چپتر 572: هدفِ واقعی
چپتر 572: هدفِ واقعی
در عرضِ هفت هشت دقیقه، پیکرهایشان از نقاطِ مختلف ناپدید شد.
بلافاصله پس از آن، نولفی و باتنا دیدند که اشکالی قیرگون در لبهٔ کابین ظاهر شدند و شعلههای وهمآورِ سفیدِ رنگپریده یا سبزِ تیره در سراسرِ عرشه زبانه کشید.
پیکرهایی از میانِ شعلههای قیرگون بیرون خزیدند.
برخی لباسهایی پاره بر تن داشتند و پوستشان بهوضوح پوسیده بود. برخی دیگر استخوانهایی سفید بودند که تکههای گوشت از آنها آویزان بود. شعلههای سفیدِ رنگپریده از کاسهٔ چشمانشان بیرون میزد.
اینها همه جنازه بودند!
دیری نپایید که جنازهای نیمهپوسیده با کتی کثیف بادبان را برافراشت. جنازهای که استخوانِ سینهاش گم شده بود، لنگرِ سنگین را جمع کرد. جنازههای دیگر در جایگاههای خود قرار گرفتند و قایقِ بادبانی را آرام از بندر دور کردند.
باتنا و نولفی در حالی که به گوشتهای در حالِ پوسیدن، استخوانهای سفیدِ رنگپریده و شعلههای شوم با رنگهای مختلف خیره شده بودند، حس کردند پا به دنیای رمانها گذاشتهاند.
رمانهای ترسناک! داستانهای ارواح!
صدای چارنام نولفی را به واقعیت بازگرداند: «دریانورد، وقتِ کارته.»
...
در اقامتگاهِ فرماندارِ دریا.
لومیان به دیوارِ بدونِ مجسمه تکیه داد و دیگر میزبانانِ جانشینِ حاضر در سالن، از جمله خوان اورو را برانداز کرد.
مطمئن نبود هیچکدامشان واقعی باشند؛ یک بیچهره بهراحتی میتوانست خود را جای آنها جا بزند.
در عملیاتِ پیشِ رو، تنها کسی که میتوانست قاطعانه به او اعتماد کند، خودش بود.
یک ساعت در سکوتی وصفناپذیر گذشت. این بار، لومیان پیشقدم شد و خوان اورو را به زیرزمین برد تا انگشترِ ملکهٔ دریا را بیاورند و بخشِ «ادای احترام به نیاکان» را به پایان برسانند.
انگشتر دستنخورده روی سکوی سنگیِ مخروبه قرار داشت. لومیان نمیتوانست از اصل بودنِ آن مطمئن باشد، اما الگوها، نمادها و ساختارش دستنخورده به نظر میرسید و پس از بازرسی نیز هیچکس در زیرزمین کمین نکرده بود.
لومیان با حفظِ ظاهرِ آرام و قلبی پرالتهاب، صبورانه تا ۶ صبح منتظر ماند و حس کرد خستگیِ روحی و جسمیاش از بین رفته است.
دو ساعت بعد، فرماندارِ دریای کنونی، سایمون، به همراهِ چهار دوشیزهٔ دریا از اتاقِ شبزندهداری خارج شد و به سمتِ درِ ساختمان رفت.
لومیان، خوان اورو و دیگر میزبانانِ جانشین بیدرنگ برخاستند و به دنبالشان رفتند.
با بالا رفتن از تختهپُل و رسیدن به عرشه، لومیان نگاهی نامرئی را از هر پنجره، گل و دکل حس کرد؛ حسی آشنا از زمانی که مجسمههای اقامتگاهِ فرماندارِ دریا جان گرفته بودند.
اینجا جایگاهِ تعیینشده برای او بود؛ میزبانِ جانشینی به نامِ برایان.
بنگ! بنگ! بنگ!
روی اسکلهٔ روستای میلو، تکهکاغذهای درخشان از توپهای تشریفاتی شلیک شدند و منظرهای رنگارنگ پدید آوردند.
در میانِ فضای جشن، کشتی آرامآرام بادبان برافراشت. دورِ پورت سانتا چرخید و پیش از آنکه راهیِ دریای دوردست شود، تشویقها و دعاهای خیرِ مردم را پذیرا شد.
خوان اورو در مقامِ دریانورد، کشتی را به سوی دریای لاجوردیِ بیکرانی هدایت کرد که هیچ نشانهٔ مشخصی نداشت. آنها میانِ پیچهای چپ و راست میخزیدند و گاهی تغییرِ مسیر میدادند.
نزدیک به یک ساعت گذشت و زیرِ آسمانِ صاف و روشن، ناگهان مِهی غلیظ کشتی را در بر گرفت.
شالاپ!
