چپتر 597: خیلی کثیف
چپتر 597: خیلی کثیف
حرفهای لومیان کنجکاویِ فرانکا را برانگیخت.
«چیزی هست که ما نتونیم ببینیم؟»
لومیان با لحنی تمسخرآمیز پرسید: «مطمئنی میخوای تماشا کنی؟ میترسم ضربهٔ شدیدی به روانت بزنه.»
فرانکا با تفریح به خودش اشاره کرد و جواب داد: «من؟ من که بچه نیستم. ذهنم خیلی پختهست. چرا جرئت نکنم نگاه کنم؟ هه، من خیلی بیشتر از تو میدونم پسرجان!»
ژنا در تأیید سر تکان داد و در سکوت ادعای فرانکا را تصدیق کرد.
لومیان بدون اصرارِ بیشتر، آپارتمان را ترک کرد و به سمتِ اتاقی رفت که با هویتِ جعلی اجاره کرده بود تا خودش را زیر نظر بگیرد.
لوگانو و لودویگ آنجا مانده بودند.
فرانکا همراه با ژنا و آنتونی به دنبالش رفت و زیر لب غرغر کرد: «فکر کردم چیزِ مهمیه. مگه فقط نمیریم پیشِ پسرخواندهت؟ چه ضربهای به روان میتونه بزنه...»
لومیان به لوگانو اشاره کرد که موقتاً بیرون برود. سپس، دو تکهٔ هولناک را از کیسهٔ مسافرش بیرون آورد و با آنها شکلی انساننما ساخت.
لومیان با چهرهای بیتفاوت به لودویگ نگاه کرد و به دو تکه از جسدِ بانوی دیوانه اشاره کرد.
«قابلِ خوردنه؟»
قابلِ خوردن... فرانکا جا خورد.
نگاهش بینِ تکههای چندشآورِ جسد و ظاهرِ پسرانهٔ لودویگ در رفتوآمد بود. ناگهان موجی از تهوع به او دست داد، گویی ذهنش با تصورِ آن صحنه تباه شده بود.
در واقع، پسرخواندهٔ لومیان با خوردنِ موجوداتِ خاص، از جمله انسانها، دانش یا توانایی به دست میآورد. به هر حال، حافظه هم شکلی از دانش بود!
فرانکا نتوانست جلوی عقزدنش را بگیرد و از تصمیمش برای تماشای این عملِ آدمخواری پشیمان شد.
بدتر از همه این بود که شخصی را که قرار بود خورده شود میشناخت؛ بانوی دیوانه. پیش از این با او برخورد داشت.
چهرهٔ ژنا در هم رفت، مشخص بود که دارد تلاش میکند اسیدِ معدهاش را که بالا میآمد کنترل کند. آنتونی، کهنهکاری که به دیدنِ صحنههای خونین عادت داشت، ناخودآگاه اخم کرد.
لودویگ لحظهای به دو تکهٔ خونینِ جسد در دستانِ لومیان خیره شد و سپس آرام سر تکان داد.
«خیلی کثیفه.»
کثیف؟ ممکنه اشارهای به تباهیِ شدیدِ ارجمند آسمانی باشه؟ حتی تو هم از ترسِ اینکه اتفاقی بیفته جرئت نمیکنی ببلعیش؟ لومیان با تأسف دو تکهٔ جسدِ بانوی دیوانه را روی زمین انداخت و گلولهٔ آتشیِ سرخرنگی که تقریباً سفید بود احضار کرد.
گلولهٔ آتش به جای انفجار، به جسدِ بانوی دیوانه چسبید و آن را سوزاند و به خاکستری فشرده تبدیل کرد.
در میانِ رقصِ شعلهها و بوی سوختگی، فرانکا و ژنا آهِ آسودگی کشیدند.
لومیان صندلیای جلو کشید و نشست و رو به لودویگ که با بیخیالی داشت کیکِ فنجانی میجوید، گفت: «مگه بازوی اون یارو کثیف نبود؟»
منظورش لوکی بود.
لودویگ با بیخیالی نظر داد، انگار داشت در موردِ اینکه کدام ماهی سمی است و چطور باید خورده شود بحث میکرد: «فقط یه کم. کثیفترین قسمتش روی بازو نیست.»
تازه آن موقع بود که لومیان به اصلِ مطلب پرداخت.
«از بازوی اون یارو چی به دست آوردی؟»
لودویگ در حالی که با بیخیالی کیکِ اسفنجیِ پوشیده از خامهٔ سبک را میجوید، جواب داد: «کمی دانش.» انگار ترجیح میداد موقعِ غذا خوردن کسی مزاحمش نشود.
لومیان با تظاهر به بیتفاوتی، رک و راست پرسید: «چی هستن؟»
صدای لودویگ بینِ واضح و خفه در نوسان بود که جواب داد: «دانشِ رده دربارهٔ مسیرش... دو تا اصطلاحِ دیگه هم هست... یکی دیلن... و اون یکی اورویل...»
