چپتر 586: جویدن
چپتر 586: جویدن
جانِ اولترامن لاتو گیارو بهسرعت از تنش میرفت. در بهتی عمیق فرو رفت. حتی غریزهٔ حفظِ جانش نیز تار و محو شده بود.
در میانِ آن غبار، خوان اورو را تار و مبهم دید؛ پیرمردِ چروکیده وسطِ دریا ایستاده بود و با آمیزهای از شادی و تمسخر دست تکان میداد.
در همان لحظه، صدای لومیان از افق طنین انداخت؛ ضعیف، اثیری و گریزپا.
«رفتی دهکدهٔ کوردو تا اوضاع رو بررسی کنی؟»
دهکدهٔ کوردو؟ همون موقعی که من و بانوی دیوانه رفتیم دیدنِ نولفی و فقط چون سرِ راهمون بود به اونجا هم سر زدیم؟ نگاهِ لاتو گیارو مات شد و تصویرِ لومیان در چشمِ بستهاش بازتاب یافت.
برای آزار دادنِ لومیان، آخرین کلماتش را به زبانِ هایلندری به زبان آورد.
«من اونجا بودم... با بانوی دیوانه. فقط... محضِ تفریح بود... اما لوکی... انگار... انگیزههای دیگهای...»
نمیخوای بدونی اون موقع چه اتفاقی افتاد؟ باشه، هایلندری حرف میزنم. مشکلِ خودته اگه نمیفهمی. تقصیرِ خودته که قبلاً این زبون رو جدی نگرفتی!
لاتو گیارو میدانست این کارش در عمل تأثیری روی لومیان لی ندارد. لومیان لی میتوانست پس از بازگشت کسی را پیدا کند تا برایش غیببینیِ رؤیا یا هیپنوتیزم انجام دهد، یا خودش رؤیایی واقعی را از سر بگذراند. از آن طریق میتوانست جملاتِ هایلندریِ او را به خاطر بسپارد و راهی برای ترجمهشان به اینتیسی یا فیساکیِ باستان بیابد.
با این حال، فقط میخواست طرفِ مقابل را حرص بدهد. در آستانهٔ مرگ، اتفاقاتِ آینده دیگر برایش پشیزی اهمیت نداشت.
لاتو گیارو در همان حال که شعلهٔ جانش خاموش میشد، آخرین کلمهاش را بر زبان آورد: «انگیزهها...»
در آن لحظهٔ پایانی، انگار شنید که لومیان لی به زبانِ هایلندری به او میگوید: «ممنون.»
این «ممنون» بسیار روان ادا شد و لحنِ تمسخرآمیزِ غلیظی در خود داشت.
چشمِ سالمِ اولترامن لاتو گیارو بیشتر از حدقه بیرون زد. حالتِ چهرهاش در هم رفت و یخ بست. نفسش برای همیشه قطع شد.
دستِ راستِ لومیان بارِ دیگر سمفونیِ نفرت را محکم گرفت. همزمان دستِ چپش را رها کرد. سرِ این عضوِ کلیدیِ اولترامن بهسرعت از فلوتِ استخوانیِ سیاه با سوراخهای سرخش جدا شد و حفرهای شوم و عمیق به رنگِ خونِ تیره نمایان گشت.
تاپ!
اولترامن روی زمین فروریخت. خونِ چسبناکِ روی فلوتِ استخوانیِ سیاه جمع شد و روی بدنش چکید.
پس از آنکه خنجرزننده زخمِ کشندهاش را دریافت کرد، زرهِ غرور از حرکت ایستاد. همان نزدیکی بیحرکت ماند؛ درست شبیهِ یک زرهِ تمامتنهٔ نقرهایسفیدِ معمولی بدونِ هیچ ویژگیِ خاصی.
