چپتر 569: تفسیرِ زبان
چپتر 569: تفسیرِ زبان
مهتابِ سرخ از میانِ پردههای نهچندان ضخیم به داخل خزید و روی میزِ تحریر افتاد؛ میزی که زیرِ نورِ چراغِ گازِ دیواری زرد مینمود. این تلاقیِ نورها حضورِ میز را برجستهتر میکرد.
لومیان کتابِ درسیِ زبانِ کوهستانی را که بهتازگی خریده بود ورق میزد. بیش از نیم ساعت صبورانه منتظر ماند تا سرانجام نامهرسانِ «عروسکی» پاسخِ خانمِ شعبدهباز را آورد.
نامه مختصر بود و تنها دو صفحه را در بر میگرفت.
«از پایهها شروع میکنیم.
«با ترکیبِ الگوها، نمادها و ساختارِ حلقه — هرچند نمیتوانم معنای دقیقِ آن جمله را رمزگشایی کنم — میتوانم ترکیبِ آن و کاربردِ عملیِ جملاتِ کوتاهِ مختلف را تشخیص دهم.
«به سه بخش تقسیم میشود:
«بخشِ اول برای مکانیابیِ دقیقِ حلقه است و فعالسازیِ بعدیِ ویژگیهای خاص و تزریقِ نیروی نهفته در زبان را تسهیل میکند.
«بخشِ دوم شاملِ تزریقِ نیروی حملشده توسطِ کلمات به داخلِ حلقه از طریقِ تشدید و اشکالِ دیگر است که یک دایرهٔ جادوییِ شکلگرفته از الگوها و نمادها را فعال میکند. حلقهٔ قربانی را مانندِ یک طلسمِ کوچک در نظر بگیرید. پاراگرافِ دوم شبیه به وردِ فعالسازیِ ویژهٔ آن است. نیازی به فراخوانیِ قدرتهای فرابشری ندارد، اما به هدایتِ قبلی نیازمند است.
«در موردِ بخشِ سوم، گمان میکنم متنِ رمزگذاریشدهای باشد که به حلقه پیوست شده است. به بیانِ سادهتر، وقتی حلقهٔ تشریفاتی از طریقِ دو بخشِ اول کاملاً فعال شد، متنِ رمزِ نهایی را ثبت کرده و با خود به دریا میبرد تا آن را به چیزی منتقل کند.
«تا اینجا متوجه شدید؟ حلقهٔ تشریفاتی مانندِ یک کلیدِ ویژه است که تنها پس از فعالسازی کار میکند. افزون بر این، برای باز کردنِ «درهای» هدف، به رمزِ عبورِ متناظر نیاز دارد.
«هه هه، معنای واقعیِ "ما با تو پیمانِ زناشویی میبندیم، ای دریا، به نشانهٔ سلطهٔ راستین و همیشگی" تقریباً چیزی شبیه به این است: "کلیدی برای باز کردنِ گذرگاه. رمزِ عبور XXXXXXXXX است." طبیعتاً اگر مستقیم ترجمه شود، تفاوتِ چشمگیری خواهد داشت، اما جانِ کلام همین است.»
لومیان بیاختیار پوزخند زد.
با یادآوریِ لحنِ جدی و موقرِ فرماندارانِ دریای پیشین هنگامِ خواندنِ آن جملات و تصورِ مراسمِ ازدواج با دریا، هر کسی که زبانِ اصلیِ متن را میدانست احتمالاً از خنده رودهبر میشد.
کدوم دریا، کدوم ازدواج، کدوم سلطه! بعدِ اون همه دبدبه و کبکبه، همهچیز ختم میشد به باز کردنِ یه گذرگاه؛ یه رمز زدنِ ساده!
لومیان به این فکر افتاد که اگر این تفسیر را به خوان اورو، لاتو گیارو و بقیه بگوید، چه واکنشی نشان خواهند داد.
نه، عمراً باور نمیکردن. یکی دو هزار سال سوءتفاهم حالا دیگه تبدیل به ایمان، پایداری و میراث شده بود. اعتراف به اشتباه چیزی نبود که به این راحتی زیرِ بارش برن.
به هر حال، نتیجه یکی بود. تفسیر یا ترجمه، اصلاً مهم نبود اونا چطور برداشتش میکنن!
