چپتر 596: مکاشفهٔ سرور؟
چپتر 596: مکاشفهٔ سرور؟
در آپارتمانِ موقتِ آقای کِی در پورت سانتا،
لومیان غنائمِ جنگیِ باقیمانده را از کیفِ مسافرش درآورد و روی میزِ عسلی گذاشت.
نگاهی به آقای کِی انداخت که حالا ردایی سیاه با کلاهی گشاد به تن داشت، و پیشدستی کرد و گفت: «اینها دستاوردهای عملیات هستن. شاید مکاشفهای از طرفِ سرور در میونشون باشه.»
آقای کِی نامحسوس سر تکان داد، توجهش را به اشیاء معطوف کرد و نگاهش روی نقابِ طلاییِ تیره ثابت ماند.
با صدایی بم و خشدار زمزمه کرد: «چیزِ خاصی در موردش حس میکنم. این باید مکاشفهای از طرفِ سرور باشه.»
آقای کِی با حرکتی سریع دستِ راستش را دراز کرد و در میانِ تندبادی ناگهانی، نقابِ عجیبِ طلاییِ تیره را در چنگش کشید.
با این حال، غیبگوی سازمانِ سپیدهدم نقاب را به چهره نزد؛ در عوض، آن را بیسروصدا در جیبِ مخفیِ ردای سیاهش جا داد.
لومیان با دیدنِ این صحنه، لحظهای جا خورد.
داشت به این فکر میکرد که چطور نامحسوس دستوراتِ خانمِ شعبدهباز را اجرا کند و بپرسد که آیا آقای کِی نقابِ طلاییِ تیره را میخواهد یا نه. در کمالِ تعجب، خودش خودبهخود مکاشفهای از طرفِ سرور را بهانه کرده بود. پیش از آنکه لومیان مشخص کند کدام شیء مدنظر است، آقای کِی خودش نقابِ طلاییِ تیره را انتخاب کرده بود.
یعنی واقعاً مکاشفهای از طرفِ سرور بود؟ هیسسس... لومیان نفسِ عمیقی کشید.
خانمِ شعبدهباز منو فرستاد تا از آقای کِی بپرسم چون چیزی رو پیشبینی کرده بود یا گوشهای ازش رو دیده بود؟
این آدمای ردهبالا همیشه ترجیح میدن با اشاره و مکاشفه حرف بزنن. نمیشد رُکتر باشن؟
لومیان در میانِ افکارش، اشیاء باقیمانده را جمع کرد و با لحنی جدی به آقای کِی گفت:
«انتظار نداشتم ماجرا اینطور بالا بگیره. اولش فکر میکردم با حضورِ شما و دوستانِ گذشتهٔ خواهرم، میشه انتقام گرفت. اما قضیه به سطحِ خیلی بالاتری کشیده شد. خوشبختانه، متحدانِ خواهرم حواسجمع بودن و از ارتباطاتشون استفاده کردن.»
صداقتِ نیمهٔ اولِ حرفِ لومیان با نیمهٔ دومش در تضاد بود؛ نیمهای که هجومِ نیمهخدایان و حتی نیروهای در سطحِ فرشته را در این عملیات توجیه میکرد. او نامحسوس تقصیر را به گردنِ فرانکا و آشنایانِ اورور انداخت.
لومیان حس میکرد احتمالِ زیادی دارد که آقای کِی توضیحاتش را کاملاً باور نکند. جدای از احتمالِ اینکه غیبگوی سازمانِ سپیدهدم یک تماشاگرِ ردهبالا را چرانیده باشد، لومیان باور داشت که ترتیباتِ عمدی و ردپاهای نامحسوسی که موجودِ موردِ پرستشِ او به جا گذاشته، دلیلِ کافی بر تماشا، شنیدن و آگاهیِ مداومِ اوست. در موردِ ردهٔ ۸ مسیرِ شبان، یعنی شنوندگان، آنها اغلب مکاشفاتی از آن موجود دریافت میکردند.
