چپتر 6: رؤیای شفاف
چپتر 6: رؤیای شفاف
نگاهِ ناخودآگاهِ لومیان در اتاق چرخید و وسایلِ آشنایش را از نظر گذراند: میز، صندلی، قفسهٔ کتاب، کمد و تخت.
اتاقِ خوابِ خودش بود، اما در مِهِ خاکستریِ رقیقی پوشیده شده بود.
این یه جور رؤیای شفافه؟ دارم رؤیای شفاف میبینم؟ با درکِ این موضوع، مردمکِ چشمانش گشاد شد.
رؤیای شفاف پدیدهٔ نادری بود که در آن ذهن میتوانست در حالتِ خواب، درست مانندِ بیداری فکر کند و به خاطر بیاورد. مهارتی بود که تسلط بر آن به تمرینِ ویژه نیاز داشت.
اورور روشهای مختلفی را برای ایجادِ رؤیای شفاف آزموده بود تا رازِ رؤیای مِهِ خاکستریِ لومیان را بگشاید و به او در رفعِ خطرِ نهفتهاش کمک کند، اما ناکام مانده بود.
اما اکنون، لومیان به شکلی توضیحناپذیر خود را در رؤیایش هوشیار مییافت.
وقتی شوکِ ماجرا گذشت، به بررسیِ دلایلِ احتمالیِ این اتفاق پرداخت.
نکنه به خاطرِ اون کارتِ تاروت باشه که نمایندهٔ هفتِ چوبه؟
اون زن گفت کمکم میکنه رازِ این خواب رو باز کنم...
پس کارکردش اینه که بذاره واردِ حالتِ رؤیای شفاف بشم و منطقهای رو که تو مِهِ خاکستری فرو رفته بگردم؟
همم... در مقایسه با چیزی که قبلاً حس میکردم، انگار مِهِ خاکستری خیلی رقیقتر شده. خیلی بیشتر...
لومیان با این افکارِ درهمتنیده از روی صندلی برخاست و به گوشهای از اتاق رفت. دستانش را روی میزِ کنارِ دیوار گذاشت و از پنجره به بیرون خیره شد. منظرهای کاملاً ناآشنا پیشِ چشمانش خودنمایی میکرد.
این رؤیا رونوشتی از کوردو، محلِ زندگیاش، نبود.
در زیرِ مِهِ رقیق و شبحوار، قلهٔ کوهی سر به فلک کشیده توجهِ لومیان را جلب کرد. قلهای که بیست تا سی متر در هوا قد برافراشته و از سنگهای قهوهایِ مایل به سرخ و خاکی به همان رنگ ساخته شده بود.
ساختمانهایی که کوه را احاطه کرده بودند، اکنون ویرانهای بیش نبودند؛ یا فروریخته و یا چنان سوخته بودند که شناخته نمیشدند.
شبیهِ دخمهها بودند؛ گورستانی آشفته که پای کوه را در بر گرفته بود.
زمین پر از گودال و پوشیده از شن و ماسه بود. در این برهوتِ بایر حتی یک پرِ کاه یا علفِ هرز هم به چشم نمیخورد.
مه در آسمان چنان غلیظ شد که به سفیدیِ نفوذناپذیری بدل گشت و هیچ نشانی از خورشید در آن نبود. لومیان تنها میتوانست به اندازهٔ تاریکیِ شب و زیرِ نورِ ستارگان ببیند.
پس از لحظهای تماشا، با خود زمزمه کرد: «همین؟ این همون خوابیه که سالهاست ولم نمیکنه؟»
اما خیلی زود افکارش را روی پرسشی عملیتر متمرکز کرد:
رازِ این خواب کجا قایم شده؟
رو قله، یا تو یکی از این ساختمونهای خرابشده؟
لومیان برای خروج از اتاقِ خوابش و گشتوگذار در رؤیا شتاب نکرد. در عوض همانجا ماند و از نقطهٔ دیدِ خود، منطقه را از نظر گذراند.
ناگهان شبحی را دید که در میانِ ویرانههای اطرافِ قلهٔ کوه میدوید.
با وجودِ رقیق بودنِ مه و ارتفاعِ محدودِ خانهٔ دوطبقه، لومیان نمیتوانست حسِ حضورِ آن را از خود دور کند. با خود اندیشید که مبادا دچارِ توهم شده باشد.
لومیان نفسِ عمیقی کشید و با خود زمزمه کرد: «آروم باش. صبر کن. آروم باش. صبر کن.»
