چپتر 580: سرقت
چپتر 580: سرقت
بارد روی پاشنه چرخید و چشم به در دوخت.
لحظهای در سکوت گذشت، اما کسی به درِ چوبی ضربه نزد. صدای نرمِ قدمهایی که پیشتر در راهرو به گوش میرسید، اکنون کاملاً محو شده بود.
بارد، در مقامِ فرابشری کهنهکار، احتمالِ توهم را رد کرد. به سمتِ تختِ خدمتکار برگشت و کولهپشتیِ حاویِ غنایمِ سال را برداشت. قصد داشت پیش از مشخصشدنِ نتیجهٔ آیینِ نیایشِ دریا، وانمود کند که از اقامتگاهِ فرماندارِ دریا گریخته است.
چنین احتیاطی کاملاً منطقی بود. همه به وعدههای خوان اورو اعتمادِ کامل نداشتند.
بارد کولهپشتی را روی شانه انداخت و دزدکی پنجره را باز کرد تا میانِ علفهای هرزِ پایین بپرد.
ناگهان پیکری با قامتی بیش از یک متر، از سایههای گوشهٔ اتاق بیرون آمد. سرِ نامتناسب و چهرهٔ چروکیدهاش نشان میداد که یکی از شیاطینِ کوچک از میانِ زادگانِ دریاست.
شیطانِ کوچک با اشاره از بارد خواست پنجرهٔ شیشهای را ببندد.
بارد در دل تمسخرشان کرد.
یه مشت جونورِ کودن. بعدِ اینهمه نسل هنوز نتونستن زبونِ هایلندر رو یاد بگیرن و فقط مثل سگها بلدن منظور برسونن...
بارد با حفظِ حالتِ ترسیدهٔ چهرهاش، پنجره را بست.
با این امتحانِ کوچک، حالا تقریباً میدانست زادگانِ دریایی که مأمورِ پاییدنِ او هستند، کجا پنهان شدهاند.
ظاهراً هیچکدامشان ربطی به صدای نرمِ قدمهای راهرو نداشتند و اصلاً متوجهِ آن هم نشده بودند.
...
روی کشتیِ نامزدی، بانوی دیوانه که پیراهنی به رنگِ خون بر تن داشت و بخشی از صورتش تنها گوشت و خونِ خالص بود، بهمحضِ دیدنِ آقای کِی و لومیان ناپدید شد. او بیدرنگ جایگاهش را تغییر داد.
همزمان، پیکرهایی در پشت و کنارش ظاهر شدند؛ لومیان و آقای کِی.
آنها با استفاده از تواناییِ تلپورتِ خود، راه را بر بانوی دیوانه بستند.
پس از آنکه بانوی دیوانه به سمتِ دیگرِ عرشه جابهجا شد، گوشههای دهانش که از گوشت و خونِ خالص بود، به لبخندی کج شد. چشمانِ سبزِ خاکستریاش از شوق و انتظار درخشید.
بیاید بهم حمله کنید. بیفتید دنبالم. اینجوری دیگه کسی نیست که با اون شیءِ تکریمِ اجداد، اون قدرتِ عظیمی رو که قراره فوران کنه بدزده. اونوقت میبینیم کی سریعتر از همه واکنش نشون میده و بهموقع از این آبها تلپورت میکنه!
اونایی هم که نتونن بهموقع فرار کنن، بیشک با اون قدرتِ وحشی تیکهتیکه میشن، درست مثلِ بلایی که سرِ بقیهٔ آدمای روی کشتی اومد!
با گذشتنِ این افکار از ذهنش، بانوی دیوانه بیدرنگ شفاف شد و از گلولههای آتشینِ زرشکی و تقریباً سپیدِ لومیان و تیغههای بادِ سبزِ روشنِ آقای کِی جاخالی داد.
در میانِ غرشِ انفجارها، اولترامن لاتو گیارو نیز به همان اندازه از کارهای بانوی دیوانه خشمگین بود. اگر هنوز فرماندارِ دریای موقت و کامل بود، از برخوردِ آن قدرتِ سهمگینِ درونِ سفینهٔ فضایی ترسی نداشت. او قصد نداشت بانوی دیوانه را رها کند و از حلقهٔ نقرهایِ بارد بهره ببرد.
با این حال، اوضاع تغییر کرده بود. خوان اورو با سوزاندنِ جانش و قربانی کردنِ گوشت و خونِ خود، بر سرِ اقتدارِ فرماندارِ دریا با او واردِ ستیز شده بود.
در این وضعیت، اولترامن نمیتوانست مطمئن باشد که کاملاً در امان است یا سطحی از آسیب را متحمل خواهد شد. از سوی دیگر، چون نیمهخدای راستین نبود، اطمینان نداشت که بتواند از چنین ضربهای جانِ سالم به در ببرد و تنها مجروح شود.
بیاختیار با نگاهش به بانوی دیوانه اصرار ورزید، اما همراهش مدام در حالِ تلپورت بود و مجالی برای گرهخوردنِ نگاههایشان وجود نداشت. شیءِ مهرشدهٔ انساننما، غرق در زمزمههای دوردست در دلِ تاریکی، از خشمِ قریبالوقوعِ دریا بیخبر مانده بود.