لوکی انگیزههای دیگهای داشت؟ انگیزهای غیر از کمک به گناهکاران و اجرای یه شوخی؟ لومیان با یادآوریِ اعترافِ پیش از مرگِ اولترامن، خم شد تا ببیند این عضوِ کلیدیِ دروغِ آوریل چه چیزهایی همراه دارد.
البته امیدِ چندانی نداشت. اولترامن لاتو گیارو برای سوار شدن به کشتیِ نامزدی، خودش را به شکلِ فرماندارِ جدیدِ دریا، سایمون گیارو، درآورده بود. از آنجا که نمیتوانست وسیلهای همراه ببرد، احتمالاً داراییهایش را به بانوی دیوانه سپرده بود تا با جادوی گوشت و خون در معدهاش پنهانشان کند. با این حال، بانوی دیوانه مسلماً وقت و فرصتی برای پس دادنِ آن وسایل به اولترامن پیدا نکرده بود.
این یکی از دلایلی بود که لومیان توانست اولترامن، فرابشرِ دومسیرهٔ قدرتمند را در چنین مدتِ کوتاهی از پا درآورد.
اگر خوان اورو از پیش به هیولای آبزیِ روی کشتیِ عروس خبر نداده بود، لومیان مجبور میشد کیفِ مسافرش را موقتاً پیشِ آقای کِی پنهان کند.
در همان لحظه، لومیان متوجهِ دگرگونیِ عجیبی در جسدِ اولترامن لاتو گیارو شد.
جسد بهسرعت رنگ باخت و به حالتی نیمهشفاف و نیمهگوشتی درآمد. سپس، گویی موجوداتِ ریزِ بیشماری در حالِ تجزیه کردنش باشند، در کفِ فلزیِ نقرهای رسوخ کرد و رفتهرفته ناپدید شد.
طولی نکشید که بقایای گوشت، نورِ ستاره و خردههای خورشیدمانندِ لاتو گیارو جذبِ کفِ فلزیِ نقرهای شد. تنها ردای تشریفاتیِ فرماندارِ دریا بر جای ماند که در مِهی کمرنگ به رنگِ سفیدِ خاکستری پوشیده شده بود.
در یک چشمبههمزدن، مِهِ سفیدِ خاکستری نیز جذبِ کفِ فلزیِ نقرهای و آن سازهٔ رازآلود شد.
لومیان تلاش کرد چیزی را «پس بگیرد»، اما موفق نشد.
بازگشت به دریا یعنی این؟ اما چرا این سازهٔ عجیب ویژگیِ فرابشریِ کاهنِ نور رو جذب کرد؟ لومیان غرقِ این افکار بود که صدای ساییده شدنِ فلز از هر سو به گوش رسید.
حفرههای قیرگونِ روی دیوارهای اطراف، سقف و کف، بارِ دیگر با چرخشِ قطعاتِ فلزیِ برجسته پنهان شدند. دیگر از گازِ سمیِ آبیرنگ خبری نبود. بدین ترتیب، لومیان نیازی نداشت انرژیاش را برای پوشاندنِ بدنش با لایهای از شعلههای زرشکیِ مایل به سفید هدر دهد.
در میانِ صدای تقتقِ فلزات، دو درِ فلزی بالا رفتند و دو تونل با مقصدهایی متفاوت نمایان شدند.
اکنون که هدفِ خیانت از بین رفته بود، هیولای نقرهایخاکستری به حالتِ «عادیِ» خود بازگشت.
لومیان به اعماقِ تونلِ پیشِ رویش خیره شد. قلبش بیاختیار تند میزد.
تاپتاپ! تاپتاپ! بیدلیل احساسِ اضطراب و ناآرامی میکرد.
...
پورت سانتا، آپارتمانی که لوکی در آن پنهان شده بود.
لودویگ بهمحضِ اینکه گفت: «من گرسنهمه،» بهسرعت سرش را پایین آورد و دندانهایش را در دستِ لوکی فرو برد؛ همان دستی که دستبندِ گوهرنشان را بسته بود، و چنان گازی گرفت که گویی مغزِ استخوانِ بالِ مرغی را میبلعد.