تا جایی که میبینم، این خواب تو راز و رمز فرو رفته و حس نمیکنم کاملاً مالِ خودم باشه. لومیان میدانست که گشتوگذارِ کورکورانه در آن میتواند خطرآفرین باشد.
آره، فردا میرم دنبالِ اون زنه تا ببینم چه اطلاعاتی میتونم گیر بیارم. بعدش تصمیم میگیرم...
لومیان که غرق در افکارش بود، نگاهش را گرفت و آماده شد تا از رؤیا بیرون بیاید و در آرامش استراحت کند.
با این حال، نمیدانست چطور در حالی که بیدار است، خودش را از خواب بیدار کند.
پس از تلاشهای بیشمار برای بیدار شدن، روی تخت دراز کشید و کوشید افکارش را آشفته سازد تا حالتی را که هنگامِ خواب داشت، بازآفرینی کند.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، لومیان ناگهان از جا پرید و سوسوی کمرنگِ نورِ طلاییِ خورشید را دید که از میانِ پردهها به درونِ اتاق میتابید.
بالاخره بیدار شدم...
همونطور که انتظار میرفت، خوابیدن تو رؤیا حالتِ گیجیِ منو برمیگردونه. اینطوری میتونم فرار کنم...
لومیان آهِ آسودگی کشید و با خود زمزمه کرد.
در همان لحظه، صدای کوبیدنی روی در طنین انداخت.
لومیان که از بدترین اتفاقِ ممکن میترسید، پرسید: «اورور؟» دلش ریخت.
صدای اورور به درونِ اتاق رخنه کرد: «منم.»
لومیان از روی تخت پرید و به سوی در شتافت. دستگیره را گرفت و در را باز کرد.
اورور بیرون ایستاده بود. لباسخوابی از حریرِ سفید به تن داشت و گیسوانِ بلند و طلاییاش با ظرافت روی کمرش ریخته بود.
اورور که ظاهراً یقین داشت لومیان تازه بیدار شده است، پرسید: «چطور پیش رفت؟»
لومیان چیزی را پنهان نکرد و تمامِ جزئیاتِ ماجرا را بازگفت.
اورور متفکرانه سر تکان داد.
«پس هدفِ کارت این بوده که رؤیای شفاف رو راحتتر کنه...»
سپس پرسید: «حالا میخوای چیکار کنی؟»
لومیان صدای تأییدِ کوتاهی درآورد.
«یه لقمه غذا میخورم و بعد میرم پیشِ اون زنه تا اطلاعاتِ بیشتری جمع کنم. باید بفهمم نیتِ واقعیش چیه.»
اورور مخالفتی نکرد و گفت: «بسیار خوب.»
و افزود: «منم به یه نفر نامه مینویسم و دربارهٔ خوابی که تعریف کردی و نمادهای توش میپرسم.»
در این لحظه، نگاهش به چهرهٔ لومیان افتاد که ناگهان نگران شده بود، و لبخند زد.
«نگران نباش، تغییراتی توش میدم. همهچیز رو یهو رو نمیکنم. هر چی باشه، من بودم که اصلِ پیشرفتِ تدریجی رو تو کلهت فرو کردم.»
«خب، وقتی با اون زن حرف میزنی، پرخاشگر نباش. سعی کن دوستانه برخورد کنی. نه اینکه ازش بترسیم، فقط داشتنِ یه متحدِ دیگه بهتر از داشتنِ یه دشمنِ اضافهست.»
لومیان با لحنی جدی پاسخ داد: «فهمیدم.»
...
کوردو، میخانهٔ کهنه.
لومیان قدم به درونِ میخانهٔ کهنهٔ کوردو گذاشت و به پیشخوانِ بار نزدیک شد. به جلو خم شد و با موریس بنه، صاحبِ میخانه که متصدیِ بار هم بود، به صحبت پرداخت.
«اون مادامِ خارجی تو کدوم اتاقِ طبقهٔ بالاست؟»
میخانهٔ کهنه، تنها مسافرخانهٔ دهکده، شش اتاق در طبقهٔ دوم داشت تا مهمانان در آنها سرِ خستهٔ خود را بر بالین بگذارند.
موریس بنه مردِ تنومندی نبود. مانندِ بیشترِ اهالیِ دهکده، موهای کلاغی و چشمانِ آبی داشت، اما بینیاش همیشه سرخ بود؛ پیامدِ میگساریِ فراوانش.
