چپتر 581: شکاف
چپتر 581: شکاف
لومیان با دیدنِ پایین آمدنِ تاکهای ستبرِ سبز و آبی، شگفتزده شد؛ گویی کالسکهای واقعی میتوانست از پهنای آنها بگذرد. انگار به صحنهای از چند سال پیش بازگشته بود، روزگاری که شبها به قصههای پریانِ خواهرش گوش میسپرد.
آن صحنهٔ خیرهکننده و رؤیاگونه و آن تخیلِ بیمرز، گویی در همان لحظه در واقعیت تجسم مییافت.
اولترامن لاتو گیارو خطرِ قریبالوقوعی را حس کرد.
کسی که میتوانست چنین اثری خلق کند، نمیتوانست فرابشرِ ردهٔ پایین یا میانی باشد؛ باید قدیسی میبود که دروازهٔ الوهیت را گشوده است. چهبسا فراتر از ردهٔ ۴!
یک نیمهخدای سهمگینِ دیگر واردِ صحنه شده بود!
او که بود؟ از کجا پیدایش شده بود؟
این شخص قطعاً گاندالف نبود. شاید دیگران خبر نداشتند، اما لوکی رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری را کاملاً بررسی کرده و فهمیده بود او فرابشری از مسیرِ جنگاور است؛ جنگاوری که به پژوهش و علومِ غریبه علاقه داشت.
در یک چشمبههمزدن، لاتو گیارو سایهٔ سیاهی را دید که از تاکهای ستبرِ سبز پایین میآمد. کدو تنبلِ غولآسایی بود که موشهای خاکستریِ پرشماری آن را میکشیدند.
سوراخِ بالای کدو تنبلِ نارنجی آن را شبیهِ کالسکه کرده بود. درونش زنی با ردای بنفش نشسته بود که چهرهاش بهسختی دیده میشد و کفشهای پاشنهبلندِ بلورین به پا داشت.
کالسکهٔ کدو تنبل، کالسکهای که موشها میکشند، کفشِ بلورین—این دیگه چه کوفتیه!؟ کی میتونه باشه؟ مردمکهای لاتو گیارو گشاد شد و بیاختیار در دلش با همان کلماتی ناسزا گفت که پیش از مهاجرت بیشتر از همه به کار میبرد.
این سیندرلا نیست؟
یعنی روزل واقعاً این قصهٔ پریان را نوشته بود؟ پس چرا رواج نیافته و برای بیشترِ مردم ناشناخته مانده بود؟
برای لحظهای کوتاه، لاتو گیارو غرق در تردید شد؛ نمیتوانست تشخیص دهد که تازهوارد نیمهخدایی از جناحی دیگر است یا یکی از قدرتمندانِ پنهانِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری.
خونسردیاش را که بازیافت، بختِ بدش را لعنت کرد و برای رویارویی با نیمهخدای مرموز آماده شد.
خوشبختانه از آنجا که فرماندار دریا بود، میتوانست دستکم موقتاً در این محیطِ آبی مانعِ طرفِ مقابل شود.
پیش از آغازِ درگیری، اولترامن لاتو گیارو نگاهش را به بانوی دیوانه دوخت.
فرصتی برای حرف زدن نداشت، اما چشمانش پیامی ناگفته را میرساند: «عجله کن! وقتِ بازیبازی نیست!»
بانوی دیوانه بیدرنگ شتابِ اولترامن را درک کرد و در یک چشمبههمزدن، خود را به ورودیِ گذرگاهِ انرژی رساند. با این حال، بهجای اینکه دقیقاً همانجا ظاهر شود، تنها شبحی از حضورش را شکل داد.
دلیلِ این تصمیم، پیدایشِ ناگهانیِ آقای کِی و لومیان بود که ظاهراً به آن نزدیکی «تلپورت» کرده بودند و چشم به ورودیِ گذرگاهِ انرژی داشتند.
شلپ!
