چپتر 58: مردِ ماکارونی
چپتر 58: مردِ ماکارونی
پس از دو شب گشتزنی، لومیان دریافت شمارِ هیولاهایی که در حاشیهٔ ویرانههای رؤیا پرسه میزدند، از آنچه در آغاز میپنداشت کمتر است.
لومیان پس از از میان برداشتنِ هیولای بیپوست، هیولای تفنگدار و آن هیولای نشاندارِ سیاه، در جستوجوهایش چیزِ دندانگیری نیافت. تنها دستاوردش چند تکه گوشتِ در حالِ تپش بود.
ظاهراً تنها کاربردشان تغذیه بود.
با این حال، لومیان خیلی وقت پیش فهمیده بود در رؤیا نیازی به غذا ندارد.
هر بار که پا به آنجا میگذاشت، سرزنده بود و اثری از گرسنگی در خود نمیدید. توانش تنها پس از گشتزنیهای طولانی یا نبردهای پیاپی تحلیل میرفت و جایش را به حسی شبیه به گرسنگی میداد؛ اما آنقدر خفیف بود که نیازی به خوردنِ غذای بیشتر نداشت.
وقتی گرسنگی تحملناپذیر میشد، نیروی روحی و توانِ بدنیِ لومیان نیز به تهکشی میرسید. در آن حالت، با جسم و روانی فرسوده ناچار میشد از رؤیا بیرون برود.
پس از خوردنِ غذا و تجدیدِ قوا در جهانِ واقعی، دوباره با توانی تازه و شکمی سیر به عالمِ رؤیا بازمیگشت.
لومیان همانطور که در عمقِ ویرانهها پیش میرفت، محیطِ اطراف را در پیِ یافتنِ ردی از بناهای فروریخته وارسی میکرد. شماری سکه یافت، اما رویهمرفته ارزششان چیزی بیشتر از یک لوییدور نمیشد.
تنها چند کتابِ آبی پیدا کرد که کلماتی رویشان نوشته شده بود.
لومیان که چارهای نداشت، تصمیم گرفت بیشتر در دلِ ویرانهها پیش برود.
با احتیاط از میانِ مِهِ خاکستریِ کمرنگ و تاریکیِ خفهکننده گذشت و از لابهلای دیوارهای پابرجا و فروریختهٔ ویرانهها راهش را باز کرد.
ناگهان چشمش به رشتهای از ردپاهای کمعمق و عجیب افتاد.
سخت میشد نامشان را ردپا گذاشت؛ جای پای چپ عادی بود، اما سمتِ راستی بیشتر به اثرِ کفِ دست شباهت داشت.
یه هیولای دیگه؟ لومیان بیسروصدا ردپاها را دنبال کرد. در همان حال محیطِ اطراف را زیر نظر داشت و میدانِ نبردِ مناسب برای موقعیتهای گوناگون را در ذهن میسنجید.
سرانجام حرکتی دید و سرِ جایش ایستاد. منطقه را دور زد و از ساختمانی فروریخته بالا رفت و پارهسنگهای درشت و پراکنده را سپرِ خود کرد.
با احتیاط سرک کشید و منبعِ صدا را برانداز کرد.
آنجا، درست وسطِ زمینِ بایر و خلوت، پیکری ایستاده بود که بهسختی میشد نامِ انسان رویش گذاشت.
هرچند در نگاهِ اول شکلوشمایلی انسانی داشت، اما با نگاهی دقیقتر انبوهی از ناهنجاریها به چشم میآمد.
دو چشم درست جای بینی نشسته بودند. دهان بالای چشمها بود و یک جفت گوش پایینشان. بینی حوالیِ شقیقهها جا خوش کرده بود و بهجای شانهها، یک دست و یک پا روییده بود. نیمهٔ پایینیِ پیکر هم از یک دست و یک پای دیگر تشکیل میشد. گویی کلِ این هیکل را از سرهمکردنِ درهموبرهمِ اعضای ناموزونِ بدنِ انسان ساخته بودند.