موجی شدید از درد در ذهنِ لوکی پیچید. غریزهٔ اولیهاش این بود که از جایگزینهای مجسمه کاغذی استفاده کند؛ تلاشی ناامیدانه برای رهایی از این مخمصه.
با این حال تردید کرد؛ میترسید چنین حرکتی فاصلهای پرنشدنی میان او و نیمهخدای مهرشده بیندازد و هر شانسی را برای به دست گرفتنِ دوبارهٔ مهارِ او از بین ببرد.
در میانِ سمفونیِ هولناکِ خردشدنِ استخوانها و دریدهشدنِ گوشت، لوکی با دستِ آزادش دستبندِ جواهرنشانی را که داشت میافتاد قاپید و بهزور دهانِ لودویگ را باز کرد.
بنگ!
تندبادی از هوا به سرِ لودویگ کوبیده شد؛ همچون گلولهای شلیکشده از جدیدترین تفنگِ بخار، گوشت و مو را شکافت و جمجمهٔ سفید و هولناکی را نمایان کرد.
با این حال، لودویگ ککش هم نگزید. او که داشت دستِ چپِ لوکی را میجوید، تا همان لحظه پنج انگشتش را قطع کرده و نیمی از کفِ دست را بلعیده بود.
بنگ! بنگ! بنگ! گلولههای هوا بیامان به پسرک کوبیده میشدند و او را لهولورده و ازریختافتاده میکردند. با این حال، لودویگ همچنان با دقت به جویدنِ لوکی ادامه میداد.
تَرَق، تَرَق.
استخوانِ مچِ دستِ طرفِ مقابل را زیرِ دندان خرد کرده بود و صدای تُردی در میانِ گوشتِ درهمتنیدهشان طنین میانداخت.
لوکی که از شدتِ درد داشت از هوش میرفت، کموبیش فهمید چه اتفاقی دارد میافتد.
نیمهخدای مهرشده نیروی حیاتِ شگفتانگیزی داشت. حملاتِ عادی و قدرتهای فرابشری نمیتوانستند آسیبِ چندانی به او بزنند. بهبیانسادهتر، لوکی میتوانست او را بخواباند یا با دستکاریِ رشتههای پیکرِ روحش او را از پا درآورد، اما کشتنش با روشهای معمول دشوار بود. حتی نمیشد زخمِ کاری به او زد.
در چنین شرایطی، حتی اگر نیمهخدای مهرشده نمیتوانست از هیچ تواناییِ خاصی استفاده کند و قدرت و سرعتِ کافی هم نداشت، اینکه فقط با تمامِ توان گوشت و استخوانِ طرفِ مقابل را ببلعد، برای بسیاری از فرابشرانِ ردهٔ میانی چالشی غیرعادی به شمار میرفت.
لوکی فکرِ بیرونکشیدنِ دیگر اشیاءِ رازآلود را از سر بیرون کرد و خودش را با یک مجسمهٔ کاغذی جایگزین کرد.
ویژژژ! ویژژژ! ویژژژ! لودویگ که سرش از آثارِ تخریبِ گلولههای هوا پر بود و دیگر شباهتی به انسان نداشت، سر بلند کرد. کنارِ دهانِ خونآلودش تکهای کاغذِ سفید بود که همراه با گوشتِ خونین، بهسرعت به داخلِ دهانش کشیده شد.
چشمانِ لودویگ شبحِ لوکی را در گوشهٔ اتاق بازتاب میداد. انگار چیزی زیرِ پوست و گوشتِ دریدهاش بهآرامی میلولید و تقلا میکرد خودش را برهاند، اما فایدهای نداشت.
