چپتر 599: اگر «قدرت» دارید، از آن استفاده کنید
چپتر 599: اگر «قدرت» دارید، از آن استفاده کنید
لومیان به لوگانو عجله نداد. ترجیح میداد فرایندِ تصمیمگیریِ پزشک را زیر نظر بگیرد.
پس از مکثی، لوگانو جرئتش را جمع کرد و پرسید: «قراره بعد از اینم لودویگ رو با خودتون ببرید؟»
لومیان از گوشهٔ چشم به لودویگ که داشت هشتپایی کبابشده را میبلعید نگاه کرد و جواب داد: «معلومه.»
اگر اطلاعاتِ ۰-۰۱ را از کلیسای دانش نگرفته بود، هرگز به نگهداشتنِ چنین بچهای پیشِ خودش فکر نمیکرد. با این حال، لودویگ کارآمدیاش را ثابت کرده بود.
در آینده چهبسا میتوانست نقشِ تلهای دیگر را برای لوکی بازی کند.
لوگانو آبِ دهانش را قورت داد و پیشنهاد کرد: «من میتونم تو مراقبت از لودویگ کمکتون کنم، اینطوری دیگه موقعِ رسیدگی به کاراتون نیازی نیست نگرانش باشید—برخلافِ گذشته که میتونستید هر وقت دلتون خواست راحت بذارید برید.»
همونطور که انتظار میرفت... لومیان از پیشنهادِ لوگانو جا نخورد.
چانهاش را کمی بالا داد و پرسید: «دلیلش؟»
لوگانو لبخندِ خجالتزدهای زد و توضیح داد: «توی این سفر چیزای زیادی دیدم و بهمون حمله شد. این باعث شد بفهمم که ردهٔ ۸ها هنوزم توی جهانِ علومِ غریبه هیچکارهان. اصلاً نمیتونن از پسِ خطرات بربیان. آره، اگه برگردم تریر و بیسروصدا از قدرتهای پزشکم استفاده کنم، بدونِ شک میتونم به طبقهٔ متوسط برسم. رسیدن به طبقهٔ اشرافم غیرممکن نیست، اما میترسم شهرتِ زیاد توجهِ فرابشرانِ رسمی رو جلب کنه. تریر مثلِ پورت سانتا نیست که با فرابشرانِ آزاد راه بیاد.
«تازه، اون فرابشرانِ خطرناک همیشه دوروبرمون پرسه میزنن. دلم نمیخواد دفعهٔ بعدی که هدف قرار میگیرم، بیدفاع باشم.»
لومیان با بیتفاوتی جواب داد: «اگه تو گردهماییهای علومِ غریبه شرکت نکنی و فقط بهعنوانِ یه پزشک مطب بزنی، پات به ماجراهای خطرناک کشیده نمیشه. راحت میتونی از پسِ دزدا و راهزنهای عادی بربیای.»
لوگانو سر تکان داد.
«فرابشری که یادگارهاش رو برام گذاشت و باعث شد بتونم یه کارنده بشم، یه بار بهم هشدار داد که وقتی پام رو توی جهانِ علومِ غریبه بذارم، دیگه راهِ فراری نیست. حوادثِ فرابشری همیشه دوروبرمون میچرخن. اگه خوششانس باشم، شاید بتونم تا مرگِ طبیعی زنده بمونم، اما اگه بدشانس باشم، عاقبتم مثلِ اون میشه.
«اولش خیلی باورش نداشتم، اما اتفاقاتِ شش ماهِ گذشته بیشتر و بیشتر بهم ثابت کرد که راست میگفت. من هیچ کاری نکردم، ولی خیابانِ هرجومرج فروریخت و یه درختِ عجیبوغریب سبز شد. قبل از اینکه شما استخدامم کنید، خواب دیدم تبدیل به یه آدم توی نقاشی شدم و نمیتونم به واقعیت برگردم. وقتی بیدار شدم، دیدم تحتِ تعقیبم. این بارم تنها کاری که کردم مراقبت از لودویگ بود و اصلاً تو هیچ کاری دخالت نکردم، ولی بازم بیدلیل بهم حمله شد...»