با دیدنِ این منظره، دلیلِ آن ردپاهای عجیبی که لومیان دنبالشان میکرد بیدرنگ روشن شد.
موجود پیراهنی آستینکوتاه و قهوهای با شلواری آبیِ تیره به تن داشت؛ پوششی که میانِ اینتیسیهای طبقهٔ پایین رایج بود. بدونِ کفش و کلاه، در آن زمینِ بایر قدم میزد.
لومیان از حمله دست کشید و ترجیح داد باحوصله تماشایش کند.
طولی نکشید که هیولا دستی را بالا برد و بدنش را چنان به عقب خم کرد که سرش به زمین رسید.
بدنش بدجور نرمه... میتونه رقصندهٔ معرکهای بشه... لومیان با طعنه از دل گذراند.
گویی منتظرِ همین اشاره بود، موجود شروع به رقصیدن کرد.
حرکاتش گاه زمخت بود و گاه ظریف، گاهی عجیبوغریب و مضحک، اما همیشه روی ریتم.
از آن مهمتر، انگار اصلاً استخوان در بدن نداشت؛ دستوپاهایش بهراحتی پشتِ سرش میپیچیدند و تا میشدند و در هم گره میخوردند.
لومیان در مقامِ شاهِ شیطنتِ دهکدهٔ کوردو، بیدرنگ لقبِ برازندهای برای این شکارِ تازهیافتهاش دستوپا کرد: مردِ ماکارونی!
با تکیه بر دیدههایش، به طراحیِ نقشهای برای نبردِ پیشِ رو پرداخت.
نباید فکر کنم با رفتن به پشتِ سرش میتونم از حملههاش جاخالی بدم. برای مردِ ماکارونی جلو و عقب هیچ فرقی با هم نداره...
باید حواسم باشه که مثل مار دورم نپیچه و خفهم نکنه...
با اینکه نقطهضعفهای اصلیش معلوم نیست، ولی بالاخره یه سر که داره... از قطع کردنِ همون شروع میکنم...
در همان حال که این افکار در سرِ لومیان میچرخید، رقصِ هیولا رفتهرفته دیوانهوارتر میشد. به هوا پرید و دستوپاهایش را چنان از هم باز کرد که گویی میخواست آسمان را در آغوش بکشد.
لومیان بیاختیار مسحور شده بود و میلی شدید در وجودش پا گرفت تا بدنش را هماهنگ با حرکاتِ آن موجود تکان دهد.
ناخودآگاه ملودیِ آشنایی را به یاد آورد که خواهرش اغلب مینواخت و ریتمش در ذهنش طنین انداخت: دومتِچ، دومتِچ...
ناگهان گرمایی روی سمتِ چپِ سینهاش دوید و گویی زمزمههایی در جمجمهاش پیچید.
پوستِ سرش مورمور شد و بدنش لرزید؛ گویی آن صدای شبحواری که پیشتر او را تا مرزِ جنون کشانده بود، میخواست دوباره لب به سخن باز کند.
اوه... لومیان شتابان با دستِ چپ دکمههای پالتوی چرمی و پیراهنِ خاکستریاش را باز کرد و به سینهٔ برهنهاش خیره ماند.
نشانِ خاری که همچون جوهر روی قلبش نقش بسته بود، بازگشته بود. آن نمادِ آبیِ مایل به سیاه که از یک چشم و کرمهایی درهملولیده تشکیل میشد، پدیدار گشت و روی نشانِ قبلی فشار آورد.
لومیان از شدتِ شوک خشکش زد و افکار به ذهنش هجوم آورد.
من که اصلاً واردِ حالتِ تفکر نشده بودم، چه برسه به اینکه بخوام چند ثانیه نگهش دارم...
نکنه رقصِ مردِ ماکارونی باعثِ این اتفاق شد؟
یعنی این رقص ربطی به علومِ غریبه داره؟ یه جور جادوی پنهان؟
خوشبختانه وقتی نشان اینطوری فعال میشه، اون زمزمههای وحشتناک تقریباً بیصدا هستن. اینطوری نه تا لبِ گور میرم، نه کنترلم رو کامل از دست میدم. ولی در عوض یه سردردِ کشنده، لرزشِ غیرقابلکنترل و گیجیِ شدید میآد سراغم...
