چپتر 592: بلوف
چپتر 592: بلوف
او را بکشد و روحش را احضار کند؟
بارد به لومیان لی که خودش را به جای مشنگ جا زده بود خیره ماند. سرمایی از ستونِ فقراتش گذشت و مو بر تنش سیخ شد.
قصدِ کشتنِ آشکاری را که از لومیان ساطع میشد حس کرد و ترس وجودش را فراگرفت.
با این حال، شکی در ذهنِ بارد پرسه میزد؛ باور داشت لومیان سعی دارد او را بازی دهد و عمداً خشم و نفرتش را به نمایش میگذارد تا دفاعِ روانیاش را در هم بشکند.
دلیلِ شکش این بود که احضارِ روح بهترین راهحل نبود.
ارجمند آسمانی ردهای بالاتر از بسیاری از خدایانِ پلید داشت و تباهیِ آن خدایانِ پلید میتوانست به شکست در احضارِ روح بینجامد، چه رسد به کسی که عطیهٔ ارجمند آسمانی را داشت.
با درکِ این موضوع، دلِ بارد آرام گرفت.
بهعنوانِ یک کلاهبردار، حالتِ وحشتزدهاش را حفظ کرد و در حالی که به لومیان نگاه میکرد، دو قدم به عقب برداشت.
«همهچیز رو میگم، بدونِ دروغ. میتونید راستیآزماییش کنید! منو نکشید!»
لومیان خنجری در دست، قدمبهقدم به او نزدیک شد.
بارد رو به هلا، گاندالف و فرانکا کرد و با لحنی «وحشتزده» التماس کرد:
«اون عقلش رو از دست داده، میخواید همینطور به حالِ خودش رهاش کنید؟ احضارِ روح که همهکاره نیست!»
بارد عمداً از ضمیرِ مذکر استفاده کرد تا نشان دهد میداند لومیان مشنگ نیست، گویی از آنها میخواست در این بازی همراهی نکنند.
لومیان با دو قدم به مقابلِ بارد رسید و نگاهش را به عضوِ کلیدیِ دروغِ آوریل دوخت که موقتاً نمیتوانست ظاهرش را به حالتِ قبل برگرداند. خنجرِ توی دستش را بالا برد.
بارد در دل پوزخند زد و بیشتر متقاعد شد که لومیان لی واقعاً برای احضارِ روح به زندگیاش پایان نمیدهد — دستکم نه به این زودی.
اگر کارهای فعلیاش نقش بازی کردن نبود، گاندالف و هلا تحتِ هر شرایطی مداخله میکردند. آنها همینطور دستِ روی دست نمیگذاشتند!
بارد به گلویش فشار آورد و گویی که بهشدت ترسیده باشد، فریاد زد: «من واقعاً باهاتون همکاری میکنم! کمکتون میکنم لوکی و قصرِ باستانیش رو پیدا کنید! ببینید، تو همچین موقعیتی حتی از قدرتهام برای مقاومت استفاده نکردم!»
بارد در حالی که فریاد میزد، نگاهش را به لومیان و نوکِ خنجر دوخت و سعی کرد با چشمانش طفره رفتن و التماس را برساند. اولی نشاندهندهٔ ترس بود و دومی تمنایی برای بخشش.
در تمامِ این مدت، دلِ بارد پر از تمسخر بود و تقریباً هیچ وحشتی در آن وجود نداشت.
میخوای یه کلاهبردار رو فریب بدی؟
چه فکرِ مضحکی!
شرط میبندم تا پنج بشمارم دست نگه میداری!
پنج، چهار، سه...
پففف!
ناگهان با فرو رفتنِ خنجر در چشمِ چپش، عبور از شکافِ حدقه و ورود به مغزش، دیدِ بارد به رنگِ سرخِ خونین درآمد.
غیرممکنه!
کاملاً غیرممکنه!
واقعاً میخواد منو بکشه؟
دردِ شدیدی ذهنِ بارد را در بر گرفت و وادارش کرد بیاختیار دستِ راستش را بالا بیاورد و روی صورتش فشار دهد. او در جهتِ مخالف تقلا کرد و کوشید بینِ خودش و خنجر، که منشأ این آسیبِ جانکاه بود، فاصلهای بیندازد.
لومیان دستِ چپش را دراز کرد، بارد را در جایش میخکوب کرد و تقلاهایش را بیاثر ساخت.
سپس، لومیان کمی به جلو خم شد و در گوشِ عضوِ کلیدیِ دروغِ آوریل زمزمه کرد.
بارد نگاهی گذرا به چهرهٔ زیبای مشنگ انداخت. لبهای گلگونش هنگامِ زمزمه تکان میخورد — زمزمهای لبریز از رضایت و تمسخر: «پسرخواندهم نصفِ بازوی لوکی رو جویده و چیزای زیادی دربارهش میدونه. فکر کنم اطلاعاتش از تو بیشتر باشه...»