با این حال، لومیان به بهانهای موجه نیاز داشت. نمیتوانست صافوپوستکنده به آقای کِی بگوید: «بله، من عضوِ سازمانِ سپیدهدمم، عضوی از انجمنِ تاروت، و به جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری هم وابستهام. دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمِ من یه فرشتهست، و نیمهخدایانِ بیشماری رو میشناسم که میتونن کمک کنن. غیر از پرستشِ سرورِ شما، به آقای ابله هم ایمان دارم. گهگاهی هم خورشید رو ستایش میکنم و میگم قسم به بخار...»
این کار مگه معادلِ تحریک کردنش تو روی خودش نبود؟
همیشه لازم نبود حقایقِ ناگفته به زبان بیایند.
آقای کِی نامحسوس سر تکان داد.
«کارت خوب بود. رسیدگی به مسائلی که پای خدایانِ پلید در میونه، تمامِ توانت رو میطلبه.»
سپس افزود: «بعد از اینکه فهمیدم دشمنت به یه خدای پلیدِ باستانی ربط داره، قضیه رو به مقاماتِ بالاتر گزارش دادم. اون موقع، احتمالاً فرشتگانِ سازمانِ سپیدهدمِ ما مراقبِ اوضاع بودن. اگه واقعاً اتفاقی میافتاد، قطعاً یک یا چند نفرشون فرود میاومدن.»
«...» حالتِ چهرهٔ لومیان خشک شد.
یعنی فرشتهٔ سازمانِ سپیدهدم هم اون موقع سفینهٔ فضایی رو میدید؟
این تدارکات زیادی اغراقآمیز نیست؟ دروغ آوریل حتی یه سازمان با یه دونه نیمهخدا هم نیست!
ارجمند آسمانی برای خانمِ شعبدهباز و سازمانِ سپیدهدم اینقدر تابوئه؟
قابلدرکه که انجمنِ تاروت بهش اهمیت بده، مخصوصاً با توجه به ارتباطش با بیداریِ آقای ابله. اما چرا سازمانِ سپیدهدم جوری رفتار میکنه که انگار با یه دشمنِ مهیب روبهرو شدن...
لومیان مسئلهٔ دعوت از یک فرشته و چهار نیمهخدا برای انتقامش را کنار گذاشت. بیاختیار از واکنشِ اغراقآمیزِ سازمانِ سپیدهدم آهی کشید.
آقای کِی نگاهش را به زیردستش دوخت و با حرارت خطابه خواند: «اینکه افرادِ ردهبالا مراقبمون هستن، به این معنی نیست که میتونیم سهلانگاری کنیم و کارها رو سرسری بگیریم. این افراد مسائلِ حیاتیِ بیشماری برای رسیدگی دارن. شاید فقط گهگاهی نگاهی به ما بندازن. اگه به اندازهٔ کافی تلاش نکنیم و با جدیت کار نکنیم، بهراحتی میتونه به شکستی تمامعیار ختم بشه. و در اون صورت، مرگ برای جبرانِ گناهانمون کافی نیست.»
لومیان بیآنکه قصدِ بحث کردن داشته باشد، حرفِ آقای کِی را تأیید کرد: «بله، بله، حق با شماست.»
...
پس از بازگشت به آپارتمانِ اجارهایِ لوکی، لومیان پنج غنیمتِ جنگیِ باقیمانده را جمع کرد و به فرانکا، ژنا و آنتونی پوزخند زد.
«بالاخره نوبتِ ماست که انتخاب کنیم.»
لومیان که نمیخواست فرانکای مشتاق را بیشتر از این اذیت کند، به میزِ ناهارخوری که اشیاء روی آن چیده شده بود، اشاره کرد.
«اول شما انتخاب کنید.»