از وقتی شکارچی شده بود، لومیان از ورود به حالتِ تفکر برای بهرهگیری از ویژگیِ خاصش اجتناب میکرد. اکنون خطر بسیار بیشتر به نظر میرسید.
پیش از این، با مرگ بازی کرده و جانِ سالم به در برده بود. اما حالا، پرسه زدن در آستانهٔ مرگ ممکن بود باعث شود تمامِ مهارش را از دست بدهد و پیامدهای جبرانناپذیری به بار بیاورد!
بدتر از آن، قرار گرفتنِ بیش از حد در معرضِ آن نجوای وحشتناک ممکن بود او را دچارِ جنونِ درمانناپذیری کند، حتی اگر زنده میماند و مهارش را حفظ میکرد.
جرئت نداشت دوباره چنین خطری کند، مگر اینکه آخرین راهِ چاره باشد.
پس از دو سه ثانیه، لومیان دیگر از اینکه نشانِ خار با رقصِ مردِ ماکارونی تحریک شده بود حیرتزده نبود. شادیِ وصفناپذیری در دلش جوشید.
میتوانست چنین حالتِ منفیای را کاملاً تاب بیاورد!
پس، این احتمال هست که با یاد گرفتنِ رقصِ مردِ ماکارونی، بتونم موقعِ شکارِ هیولاهای قوی از قبل برقصم تا... اِ... ویژگیِ خاصِ رؤیام رو تا حدی فعال کنم؟ بعد به هدفِ گیجشده یورش ببرم و با چند حرکت کارش رو تموم کنم.
حتی اگه نتونم با رقصیدن ویژگیِ خاصم رو کامل فعال کنم، بازم باید به درد بخوره. انتظار ندارم هدف مثلِ هیولای تفنگدار دست از مقاومت برداره. همین که حسابی ضعیف بشن کافیه...
افکارِ لومیان میتاخت. هرچه بیشتر به مردِ ماکارونیِ در حالِ رقص نگاه میکرد، آن را دلپذیرتر مییافت.
چشمهای روی بینی، دهانِ روی پیشونی، و بازویی که کارِ پا رو میکرد. چطور ممکن بود هیچکدوم از اینا به قشنگیِ این رقصِ جادویی باشه؟
در یک چشمبههمزدن، لومیان حسِ شدیدی از قدردانی نسبت به چنین استعدادی در خود احساس کرد که به او اجازه میداد دلیلی برای کارش بتراشد.
اورور میگفت نمیتونیم استعدادها رو با یه معیارِ یکسان بسنجیم. پس چرا حتماً باید آدم باشه و هیولا نه؟
تصمیم گرفت پیش از تسلط بر رقص، مردِ ماکارونی را شکار نکند. هر شب میآمد و چند بار تماشایش میکرد تا هرچه زودتر بر آن مسلط شود.
البته، قصد داشت اول روی طرفِ مقابل آزمایش کند.
میخواست ببیند ویژگیِ خاصِ ناقص چه اثری روی هیولا میگذارد!
لومیان بهسرعت تصمیمش را گرفت. لباسهایش را دکمه نکرد و سمتِ چپِ سینهاش را برهنه گذاشت. پناهگاه را دور زد و از خانهٔ فروریخته به سمتِ زمینِ بایر پرید.
رقصِ مردِ ماکارونی ناگهان متوقف شد.
به لرزه افتاد.
به سمتِ لومیان چرخید، به خاک افتاد و روی زمین دراز کشید.
لومیان ایستاد و دیگر جلوتر نرفت تا فاصلهای امن را حفظ کند.
مردِ ماکارونی تکان نمیخورد.
لومیان نامحسوس سر تکان داد و با خودش زمزمه کرد: «حتی در برابرِ ویژگیِ 'خاصِ' من که هنوز کامل فعال نشده، یه هیولای ردهپایینِ اینطوری دست از مقاومت برمیداره و تسلیم میشه... نمیدونم برای اونایی که سطحشون بالاتره یا ویژگیِ فرابشری دارن چه اتفاقی میافته... چیزی که میتونم ازش مطمئن باشم اینه که اثرش به این خوبی نخواهد بود...»