از من بیشتره... اگه زودتر میدونستم، از قدرتهام استفاده میکردم... حتی در میانِ درد و تقلا، بارد لحظهای مبهوت ماند و احساسِ استیصال، ناامیدی و شرمساری کرد.
بهزودی، این احساسات رنگ باختند. لومیان خنجری را که در حدقهٔ چشمِ بارد فرو رفته بود محکم گرفت و چند بار چرخاند و لوبِ پیشانیاش را له کرد.
لومیان با دیدنِ بارد که حالا آرام گرفته بود، با رضایت سر تکان داد. خنجرش را بیرون کشید و با جدیت به طرفِ مقابل کمک کرد تا خونریزی را بند بیاورد و زخم را ببندد، هرچند از مادهٔ ضدعفونیکننده صرفنظر کرد.
تازه آن موقع بود که فرانکا نزدیک شد و نوچنوچ کرد.
«فکر کردم فقط داری میترسونیش.»
به همین دلیل مداخله نکرده بود. او تماشا کرده بود که لومیان خنجر به دست به سمتِ بارد پیش میرود و شاهدِ التماسهای بارد برای بخشش بود.
باور داشت هلا و گاندالف هم انتظارِ مشابهی داشتهاند.
وقتی خنجر حدقهٔ چشمِ بارد را شکافت، فرانکا جا خورد. تازه آن موقع بود که فهمید لومیان جدی است!
نه، لومیان واقعاً قصد نداشت بارد را بکشد. در عوض، نقشه کشیده بود از شوخیِ ساختهٔ دروغِ آوریل برای مقابله با او استفاده کند و وضعیتِ اولیهٔ «من کسی را میشناسم» را بازآفرینی کند.
بدونِ اینکه منتظرِ جوابِ لومیان بماند، فرانکا با کنجکاوی پرسید: «کِی تو جراحیِ لوبوتومی استاد شدی؟»
لومیان خونِ روی خنجر را با بندی سفید پاک کرد و پوزخندی تمسخرآمیز زد.
«با تماشای جراحیِ دکتر روی «من کسی رو میشناسم» یادش گرفتم.
«خیلی کارِ سادهایه. بهعنوانِ یه فرابشرِ ماهر تو کارهای عملی، اگه نتونم با یه بار دیدن حفظش کنم و انجامش بدم، فقط ثابت میکنه که مغزم با معجون تباه شده.»
لومیان که خودش را به جای مشنگ جا زده بود، عمداً با صدای خواهرش حرف میزد، گویی او هنوز زنده است.
فرانکا به چهرهٔ اورور زیرِ کلاهِ ردا نگاه کرد و به صدایش گوش داد. از این طعنه خشمگین نشد. فقط زیرِ لب گفت: «جراحی فقط این نیست که چیزی رو فرو کنی و چند بار هم بزنی. قبل و بعد از عمل کلی نکاتِ مهم هست. حتی حینِ جراحی، اگه فقط یکم عمیقتر فرو کنی، نتیجه کاملاً فرق میکنه.»
لومیان با بیقیدی باقیماندهٔ سرم حقیقت را در دهانِ باردِ بهتزده که هیچ مقاومتی نمیکرد ریخت و گفت: «مهم نیست. اگه واقعاً بمیره، احضار روح رو شروع میکنیم.»
پس از پایانِ این کار، افزود: «مادام هلا گفت که این مکان میتونه تأثیرِ خدایانِ پلید رو به حداقل برسونه.»
فرانکا بیاختیار جواب داد: «فقط به حداقل میرسونه، صفر که نمیکنه. تازه، اگه مشکل تو روحش باشه و خودشو نابود کنه چی؟» به همین دلیل بود که هلا مستقیماً بارد را به عالمِ رؤیا نکشانده بود تا پاسخهای واقعیاش را بیرون بکشد. گذشته از این، چهبسا رؤیا صحنههایی را نشان میداد که نباید دیده میشدند. این حتی از توصیفهای کلامیِ ساده هم خطرناکتر بود.
در این هنگام، گاندالف که ردایی کتانی پوشیده و کلاهش را بر سر کشیده بود، آهِ ملایمی کشید.
تابِ دیدنِ رنجِ بارد را نداشت، اما مانعِ این اقدامات نشد. او کسی نبود که از دروغ آوریل آسیب دیده باشد. در جایگاهی نبود که خانوادهٔ قربانی را بهخاطرِ اقداماتِ افراطیشان سرزنش کند.
پیش از این عملیات، هلا گاندالف را از مرگِ مشنگ و نقشِ لومیان لی باخبر کرده بود. رئیسِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری با مصیبتِ این خواهر و برادر همدردی میکرد، اما خودش را نیز مقصر میدانست. باور داشت که جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری مهارگسیخته عمل کرده است. بهعنوانِ رئیس، مسئولیتِ سنگینی بر دوش داشت.