فرانکا با خجالت لبخند زد و بیهیچ شرمی دستبند هفتسنگ را برداشت. با هیجان گفت: «منم میتونم تلپورت کنم!»
لومیان سر به سرش گذاشت: «نمیترسی چیزی رو بشنوی که نباید بشنوی؟»
فرانکا از قبل به این مسئله فکر کرده بود.
«قرار نیست که همیشه دستم کنم. فقط وقتایی که لازمش دارم ازش استفاده میکنم. تلپورت هم که فقط یه لحظه طول میکشه. اگه واقعاً یه صدای ناشناس بشنوم، اثرش خیلی کمه. اگه بهموقع درش بیارم، نباید مشکلی پیش بیاد.
«نگران نباش. اثرهای منفیِ اشیای فرابشری که شبیهِ طلسمهای کوچیک هستن، زیاد قوی نیست. حتی میشه گفت ضعیفه.»
لومیان با بیاعتنایی پوزخند زد.
«یادت رفته چی همراهت داری؟
«مجسمهٔ دیوبانوی نخستین! قطعهٔ عالمِ آینه!»
چه میشد اگر هذیانهای دیوبانوی نخستین را میشنید؟
فرانکا گلویش را صاف کرد و گفت: «من الان عضوِ فرقهٔ دیوبانو و پیروِ دیوبانوی نخستین هستم. شنیدنِ صدای خدا چه اشکالی داره؟ نهایتش اینه که هیجانزدهم میکنه. اون وقت، هه هه...»
نگاهی به لومیان و ژنا انداخت و بقیهٔ افکارش را پیشِ خودش نگه داشت.
«از شما کمک میگیرم!»
فرانکا فوراً اضافه کرد: «تازه، مجسمهٔ دیوبانوی نخستین و قطعهٔ عالمِ آینهٔ من توی کیفِ مسافر نگهداری میشن. مگه اینکه واقعاً مجبور بشم، وگرنه درشون نمیارم. انگار مهروموم شدن.»
لومیان ساکت ماند. رو به ژنا و آنتونی کرد و پرسید: «کدومتون میخواد اول انتخاب کنه؟»
ژنا مؤدبانه جواب داد: «آنتونی. این بار نقشِ مهمتری نسبت به من داشت.»
آنتونی لبخند زد.
«داری منو بهعنوانِ یه مردِ اینتیسی نادیده میگیری؟ من هنوز به "تقدم با خانمهاست" اعتقاد دارم.»
با توجه به رفتارِ همیشگیِ ژنا بهعنوانِ یک دیوای خودنما، معمولاً ممکن بود در جواب بگوید: «اون مردای اینتیسی که میگن "تقدم با خانمهاست" فقط میخوان اونا رو ببرن تو رختخواب. تو هم همچین فکرایی در موردِ من داری؟»
ژنا با وجودِ اینکه در عمل کاری نمیکرد، در دستانداختنِ دیگران با لحنی رکیک مهارت داشت.
با این حال در این لحظه، پس از ردوبدل کردنِ نگاهی با لومیان و فرانکا، با صمیمیت رو به آنتونی کرد.
«من سرِ دوراهی گیر کردم. میخوام کمکم کنی یکی از گزینهها رو حذف کنم.»
آنتونی رد نکرد و چهار شیءِ باقیمانده را ارزیابی کرد.
«انگشترِ طلای خونین شانسِ زندهموندنم رو بالا میبره و حملاتِ مستقیقم رو قویتر میکنه. با این حال، چه وابستگی باشه چه جنون، چیزیه که یه روانپزشک باید ازش دوری کنه. تازه، من الان یه هیپنوتیزور هستم. میتونم از نامرئی بودن روانی استفاده کنم و محافظتِ فلسهای اژدها رو دارم.