لومیان به مردِ ماکارونی نگاه کرد و لبخند زد.
«یالا، دوباره برقص.»
مردِ ماکارونی جرئت نداشت سرش را بالا بیاورد. معلوم نبود حرفِ لومیان را میفهمد یا نه.
لومیان که دید کلماتِ صمیمانهاش بیاثر بودهاند، با تأکید گفت: «یالا، دوباره برای بابات برقص!»
بدنِ مردِ ماکارونی همچنان که به خاک افتاده بود، میلرزید.
اگه هیولاها زبونِ آدمیزاد رو نمیفهمن، چطور میتونم باهاش ارتباط برقرار کنم؟
لومیان کمی احساسِ درماندگی کرد.
بیدرنگ واژگانِ هرمسیِ تازهآموختهاش را به کار گرفت و گفت: «من. نیاز دارم...»
لومیان حرفِ دیگری نزد و با حرکاتِ بدنش شروع به رقصیدن کرد.
هیولا در حالی که صورتش را به خاکِ زمینِ بایر چسبانده بود، حتی به او اعتنایی نکرد.
«احمقی چیزی هستی؟» لومیان بیاختیار ناسزا گفت.
حس کرد سرزنش کردنش بیدلیل است. گذشته از این، کدام هیولایی که تا به حال دیده بود احمق نبود؟
حتی باهوشترین هیولای تفنگدار هم مغلوبِ هوشِ انسان شده بود!
در آن لحظه، لومیان حس کرد گرمای سینهاش از بین رفت.
ناخودآگاه سرش را پایین انداخت و متوجه شد نشانِ خار و نمادِ آبیِ تیرهرنگ همزمان ناپدید شدند.
لومیان بهسرعت نگاهش را به سمتِ مردِ ماکارونی برگرداند.
از قضا مردِ ماکارونی هم سرش را بالا آورد و با چشمهای روی بینیاش به لومیان نگاه کرد.
انسان و هیولا یک ثانیهٔ تمام، ماتومبهوت به هم خیره ماندند.
تاپ، تاپ، تاپ. لومیان برگشت و پا به فرار گذاشت.
مردِ ماکارونی از جا پرید و درندهخو به دنبالش دوید.
لومیان بهخوبی با منطقه آشنا بود. سرعتِ دویدنش از هیولای ناهماهنگ بیشتر بود، بنابراین بهراحتی از دستش خلاص شد و با دور زدنِ زمینِ بایر، به مخفیگاهِ اصلیاش برگشت.
فرارش به خاطرِ ترس از طرفِ مقابل نبود، بلکه نگران بود اگر واقعاً درگیر شوند، نتواند خودش را مهار کند. نمیدانست آیا میتواند مردِ ماکارونیِ رقصانِ دیگری در ویرانههای رؤیا پیدا کند یا نه.
پیش از یادگیریِ آن رقصِ رازآلود، هیچ قصدی برای شکارِ این هیولای عجیب نداشت.
پس از مدتی انتظار، لومیان دید که مردِ ماکارونی به آن محدوده برگشت.
سر تکان داد و با خودش زمزمه کرد: «همونطور که انتظار میرفت، هیولاها قلمروی خودشون رو دارن. عادت دارن تو یه مسیرِ مشخص پرسه بزنن یا گشت بدن... این خیلی شبیه به جانورانِ وحشیه...»
سپس، لومیان صبورانه منتظرِ رقصی ماند که چهبسا هرگز اتفاق نمیافتاد.
پس از نزدیک به دو ساعت، مقدارِ زیادی از نیروی روحیاش را مصرف کرده بود و کمی احساسِ گرسنگی میکرد.
مردِ ماکارونی که مدتِ درازی استراحت کرده بود، به وسطِ زمینِ بایر رفت و بازو و پایش را بالا برد.