چپتر 60: آیینِ دوگانه
چپتر 60: آیینِ دوگانه
لومیان هیچ عجلهای برای پیدا کردنِ رایان، لیا و والانتن نداشت. در عوض، یکراست به سمتِ میخانهٔ کهنه رفت، به این امید که بخت یاریاش کند.
اگر آن بانوی مرموز پیدایش میشد، یک خروار سؤال از او داشت!
پذیرفتنِ هدیهاش او را به پرداختِ بهایی در آینده مقید کرده بود. همانطور که اورور توصیه کرده بود، بهتر بود از این فرصت برای به دست آوردنِ منافعِ بیشتر استفاده کند.
بهمحضِ اینکه لومیان قدم به میخانهٔ کهنه گذاشت، چشمانش برقی زد.
بانوی مرموز در جای همیشگیاش در گوشهٔ میخانه نشسته بود و دو لیوان آبسنتِ زمردین جلویش قرار داشت.
دو لیوان؟ میدونست که میام؟ لومیان با لبخندی به او نزدیک شد و سلام کرد.
«صبح بخیر.»
بلوزی سفید با طرحِ برگِ مو بر یقهاش و دامنی بژ تا مچِ پا به تن داشت و کلاهِ کجِ قرمزرنگِ روشنی کنارش بود.
لومیان که با مجلههای مُدِ خواهرش بیگانه نبود، فهمید که این جدیدترین مُدِ تریر است.
زن نگاهی به او انداخت.
«داره دیر میشه. تقریباً ظهره.»
لومیان با دلخوری با خود فکر کرد: این برای هماهنگ شدن با برنامهٔ شماست، مگه نه؟
اما دیدنِ بانوی مرموز حسِ عجیبی از آرامش به او میداد.
نشست و رفت سرِ اصلِ مطلب.
«این اواخر اتفاقاتِ زیادی رو از سر گذروندم.»
زن یک لیوان آبسنت را به سمتش سُر داد. مایعِ سبزِ چرخان مانندِ فانوسِ شادی بود.
نه از او خواست حرف بزند و نه ساکتش کرد.
لومیان جرعهای از آبسنت نوشید و آن را غنی و نیروبخش، با تهمزهٔ تلخِ ملایمی یافت. طعمش با هر آبسنتی که قبلاً خورده بود فرق داشت.
با گیجی پرسید: «این چیه؟»
«یه نوعِ دیگه از آبسنت—این روزها تو تریر خیلی محبوبه. برای اینکه از اصلیه تشخیصش بدن، بهش میگن آبسنتِ رازیانه. نویسندهها، نقاشها و شاعرها خیلی بهش علاقه دارن.» زن جرعهٔ کوچکی نوشید.
مایعِ سبزِ درونِ لیوانِ شفاف گویی رنگی خوابآور داشت.
موادِ اصلیِ آبسنت افسنطین، رازیانه و انیسون بود. تولیدکنندگانِ مختلف از دستورالعملهای کمی متفاوت استفاده میکردند و برخی حتی روغنهای اساسیِ لیمو به آن میافزودند.
لومیان انگیزههایش را نمیفهمید. آیا فقط برای آوردنِ آبسنتِ رازیانه به تریر سفر کرده بود؟
چیزی نپرسید. در عوض، رویدادهای اخیر را، چه در واقعیت و چه در رؤیا، بازگو کرد.
زن در حالی که از فنجانِ کوچکِ آبسنتِ رازیانهاش مینوشید، در سکوت به حرفهای لومیان گوش داد.
بیپرده پرسید: «همین بود. میتونم اون رقصِ رازآلود رو هرچه زودتر یاد بگیرم؟»
زحمتِ پرسوجو دربارهٔ کلیدِ چرخه یا رازِ رؤیا را به خود نداد. تجربه به او میگفت که جوابِ سرراستی نخواهد گرفت.
زن مایعِ زمردینش را چرخاند و لبخند زد.
«بدونِ افزایشِ چشمگیرِ انعطافپذیری، هرگز نمیتونی توش استاد بشی.
«میتونی با زور بخشی از اون رو انجام بدی، اما خطرِ پارگیِ رباط و عضله رو به جون میخری. اون وقت چطور میخوای هیولاها رو شکار کنی؟»
لومیان به خواندنِ منظورِ پنهان در حرفِ دیگران عادت داشت.
«راهی هست که انعطافپذیریم رو خیلی بیشتر کنم؟»
زن خندید. «این رو خودت باید بفهمی.»
«...» لومیان از اشارهٔ معماییِ او گیج شد.
اگر او آشنایی کمتر مرموز بود، حتماً با تحکم میگفت: «منظورت رو بگو! مجبورم نکن زانو بزنم و التماس کنم!»
