چپتر 591: شکافِ اطلاعاتی
چپتر 591: شکافِ اطلاعاتی
با شنیدنِ پرسشِ لومیان، لحنِ خانمِ شعبدهباز احساسی نامحسوس به خود گرفت.
«آقای دروازه جدِ خاندانِ ابراهیمه، برترین دوک در میانِ پنج نجیبزادهٔ بزرگِ امپراتوریِ تودور. اون کسی بود که این سفینهٔ فضایی رو مهروموم کرد. از طرفِ دیگه، آمون آیینی رو طراحی کرد که مرتباً از سیاهچاله نیرو میکشید تا فشاری رو که از زوالِ طبیعیِ مهروموم ایجاد میشد کاهش بده و مرگِ سیاهچاله رو جلو بندازه.»
مقامش از آمون بالاتره... توی امپراتوریِ تودور، آقای دروازه فقط از امپراتور خون پایینتر بوده؟ با دقت گوش سپرد.
در آن لحظه، خانمِ شعبدهباز بهآرامی آه کشید.
«یه جورایی، آقای دروازه رو میشه استادِ من دونست.»
استاد؟ استادت یه شاهِ فرشتگان از دورانِ چهارم و برترین نجیبزادهٔ امپراتوریِ تودوره؟ شخصیتی مالِ تقریباً دو هزار سال پیش... لومیان انتظار نداشت خانمِ شعبدهباز چنین پیشینهٔ عمیقی داشته باشد.
جای تعجب نداره که جایگاهِ فرشتهٔ ستارگان رو کنارِ تختِ آقای ابله به دست آورده. بیدلیل نیست که کارتِ آرکانای اعظم رو توی انجمنِ تاروت داره!
خانمِ شعبدهباز نگاهی به لومیان انداخت و با لحنی سربهسرگذارانه افزود: «درسته که آقای دروازه توی پیشروی در مسیرِ خدایی من رو راهنمایی و "نظارت" میکرد، اما روشش اونقدرها هم که فکر میکنی پاک و درستکارانه نبود. اصلاً خوب نبود.»
اصلاً خوب نبود... لومیان پیش از آنکه قطعاتِ پازل را کنارِ هم بگذارد، جا خورد.
با ترکیبِ تجربههای خودش، حدسی زد.
خانمِ شعبدهباز یه زمانی تحتِ تأثیرِ تباهکنندهٔ آقای دروازه قرار گرفته، اما از آقای ابله کمک دریافت کرده. به همین خاطر به انجمنِ تاروت پیوسته؟
با این حال، از حرفای خانمِ شعبدهباز اینطور برمیاد که با آقای دروازه آشتی کرده؟ وگرنه بهش نمیگفت استاد. چقدر جالب و عجیبه. درست مثلِ اینکه من تو آینده بگم فرشتهٔ ناگزیری، ترمیبوروس، استادم بوده. لومیان در دل اندیشید و پرسید: «آقای دروازه هنوز فعاله؟»
به اندازهٔ همتای خودش، آمون، سرزندهست؟
خانمِ شعبدهباز سر تکان داد.
«اون از بین رفته.»
که اینطور... لومیان نگاهش را به دریای ژرف و بیانتها دوخت.
«هدفِ دروغ آوریل به دست آوردنِ اون سفینهٔ فضاییه؟ اما به نظر میرسه از سیاهچالهٔ نوپایی که اون تو مهروموم شده خبر ندارن...»
اون یه موجودِ سهمگین بود که حتی یه خدای راستین هم نمیتونست کاملاً خنثاش کنه. اگه از مهروموم آزاد میشد و اجازهٔ رشد پیدا میکرد، همهچیز رو تو اطرافش فشرده میکرد و میبلعید. چرا اعضای اصلیِ دروغ آوریل، که حتی تو سطحِ نیمهخدا هم نبودن، باور داشتن میتونن بدونِ ترس باهاش روبهرو بشن؟
به سفینهٔ فضایی برای مهار کردنش تکیه کرده بودن؟ غیرممکن به نظر میرسه. فقط خدای پلیدی که سیاهچاله رو به وجود آورده یا موجودی در سطحِ آقای ابله میتونست کنترلش کنه...