او با کشیشِ کلیسا، گیوم بنه، خویشاوند بود، اما این دو به هم نزدیک نبودند و فقط پسرعموهای دوری به حساب میآمدند.
موریس بنه که کنجکاویاش تحریک شده بود، پرسید: «واسه چی میپرسی؟ یه زنِ شهری با دهاتیای مثلِ تو چه کار میتونه داشته باشه؟»
نگاهِ پرسشگرانهای در چهرهاش آشکار بود. موریس برای اینجور چیزها، بهخصوص وقتی پای زن و مرد در میان بود، حسِ ششم داشت.
لومیان پوزخند زد: «مگه خودت دهاتی و پشتکوهی نیستی؟» سپس بیتفاوت بهانهای تراشید: «خانم دیشب یه چیزی گم کرده بود. من امروز صبح پیداش کردم. فقط میخوام مالش رو بهش برگردونم.»
موریس بنه حتی یک ثانیه هم باورش نشد. «که اینطور؟»
از هر ده کلمهای که از دهانِ لومیان بیرون میآمد، هشتتایش دروغ بود.
لومیان بیپروا گفت: «پس چی؟ فکر میکنی عاشقم میشه؟»
موریس بنه قانع شد: «راست میگی. توی اتاقِ سمتِ میدونه، روبهروی دستشوییها.»
بعد از رفتنِ لومیان، موریس در حالی که با چشمانش او را دنبال میکرد، لیوانی را برق انداخت. او با صدایی که بهسختی به گوشِ لومیان میرسید، زمزمه کرد: «غیرممکنه؟ نه همیشه. بعضی وقتا آدما میخوان یه چیزِ جدید رو امتحان کنن...»
...
لومیان دستشویی را در طبقهٔ دوم پیدا کرد، تنها نقطهٔ روشن در آن راهروی تاریک و باریک. اما چشمانش به درِ روبهرو کشیده شد. تکهکاغذی از دستگیرهٔ برنجی آویزان بود که سفیدیاش روی چوبِ سرخِ تیره تضادِ آشکاری داشت.
روی آن به زبانِ اینتیسی خطخطی شده بود: «درحالِ استراحت. مزاحم نشوید.»
لومیان چند ثانیه یادداشت را خواند. بهجای اینکه جلو برود و در بزند، دو قدم به عقب برداشت و به دیوار تکیه داد.
قصد داشت همانجا منتظر بماند تا بانو بیرون بیاید.
زندگی در خیابانها درسهای سختی به او داده بود. وقتی فرصتی پیش میآمد، باید بیهیچ درنگ، دودلی و ترسی با هر دو دست میقاپیدیاش. وگرنه از میانِ انگشتانت میلغزید و درست به همانجایی برمیگشتی که از آن شروع کرده بودی. پس تا هر زمان که لازم بود منتظر میماند و در حالی که نگاههای خیره و زمزمههای درونِ ذهنش را نادیده میگرفت، دقیقهها بیوقفه سپری میشدند.
او بیهیچ نشانی از کلافگی آنجا ایستاده بود و چهبسا میتوانست خودش را جای مجسمه جا بزند.
سرانجام، صدای قیژژِ آرامی به گوش رسید.
زن پیراهنی سبزِ کمرنگ با حاشیههای سفید به تن کرده بود. موهای قهوهایاش را محکم پشتِ سرش جمع کرده بود.
آن چشمانِ آبیِ روشن پیش از آنکه به نشانِ کاغذیِ روی دستگیرهٔ در بیفتند، نگاهی گذرا به لومیان انداختند و لبخندی گوشهٔ لبش نقش بست.
زن که از دیدنِ او در آنجا اصلاً جا نخورده بود، پرسید: «چقدر منتظر موندی؟»
لومیان یک قدم جلو رفت و گفت: «مهم نیست.»
سعی کرد لحنش را یکنواخت نگه دارد تا کمتر مشتاق به نظر برسد.
زن بیمقدمه رفت سرِ اصلِ مطلب: «چی میخوای بپرسی؟»
لومیان نگاهی به راهروی خالی انداخت. «اینجا؟»
بانو با لبخند جواب داد: «اگه تو مشکلی نداری، منم مشکلی ندارم.»
لومیان پیشتر متوجه شده بود که از دیگر ساکنانِ مسافرخانه، از جمله رایان و لیا، خبری نیست. در طبقهٔ دوم هیچکس جز او و زنِ روبهرویش حضور نداشت.
