چپتر 583: مکاشفهٔ ارجمند آسمانی
چپتر 583: مکاشفهٔ ارجمند آسمانی
در اطرافِ کشتیِ نامزدی و قایقِ بادبانی، تاکهای فیروزهایِ ضخیمی از آسمان سرازیر شدند. در هم تنیدند و «جادهای» ساختند که به مقصدهای مختلفی میرسید.
«سیندرلا» به کالسکهٔ کدوحلواییِ زرد و نارنجی برگشت که موشهای خاکستری آن را میکشیدند و بهسرعت از میانِ تاکها پایین میرفتند. به گذرگاهِ انرژی که از نوری خالص شکل گرفته بود نزدیک شدند، گویی میخواستند واردِ غولِ نقرهایخاکستریِ جاگرفته در بسترِ دریا شوند.
ناگهان، موشهای خاکستریِ بازیگوش متوقف شدند. «سیندرلا» با ردای بنفشش چهرهای جدی به خود گرفت و لکههای بنفشی در مردمکهایش به رقص درآمدند.
«سیندرلا» حضورِ خطرناک و غیرعادیای را در اعماقِ غولِ نقرهایخاکستری حس کرد. بیحرکت مانده بود، گویی در خوابی عمیق بود یا مدتها پیش مرده بود. با این حال، در هر دو صورت، شهودش به او هشدار میداد نزدیک نشود، مبادا دچارِ تباهیِ شدید یا اثری مشابه شود.
به گذرگاهِ انرژی که لومیان و همراهانش در آن ناپدید شده بودند خیره ماند. چند ثانیه تأمل کرد و سپس نگاهش را به قایقِ بادبانی دوخت.
با مهرومومِ آقای ابله روی هفتِ چوب و فرشتهٔ خدای پلیدِ مهرومومشده، او نیازی نداشت نگرانِ مشکلی باشد که حتی خودش هم باید از آن حذر میکرد—البته تا زمانی که مستقیماً آن چیزها را نمیدید، صدایش را نمیشنید یا واردِ ناحیهٔ مرکزی نمیشد.
در موردِ آن یکی، به نظر میرسید یک راهبر است، پس برایش مهم نبود دیوانهتر شود.
«سیندرلا» دید که دکل و بدنهٔ قایقِ بادبانی زیرِ مکشِ هولناکِ ویژگیِ «سنگینی» در شیءِ مهرشدهٔ انساننما تَرَک برمیدارد. آمادهٔ حرکت بود که مهرهٔ شطرنجِ روزل را از کیسهسکهٔ بنفشِ تیرهاش بیرون کشید و آن را بهسوی هدفی که لباسِ راهبهٔ سیاه به تن داشت پرتاب کرد.
در میانِ زوزهٔ باد، مهرهٔ ملکه همراه با اشیاءِ متفرقهٔ مختلفی بهسوی شیءِ مهرشدهٔ انساننما به پرواز درآمد.
همانطور که مهره پایین میآمد، قدمهای شیءِ مهرشدهٔ انساننما بهسوی قایقِ بادبانی کُند شد، گویی خودِ زمان در اطرافش تاب برمیداشت.
این یکی از وردهای «سیندرلا» بود: صفحه شطرنجِ دورانها.
قدرتِ کُند کردنِ هدف را داشت، گویی واردِ ناحیهای شده بودند که زمان در آن با سرعتِ متفاوتی حرکت میکرد.
«سیندرلا» با استفاده از فرصتی که این حرکتِ کُند فراهم کرده بود، چشمانش را بست و به شبحی انساننما تبدیل شد و درونِ تابوتِ نامرئی فروریخت.
پلکهای شیءِ مهرشدهٔ انساننما افتاد، گویی هر لحظه ممکن بود به خواب برود.
جادوی زیبای خفته!
هلا که روی قایقِ بادبانی شاهدِ این صحنه بود، بارِ دیگر تواناییِ مسیرِ شبِ جاوید را برای کشاندنِ اجباریِ افراد به درونِ رؤیا فعال کرد.
هرچند تأییدِ محضری با از دست رفتنِ اقتدارِ فرماندار دریا توسطِ اولترامن لاتو گیارو فوراً منقضی نمیشد و تا پایان دوام میآورد، اما تواناییای که با تأییدِ محضری باطل میشد کاملاً بیاثر نبود. تنها ضعیف میشد و اثراتش بهشدت کاهش مییافت. اکنون، شیءِ مهرشدهٔ انساننما از پیش خسته بود، تلوتلو میخورد و در آستانهٔ به خواب رفتن بود.
در این حالت، ورود به رؤیا بیشک بسیار آسانتر بود.
شیءِ مهرشدهٔ انساننما با لباسِ راهبهٔ سیاهش سرانجام چشمانش را بست و به خوابی عمیق فرو رفت. واردِ رؤیایی نسبتاً غمانگیز شد که باعث شد چهرهاش با اخم کمی در هم برود.