لحظاتی بعد، بارد که تحتِ «آرامبخشی» قرار گرفته و رفتهرفته از دردش کاسته شده بود، شروع به پاسخگویی به پرسشهای حاضران کرد.
نخستین کسی که پرسید، گاندالف بود. به رؤیادزد خیره شد و پرسید: «چطور شد که به اون ارجمند آسمانی ایمان آوردی؟»
گاندالف و هلا پیشتر اطلاعاتی دربارهٔ ارجمند آسمانی از فرانکا و لومیان جمعآوری کرده و آن را بسیار مهم میدانستند.
بارد با آرامش پاسخ داد: «از همون اول. من قبلاً دزدِ آثارِ باستانی بودم و یه دسته عتیقه به دست آوردم. وقتی داشتم تاریخچهشون رو بررسی میکردم تا ارزششون رو بفهمم، معنیِ بعضی از کتیبهها رو رمزگشایی کردم...»
ناگهان، هلا حرفِ بارد را قطع کرد و با سردی گفت:
«لازم نیست معنیِ کاملش رو توضیح بدی. فقط چند تا کلمهٔ کلیدی بگو.»
بارد هیچ قصدی برای بحث نداشت. همچون گوسفندی رام باقی ماند.
«کلماتِ کلیدی اینها بودن: فریب، فریب دادن، دروازهٔ بزرگِ همهٔ دروازهها، سرورِ رازها...»
همین که حرفِ بارد تمام شد، قصرِ باستانیای که در آن بودند ناگهان مهآلود و تار شد.
همزمان، سمتِ چپِ سینهٔ لومیان دوباره سوخت.
لحظهای بعد، آسمانِ شب در بیرونِ قصر از پیش هم تاریکتر شد و تمامِ مه از بین رفت.
فرانکا که ترسی در جانش مانده بود، گفت: «چرا همین الان حس کردم کِرمها دارن تو بدنم رشد میکنن؟»
تنها چند نام، نامهای مقدسِ ناتمام، او را بهطرزِ وصفناپذیری ناآرام کرده بود. گویی وجببهوجبِ گوشتِ تنش جان گرفته و در آستانهٔ تبدیل شدن به کرمهایی بود که از پوستش بیرون بخزند.
یکی از نقشههای اولیهٔ بارد این بود که به پرسشهای لومیان و همراهانش با دروغ و بیپرده پاسخ دهد. سپس، پیشقدم میشد تا تمامِ جزئیاتِ مربوط به ارجمند آسمانی را فاش کند. میخواست ببیند آیا میتواند پنهانی دشمنانش را تباه کند و پنهانسازیهای ملت شب ابدی را متزلزل سازد تا «دروازه»ای برای فرار بسازد یا نه.
اگه واقعاً میتونستم از این برای تباه کردنِ گاندالف و هلا استفاده کنم، چرا وقتی همهمون پیروِ ارجمند آسمانی هستیم منو بکشن؟ قطعاً با هم متحد میشدیم تا حسابِ لومیان لی رو برسیم!
البته، بارد دیگر چنین افکاری در سر نداشت. او به آرامشی ناگزیر دست یافته بود.
گاندالف آهی کشید و با ارزیابیِ آنچه رخ داده بود، گفت: «توصیفِ موجوداتِ ردهبالا اغلب نشانهٔ خطره. تو این دنیا، نادانی شاید چیزِ بدی نباشه.»
سپس دربارهٔ ادامهٔ ماجرا پرسید.
چهرهٔ بارد بیتغییر ماند و گفت: «بعد از رمزگشاییِ کلمات، از هوش رفتم. وقتی به هوش اومدم، دیگه به این دنیا منتقل شده بودم.
«بعد از اینکه با بدنِ جدیدم سازگار شدم، بهطورِ غریزی برخوردای قبلیم و کلماتی رو که رمزگشایی کرده بودم به یاد آوردم. بعد، مِهِ خاکستریِ رقیقی رو دیدم که از اطرافم بیرون میزد و وحیی از طرفِ ارجمند آسمانی دریافت کردم.»
گاندالف بیشتر کاوش کرد: «بهعبارتِ دیگه، بهمحضِ اینکه منتقل شدی و قبل از تأسیسِ جمعیتِ پژوهشی، به اون ارجمند آسمانی ایمان آوردی؟»
بارد که احساساتش هیچ نوسانی نداشت، گفت: «بله. اون موقع فکر میکردم اگه تسلیم نشم، به وی ایمان نیارم یا ازش پیروی نکنم، ممکنه درجا بمیرم. اگه اونطور میشد، شاید دیگه فرصتی برای انتقال و زنده شدن نداشتم. بعداً، رفتهرفته به عظمتِ وی پی بردم. وی حتی میتونست ملت شب ابدی رو فریب بده و نذاره مشکلاتِ ما فاش بشن.»
گاندالف لحظهای اندیشید و پرسید: «لوکی چطور به اون ارجمند آسمانی ایمان آورد؟»