در یک چشمبههمزدن، نورِ ستارهٔ ملموس و جسمانی از هیولای غولآسای نقرهایخاکستری در کفِ دریا فوران کرد. نور در امتدادِ گذرگاهِ انرژیِ متراکم پیش رفت و با صدایی شبیه به سونامی به کشتیِ نامزدی کوبیده شد تا همهچیز را در اطرافش ببلعد.
بانوی دیوانه مشتاقانه خود را برای فرارِ نهاییاش آماده کرد: «داره میاد!»
لومیان در مواجهه با موجِ عظیمِ نورِ ستاره، اولین واکنشی که نشان داد این بود:
چرا یه خشمِ دریای دیگه هم هست؟
با تکیه بر غرایزِ مبارزاتیاش، بیدرنگ نیروی روحیاش را به گوشوارهٔ دروغ در گوشِ چپش هدایت کرد و قدرتِ سرقتِ ردهبالای نهفته در آن شیءِ رازآلود را فعال ساخت.
نورِ ستاره در چشمانش شکلی ملموستر به خود گرفت، گویی تجسد یافته بود.
لومیان دستِ چپش را بالا آورد و مچش را نامحسوس چرخاند.
نورِ ستارهای که از هیولای نقرهایخاکستری فوران میکرد، تغییرِ مسیر داد و موجموج به سوی لومیان هجوم آورد و آسمان و دریا را در خود بلعید.
این حتی از خشمِ پیشینِ دریا نیز سهمگینتر بود. در آن لحظه، لومیان حس کرد گویی آخرالزمان فرا رسیده است.
خوب میدانست که نمیتواند تمامِ قدرتِ دزدیدهشده را بهتنهایی جذب کند. چنین کاری توانِ تحمل را از او میگرفت، درجا او را به تکهای گوشتِ لهشده بدل میساخت و غیرمستقیم به ترمیبوروس کمک میکرد تا از مخمصهٔ خویش بگریزد. خوشبختانه، قدرتِ دزدیدهشدهٔ مرتبط با «تکریمِ اجداد» این قابلیت را داشت که عطیهٔ بهدستآمده را پراکنده کند و درست مانندِ هر آیینِ موفقِ نیایشِ دریا، آن را میانِ تمامِ حاضران و تمامِ کسانی که در پورت سانتا تبارِ دریایی داشتند، تقسیم نماید.
لومیان با وجودِ کمی حرص و بیمیلی، بر خود مسلط شد. بیدرنگ دستِ چپش را باز کرد، گویی چیزی را در چنگ دارد، و مچش را در جهتِ مخالف چرخاند.
ناگهان، نورِ ستارگانی که آسمان و دریا را در تاریکی فرو برده بود، گویی از درون منفجر شد و پرتوهای درخشانش را به هر سو پراکند.
فرانکا که در کابینِ قایقِ بادبانی پنهان شده بود، نالید: «ستارهها دارن میبارن...»
او کارتِ آرکانای اعظمِ متعلق به داوری را محکم در دست فشرد.
این درخواستی برای فرودِ مستقیمِ خانمِ داوری نبود. به هر حال، اینجا در حیطهٔ اختیاراتِ او نبود. این کار برای علامت دادنِ موقعیت به دارندگانِ کارتِ آرکانای اعظم بود که از قبل در همان حوالی گرد آمده بودند.
پرتوهای نورِ ستارگان در بدنِ افرادِ نزدیک رسوخ کردند و با بر جای گذاشتنِ ردّی خیرهکننده، بهسوی پیوندهای خونی در فواصلِ دورتر اوج گرفتند.
لومیان نمیتوانست این فرایند را مهار کند، پس تنها حس کرد که بخشی از نورِ ستارگان روی او فرود آمد و سمتِ چپِ سینهاش را سوزاند و گوشتش را از بین برد. همزمان دید که حجمِ عظیمی از نورِ ستارگان بهسوی خونِ قدرتمندِ دریا و اقتدارِ فرماندار دریا کشیده شد و بهسمتِ اولترامن و خوان اورو هجوم برد.
بیشک، شیءِ مهرشدهٔ انساننما بیشترین عطیهها را دریافت کرد.
همچون چشمِ گرداب، بیوقفه نورِ ستارگانِ اطراف را جذب میکرد. حتی نورِ ستارگانی که بهسوی قایقِ بادبانیِ هلا میرفت نیز بهطور محسوسی کاهش یافت.
اولترامن تجدید قوا کرد، از حالتِ ضعفِ پس از برخوردِ دو پرتوِ خوان اورو رها شد و بهسرعت اقتدارِ فرماندار دریا را پس گرفت.
اولترامن لاتو گیارو در لحظهٔ شادمانیاش، شگفتی و سردرگمیِ شدیدی حس کرد.
چرا لومیان لی هم میتونه قدرتِ سفینهٔ فضایی رو بدزده؟
این کار تواناییِ دزدیِ ردهبالایی میخواد...