لومیان افکارش را با دقت مرتب کرد و پرسید:
«رازِ اون رؤیای من چیه؟»
بانو بیاختیار خندید.
«جوابِ این سؤال رو تو باید بدی، نه من.»
لحظهای مکث کرد و بعد گفت: «تنها چیزی که میتونم بگم اینه که اونجا قدرتِ فرابشری پیدا میکنی.»
قدرتِ فرابشری... صدای تپشِ قلبش در گوشهایش میکوبید.
«اگه فقط یه رؤیاست، چه فایدهای داره؟ اینجا بیرون که چیزی رو عوض نمیکنه.»
لبهای زن به لبخندی باز شد.
«توی قلمروی فرابشری کی میتونه بگه چی ممکنه؟ شاید بتونه عوض کنه؟»
بعد از اینهمه ماجرا، قدرتی که اینقدر دلم میخواد همونجا منتظرمه؟
نفسِ لومیان در سینه حبس شد.
لبخند از روی لبهای بانو محو شد و با جدیت افزود: «اما اونجا خطر هم در کمینه. توی رؤیا بمیری، اینجا بیرون هم میمیری.»
توی رؤیا بمیرم، واقعاً میمیرم؟
لومیان نمیفهمید، اما تصمیم گرفت باورش کند.
آن رؤیا سالها بود که مثلِ سایه به لومیان چسبیده بود. اما یکجورهایی فرق داشت. خاص بود. و صدای اورور در خاطرش زمزمه کرد: «احتیاط هیچوقت ضرر نداره.» لومیان ترجیح میداد این وضعیت را چالشبرانگیز و پیامدهایش را ناگوار ببیند. نمیتوانست خطر را دستکم بگیرد یا بیاحتیاطی کند.
پس از چند ثانیه پرسید: «اگه بیرون بمونم چی؟ اونوقت چی میشه؟»
زن متفکرانه گفت: «از نظرِ تئوری هیچ پیامدی نداره. هیچکس مجبورت نمیکنه. اما با گذشتِ زمان، نمیتونم مطمئن باشم که اوضاع عوض نمیشه. و احتمالِ اینکه همهچیز خراب بشه خیلی بیشتر از اینه که درست پیش بره.»
لومیان پافشاری کرد: «چقدر بیشتر؟ ۹۰ درصد به ۱۰ درصد؟»
«نه، ۹۹.۹۹ درصد به ۰.۰۱ درصد.» بانو با جدیت افزود: «البته این فقط نظرِ شخصیِ منه. میتونی باورش نکنی.»
لومیان موجی از تردید را در وجودش حس کرد و افکارِ ضدونقیض در ذهنش به تکاپو افتادند.
تازگیها دارم مطمئن میشم که اون رؤیا یه خطرِ پنهانه. اهمیت ندادن بدترین انتخابه...
اما اگه واقعاً بخوام توش کاوش کنم، احتمالِ اینکه بدونِ هیچ اطلاعاتی اتفاقِ بدی بیفته خیلی زیاده...
بهتره صبر کنم تا اورور قبل از اینکه کاری بکنم، اطلاعاتِ بیشتری از دوستای مکاتبهایاش جمع کنه؟
اما اگه این کار رو بکنم، اورور قطعاً نمیذاره برای به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری توی رؤیا کاوش کنم...
مگه تحقیقِ من دربارهٔ اون افسانه برای پیدا کردنِ قدرتهای فرابشری نبود؟
خیلی خطرناکه. میتونه به مرگ ختم بشه...
شاید بهتر باشه یه کاوشِ اولیه تو حاشیهٔ ویرانههای رؤیا انجام بدم تا اطلاعات جمع کنم و خطرِ ورود رو به جون نخرم؟
هوم، میتونم دربارهٔ این مکالمه به اورور بگم، اما نمیتونم احتمالِ به دست آوردنِ قدرتهای فرابشری رو لو بدم...
وقتی افکارش آرام گرفت، لومیان به زنِ روبهرویش خیره شد و با لحنی آرام و جدی پرسید: «شما دقیقاً کی هستید؟ چرا اون کارتِ تاروت و فرصتِ کاوش توی رؤیا رو به من دادید؟»
زن لبخندی رازآلود زد.
«وقتی رازِ رؤیا رو کشف کردی، بهت میگم.»