بانوی دیوانه حتی باور داشت که داخلِ مهروموم، یه ایزد در حالِ رشد یا هیولایی با عظمتی مشابهست...
با این افکار در سر، دلِ لومیان به شور افتاد و با صدایی بم پرسید: «اعضای اصلیِ دروغ آوریل گمراه شده بودن؟ هدفِ ارجمند آسمانی اینه که سیاهچاله رو آزاد کنه و یه فاجعهٔ آخرالزمانی رو زودتر از موعد به راه بندازه؟
«تا وقتی فرابشرانی که توسطِ اون تباه شدن واردِ سفینهٔ فضایی بشن، شانسِ رسیدن به هدفش رو داره؟»
به نظر میرسه واقعاً برای جونِ اولترامن، بانوی دیوانه، بارد و لوکی ارزشی قائل نیست...
هرچند، این هم از روشهای معمولِ دروغ آوریله. اونا جونِ هیچکس جز خودشون رو جدی نمیگیرن!
لومیان ناگهان دلش خواست بخندد. رضایتش از کُشتنِ اولترامن و بانوی دیوانه بیشتر شد.
خانمِ شعبدهباز متفکرانه سر تکان داد و گفت: «اگه از تمامِ منابعت استفاده نکرده بودی و با قدرتِ مطلق به این ماجرا رسیدگی نمیکردی، یا اگه من ده تا بیست ثانیه دیرتر رسیده بودم و مِهِ سفیدِ مایل به خاکستریِ بدنِ بانوی دیوانه کاملاً تو سفینهٔ فضایی نفوذ کرده بود، نتیجه ممکن بود کاملاً متفاوت باشه. ما نمیتونستیم الان اینجا باشیم و به این آرومی دربارهٔ این موضوع بحث کنیم.»
لومیان رویدادهایی را که رخ داده بود مرور کرد و متفکرانه با خودش زمزمه کرد: «اگه اقتدارِ موقت رو بهعنوانِ فرماندار دریا به دست نیاورده بودم و تلپورتِ بانوی دیوانه رو محدود نمیکردم، ممکن بود قبل از رسیدنت به "لانهٔ پرندهٔ" گوشت و خونی که سیاهچاله رو تو خودش پرورش میداد نزدیک بشه. اونوقت هیئتِ انساننمایی از مِهِ سفیدِ مایل به خاکستری نمیساخت تا به سفینه نفوذ کنه. اگه این اتفاق میافتاد، مدیریتِ اوضاع ممکن بود حتی چالشبرانگیزتر بشه...»
دلیلِ اینکه او اقتدارِ موقت را بهعنوانِ فرماندار دریا به دست آورده بود، این بود که از دروغ برای دزدیدنِ بخشی از نیروی دریا استفاده کرد. این کار به او اجازه داد با دریا همنوا شود و جایگاهی جعلی اما بسیار والا داشته باشد.
تواناییِ استفاده از دروغ برای دزدیدنِ بخشی از نیروی دریا، توسطِ شیءِ رازآلودِ مسیرِ غیببین به او داده شده بود؛ شیئی که وقتی روی محرابِ گرامیداشتِ نیاکان در روستای میلو قرار گرفت، با نیروی سطحِ بالای سرقت آمیخته شده بود.
محراب میتوانست نیروهای سطحِ بالای سرقت را به اشیاء عطا کند، زیرا توسطِ آمون ساخته شده بود... ساختهشده توسطِ آمون...
افکارِ لومیان ناگهان شفاف شد. او دریافت که فقط خودش و دیگران نبودند که دروغ آوریل را خراب میکردند؛ شخصیتهای بانفوذی هم در سایهها بودند که نمیخواستند ارجمند آسمانی موفق شود!
خانمِ شعبدهباز خندید.
«متوجه شدی؟ وقتی دروغ رو دیدم که حالا به نیروی سرقت مجهز شده بود، فهمیدم چه خبره.