در اعماقِ مه، امواج همچون کوه به خروش آمدند. هر کشتیای که با آنها برخورد میکرد، واژگون یا متلاشی میشد.
فرماندارِ دریا، دوشیزگانِ دریا، شماری از ملوانان و آن دو میزبانِ جانشین که برای نخستین بار در بخشِ قربانی کردن برای دریا شرکت میکردند، از این صحنهٔ شوم وحشتزده شدند و رنگ از چهرهشان پرید.
اما برای خوان اورو، کهنهکاری که در قربانیهای دریاییِ بسیاری حضور داشت، انگار داشت به بازیچهٔ یک کودک نگاه میکرد. او بدونِ هیچ نوسانِ احساسی ملوانان را هدایت کرد و کشتی را از تنها مسیرِ امنِ دریایی در میانِ مِهِ غلیظ و امواجِ اغراقآمیز پیش برد.
پس از مدتی نامعلوم، مه کنار رفت و امواجِ جزر و مدی بهطرزِ معجزهآسایی فروکش کردند. اقیانوسی شبیهبه یاقوتِ کبود پیشِ چشمانِ لومیان گشوده شد.
دریا بیکران به نظر میرسید، اما دوردستها و آسمان خاکستری بود و تنها رگهای از نورِ خورشید به درون رخنه میکرد.
...
پورت سانتا، متل سولو.
لوگانو کنارِ پنجره ایستاد و تماشا کرد که چطور شهروندان گروههای جشن تشکیل دادهاند و با عبور از خیابانها و کوچهها، شادیشان را میپراکنند.
لوگانو که پیشتر لودویگ را برای تماشای آیینِ قایقِ گلِ رنگارنگِ فرماندارِ دریا برده بود و در دو جشنِ خودجوشِ مردمی شرکت کرده بود، با نزدیک شدن به وقتِ چای به سوئیت بازگشت. آنجا، غذایی را که از قبل خریده و آماده کرده بود، به لودویگ داد.
با حسرت پیشِ خود فکر کرد: بازم میتونم بعداً برم بیرون. وقتی فرماندارِ دریا برگرده، یه موجِ دیگه از جشنها شروع میشه. حیف که با داشتنِ همچین بچهای نمیتونم با دخترای پرشورِ فیناپوتری گرم بگیرم...
در همان لحظه، صدای در طنینانداز شد.
لوگانو، شکارچیِ جایزهبگیرِ کهنهکار، گاردش را بالا برد و پرسید: «کیه؟»
«منم.» صدایی ملایم از پشتِ در به گوش رسید.
لوگانو او را شناخت؛ همسرِ روبیو پاکو، مادام جورجیا بود.
اومده رئیس رو ببینه؟ باز هم برای خانوادهٔ پاکو اتفاقی افتاده؟ لوگانو نگاهی به لودویگ انداخت که با جدیت مشغولِ خوردن بود، سپس بهسرعت به سمتِ در رفت و آن را باز کرد.
جورجیا برخلافِ لباسهای پرزرقوبرقِ همیشگیاش، پیراهنی سیاه شبیه به بیوههای سالخورده و بزرگِ خاندان به تن داشت.
بانو پرسید: «مسیو لویی بری کجاست؟»
لوگانو بهانهای تراشید: «ایشون دارن تو جشنهای مختلفِ آیینِ نیایشِ دریا شرکت میکنن.»
او متوجهِ پریشانیِ مادام جورجیا شد و بیاختیار با نگرانی پرسید: «اتفاقی افتاده؟»
جورجیا درحالیکه وحشت و ترس در چشمانش موج میزد، لکنت گرفت: «مـ... مـ... من هویتِ واقعیِ اون مارمولکِ انساننما رو فهمیدم!»
اون مارمولکِ انساننما؟ همونی که رئیس کشتش؟ در میانِ سردرگمیِ لوگانو، جورجیا ناگهان خودش را در آغوشِ او انداخت.
عطرِ او در مشامِ لوگانو پیچید و لحظهای مانع از آن شد که بیدرنگ مادام را به عقب براند.
جورجیا صدایش را پایین آورد، اما نتوانست ترسش را پنهان کند:
«اون مارمولکِ انساننما شوهرم، روبیو پاکو بود!»
«ها؟» لوگانو هم جا خورد و هم گیج شد.
جورجیا دندان به هم سایید و توضیح داد: «اونی که شما دیدید، قلابیه!»
قلابیه؟ کسی خودش رو جای روبیو پاکو جا زده و روبیو پاکوی واقعی تبدیل به یه مارمولکِ انساننما شده و رئیس کشتتش؟ با هجومِ این درک به ذهنِ لوگانو، ناگهان افکارش کند شد. محیطِ اطراف گویی با لایهای شیشهمانند پوشیده شده بود.
