجهِ مشکل شده بودند، حبابهایی حاملِ توفانی بیشکل را بهسمتِ ورودیِ بطریِ داستان رها کردند.
همانطور که پیشتر برای نفوذ به اتاق به سمتش هجوم برده بودند، لومیان که حالا موجودی سایهای بود، از شکافِ پایینِ درِ چوبی لغزید، بیصدا از بطری داستان خارج شد و به سالن بازگشت.
ترفندش با موفقیت توجهِ تخموترکههای دریا را منحرف کرد و فرصتی برای تغییرِ موقعیتش به وجود آورد.
طبیعتاً باید تاکتیکهای مؤثر را چند بارِ دیگر هم به کار میبست!
لومیان با پیشبینیِ ناباوریِ دشمن در مواجهه با ترفندی تکراری در فاصلهای کوتاه، میدانست آنها تصور میکنند نقشههای دیگری در کار است.
البته در تلاشِ سوم، هوشیاریشان بالا میرفت. هرچه میدیدند به نظرشان انحرافی میآمد. وقتی آن لحظه فرامیرسید، لومیان میتوانست استراتژی را وارونه کند.
لومیان با غنیمت شمردنِ لحظهای که تخموترکههای دریا روی بطری داستان تمرکز کرده بودند، با مهارت از تجمعِ شیاطین کوچک دوری کرد. او ماهی هیولای زرهپوش را دور زد، به گوشهای از سالن رسید و بارِ دیگر از پیمایش دنیای ارواح استفاده کرد.
این بار، مقصدِ لومیان راهپلهای بود که به زیرزمین میرفت.
نگهبانان که به سالن کشیده شده بودند، آن منطقه را بینظارت رها کردند.
همین که شبحِ لومیان در ورودیِ راهپله ظاهر شد، بهسرعت به سایه تبدیل شد و از میانِ تاریکی به زیرزمین لغزید.
هیچ نگهبان یا تخموترکهٔ دریایی در این منطقهٔ ظاهراً بیاهمیت گشت نمیزد، منطقهای که تنها گواهی بر احترامِ روستاییانِ روستای میلو به نیاکانشان بود.
لومیان در هیئتِ موجودِ سایهای، دیدِ در شبِ «طبیعی» داشت. حتی بدونِ گلولهٔ آتشین هم میتوانست زیرزمینِ تاریک را مبهم تشخیص دهد.
با وجودِ رطوبتش به دلیلِ نزدیکی به دریا، نبودِ بوی کپکزدگی به لطفِ قدرتهای فرابشریِ مختلف در داخلِ ساختمان بود.
در مرکز، سکوی سنگیِ فرسودهای قرار داشت که یادآورِ محرابی برای پرستشِ نیاکان بود. دورادورش نشانههایی از تخریب دیده میشد که تنها خطوطی ازهمگسیخته، کمانها و الگوهایی نامشخص بر جای گذاشته بود.
آیا این نمادها و الگوهای تکهتکهشده نشانِ خانوادگیِ نیاکانِ روستای میلو را تشکیل میدادند؟ یا اثرهای رازآلود داشتند؟ لومیان آنها را بارها و بارها وارسی کرد و کوشید نسخهٔ آسیبندیده را در ذهنش بازسازی کند.
با این حال، حس میکرد از آنجا که نوئلیا از سازمانِ باروری به ماهیتِ افشاگرِ این نمادها و الگوها اشاره کرده بود، چهبسا بتواند اطلاعاتِ ارزشمندی استخراج کند.
چه نوع اطلاعاتی میتوانست باشد؟ لومیان در حالی که هیئتِ موجودِ سایهایِ خود را حفظ کرده بود، در تاریکی امتداد یافت و اطرافش را بررسی کرد.
با اخم زمزمه کرد: «نکنه کلیسای مادرِ زمین که کاملاً تواناییِ نابودیِ اینجا رو داشته، عمداً ردپاهایی به جا گذاشته؟ این یعنی آیینِ نیایشِ دریا روی اونا هم تأثیری داره؟»
لومیان نگاهش را به سکوی سنگی، پیشکشِ قربانی برای نیاکان، دوخت و جزئیاتِ خوان اورو را دربارهٔ آیینِ ساختِ انگشتر به یاد آورد.
پس از ساختِ انگشتر ملکه دریا، برای ادای احترام به نیاکانشان یک ساعت در اینجا میماند.
روی این محرابِ نیمهفروریخته گذاشته میشد؟ لومیان با نزدیک شدن به سکوی سنگیِ خاکستریِ مایل به سیاه، انباشتِ هیچ گردوغباری را ندید. تمامِ خطوطِ باقیمانده در فضایی خالی در مرکزِ دایره به هم میرسیدند.
دلش لرزید. یک لوییدور بیرون آورد و آن را در مرکزِ محراب گذاشت.
هیچ اتفاقی نیفتاد.
لومیان که دلسرد نشده بود، لوییدور را با ریزوت طلا، عینکِ رازکاوی، دستکشهای بوکس فلوگ و اقلامِ مختلفِ دیگر جایگزین کرد.
اما همچنان هیچ چیزِ غیرعادیای نبود.
پافشاری او را به پیش میراند. لومیان گوشواره دروغ نقرهای را از جیبش بیرون کشید و روی فضای خالیِ سکوی سنگی قرار داد.
در لحظهٔ بعد، حسی فراواقعی لومیان را در بر گرفت.
درونِ سکوی سنگی، خطوط و کمانهای وهمآلودی تجسم یافتند و با بقایا در هم آمیختند تا دو الگوی متمایز را شکل دهند:
یک الگو لایههایی از درها را نشان میداد که با خطوطی ساده کشیده شده بودند، در حالی که دیگری شبیهِ ساعتی بود که به دوازده بخش تقسیم شده بود، هرچند تنها یک عقربه داشت.
لومیان با دقت نگاه کرد و حس کرد چیزی به گوشواره دروغ چسبیده است.
در یک چشمبههمزدن، خطوطِ سکوی سنگی کمنور شدند، عقب نشستند و به جایگاهِ اصلیِ خود بازگشتند. وضعیتِ عادی از سر گرفته شد.
آیا اینها الگوهایی بودند که نیاکانِ روستای میلو را نشان میدادند؟ یا از مکاشفههای اولیه دانشی به دست آورده بودند؟ لومیان حس کرد تخموترکههای دریا به سمتِ زیرزمین هجوم میآورند. پس از زمزمهای با خود، گوشواره دروغ را برداشت و «تلپورت» کرد.
...
در اتاقخوابِ اصلیِ سوئیت در متل سولو.
همین که پیکرِ لومیان ظاهر شد، نشست و شروع به نوشتن برای خانمِ شعبدهباز کرد. او که از بررسیِ تغییراتِ گوشواره دروغ ترسی نداشت، قصد داشت آن را برای وارسی نزدِ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ خود بفرستد.
لومیان با بازآفرینیِ الگوها، نمادها، ساختار و صحنههای مختلف از اقامتگاهِ فرماندار دریا، چند نامه را مرتب تا کرد، آیینی ترتیب داد و نامهرسانِ «عروسک» را احضار کرد.
سپس، صبورانه منتظرِ پاسخ ماند.