چه به دلیلِ وزنِ سنگینِ شیءِ مهرشدهٔ انساننما و چه به خاطرِ لاتو گیارو که بازوی راستش را بالا برد و موجِ لاجوردیِ کوهپیکری پدید آورد، آبِ اطرافِ غار بهوضوح به تلاطم افتاد و در آستانهٔ فروپاشی قرار گرفت.
در آن لحظهٔ بحرانی، «سیندرلا» که در کالسکهٔ کدو تنبل نشسته بود، در را هل داد و ایستاد.
دستانش را گشود و صلیبِ سیاه و آهنیِ عظیمی پشتِ سرش ظاهر شد.
تحملِ وزنِ صلیب برای «سیندرلا» دشوار مینمود، گویی گناهانِ انباشتهٔ تمامِ جهان را بر دوش میکشید.
صلیب؟ اولترامن لاتو گیارو غافلگیر شد و همان دم اتاقِ خالی پیشِ رویش پدیدار گشت.
درونِ اتاق، نورِ شمع سوسو میزد و میزِ درازی را نمایان میکرد که با گوشت و خون آراسته شده بود.
در دو سوی میز، سه پیکرِ مبهم خم شده بودند و در ضیافتی هولناک، گوشتها را میجویدند و میبلعیدند.
ناگهان، آن سه پیکر سر برگرداندند و نگاهشان را به لاتو گیارو دوختند.
خشکش زد، گویی نگاهِ آنها به ژرفترین رازهایش نفوذ کرده و آنها را به اجزای بنیادینِ روان و گوشت تجزیه میکرد.
سرمایی از اعماقِ قلبِ لاتو گیارو جوشید و بیدرنگ او را متوجهِ کینهای شدید و هولناک کرد.
با این حال، سرچشمهٔ این بدخواهی نیمهخدای تازهوارد نبود، بلکه هیولای نقرهایخاکستریِ گرفتار در کفِ دریا بود؛ همان سفینهای که لاتو گیارو در پیِ به دست آوردنش بود، اکنون نیتِ شومی نسبت به او در سر میپروراند!
در یک چشمبههمزدن، هیولای نقرهایخاکستری اقتدارش را پس گرفت.
جایگاهِ لاتو گیارو بهعنوانِ فرماندار دریا سقوط کرد. با وجودِ دریافتِ عطیهای تازه، نتوانست به سطحِ نیمهخدا ارتقا یابد.
سفینه به او خیانت کرده بود.
این خیانت نتیجهٔ طلسمی بود که سیندرلا تازه اجرا کرده بود: ضیافتِ خیانت. هدفِ این طلسم، بیدار کردنِ موقت یا بخشیدنِ هوش به شیءِ هدف بود تا آن را وادار به ارتکابِ «خیانت» کند.
لاتو گیارو بیهیچ نقصی با آبهای اطراف درآمیخته بود و اقتدارِ فرماندار دریا را بهطورِ موقت در دست داشت. سفینه اکنون موجودیتی بود که او هنوز کاملاً بر آن مسلط نشده بود.
اشیایی که کاملاً در مهارِ او نبودند، بهترین گزینهها برای خیانت به شمار میرفتند!
«سیندرلا» زیرکانه این نقطهٔ ضعف را دریافت و از همان آغاز، ضیافتِ خیانت را به راه انداخت.
همزمان، محیطِ بسته شرایطِ بینقصی برای اجرای این جادو فراهم میکرد؛ کاری که شاید در جای دیگر جرئتِ انجامش را نداشت.
در آن لحظه، غافلگیری و ترس وجودِ لاتو گیارو را فرا گرفت. گویی آبشاری یخزده بر سرش ریخته و لرزه بر تمامِ جانش انداخته بود.
از زمانِ درآمیختن با دریا و به دست آوردنِ اقتدارِ فرماندار دریا، لاتو گیارو باور داشت که نیمهخدایانِ عادیِ ردهٔ ۴ یا حتی ردهٔ ۳—که معمولاً قدیس نامیده میشدند—نمیتوانند بهسرعت در این قلمرو بر او غلبه کنند.