«مدتی پیش، محرابِ زیرِ روستای میلو رو زیر نظر گرفتم و هدفش رو تأیید کردم—جمعآوریِ نیروی روحیِ نیایشگران و انباشتنِ نیروی کافی برای فعال کردنِ عطای تواناییِ سرقت. با توجه به جمعیتِ روستای میلو و تعدادِ افرادِ دارای خطِ خونِ دریا، این توانایی فقط سالی یه بار میتونه عطا بشه. هر بار هم بیشتر از نیمماه دوام نمیاره و فقط یکی دو بار میشه ازش استفاده کرد.»
«قدرتِ ارتقایافتهٔ دروغ خیلی بیشتر از ایناست.»
لومیان اخم کرد و پرسید: «منظورتون اینه که "سرقت" روی دروغ رو مستقیماً آمون داده؟»
این فرضیه در نظرش نامعقول، خندهدار و فراواقعی بود.
در چند ماهِ گذشته، آمون مایهٔ وحشت بود و برایش پریشانیِ روانی به بار آورده بود. نزدیک بود در چشمهٔ زنانِ سامری جانش را از دست بدهد. پس از آن، به انجمنِ تاروت خبر داده و به فرشتهٔ زمان کمک کرده بود تا بیشترِ آمونهای تریر را از بین ببرد. همچنین دِینِ هنگفتی از کالبدِ انگلیِ آمون بیرون کشیده بود.
رابطهشان؟ دشمنیِ ریشهداری بود! این حس احتمالاً دوطرفه بود.
اما حالا به او میگفتند آمون پنهانی کمکش کرده؟
با اینکه لومیان میفهمید کمکِ آمون از سرِ خیرخواهی نبوده و بیشتر برای خنثی کردنِ اهدافِ ارجمندِ آسمانی است، باز هم نمیتوانست این حس را از خود دور کند که دنیا مسیرِ عجیبی به خود گرفته.
خانمِ شعبدهباز خندید و توضیح داد: «شاید اون موقع، یه آمون توی محراب ساکن بوده.
«راستش رو بخواید، انتظار نداشتم اونایی که یه زمانی تو بحثهامون مایهٔ هیبت، ترس و احتیاط بودن، گاهی باهامون همکاری کنن. البته، نباید خیالتون راحت بشه. با اینکه ممکنه وقتِ رویارویی با خدایانِ پلیدِ بیرونِ سد همتیمی باشیم، این قضیه شاملِ همهٔ مسائل نمیشه. حتی وقتِ برخورد با پیروانِ خدای پلید هم بستگی به شرایطِ خاص داره. اونا ممکنه فکر کنن خودشون بهتنهایی از پسش برمیان و از این فرصت استفاده کنن تا تلهای بذارن که به شما آسیب برسونه.»
لومیان مقاومت میکرد تا باور نکند، اما چارهای جز پذیرشِ واقعیتِ پیشِ رویش نداشت و گفت: «بسیار خوب...» حقیقت کاملاً عیان بود.
با دریافتِ این اطلاعات، لومیان آیینِ نیایشِ دریا را در ذهنش بازسازی کرد و الگوی فکریِ تارعنکبوتمانندش را بدونِ هیچ نقصِ اساسی صیقل داد.
تجربهها و درسهای مربوط به آن در ذهنِ لومیان پدیدار شد:
بزرگترین شکستِ دروغِ آوریل این بود که نمیدونستن من و فرانکا، علاوه بر عضویت تو جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، عضوِ انجمنِ تاروت هم هستیم. تازه، انجمنِ تاروت به مسائلِ مربوط به ارجمندِ آسمانی خیلی اهمیت میده...
بینِ اونا و ارجمندِ آسمانی هم یه شکافِ اطلاعاتی وجود داره که باعثِ سقوطشون شد...