«این سنجاقسینه بهجز حرکت زیرِ آب، فقط برای نبردِ تنبهتن به درد میخوره. چرا یه هیپنوتیزور مثلِ من باید واردِ نبردِ تنبهتن بشه؟
«ویژگیهای فرابشریِ رؤیادزد و آلبومِ نقاشیِ خالی بد نیستن. اگه اولی تبدیل به یه شیءِ رازآلود با اثراتِ منفیِ ضعیف بشه، باید خیلی مفید باشه. اما در حالِ حاضر هیچ قطعیتی در موردش نیست، مگه اینکه یه صنعتگرِ خیلی خوب پیدا کنم...»
آنتونی آلبومِ نقاشیِ خالی را انتخاب کرد.
«بهعنوانِ یه دلالِ اطلاعات، توی طراحی مهارت دارم. همچین شیئی که میتونه اثراتِ مختلفی ایجاد کنه، برای یه هیپنوتیزور خیلی مناسبه تا قبل از اقدام اول خوب مشاهدهش کنه.»
بدونِ نیاز به توضیحِ خانمِ شعبدهباز، فرانکا از قبل با پیشگویی آینه جادویی کارکردِ آلبومِ نقاشیِ خالی را تأیید کرده بود: «اشیایی که روش کشیده میشن ممکنه زنده بشن و برای مدتِ کوتاهی همونطوری بمونن. ممکنه اثراتِ مختلفی هم داشته باشن. کاغذِ نقاشی بعد از یک بار استفاده اثراتِ رازآلودش رو از دست میده. اثرِ منفیش اینه که هرگز نباید به ضربههایی که از توی کاغذِ نقاشی میاد جواب داد.»
لومیان و ژنا موافق بودند که این خیلی شبیهِ تواناییهای پریها بود.
بعد از اینکه آنتونی کاغذِ نقاشی را در کیفش گذاشت، ژنا بدونِ تردید ویژگیِ فرابشریِ رؤیادزد را قاپید.
لومیان با تفریح پرسید: «چرا؟»
ژنا نگاهی به او انداخت و با خوشحالی لبخند زد.
«این از همه باارزشتره! بینِ سه تا شیءِ باقیمونده، فقط این یکی مربوط به ردهٔ ۵ میشه. حتی اگه نشه تبدیل به یه شیءِ رازآلودش کرد، میشه با یه مبلغِ گنده فروختش.»
من هنوز ۴۵ هزار ورلدور به فرانکا بدهکارم. در آینده، حتی ممکنه فرمولِ معجونِ زن شیطانی لذت رو ازش بخرم.
لومیان گفت: «دلیلِ عالیایه.» با بیخیالی نگاهی به دو شیءِ باقیمانده انداخت و سنجاقسینهٔ خاکستریسفید و صاعقهشکل را روی سینهاش گذاشت. «من اینو میخوام. از این به بعد، بهش بگید سنجاق سینه خشم دریا.»
او سنجاقسینه را به طلای خونین ترجیح داد، چون بهعنوانِ یک ریاضتکش، میتوانست بیتابی و احساساتِ دیگر را تحمل کند. با توجه به تاریکیِ درونِ قلبش، جنونِ خالص برایش بیش از حد خطرناک بود.
لومیان انگشترِ طلای خونین را برای فرانکا پرت کرد.
«بذارش توی کیفِ مسافرت. هر وقت لازم شد هرکسی میتونه ازش استفاده کنه. نباید زیاد ازش استفاده بشه.»
فرانکا با گیجی پرسید: «نمیدیش به خانمِ شعبدهباز؟»
لومیان سنجاق سینه خشم دریا را توی کیفِ مسافرش چپاند و خندید: «فکر میکنی از این خوشش میاد؟ غنایمِ جنگیِ اون طبیعتاً همون شیءِ مهرشدهٔ انساننماست، اما ممکنه پسش بده به کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی.»
با این حرف، لومیان رو به فرانکا، ژنا و آنتونی کرد: «حالا قراره کاری بکنم که مناسب نیست بقیه ببینن. میخواید تماشا کنید؟»