مگه انگشترِ بارد از قبل برای ادای احترام به نیاکان روی محراب گذاشته نشده؟ ما که تأثیراتش رو هم تأیید کرده بودیم.
مگه این افسون فقط سالی یه بار ممکن نیست؟
در میانِ این بهت و حیرت، لاتو گیارو حوصله نداشت به جواب فکر کند. واکنشِ غریزیاش این بود که بهسرعت خوان اورو را در هم بکوبد. وگرنه، خدا میدانست او که حالا تقویت شده بود، چه کار خواهد کرد!
در آن لحظه، خوان اورو فورانِ قدرتِ بازیافتهاش را حس کرد. به سینهٔ تَرَکخورده و گوشتِ مهآلودش که حالا پوشیده از فلسهای نورِ ستارگان بود نگاه کرد؛ خونی که از آن بیرون میزد، به «رنگی» درخشان درآمده بود.
به لاتو گیارو خیره شد و ناگهان لبخند زد—لبخندی از سرِ آسودگی، اشتیاق و خشمی آشکار.
بدنش بهسرعت دگرگون شد؛ چشمانش عمودی شد، فلسهایش رشد کرد و اندامهایش ستبر شد. در فاصلهٔ یک نفس، به مارمولکی انساننما تبدیل شد.
در طولِ این فرایند، لاتو گیارو نورِ سبزِ تیرهای را متراکم کرد که در قالبِ رشتهای از پرتوها بر سرِ خوان اورو فرود آمد.
خوان اورو هیچ تلاشی برای جاخالی دادن نکرد؛ آن را تاب آورد.
هالهٔ او بهسرعت ضعیف شد، درست همانطور که میخواست.
هیئتِ مارمولکمانندش کمرنگ و هر لحظه شفافتر میشد، گویی از نورِ ستارگان متراکم شده بود.
سپس، خوان اورو در خلأیی که نمایانگرِ دریا بود ادغام شد و با حالتی پیچیده به لاتو گیارو گفت: «من به دریا برگشتم. تو هم زود بیا...»
در چند کلمهٔ آخر، خوان اورو دندانقروچه کرد و کینهٔ ریشهدارش را پنهان نکرد.
هر فرزند دریا آمادهٔ بازگشت به دریا بود و خوان اورو هم از این قاعده مستثنا نبود. با این حال، پیشبینی نمیکرد که به این شکل برگردد.
حالا تنها خواستهاش این بود که لاتو گیارو هم به او بپیوندد!
پیکرِ خوان اورو محو شد و کاملاً به بخشی از «دریا» تبدیل شد.
اولترامن لاتو گیارو فوراً خصومتی فزاینده را میانِ لقبش بهعنوانِ فرماندار دریا و آبها حس کرد. هماهنگیای که زمانی وجود داشت، جای خود را به مقاومتی داده بود که از قدرتِ دریا نشئت میگرفت.
این نشان میداد که اقتدارِ فرماندار دریا که به دست آورده بود، تا مدتی کامل نخواهد بود.
پیرمردِ لعنتی! لاتو گیارو در دل ناسزا گفت، اما خونسردیاش را حفظ کرد.
او فهمیده بود که هلا تنها نیمهخدای روی قایقِ بادبانی است. شیءِ مهرشدهٔ انساننما که عطیهای از دریا دریافت کرده و از تأثیرِ مناجات گریخته بود، کافی بود تا برای مدتی مخالفان را معطل کند.
با اینکه مطمئن نبود چرا گاندالف و بقیه نرسیدهاند، اولترامن لاتو گیارو از این چرخشِ وقایع استقبال کرد.
این کار به او اجازه میداد تا روی مقابله با لومیان لی و متحدش تمرکز کند!
با وجود اینکه فرماندار دریای ناقصی بود، قدرتِ کافی داشت تا دشمنانِ زیرِ ردهٔ نیمهخدا را برای مدتی کوتاه مهار کند و زودتر از بقیه واردِ سفینهٔ فضایی شود. علاوه بر این، کمکِ بانوی دیوانه نیز به برتریِ او میافزود.
لومیان که عطیهٔ دریا را دریافت کرده بود، به تواناییهای تازهیافتهاش فکر کرد.
انگار حالا صلاحیتِ رقابت برای اقتدارِ فرماندار دریا رو دارم...
با اینکه نمیشه گفت خونِ دریا رو دارم و فقط یه هفته میتونم از بخشی از قدرتِ دریا استفاده کنم که خیلی کمتر از اولترامنه، اما ردهٔ جعلیام بهاندازهٔ کافی بالاست. من تو ردهٔ فرشتهام!
درست در همان لحظه که اولترامن لاتو گیارو و لومیان بهسرعت واکنش نشان دادند، آسمانِ خاکستری ناگهان روشن شد.
تاکهای ضخیمِ سبزِ مایل به آبی پایین آمدند و دو کشتی و منطقهٔ اطراف را در بارانی سیلآسا پوشاندند. طولی نکشید که در هم تنیدند و جنگلی غولآسا ساختند که بر فرازِ دریا رشد میکرد.