یعنی به این فکر نکردن که ممکنه اهدافشون با اهدافِ ارجمندِ آسمانی یکی نباشه؟
با اینکه منم اطلاعاتِ کاملی نداشتم، بیگدار به آب نزدم. هیچ دشمنِ پیدا و پنهانی رو دستکم نگرفتم. حتی شیر هم برای شکارِ خرگوش از تمامِ زورش استفاده میکنه...
البته، نکتهٔ حیاتی اینه که کسایی که اطلاعاتِ کلیدی رو دارن و پنهانش میکنن، تو این عملیات طرفِ منن. اگه دفعهٔ بعد دشمنم بشن چی؟ چطور باید باهاشون روبهرو بشم...
در حالی که این افکار در ذهنش میچرخید، لومیان حس کرد هضمِ معجونِ توطئهگرش، به لطفِ شکارِ موفقیتآمیز و سؤالاتی که در ذهن پرورانده بود، پیشرفتِ چشمگیری کرده است. با غنیمت شمردنِ این فرصت، سومین اصلِ روشِ ایفای نقشِ خود را خلاصه کرد: «یکی از کلیدهای توطئه اطلاعاته. یه توطئهگرِ خوب باید تو بهرهبرداری از شکافهای اطلاعاتی ماهر باشه و حتی برای ایجادِ این شکافها پیشقدم بشه.»
لومیان چشمانش را بست تا وضعیتِ بدنش را بسنجد. حس میکرد یک توطئهٔ بزرگ و موفقِ دیگر و مدتی انباشتِ روزانه، باید به او اجازه دهد معجونِ توطئهگر را کاملاً هضم کند.
و آن توطئهٔ بزرگ میتوانست با آیینِ ارتقا به ردهٔ ۵ دروگر ترکیب شود. نیازی به برنامهریزیِ بیشتری نبود.
آیینِ دروگر ایجاب میکرد با توطئهای، هدفی با ردهٔ بالاتر از خودش را زنده دستگیر کند.
وقتی لومیان چشمانش را باز کرد، خانمِ شعبدهباز تاریکیِ کفِ دستش را به او منتقل کرد.
«مسئولیتِ پخش کردنِ این اقلام با شماست. این چیزیه که یه شکارچی برای ارتقا به نیمهخدا باید یاد بگیره و خوب انجامش بده.»
لومیان که به تقسیمِ غنایمِ جنگی عادت داشت، گفت: «بسیار خوب.»
سپس افزود: «اما قبل از اون، میخوام بارد رو ببینم.»
او هم یکی از غنایمِ جنگی بود.
...
در کاخِ باستانی و مخروبهٔ ملتِ شبِ ابدی، لومیان، فرانکا، هلا و گاندالف یکی پس از دیگری ظاهر شدند.
آنها لباسهای همیشگیشان برای گردهماییها را به تن داشتند و لومیان اکنون در ظاهرِ مشنگ، یعنی اورور، فرو رفته بود.
گاندالف بیتشریفات بارد را روی زمین انداخت و زحمتی برای بستنِ دستوپایش به خود نداد.
بارد بیآنکه خیالِ فرار یا مقاومت در سر داشته باشد، نگاهی به محیطِ آشنای اطراف انداخت.
اینجا ملتِ شبِ ابدیِ پنهان بود که از دنیای بیرون جدا افتاده بود. چطور میتوانست فرار کند؟
و در برابرِ دو نیمهخدا، چطور اصلاً میتوانست به مقاومت فکر کند؟
بارد آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و پیشدستی کرد: «منم لوکی طلسم کرده بود!»
تنها امیدش اکنون این بود که با بهرهگیری از تجربهاش در ردهٔ کلاهبردار، بتواند این دو نیمهخدا را با موفقیت «متقاعد» کند.
بارد با دیدنِ سکوتِ هلا و گاندالف افزود: «میتونم شما رو به قصرِ باستانیِ لوکی ببرم. من یه سرنخ میدونم، واقعاً میگم!»
در آن لحظه، لومیان لی که در قالبِ مشنگ فرو رفته بود، با صدایی بم گفت: «فقط بکشیدش و روحش رو احضار کنید.»