دیلن؟ این اسمِ قصرِ باستانیِ لوکیه؟ و اورویل چیه؟ کنجکاویِ لومیان به اوج رسید و باعث شد حرفِ لودویگ را قطع کند.
«غیر از خودِ اسم، دانشِ مرتبطی هم هست؟»
لودویگ از فرصت استفاده کرد و گازِ دیگری از کیک زد. بعد از جویدن و قورت دادن گفت: «نه، اما... به نظر میرسه این دو تا اصطلاح به هم ربط دارن. اورویل باید اسمِ یه مکان باشه، و دیلن اسمِ قصر.»
مرتبط... اسمِ یه مکان... قصرِ دیلن توی اورویله؟ اورویل کجاست؟ لومیان به فرانکا، ژنا و آنتونی رو کرد و فهمید آنها هم بیخبرند و سرشان را به نشانهٔ ندانستن تکان میدهند.
لومیان پس از لحظهای تأمل، با صدایی بم گفت:
«اولویتِ بعدیمون اینه که از طریقِ کانالهای خودمون اطلاعاتی دربارهٔ اورویل و دیلن پیدا کنیم.»
لومیان با دیدنِ سر تکان دادنهای موافقِ فرانکا و بقیه، دوباره از لودویگ پرسید: «چیزِ دیگهای هم هست؟»
لودویگ اطلاعاتِ بهدستآمده از نیمهٔ بازو را به اشتراک گذاشت: «نیروی روحیش خیلی فراوونه، و کیفیتش بد نیست. از مشروبِ سنگین یا زیاد نوشیدن خوشش نمیاد. فقط شامپاین مینوشه و گاهی هم قهوه. از طرفدارای پروپاقرصِ برگِ چایه. سالمه، اجابتِ مزاجِ خوبی داره و ادرارش هم طبیعیه. از بوی دستشویی متنفره...»
فرانکا با علاقهٔ فراوان گوش میداد، و درست زمانی که لومیان میخواست حرفش را قطع کند، لودویگ اطلاعاتِ ارزشمندِ دیگری را فاش کرد:
«اون صاحبِ قصرِ دیلنه، اما اونجا زندگی نمیکنه. فقط گاهی برمیگرده. هنوز تنها مالکش نیست. خیلی از قسمتها براش قابلدسترسی نیستن. اخیراً یه اتاق رو باز کرده و یه نقابِ طلای تیره به دست آورده.»
«اون نقاب بهش قدرتِ عظیمی میده، اما بهمحضِ اینکه به صورتش بزنه، با چیزای وحشتناکی روبهرو میشه.»
نکنه اون نقابِ طلای تیره یادگاری از صاحبِ اصلیِ قصرِ دیلن باشه؟ یا شاید یادگاری از رهبرِ قبلیِ سازمانِ سرّی؟
لومیان متفکرانه سر تکان داد.
برای او این اطلاعات چندان حیاتی نبود، چون نقابِ طلای تیره را از پیش به آقای کِی تحویل داده بود. پس دیگر دلیلی نداشت نگرانش باشد.
فرانکا، ژنا و آنتونی پس از پایانِ پرسشوپاسخ با لودویگ و اطمینان از اینکه هرچه را میشد بیرون کشیدهاند، برای بازگشت به تریر آماده شدند.
البته مسئولیتِ سفرِ بازگشتشان با لومیان بود. فرانکا در آن لحظه دلش رضا نمیداد از دستبند هفتسنگ استفاده کند.
لومیان نگاهی به فرانکا انداخت، لحظهای درنگ کرد و گفت: «راستی، با کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی تماس بگیر و ببین حاضرن اطلاعاتی دربارهٔ اون شیءِ مهرشدهٔ انساننما و داستانش مبادله کنن یا نه. ما سعیمون رو میکنیم تا این معامله جوش بخوره.»
وقتی بارد گفته بود از انسانبودنش مطمئن نیست، لومیان به شباهتش با آن شیءِ مهرشدهٔ انساننما پی برده بود. با این حال، بارد عقلانیت و هوشیاریاش را حفظ کرده و سرنوشتی نسبتاً مستقل داشت. وگرنه میشد او را یک شیءِ مهرشدهٔ انساننمای درجهٔ ۰ متحرک به حساب آورد. همین امر کنجکاویِ لومیان را دربارهٔ آن شیءِ مهرشدهٔ انساننما برانگیخته بود و میخواست بداند چه بر سرِ آن زن آمده و چرا به چنان روزی افتاده است.
فرانکا سر تکان داد و ناخودآگاه گفت: «اما... خب، اون خانم فقط گفت احتمال داره پسش بده، هیچچیز قطعی نیست.»
لومیان خندید و گفت: «ما فقط سعیمون رو میکنیم تا معامله سر بگیره. اینم هیچ تضمینی نداره.»