این باور حسِ برابری ایجاد میکرد، اما به این بستگی داشت که او درونِ آب بماند تا بتواند قدرتش را کامل رها کند.
با این حال، جادوی «سیندرلا» بهتنهایی اقتدارِ فرماندارِ دریا را از او گرفت و او را به ردهٔ ۵ تنزل داد. بدونِ الوهیت، تسلط بر دریا از چنگش خارج شد.
لاتو گیارو با وجودِ اینکه فرابشری ردهٔ ۵ دومسیره از نظامِ معجون و عطیه بود و تواناییهای بیهمتای فراوانی داشت، برای روبهرو شدن با یک نیمهخدای واقعی تردید داشت.
نیمهخدایی که موقتاً با یک شیء شکل گرفته باشد، در برابرِ یک نیمهخدای واقعی شکننده است. آنقدر شکننده که اگر هدف قرار بگیرد، حتی بهاندازهٔ یک نفس هم دوام نمیآورد... لاتو گیارو با درکِ تلخِ شکنندهبودن در برابرِ یک نیمهخدای واقعی دستوپنجه نرم میکرد و در حسرت و ناامیدیِ عمیقی فرو رفت.
در آن لحظه، هیولای غولآسای نقرهایخاکستری بهشدت لرزید و باعث شد گذرگاهِ انرژی در ورودی سوسو بزند و نورش را روی لاتو گیارو بیندازد.
با صدای ویژژژ!، لاتو گیارو به خودش آمد و دید که از طریقِ مجرای انرژیِ خالص، بیاختیار به درونِ سفینه پرتاب میشود.
این بخشی از «خیانتِ» حسابشدهٔ سفینه بود که قصد داشت «صاحبِ اقتدارِ» پیشین را به یک بسترِ مغذیِ ساده درونِ ظرفِ آزمایشگاهی تبدیل کند!
لاتو گیارو در ابتدا جا خورد، اما دیری نگذشت که موجی از شادی وجودش را فرا گرفت.
فرصتی پیش آمده بود!
این فرصت به او اجازه میداد به سفینه نفوذ کند، کنترلش را به دست بگیرد و آن را به حرکت درآورد
—فرصتی برای فرار!
نگونبختی و ناامیدیاش ناگهان به این فرصتِ طلایی تبدیل شده بود!
لومیان با دیدنِ این صحنه، وقت را تلف نکرد. یک بارِ دیگر از پیمایش دنیای ارواح استفاده کرد و به ورودیِ گذرگاهِ انرژی رسید. قدم به درون گذاشت و به داخلِ هیولای نقرهایخاکستری پرواز کرد.
بانوی دیوانه از نزدیک به دنبالش رفت و آقای کِی هم مداخلهای نکرد؛ بلکه او هم به دنبالشان رفت.
...
روستای میلو، اقامتگاهِ فرماندارِ دریا.
بارد که در حالِ طراحیِ نقشهٔ فرار بود، با صدای هلهله و شادی ناگهان متوقف شد.
شادی... دلِ بارد لرزید و باعث شد از اتاقِ خدمتکاران بیرون بپرد و بهسمتِ نزدیکترین پنجرهٔ شیشهای که رو به اسکله بود برود. در آنجا، روستاییانِ جمعشده را تماشا کرد.
در این مدت، حتی یک زادهٔ دریا هم سدِّ راهِ فرماندارِ پیشینِ دریا نشد.
بسیاری از روستاییان دستانشان را بالا برده بودند و ظاهراً به امواج خوشامد میگفتند. همانطور که دریا را ستایش میکردند، درخششی تقریباً نامرئی پایین آمد و مانندِ آب میانِ افرادِ مختلف پخش شد.
کودکانِ آن حوالی با شادی فریاد میزدند: «آیینِ نیایشِ دریا موفق شد! آیینِ نیایشِ دریا موفق شد!»
درست است، «موفق شده»... بارد لبخند زد.
از قرارِ معلوم، اولترامن و بانوی دیوانه موفق شدهاند.