لومیان افکارش را پس راند و با اشتیاق صفحهٔ دومِ نامه را آورد تا به خواندن ادامه دهد.
«حالا میرسیم به بخشِ پیچیدهتر.
«دو الگویی که در زیرزمینِ فرماندارِ دریا دیدید، تاریخچهای ژرف دارند که به اوایلِ دورانِ چهارم برمیگردد.
«آنها بهعنوانِ نمادهای علومِ غریبه و نشانِ خانوادگیِ اشرافِ باستانی عمل میکنند. یکی از آنها به یک آشنا — نه، به یک فرشتهٔ آشنا مرتبط است: آمون!
«الگویی که شبیه به ساعت است، نشانگرِ کرمِ زمان است. این الگو نشانِ خاندانِ آمون است.»
کرمِ زمان؟ نشانِ خاندانِ آمون؟ چرا بازم خودش!
چشمانِ لومیان ریز شد؛ حس میکرد هنوز در محاصرهٔ آمونهاست.
اجدادِ روستای میلو، آیینِ نیایشِ دریای پورت سانتا و ویژگیِ متمایزِ آن آبها چه ارتباطی با آمونها داشتند؟
در ظاهر، هیچ پیوندِ آشکاری در کار نبود!
افکارِ لومیان بهسرعت از پیِ هم میدویدند که ناگهان پیوندی میانِ آیینِ نیایشِ دریا و شاهِ فرشتگانِ پیشینِ مسیرِ غارتگر حس کرد.
با مرورِ اعضای کلیدیِ درگیر در شوخیِ آیینیِ دروغ آوریل، به یاد آورد که بارد، فرابشری از مسیرِ غارتگر، و بانوی دیوانه از مسیرِ همسایهاش یعنی شاگرد، حتی به درگاهِ تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین نیایش میکردند؛ موجودی که نفوذی ژرف بر مسیرِ غارتگر داشت.
هرچند این موضوع مستقیماً به آمونها اشاره نمیکرد، اما گردِ هم آمدنِ افرادِ مرتبط با مسیرِ غارتگر، نشان از ارتباطی منطقی میانِ آیینِ نیایشِ دریا و این مسیر داشت.
لومیان نفسش را بیرون داد و سر به زیر انداخت تا توضیحاتِ بیشترِ خانمِ شعبدهباز را بخواند.
«لایههای درها متعلق به خاندانِ ابراهیم است. بله، خاندانِ ابراهیم، یکی از پنج نجیبزادهٔ امپراتوریِ تودور. پیشتر گفته بودم که در امپراتوریِ تودور، تنها پنج خاندان لقبِ موروثیِ دوک را در اختیار داشتند: ابراهیم، آمون، آنتیگونوس، ژاکوب و تامارا. در این میان، خاندانِ ابراهیم مسیرِ شاگرد را در دست دارند. به یاد داشته باشید که شاگردها اغلب نمایانگرِ مهرومومها هستند.
«بنابراین، منطقی است که باور کنیم قدمتِ آیینِ نیایشِ دریا از تخمینهای پیشین فراتر میرود و به پیش از فروپاشیِ امپراتوریِ تودور در دورانِ چهارم برمیگردد. برخورد با مسائلِ مرتبط با امپراتوریِ تودور برای شما تصادفی نیست، مگر نه؟
«اکنون ماهیتِ آیینِ نیایشِ دریا را درک کردید؟ احتمالاً نیازی به توضیحاتِ بیشتر نیست، درست است؟
«کمکم به این شک میافتم که اجدادِ روستای میلو معنای جملهٔ اول را اشتباه متوجه شدهاند و همین باعث شده قربانی کردن برای دریا و شبزندهداریِ ناشی از آن مکاشفه را گسترش دهند. نتیجهاش هم این آیینِ مضحکِ ازدواج با دریا شده که یکی دو هزار سال قدمت دارد. این میتواند بهخوبی تجلیِ ذاتِ شیطنتآمیزِ وی باشد که از شوخی کردن با همه لذت میبرد و به سرنوشتِ دیگران بیاعتناست.
«میبینید، شوخی باید اینطور باشد. آن جماعتِ دروغ آوریل میتوانند یکی دو چیز از او یاد بگیرند.