ممم... هر چه لومیان بیشتر گوش میداد، حالتِ چهرهاش عجیبتر میشد.
انگار نقطهٔ مشترکِ همهٔ این داستانات منم...
با این حال، بازم اصرار داری دنبالم بیای...
اینم یه نمونهٔ دیگه از برخوردِ فرابشران با حوادثِ علومِ غریبهست؟ تو با اون حوادث روبهرو نشدی، با من روبهرو شدی...
لوگانو ادامه داد: «تازه، قدرتهای فرابشری مثلِ تلپورت و سونامی رو هم به چشم دیدم. دیگه فقط یه ردهٔ ۸ بودن راضیم نمیکنه. باور دارم که اگه با شما باشم، فرصتهای بیشتری گیرم میاد.»
لومیان به لوگانو خیره ماند. مطمئن نبود کسی روی او اثر گذاشته تا برای همراهی اصرار کند، یا اینکه لودویگ به شکلی او را «رام» کرده تا «پرستارِ بچهاش» باشد.
اولش لومیان فکر میکرد لوگانو بهعنوانِ فرابشری از مسیرِ کارنده، با کلیسای مادرِ زمین در ارتباط است. اما با وجودِ دقتِ فراوان، هیچ ارتباطِ پنهانی میانِ راهنمایش و سازمانِ باروری یا روحانیِ کلیسای مادرِ زمین ندیده بود. گذشته از این، لوگانو کاملاً شبیهِ غریبهها به نظر میرسید.
لوگانو که دید لومیان ساکت مانده، لبخندی چاپلوسانه زد و پیشنهاد داد: «من تو یادگیریِ زبون استعداد دارم. میتونم زبونِ دوتانیِ قارهٔ جنوبی رو خودم یاد بگیرم. تا وقتی که ماهی ۳۰۰ ورلدور بهم حقوق بدید و قول بدید سهمی از غنائم بهم میرسه، میتونم به عنوانِ راهنما، پزشکِ خصوصی، پرستارِ بچه و نصفِ یه جنگجو کنارتون بمونم.»
«باشه.» لومیان در مجموع ۱۰,۰۰۰ ورلدور به او داد. «این ۵,۰۰۰ ورلدورِ آخرِ طلبِ قبلیته. تازه، بهت حمله هم شد. طبقِ توافقمون، ۵,۰۰۰ ورلدورِ دیگه هم بهت میدم که جمعاً میشه ۱۰,۰۰۰ تا.»
لوگانو با کمالِ میل پول را گرفت و مشغولِ جمعکردنِ وسایلش شد.
لومیان از فرصت استفاده کرد و پولهای نقدش را شمرد. مطمئن شد که هنوز ۱,۰۰۰ ورلدور طلا، ۷۶,۰۰۰ ورلدور سکهٔ طلا، به همراهِ سکههای دیگر، اسکناسها و ۲,۰۰۰ ریزوتِ طلای باقیمانده که هنوز خرج نکرده بود، به همراه دارد.
تا زمانی که از خریدِ ویژگیهای فرابشری، فرمولهای معجون، اشیاءِ رازآلود یا دانشِ پیشرفتهٔ علومِ غریبه خودداری میکرد، پولی که به همراه داشت میتوانست تا مدتِ زیادی کفافِ خرجش را بدهد.
صبحِ روزِ بعد، لومیان با هویتِ لویی بریِ ماجراجو سوارِ کشتیِ عازمِ فیناپوتر شد.
وقتی به سوئیتِ درجهیک نزدیک میشدند، رو به لودویگ کرد و متفکرانه پرسید: «توی خاطراتت، یا بهتره بگم خاطراتِ لوکی، موجوداتِ عجیبی هم هستن؟ شبیهِ مارمولکان ولی خیلی کوچیکتر. میتونن بخزن تو دهنِ آدم، شفاف و تار به نظر میرسن و احتمالاً پیکرِ روحان. فلسهای سبزِ مایل به قهوهای و چشمای سبزِ تیره دارن.»