لوکی وضعیت و اشیائی را که همراه داشت سنجید. از آنجا که عروسکِ آرامبخشِ ارواح نمیتوانست بهموقع برگردد، عاقلانه تصمیم گرفت با این موجودِ نیمهخدای مهرشده درگیر نشود. اول فرار میکرد و بعد برای آینده چارهای میاندیشید.
در آن لحظه، مهتابی سرخ از پنجره به داخل تابید.
مهتاب آپارتمان را در خود غرق کرد و به دورِ لوکی پیچید.
لوکی صدایی گذرا شنید:
«بوی تندِ خون...»
با محوشدنِ مهتاب، مجسمهای کاغذی به رنگِ سفیدِ مایلبهخاکستری و سیاهِ قیرگون روی زمین ظاهر شد.
پیکرِ لوکی چند صد متر دورتر، بیرونِ جنگلی از درختانِ تاک پدیدار شد.
این عطیهای بود که ارجمند آسمانی چند هفته پیش از این عملیات، هنگامِ نیایش به او بخشیده بود. این عطیه به مجسمهای کاغذی که از پیش آماده شده بود پیوند خورده و چنان جایگزینِ قدرتمندی ساخته بود که تنه به تنهٔ الوهیت میزد.
چک، چک. خون همچنان از مچِ دستِ چپِ لوکی که گاز گرفته شده بود میچکید.
الماسِ روی دستبند را فعال کرد و بهسرعت محو شد تا تلپورت کند.
...
پورت سانتا، روستای میلو.
تق، تق، تق.
صدای نرمِ قدمهایی در گوشِ بارد پیچید و او را به تنش انداخت.
بارد اطرافش را پایید، اما هیچچیزِ غیرعادی به چشمش نخورد.
پا به فرار گذاشت و از میانِ چند ساختمان گذشت، اما صدای ضربآهنگِ قدمها همچنان پشتِ سرش به گوش میرسید.
سعی کرد بهزور دری را باز کند و در خانهٔ یکی از اهالیِ روستای میلو پناه بگیرد،
اما با منظرهای غیرمنتظره روبهرو شد. چشمانش بهجای آشپزخانه، میز، صندلی و وسایلِ آشنای خانه، سکوی سنگیِ فرسودهای را دید که در تاریکی فرو رفته بود.
سکوی سنگی! مردمکهای بارد گشاد شد؛ گویی پا به توهمی غیرواقعی گذاشته بود.
خودش را دوباره در اقامتگاهِ فرماندار دریا و محرابی یافت که اهالیِ روستای میلو در آن به نیای خود ادای احترام میکردند.
چیزی از شکافِ سکوی سنگیِ فرسوده بیرون خزید.
کرمی نیمهشفاف که با حلقههای متعدد آراسته شده بود، بهسرعت بزرگ شد و به مردِ جوانی تغییرشکل داد. مرد لباسِ مجریِ جانشینِ مراسمِ نیایشِ دریا را به تن داشت و عینکِ تکچشمی بر چشم زده بود.
مرد که روی سکوی سنگیِ فرسوده نشسته بود، به بارد پوزخند زد و پرسید:
«میفهمی؟»
بارد ناگهان معنای نهفته در این پرسش را درک کرد. آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و جواب داد: «فهمیدم.»
از آنجا که محراب صاحبی داشت و موجوداتِ فرابشری در آن ساکن بودند، آن بهاصطلاح قانون که میگفت انگشتر ملکه دریا فقط سالی یک بار میتواند افسون شود، آشکارا دروغ بود!
طرفِ مقابل هر چند بار که میخواست میتوانست این قدرت را به آن پیوند بزند!
مردِ جوان که ردای سرمهایرنگِ مجریِ جانشینِ مراسم را به تن داشت، با عینکِ تکچشمیِ روی چشمِ راستش بازی کرد و پوزخند زد:
«بیشتر از هزار ساله که این قانون رو جا انداختم که تواناییِ سرقت فقط سالی یه بار اعطا میشه. اصلاً انتظار نداشتم آخرسر همهتون رو فریب بدم.»