«اگر پرسشهای بیشتری دارید یا هنوز جنبههایی برایتان روشن نشده، راحت باشید و بنویسید و بپرسید.»
«راستی، دروغ حالا یه تواناییِ موقت داره که نیم ماه دوام میاره. میتونه مقدارِ مشخصی نیرو از یه هدف جذب کنه، هرچند این نیرو زیاد دوام نمیاره. برای آدمای عادی، ممکنه نیم یا یک سال بمونه. اما برای تو، بهخاطرِ تضاد با قدرتهات، بیشتر از یه هفته دوام نمیاره.»
لومیان نگاهش را از نامه گرفت. افکارش آشفته بود.
خانمِ شعبدهباز منظورش اینه که بیهمتاییِ اون آبها از جدِ خاندانِ ابراهیم و یه آمونِ خاص سرچشمه گرفته؟ هستهٔ آیینِ دعای دریا رو شخصاً این دو تا شخصیتِ در سطحِ فرشته طراحی کردن. اونا اجدادِ روستای میلو تو پورت سانتا رو راهنمایی کردن و یه وحی به جا گذاشتن که مجبورشون میکرد هر سال این آیین رو اجرا کنن؟
بهخاطرِ ذاتِ شیطنتآمیزِ آمون، اجدادِ روستای میلو معنیِ واقعیِ اون جمله رو اشتباه فهمیدن و فکر کردن که قراره با دریا ازدواج کنن. در نتیجه، هستهٔ آیینِ دعای دریا رفتهرفته پیچیدهتر شد و تو این سالها بخشهای بیشتری بهش اضافه شد. یعنی تبدیل شد به یه شوخیِ بزرگ که بیشتر از یه هزاره طول کشید؟
لومیان که فرضیهٔ خانمِ شعبدهباز را فهمیده بود، ماهیتِ آیینِ دعای دریا را دوباره بررسی کرد.
آروم کردنِ موجودِ خاصی که تَه دریا پنهان شده بود—شاید همون قصر؟
شاگرد نمایندهٔ مهرومومه... غارتگر یعنی دزدی...
دزدی...
لومیان ناگهان به سمتِ چپِ سینهاش نگاه کرد.
او ماهیتِ آیینِ دعای دریا را فهمیده بود!
پیدا کردنِ شوهر برای دریا، آروم کردنِ خشونتش، راضی کردنِ واقعیش و گرفتنِ عطیههای متناسب، همهشون دلایلِ مسخرهای بودن که اجدادِ روستای میلو بعد از گمراه شدن سرهم کرده بودن!
ماهیتِ آیینِ دعای دریا دزدیدنِ عطیهها بود!
«قصر»ِ تَه دریا توسطِ مسیرِ شاگرد مهروموم شده بود، اما جدِ خاندانِ ابراهیم نگران بود که با گذشتِ زمان، قدرتِ مهروموم کم بشه و به «قصر» اجازه بده کمکم قدرتش رو پس بگیره. برای مقابله با این، از آمون کمک گرفت تا آیینی طراحی کنه که هر سال قدرتِ بازیابیشدهٔ قصر رو بهطورِ منظم بیرون بکشه و نذاره از مهروموم عبور کنه.
در نتیجه، بعد از هر آیینِ دعای دریا، اون منطقهٔ دریایی آروم میشد و دیگه از توفانهای شدید خبری نبود. آیینِ ناموفقِ سالِ گذشته به قصر اجازه داده بود تا حدودی قدرت جمع کنه. در نتیجه، دریا دچارِ ناهنجاری شد که به افزایشِ تعدادِ کشتیهای غرقشده انجامید و دریانوردانِ مرگ بیشتر از قبل از اون منطقهٔ دریاییِ خاص خارج میشدن.
دلیلِ اینکه فقط وقتی ستارهها تو یه راستا قرار میگرفتن میشد واردِ دریا شد و برای رسیدن به مقصد باید از یه مسیرِ خاص میرفتی، این بود که فقط تو اون زمان یه گذرگاهِ پیچیده تو مهرومومِ بیرونی ظاهر میشد!
لومیان برخاست و چند قدم به جلو برداشت.
با کشفِ ماهیتِ آیینِ دعای دریا، انگیزهٔ کلیسای مادرِ زمین را برای تداومِ آن درک کرد.