روی قایقِ بادبانی، تاریکیِ غلیظی بارِ دیگر بالا آمد و شیءِ مهرشدهٔ انساننما را در بر گرفت و با صدایی دوردست که صلح و آرامش به ارمغان میآورد، طنینانداز شد.
مانند مادری بود که برای خواباندنِ فرزندش شعری میخواند و خوابی آرام را رقم میزد.
شیءِ مهرشدهٔ انساننما، همچنان با لباسِ راهبهٔ سیاهش، با چشمانی کاملاً بسته در هوا شناور ماند. آرام پایین آمد و با ظرافت روی عرشهٔ قایقِ بادبانی فرود آمد.
ابروهایش رفتهرفته باز شد، چهرهاش آرام گرفت و قطراتِ آبِ بلورین در گوشهٔ چشمانش شکل گرفت.
دوشیزگان دریا، میزبانانِ جایگزین و ملوانان که برکتیافتهٔ دریا بودند و با فلسهای نورِ ستاره آراسته شده بودند، بهسرعت در تاریکی آرام گرفتند و در میانِ آوازِ افسونگر به خواب رفتند.
فرانکا درونِ کابینِ بادبان از نبردی که در جریان بود، جا خورد.
این... این همون سیندرلا نیست؟
این... این جک و لوبیای سحرآمیز نیست؟
این دیگه چه جور جادوییه؟
این... زیبای خفته نیست؟
این کیه؟ نکنه اومدم تو سرزمینِ پریان؟
باید اعتراف کنم، واقعاً شبیهِ رؤیاست...
دو تا نیمهخدا که با هم کار میکنن بیشک خیلی ترسناکن. خیلی زود شیءِ مهرشدهٔ انساننما رو مطیع کردن...
منم دلم میخواد نیمهخدا بشم!
نیمهخدای مسیرِ دیوبانو هم باشه قبوله...
به خودش که آمد، پنهان شد و از قایقِ بادبانی بیرون دوید. با استفاده از دورخیز و فرودِ پَرمانندِ یک آدمکش، با ظرافت روی کشتیِ نامزدی پرید و قصد داشت به گذرگاهِ انرژی در دماغه نزدیک شود.
...
درونِ غولِ نقرهایخاکستری.
پس از آنکه لومیان از گذرگاهِ انرژی عبور کرد، خودش را در کندوی فلزیای که پیشتر دیده بود، نیافت.
روی کفِ فلزیِ سفید و نقرهای قدم برداشت و متوجهِ تالاری به طولِ دهها متر و عرضِ ۲۰ تا ۳۰ متر در پیشِ رویش شد.
اولترامن لاتو گیارو با چهرهٔ سایمون گیارو وسطِ تالار ایستاده بود و با خوشحالی فریاد زد: «(...¥#)»
این نیمهٔ اولِ فرمان برای فعال کردنِ سفینهٔ فضایی با وارد کردنِ رمزِ عبور و گرفتنِ دسترسی بود.
اما سفینهٔ فضایی هیچ واکنشی نشان نداد.
لعنتی... هنوزم نیتِ بدی بهم داره و نمیخواد دسترسی بده... این کینه از تواناییِ اون نیمهخداست. نباید زیاد طول بکشه. تا وقتی بتونم وقت بخرم، باید بتونم کنترل رو پس بگیرم... شیءِ مهرشدهٔ انساننما میتونه جلوی دو تا نیمهخدا رو بگیره؟ یا میتونم رو نقشهٔ داخلیِ سفینه حساب کنم و قایمموشک بازی کنم؟ رشتهای از افکار از ذهنِ مضطربِ اولترامن گذشت.
در آن لحظه، از میانِ دیوارِ فلزیِ نیمهشفاف در کنارِ تالار، دید که «سیندرلا» در کالسکهٔ کدو تنبل نزدیکِ گذرگاهِ انرژی متوقف شد، گویی از چیزی هراس داشت.
همونطور که انتظار میرفت!
جرئت نداره وارد بشه!
شور و شعف در دلِ اولترامن لاتو گیارو موج زد.
پیش از آغازِ مأموریت، لوکی محرابی برپا کرده و از طریقِ غیببینی از ارجمند آسمانی راهنمایی خواسته بود. پاسخی که گرفت این بود: «خطرِ بزرگی از جانبِ افرادِ ردهبالا در بر دارد. با ورود به سفینهٔ فضایی قابلِ اجتناب است.»
لوکی این را هشداری دربارهٔ هلا و گاندالف از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری و همچنین قدیسِ کلیسای مادرِ زمین که پورت سانتا را زیر نظر داشت، تعبیر کرد. این چهرههای ردهبالا تهدیدهای اصلی بودند. با این حال، باور داشت که اگر بتواند اول کنترلِ سفینهٔ فضاییِ علمیتخیلی و رازآلود را به دست بگیرد، میتواند بر این حریفانِ سرسخت غلبه کند.