این توصیف تفاوتِ زیادی با مارمولکهای نورِ ستارهای داشت که فرزندانِ دریا به آنها تبدیل میشدند.
لودویگ سر تکان داد.
«نه، تو خاطراتِ حشرهٔ سیاه باتینگز هم نیست.»
لومیان ساکت ماند و لوگانو را تماشا کرد که با رفتاری شبیهِ خدمتکاران درِ سوئیت را باز میکرد.
یک ساعتِ دیگر گذشت و کشتی با صدای سوت از پورت سانتا به راه افتاد.
پس از نزدیک به دو ساعت دریانوردی، هوا رفتهرفته رو به وخامت گذاشت. موجها خروشیدند و بادهای تند مسافرانِ روی عرشه را واداشت تا به کابینهایشان پناه ببرند.
بسیاری از مسافرانی که برای اولین بار سوار کشتی شده بودند، با دیدنِ آسمانِ تیره، ابرهای سیاهی که باد به هم میزد و موجهای بلند، احساسِ اضطراب کردند.
وقتی متوجهِ اطمینانِ ملوانانِ کنارشان شدند، برای دلگرمی پرسیدند: «این تو دریا یه اتفاقِ عادیه. خطرناک نیست، مگه نه؟»
یکی از بومیانِ پورت سانتا که ملوان بود، با لبخند جواب داد: «نسبتاً عادیه، اما میتونه یه کم خطرناک باشه. اگه توفان شدیدتر بشه، شاید مجبور بشیم تو یه بندرِ همین دورواطراف پناه بگیریم. ولی نگران نباشید. آیینِ دعای دریای امسال موفقیتآمیز بود. فرماندار دریای فعلی ازمون محافظت میکنه و نمیذاره کشتی غرق بشه!»
فرماندار دریا... مسافران با شنیدنِ جوابِ ملوان حتی مضطربتر شدند.
آنها در مراسمها و آیینهای دعای دریای مختلفی در پورت سانتا شرکت کرده بودند. با اینکه لذتبخش بود، اما واقعاً باور نداشتند که فرماندار دریا بتواند تأثیرِ چشمگیری بر موجها بگذارد.
در میانِ اضطرابشان، با حیرت دیدند که موجهای بلند ناگهان فروکش کردند.
با وجودِ ابرهای سیاه و بادهای تند، انگار نیرویی نامرئی آبِ دریا را به پایین فشار میداد و هیچ تلاطمِ چشمگیری به چشم نمیخورد.
بومیانِ پورت سانتا فریادِ شادی سر دادند.
«زنده باد فرماندار! درود بر فرماندار دریا!»
مسافران با دیدنِ این صحنه نگاهی به هم انداختند و لحظهای زبانشان بند آمد.
در سوئیتِ درجهیک، لومیان روی صندلیِ راحتی لم داده بود و مانزانِ خالص مینوشید. روی پایش یک کتابِ درسیِ مقدماتیِ زبانِ دوتانیِ قاره جنوبی قرار داشت.
دستِ راستش را مشت کرد و به سمتِ پایین کشید.
بخشی از ابرهای سیاه در آسمان پایین آمد و قیفِ سهمگینی شکل داد.
نورِ خورشید به درونِ این سوراخِ عظیم نفوذ کرد، کابین را روشن ساخت و روی کتابِ لومیان افتاد.
لومیان دستِ راستش را عقب کشید و صفحهای از کتاب را ورق زد. به نظرش تواناییهای فرماندار دریا در دریا واقعاً سودمند بود.
متأسفانه فقط یک روزِ دیگر میتوانست از آن استفاده کند.
...
اواخرِ شب در تریر، آنگولم به اقامتگاهش برگشت و از روی عادت دستگاهِ گیرندهفرستندهٔ رادیویی را روشن کرد.
طولی نکشید که تلگرافی رسید.
آنگولم با دیدنِ نامِ «تیغهٔ پنهان»، اخم کرد.
«دو تا خبرِ خوب و یه خبرِ بد. اول کدوم رو میخواید؟
«میدونم. حتماً میخواید اول خبرِ خوب رو بشنوید. یه راست میرم سرِ اصلِ مطلب.