او بیاختیار تقلا کرد، اما جورجیا او را محکم نگه داشت و با حرکاتِ ظریفِ مختلفی مانعش شد.
لودویگ که سرِ میزِ غذاخوری غرقِ بلعیدنِ سیخی از هشتپاهای کبابشده بود، ظاهراً از نمایشِ بیصدایی که دمِ در جریان داشت بیخبر مینمود.
در سوئیتِ موربِ آنسوی راهرو، روبیو پاکو با لبخندی محو، آرام روی صندلیِ راحتی نشسته بود.
او ماجرای مارمولکِ انساننما را ترتیب داده و عمداً لویی بری را برای حلِ آن استخدام کرده بود. نخست، قصد داشت هویتِ طرفِ مقابل را تأیید کند. دوم، میخواست در نحوهٔ برخوردِ خانوادهٔ پاکو با هیولاهای ضعیف نقطهضعفی به جا بگذارد تا مطمئن شود دیگران برای گیج کردنِ هدف، به دخالتِ بیچهرهای شک نمیکنند.
با این حال، نقشهٔ مقابله با لویی بری را رها کرد و از فعال کردنِ تلهٔ مربوطه دست کشید.
این تصمیم به دلیلِ تردید در هویتِ هدف نبود؛ هالهٔ رازها روی سینهٔ لومیان لی از چشمش دور نمیماند. او با دیگران فرق داشت. در عوض، نقشهٔ تازهای در سر میپروراند.
عملیاتِ کلیِ دروغِ آوریل چهبسا با اهدافِ شخصیِ لوکی همخوانی نداشت!
اکنون توجهش به پسرکِ خردسال، لودویگ، معطوف شده بود.
برای او، قدرتِ مهرشدهای در سطحِ نیمهخدا، هدیهای از جانبِ ارجمندِ آسمانی بود!
هیچ هدفِ آیینیای از این مناسبتر یافت نمیشد.
از این رو، به ناهنجاریِ دریا اشاره کرد تا همزمان لومیان لی را گیج کند و به او اجازه دهد مفاهیمِ مهروموم و سرقت را به هم پیوند دهد و بفهمد در شوخیِ سالِ گذشته چه رخ داده است. او پیشقدم شد تا سوارِ کشتی شود و به سوی قربانگاهِ دریا برود، و بدینگونه این حریفِ سرسخت را دور کرد، درحالیکه نیروی دیگری او را مهار میکرد.
حالا آماده بود تا نمایشی باشکوه اجرا کند و توجهِ شمارِ زیادی از شهروندانِ پورت سانتا را مجذوبِ خود سازد!
...
دریای آرام و جواهرگون هیچ موجی نداشت. چهار دوشیزهٔ دریا به رقصِ قربانیِ کوتاهی پرداختند، درحالیکه ملوانان هدایا را—برهها، خروسها، سرهای گاو و چیزهای دیگر—از کابین میآوردند و در سینهٔ کشتی روی هم میچیدند.
خوان اورو با انگشترِ ملکهٔ دریا در دست، به فرماندارِ دریا نزدیک شد و منتظرِ هدیهٔ داماد برای ازدواجِ پیشنهادی ماند.
لومیان که مراقبِ همهٔ حاضران بود، محیطِ اطرافش را از نظر گذراند.
هر یک از آنها میتوانست ناگهان هویتِ خود را بهعنوانِ بارد، بانوی دیوانه، اولترامن، لوکی، هیسوکا، یا یک عروسک فاش کند.
رقصِ ملایم و موزون بهسرعت پایان یافت. خوان اورو انگشترِ زرینِ عجیب را بیرون آورد و آن را به فرماندارِ فعلیِ دریا، سایمون گیارو، داد.
در همان لحظه، شخصی آشکارا از کابین بیرون آمد.
زنی با لباسِ سیاه و کلاهِ همرنگِ راهبهها، که حالتش آرام اما آمیخته با اندوه بود.
ملوانانِ اطراف هیچ توجهی به او نکردند، گویی نامرئی بود.
با دیدنِ این صحنه، مردمکهای لومیان گشاد و سپس تنگ شد.
او سرچشمهٔ اختلالِ روانی بود!
شیءِ مهرشدهٔ انساننمایی که کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی گم کرده بود!
در یک آن، لومیان دو چیز را فهمید.
راهبرانِ مرگ، همان فرماندارانِ تغییرشکلیافتهٔ دریا، تصادفاً نزدیکِ پرندهٔ پرواز ظاهر شده بودند و امواجِ غولآسایی به پا کرده بودند.
شیءِ مهرشدهٔ انساننما ناخودآگاه به دریا زده بود و تصادفاً همان مقصدِ او را انتخاب کرده بود—پورت سانتا.
هدفی پشتِ این ماجرا بود!