اولش، روحانیِ کلیسای مادرِ زمین بدونِ بررسیِ دقیق، روستای میلو رو نابود کرد و به آیینِ دعای دریا پایان داد. اما تو پایینِ ساختمون، نشانِ خانوادگیِ دو تا از اشرافِ امپراتوریِ تودور رو پیدا کردن و بهموقع آخرین قدم رو متوقف کردن. بعداً فهمیدن که باید هر سال قدیسهای در سطحِ نیمهخدا رو برای مقابله با اون آبهای بیهمتا بفرستن. نیروهای ردهبالا باید برای مدتِ طولانی ازش محافظت میکردن که خیلی دردسرساز بود. در نتیجه، وقتی آیینِ دعای دریا دوباره ظاهر شد، اونا بیسروصدا با بازسازیِ روستای میلو موافقت کردن.
تو بیشترِ موارد، آیینِ دعای دریا تأثیرِ بدی روی بیگناهها نداشت یا نظمِ محلی رو به هم نمیزد. هر فرماندارِ دریا تا حدودی از خونِ دریا بهرهمند بود و با اینکه دوشیزگانِ دریا تو دورانِ پیری در نهایت به مارمولکهای انساننما تبدیل میشدن، میتونستن سرنوشتشون رو عوض کنن و ۳۰ تا ۴۰ سال یا حتی بیشتر از قدرت و ثروت لذت ببرن.
برای دوشیزگانِ دریایی که دنبالِ عشقِ آزاد بودن، کلیسای مادرِ زمین احتمالاً بیسروصدا رضایت میداد یا حتی به فرارشون کمک میکرد، چون در غیرِ این صورت شانسِ موفقیتشون خیلی کم بود.
پس چرا سازمانِ باروری تشویقم کرد تا دربارهٔ آیینِ دعای دریا تحقیق کنم؟ چرا نوئلیا بعضی اطلاعات رو داد ولی جزئیاتِ مهم رو پنهان کرد؟
سردرگمیِ لومیان بهسرعت از بین رفت.
کسی که واقعاً پشتِ پرده داشت ماهیگیری میکرد، صنفِ ماهیگیران نبود، بلکه کلیسای مادرِ زمین بود!
شکستِ آیینِ دعای دریای سالِ گذشته، کلیسای مادرِ زمین رو نگران کرده بود و میترسیدن امسال هم مشکلِ مشابهی پیش بیاد. اونا با دیدنِ تمایلِ لویی بری برای تحقیق دربارهٔ آیینِ دعای دریا، تشویقش کردن تا این کار رو بکنه، و به خرابکارای احتمالی که تو سایهها پنهان شده بودن اجازه دادن تا باهاش تماس بگیرن، خودشون رو نشون بدن و همه رو یه جا دستگیر کنن!
لومیان نفسش را بیرون داد و تمرکزش را به دروغِ آوریل معطوف کرد.
حالا مطمئن بود که دروغِ آوریل قصد دارد مهرومومِ اطرافِ آن آبهای خاص را بشکند.
سالِ گذشته اولین قدم برای شکستنِ مهروموم بود، اما اونقدر پیش نرفته بود که «قصر»ِ زیرِ آب بتونه ازش عبور کنه. امسال، اونا بدونِ شک دوباره وضعیتِ مشابهی رو ایجاد میکردن. وگرنه، اگه آیینِ دعای دریا موفق میشد، شوخیهای سالِ گذشتهشون بینتیجه میموند!
حالا سؤال این بود که اعضای اصلیِ دروغِ آوریل چیکار میکردن؟ چطور میتونستن از مزایایی که قصر نشون میداد استفاده کنن و از خطراتِ مربوط بهش فرار کنن؟
لومیان به چراغِ گازِ دیواری که نوری زردرنگ میتاباند خیره شد و در افکارش غوطهور گشت.
...
بیش از یک هفته بهسرعت سپری شد و در یک چشمبههمزدن، روزِ آیینِ دعای دریا فرا رسید.
پس از صرفِ صبحانه، لومیان صدای آهنگینِ سازهای مختلفی را شنید که از خیابانِ بیرون به گوش میرسید.
با لبخندی، دهانش را با دستمالی پاک کرد و بهسوی پنجره قدم زد، تا به نورِ درخشانِ خورشید که به داخل میتابید خوشامد بگوید.