«اولین خبرِ خوب اینه که شیءِ مهرشدهٔ انساننما پیدا و ایمن شده. دیگه لازم نیست نگرانِ سفرِ کاری به فیناپاتر باشید. میتونید با خیالِ راحت روی تحقیق دربارهٔ مسئلهٔ مردمِ آینه تمرکز کنید.
«دومین خبرِ خوب اینه که بعد از ارتباط گرفتن، تأیید کردیم جناحی که شیءِ مهرشدهٔ انساننما رو در اختیار داره، ممکنه اون رو به شما برگردونه. ما حاضریم این کار رو تسهیل کنیم، اما در عوض شما باید تمامِ اطلاعاتِ مربوط به شیءِ مهرشدهٔ انساننما رو ارائه بدید. البته این فقط یه احتماله و هیچچیز قطعی نیست. تا وقتی به توافق نرسیم، نیازی به پرداختِ هزینهٔ هنگفتی ندارید.
«خبرِ بد. هه هه، تو کلیسای شما یه خائن هست. شیءِ مهرشدهٔ انساننما به خاطرِ یه نفوذی گم شد! ما از این بابت مطمئنیم.
«برو، ۰۰۷. فرصتِ شما برای خدمتِ شایسته فرا رسیده!»
آنگولم پس از خواندنِ یکنفسِ پیام، احساسِ آسودگی کرد. دلیلش این بود که پس از گم شدنِ شیءِ مهرشدهٔ انساننما، ردههای بالای کلیسا به وجودِ یک خائن شک کرده و تحقیق کرده بودند، اما بینتیجه بود. در پروندهای که به گم شدنِ شیءِ مهرشدهٔ انساننما منجر شد، واقعاً مشکلی وجود داشت، اما پنج پالایندهای که مسئولِ آن پرونده بودند، در طولِ تحقیقات از هرگونه تخلفی تبرئه شده بودند. آنها در آن زمان عملکردِ خوبی نداشتند و صرفاً با یک حادثه روبهرو شده بودند.
آنگولم زیرِ لب با خودش گفت: «انگار اون نفوذی خودش رو خوب پنهان کرده...»
...
محله کلیسای جامع یادبود، خیابان اوروسای، پلاکِ ۹، آپارتمانِ ۷۰۲.
فرانکا کنارِ تخت نشسته بود و در گروهِ تلگرامی گپ میزد و منتظرِ بازگشتِ ژنا بود.
همراهِ مؤنثش هفتهای یک بار برای تماشای نمایشِ تئاتر به محلهٔ تالارِ اپرا میرفت و فقط نیمهشب برمیگشت. با این حال، روزِ دقیقِ رفتنش نامشخص بود. علاوه بر این، خودش را تغییرِ قیافه میداد تا دیگران متوجهِ الگوی رفتوآمدهایش نشوند.
آنتونی که در همان نزدیکی زندگی میکرد، مشغولِ نفوذ به محفلِ علاقهمندان به روانشناسی بود، به این امید که با یک روانپزشکِ واقعی تماس پیدا کند.
انگار فقط منم که وقتِ آزاد دارم. هیچ بازخوردی دربارهٔ مردمِ آینه نگرفتم... فرانکا از آن دست آدمهایی نبود که اصرار داشته باشد حتماً کاری برای انجام دادن داشته باشد. او در یافتنِ لذتهای زندگی مهارتِ بالایی داشت.
در حالی که فرانکا به ژنا فکر میکرد، ژنا — که تازه تماشای آخرین نمایش را تمام کرده بود — کلاهی با تورِ سیاه بر سر گذاشت و بلند شد تا تئاتر را، که هنوز بسیاری از تماشاگران در آن پرسه میزدند، ترک کند.
در خروجی، با حوصله در صف ایستاد و بیرون رفت.
ناگهان، ژنا لرزشِ خفیفی را از یکی از اشیای همراهش حس کرد.
غریزی دستش را داخل برد و متوجه شد که آن شیء، قطعهٔ عالمِ آینه از مقبرهٔ خاندانِ تامارا است.