او بهسرعت فرانکا، ژنا و آنتونی را به محله کلیسای جامع یادبود در تریر فرستاد و سپس قدم در خیابانِ آکینا گذاشت. درحالیکه میانِ شهروندانی که هنوز در حالوهوای جشن غوطهور بودند قدم میزد، راهِ متل سولو را در پیش گرفت.
نیمی از طبقهٔ پنجمِ متل فروریخته و طبقهٔ چهارم بهشدت آسیب دیده بود. اوتا، صاحبِ متل، با اندوه و درماندگی به این صحنه چشم دوخته بود. میخواست گریه کند، اما اشکش درنمیآمد.
در همین حین، نوئلیا از سازمانِ باروری به لویی بری، ماجراجویی که مسئولیتِ متل سولو را بر عهده داشت، نزدیک شد و با لحنی رسمی گفت: «شریکتون گفت مسئولیتِ پرداختِ خسارت با شماست.»
لومیان ۱۰٬۰۰۰ ریزوت طلا از کیفِ مسافرش بیرون آورد و به نوئلیا داد.
نوئلیا نگاهی به کیسهسکهٔ سیاهِ او انداخت و از سرِ احساس آهی کشید:
«چیزِ خوبیه.»
سپس راهبهٔ مبارز مبلغِ خسارت را شمرد.
«۱۰٬۰۰۰ ریسوت؟ با این پول میشه دو تا متل مثل همین ساخت!»
«چقدر دستودلباز. از ماجراجویی که بهتازگی جایزهٔ ۳۰۰٬۰۰۰ ریزوت طلایی رو به جیب زده، جز اینم انتظار نمیره.»
لومیان کنایهٔ نوئلیا را نادیده گرفت و گفت: «این دستمزدِ مأموریتِ خانواده پاکوئه.»
نوئلیا ساکت شد: «خانواده پاکو...»
بزرگِ خاندانِ پاکو، رئیسِ فعلی و همسرش، همگی در این درگیری جان باخته بودند.
لومیان به راهش ادامه داد و چنان از میانِ جمعیت میگذشت که گویی در حالِ گردشی تفریحی است.
در گرگومیشِ غروب، صدای آواز، بانگِ پرندگانِ دریایی و شهروندانی به گوشش میرسید که با هیجان دربارهٔ چند روزِ گذشته حرف میزدند.
«دیدی؟ صبح پرندههای دریایی اومده بودن تا به فرماندار دریا ادای احترام کنن!»
«آیینِ نیایشِ دریای امسال اینقدر موفقیتآمیز بوده؟»
«آره. اون موقع کلی تاک به طرزِ عجیبی رشد کرد. خیلیا از خوشحالی غش کردن. این نشون میده مادرِ زمین آیینِ نیایشِ دریا رو پذیرفته!»
«نه، اینطور نیست. این نشونهٔ یه صیدِ پرباره. یعنی صیدِ ماهیِ امسال کشتی پشتِ کشتی رو پر میکنه!»
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
«ستایش بر فرماندار دریا!»
«...»
هرچند لومیان نمیدانست کلیسای مادرِ زمین با چه ترفندی توانسته پاکسازیِ رازآلودِ صبح را در چشمِ شهروندان به یک معجزه تبدیل کند، اما میتوانست شادی و شعف را در دلِ همه احساس کند.
با خونسردی پیشِ خود فکر کرد، نمیدونم اعضای باقیموندهٔ کمیتهٔ صنفِ ماهیگیران بالاخره سرِ فرماندار دریای تقلبی به توافق رسیدن یا نه. البته سایمون گیاروی واقعی شانسِ اوله. با این حال، اصلاً مهم نیست امسال کی این نقش رو به عهده میگیره. قدرتی که از اون سفینه نشت کرده بود الان تو دستای منه. تا یک یا حتی دو سالِ آینده، دیگه از اون فاجعههای پیدرپی تو این آبها خبری نیست. موجوداتِ دریایی هم به لطفِ اون «آبیاری» سریعتر زادوولد میکنن...
هههه، از یه زاویهٔ خاص، فرماندار دریای واقعی منم... البته فقط برای یه هفته...
در میانِ رژهٔ پرجنبوجوش و دستفروشانِ پرشمارِ خیابانی، لومیان با بیخیالی میخانهای پیدا کرد و یک مانزانِ خالص و یک لیوانِ بزرگ آبجوی مالتِ طلاییِ تیرهٔ محلی سفارش داد.
لیوانِ مانزان را آنسوی میزِ گردِ کوچک گذاشت، آبجویش را بالا آورد و به آن زد. سپس با لبخندی زمزمه کرد: «دیدی؟ شنیدی؟ رقصشون، آوازشون و صدای زادوولدِ ماهیها رو.»
«این همون آیندهای نیست که آرزوش رو داشتی؟»
با این حرف، لومیان جرعهای از آبجوی طلاییِ تیرهاش را سر کشید.