اکنون، لاتو گیارو متوجه شد که حتی بدونِ کنترلِ مطلق بر سفینهٔ فضایی، نیمهخدای جدید تردید داشت، گویی ترسی نامرئی تسخیرش کرده بود.
روبهرو شدن با چیزی که میتوانست یک نیمهخدا را آشفته کند، لاتو گیارو را مضطرب کرد. با این حال، او که به فرمان و رمزِ عبورِ سفینهٔ فضایی مجهز بود، میتوانست بهزودی تهدیدهای احتمالی را به نفعِ خود تغییر دهد. نیازی به ترس نبود.
درست وقتی لومیان در آستانهٔ «تلپورت» به پشتِ سرِ اولترامن لاتو گیارو بود، هر دو صدای تلنگِ فلزی شنیدند.
دری فلزی و نقرهای پایین آمد و ورودی و خروجیِ تالار را کاملاً مهروموم کرد.
دیوارها، سقف و کف دگرگون شدند؛ سطوحِ فلزی جابهجا شدند و دهانههای تاریکِ لولهها را نمایان کردند.
گازِ آبیِ لاجوردی به بیرون فواره زد.
گازِ سمی! لاتو گیارو با درکِ موقعیت، قلبش به تپش افتاد.
سفینهٔ فضایی که هنوز آکنده از کینه بود، نه تنها در برابرِ کنترل مقاومت میکرد، بلکه نیتِ مرگباری هم از خود ساطع میکرد و میخواست پیش از فروکش کردنِ دشمنیاش، او را از بین ببرد.
جادوی نیمهخدای بیرون واقعاً کینهتوزانهست!
لومیان این را حملهای غریزی از سوی غولِ نقرهای-خاکستری علیه متجاوزان تلقی کرد. بهسرعت از قدرتِ دریا بهره گرفت تا اقتدارِ موقتِ فرماندار دریا را برای مقابله با تهدید فرابخواند.
حس میکرد که اولترامن پس از حملهٔ نیمهخدای «سیندرلا»، جایگاهِ فرماندار دریا را از دست داده و هیچ چشماندازِ فوری برای پس گرفتنش ندارد. چون هیچ رقیبی برای این اقتدار وجود نداشت، لومیان پیشبینی میکرد که بهآسانی آن را به دست بیاورد.
با این حال، «آبها» مقاومت کردند و جایگاهِ موقتِ فرماندار دریا را از لومیان دریغ کردند.
ظاهراً کینهاش متوجهِ هر کسی بود که برای کنترل تلاش میکرد!
لومیان بیآنکه دلسرد شود، تمرکزش را دوباره به اولترامن لاتو گیارو، عضوِ کلیدیِ دروغ آوریل، معطوف کرد.
قلبِ لاتو گیارو به لرزه درآمده بود. فریاد زد: «میخوای اینجا بجنگی؟ اگه از اینجا نریم بیرون و وقت تلف کنیم، همهمون میمیریم!»
در این لحظهٔ وخیم، نقشهٔ فرار از تالار و جابهجایی در اولویت بود. کینه برای مدتِ طولانی باقی نمیماند.
تو یه جای امن انتقام بگیر. اگه اینجا بمیریم، کی برای از بین بردنِ بقیه کمک میکنه؟
لومیان با بیخیالی مچِ دستانش را چرخاند، دستکشهای بوکس فلوگ را پوشید و با پوزخندی گفت:
«مرگِ خودم برام مهم نیست. الان فقط یه چیز مهمه: کارِ تو رو تموم کنم!»
همین که این کلمات از لبانش خارج شد، شعلههای زرشکی که به سفیدی میزد، از تمامِ وجودش فوران کرد، گویی در کفنی آتشین پوشیده شده بود.
...
در فاصلهای نهچندان دور از لومیان و لاتو گیارو، بانوی دیوانه و آقای کِی در اتاقِ فلزیِ کندومانند گیر افتاده بودند و نمیتوانستند واردِ تالارِ پیشِ رو شوند.
آقای کِی محیط را بررسی کرد و نگاهش روی حشره سیاه باتینگز، شیاطین کوچک و موجوداتِ دیگری که در حالِ رشد بودند چرخید. با رضایت سر تکان داد.
«این واقعاً قدرتِ یه خدای پلیده، تخموترکهٔ یه خدای پلید. آفرین، لومیان! آفرین! اینا همه بخشی از نقشهٔ خداست!»
در میانِ صدای خشنش، غیبگوی سازمانِ سپیدهدم نگاهش را دوباره به بانوی دیوانه دوخت.
بانوی دیوانه نترسید. در عوض، در تأییدِ آقای کِی دست زد.
چنان حرف میزد که گویی در فرکانسِ متفاوتی بودند.
«درسته، معرکهست، نه؟ این یه سفینهٔ فضاییه!»
در لحظهٔ بعد، بانوی دیوانه و آقای کِی همزمان ناپدید شدند و پشتِ جایی که طرفِ مقابل ایستاده بود ظاهر شدند، گویی از قبل برای جابهجاییِ موقعیت توافق کرده بودند.