زن گویی ذهنش را خوانده باشد، لبخندی زد و افزود: «راهحلِ انعطافپذیریت درونِ خودته.»
لومیان با گیجی گفت: «ها؟»
زن جرعهای از آبسنتِ رازیانهاش نوشید و آهی کشید.
«خواهرت بهت جادوی آیینی یاد نداد؟»
لومیان بارِ دیگر متوجهِ سوسوی احساسی عجیب در چشمانِ او شد.
«چرا، یاد داد.» قلبش تندتر زد. «به خودم نیایش کنم؟»
زن او را برانداز کرد و خندید.
«فکر میکنی کی هستی؟ نیایش کردن به تو چه فایدهای داره؟
«تو فقط میتونی ضعیفترین موجوداتِ عالمِ ارواح رو احضار کنی. ادراکِ روحیت با بدنت بهتر میشه.»
مثلاً شهودِ خطر؟ لومیان جانِ کلامِ او را دریافت.
گرچه نیروی روحیِ شکارچیان تقویت میشد، اما تمرکزش بر ادراکِ روحی بود و در جادوی آیینی و دیگر امورِ رازآلود کاستی داشت.
لومیان پافشاری کرد: «پس باید چیکار کنم؟»
بانو با خستگی آهی کشید. «تو قانونِ آیینِ دوگانه رو خوندی، مگه نه؟»
لومیان سر تکان داد: «آره.»
بانو دوباره آهی کشید. «شانس آوردی خواهر داری. وگرنه باید همهٔ این خزعبلاتِ رازآلود رو بهت یاد میدادم. خیلی خستهکنندهست.»
یعنی چون خیلی دردسر داشت دربارهٔ جادوی آیینی، تفکر، دیدِ روحی، موجوداتِ پیمانبسته یا زبانهای جادویی چیزی بهم نگفتی؟ فقط بعد از اینکه اورور آموزشم رو تموم کرد پیدات شد؟ لومیان حس کرد خشم در درونش میجوشد.
چند نفسِ عمیق کشید و گفت: «آیینهای دوگانه به اشیایی نیاز دارن که ارتباطِ نزدیکی با ایزدان یا موجوداتِ فراطبیعی داشته باشن، اما من هیچکدوم رو ندارم...»
با فکری که به ذهنش خطور کرد، صدایش قطع شد.
زن پوزخندی زد و گفت: «اوه چرا، داری.
«یادت نمیاد؟»
لومیان انگشتش را به سینهاش کوبید.
«نشانِ خار و نشانِ سیاهِ مایل به آبی؟»
بانو پیش از آنکه یادآوری کند، سر تکان داد: «نشانِ سیاهِ مایل به آبی رو فراموش کن. کلیدِ آیینِ دوگانه هدایت کردنِ قدرتِ الهیِ درونِ شیئه. اگه قدرتش کم بشه، تعادلِ بدنت به هم میخوره. و وقتی این اتفاق بیفته...»
او جمله را ناتمام گذاشت، اما حالتِ چهرهاش هر آنچه را لومیان باید میدانست، به او گفت.
به قولِ همیشگی و تلخِ اورور: «هیچ امیدی نیست. فقط باید منتظرِ مرگ باشی!»
«یعنی اون نشانِ کبود داره از من در برابرِ تباهی محافظت میکنه؟» لومیان آنقدر از علومِ غریبه میدانست که وضعیتِ فعلیاش را تباهی بداند.
زن با لحنی جدی گفت: «این همون وجودِ بزرگیه که گفتم داره ازت محافظت میکنه. وقتی رازِ ویرانههای رؤیا رو حل کنی، نامِ مقدسش رو بهت میگم. اونوقت میتونی مستقیماً به درگاهش نیایش کنی.»
یعنی این وجودِ بزرگ همون تباهی رو که با خار روی قلبم نمادین شده، مهروموم کرده تا نذاره کاملاً تباه بشم؟ لومیان نمیدانست این وجودِ بزرگ خیر است یا شر، یا نیتِ شومی دارد، اما در این مورد احساسِ نزدیکیِ عجیبی به او میکرد.
لحظهای فکر کرد و حدس زد: «استفاده از آیینِ دوگانه برای دزدیدنِ قدرتِ نشانِ خار؟
«اگه قدرتش کم بشه، تباهی ضعیفتر میشه و مهروموم قویتر؟»
زن با تندی جواب داد: «چطور میتونی بهش بگی دزدی؟ این درخواستِ عطیه از یک موجودیته. از قضا اون موجودیت مقداری از قدرتش رو همین نزدیکیها داره. پاسخ به این درخواست از قانونِ مجاورت پیروی میکنه. به لطفِ مهرومومِ اون وجودِ بزرگ و سدهایی که قدرتش رو ضعیف میکنن، پیکرِ اصلیِ اون موجودیت متوجهِ این قضیه نمیشه.»