عضوِ کلیدیِ دروغِ آوریل یقهٔ پیراهنِ سفید و تمیزش را مرتب کرد و کولهپشتیِ قهوهایرنگی را روی شانههایش انداخت. با لبخندی بیشرمانه، قدمزنان به تالارِ بزرگِ اقامتگاهِ فرماندارِ دریا رفت و بهآرامی راهِ خروج را پیش گرفت.
این بار با هیچ مقاومتی روبهرو نشد. نگهبانانِ مستقر در ورودی روی زمین زانو زده بودند و برای عطیهٔ دریا سپاسگزاری میکردند.
بارد مسیرش را بهسمتِ اسکلهها کج کرد و از شادیِ واقعی و ستایشِ دریا غرق در لذت شد. هر بار که میشنید اهالیِ شهرک دریا را ستایش میکنند و لبخندهای واقعیشان را میدید، روحیهاش بالا میرفت.
این احمقها!
دارن با یه فاجعه مثلِ جشن برخورد میکنن!
این یه شوخیه، یه شوخی با همهٔ مردمِ پورت سانتا... بارد با رضایت چشمانش را بست و از میانِ جمعیت گذشت و به اعماقِ روستای میلو رفت. مقصدِ نهاییاش: قلههای رشتهکوهِ پیراز.
بارد بهعنوانِ یک کلاهبردارِ پیشین، عملیاتِ آیینِ نیایشِ دریا را سازماندهی کرده بود و طراحِ اصلیِ آن به شمار میرفت. موفقیتِ نقشه طبیعتاً برایش رضایتبخش بود.
نکتهٔ مهم این بود که با وجودِ برداشتنِ حیاتیترین گام در کلِ عملیات، کمترین خطر و رویارویی را به جان خریده بود و از درگیریهای مستقیم دوری کرده بود.
بارد در حالی که از میانِ ترکیبی از سازههای باستانی و مدرن در روستای میلو میگذشت، کمی اخم کرد.
حسِ ناآرامی به جانش افتاد.
طبقِ نقشهٔ اولیه، قرار بود اولترامن—بدونِ روبهرو شدن با مخالفتِ شدید—از فرمانِ دوم برای باز کردنِ گذرگاهِ انرژی استفاده کند. او قصد داشت با تکیه بر اقتدارِ موقتش بهعنوانِ فرماندارِ دریا، امنیتِ خود و بانوی دیوانه را درونِ آن تضمین کند. میخواست با استفاده از این فرصت، تمامِ حاضران را از بین ببرد و به دشمنانِ نیمهخدای احتمالی آسیبِ جدی برساند.
اگر قدرتمندانی مانندِ هلا ظاهر میشدند و در برابرِ شیءِ مهرشدهٔ انساننما مقاومت میکردند، اولترامن—فرماندارِ موقتِ دریا—واردِ عمل میشد و رودررو با دشمنانِ سهمگین میجنگید. بانوی دیوانه نیز با استفاده از انگشترِ جادوییاش، انرژیِ قدرتمندی را که از سفینه ساطع میشد مهار میکرد و آن را به عطیهای برای تمامِ حاضران تبدیل میکرد و دامنهاش را به تمامِ فرزندانِ دریا در حوالیِ پورت سانتا گسترش میداد. این حرکتِ راهبردی نه تنها به آنها اجازه میداد از خطر دوری کنند، بلکه به آنها امکانِ دسترسی به سفینه را میداد تا بتوانند آن را فعال کنند.
با وجودِ اینکه مردم عطیهٔ دریا را دریافت کرده بودند و چند دقیقه هم گذشته بود، سفینه همچنان خاموش بود و آسمان هیچ نشانهای از تغییر نداشت.
در این فاصله چه اتفاقی افتاده بود؟
بارد با این پرسشِ بیپاسخ، قدمهایش را تندتر کرد.
تق، تق، تق.
پشتِ سرش، صدای ضعیفِ قدمهای سبُک بارِ دیگر طنینانداز شد.