لومیان با ترشرویی با خود فکر کرد: فقط متخصصای علومِ غریبه مثلِ شما که با معما حرف میزنن، میدونن چطور این قضیه رو بزک کنن... این کار چه فرقی با دزدی داره؟
با توجه به توضیحاتِ زن دربارهٔ عطیه و مسیرهای نااستاندارد، زیرکانه پرسید:
«یعنی از طریقِ آیینِ دوگانه، میتونم به قدرتی که پشتِ نشانِ خاره متوسل بشم و ازش بخوام تواناییِ افزایشِ چشمگیرِ انعطافپذیریم رو بهم بده؟»
زن گفت: «یه چیزی تو همین مایهها. اگه بخوام دقیق بگم، باید ازش بخوای قدرتِ رقصنده رو بهت بده.»
رقصنده؟ لومیان به یادِ نمایشِ مردِ ماکارونی افتاد.
زن جرعهای آبسنت نوشید و گفت: «ما برای راحتی، مسیرهای فرابشریِ خارج از اون ۲۲تای استاندارد رو به ردهٔ ۹ تا ردهٔ ۰ دستهبندی میکنیم.
«بهنوعی، این تقسیمبندیِ ردهها از قوانینِ این جهان پیروی میکنه.
لومیان پشتسرهم پرسید: «یعنی همونطور که حلقهنشین معادلِ ردهٔ ۴ نشانِ خاره، رقصنده هم معادلِ ردهٔ ۹ اونه؟ میتونه انعطافپذیریم رو بالا ببره و مهارتهای رازآلودم رو بهتر کنه تا بتونم بهراحتی اون رقصِ رازآلود رو یاد بگیرم؟»
زن با آسودگی لبخند زد. «همونطور که انتظار میرفت، با داشتنِ یه آشناییِ پایه با علومِ غریبه، ارتباط برقرار کردن خیلی راحتتره. دیگه نیازی نیست بیشتر توضیح بدم.»
لومیان مشتاقانه پرسید: «پس ردههای ۸، ۷، ۶ و ۵ نشانِ خار چی هستن؟»
زن که داشت حوصلهاش سر میرفت، گفت: «ردهٔ ۸ راهبِ گداست و ردهٔ ۷ پیمانگیر. خدای من، چرا میخوای اینقدر بدونی؟ اول آیین رو یاد بگیر و تلاش کن هرچه زودتر یه رقصنده بشی.»
راهبِ گدا... پیمانگیر... این نامها فوراً در ذهنِ لومیان جا افتادند.
راهبِ گدا در واقعیت به اعضای خاصی از کلیساهای مختلف اشاره داشت.
کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی پر از جناحهای مختلف بود که هرکدام باورهای خودشان را داشتند. دو گروهِ اصلی برجستهتر از بقیه بودند؛ سازمانِ واعظان و انجمنِ برادریِ اصغر که با نامِ انجمنِ برادریِ راهبانِ گدا هم شناخته میشد.
گروهِ اول از روحانیان و پالایندگانِ تفتیشِ عقاید تشکیل میشد که خود را وقفِ آزار و شکنجهٔ بیرحمانه و پاکسازیِ کافران، فرقهگرایان و فرابشرانِ آزاد کرده بودند؛ همهٔ اینها به نامِ ترویجِ آموزههای رسمیِ خورشیدِ فروزانِ ابدی انجام میشد.
اما گروهِ دوم بیشتر در صومعهها متمرکز بودند و چند روحانی نیز در میانشان حضور داشتند. آنها طرفدارِ پرهیزگاری، گدایی برای غذا و تمریناتِ ریاضتکشانه بودند و در مکانهای فقیرنشینِ مختلف موعظه میکردند؛ همه با هدفِ گسترشِ ایمان به خورشیدِ فروزانِ ابدی.
با شنیدنِ نامِ راهبِ گدا، لومیان فوراً به یادِ مبلغانِ مذهبی، ریاضت و جادوی آیینیِ ویژه افتاد.
در موردِ پیمانگیر نیز، اولین چیزی که به ذهنش رسید، نشانِ سیاه روی بدنِ کشیش و هیولای دهانباز بود.
اورور توضیح داده بود که آن نشان ممکن است اثرِ بهجامانده از یک قراردادِ ویژه باشد.
لومیان با تعجب پرسید: «صبر کن، هیولایی که کُشتم یه پیمانگیر بود؟»
من واقعاً هیولایی رو کشتم که معادلِ ردهٔ ۷ بود؟
زن بهآرامی سر تکان داد و گفت: «بله، پیمانگیرها از قراردادهای ویژه و الوهیتی که اون وجود بهعنوانِ شاهد فراهم میکنه استفاده میکنن تا قدرتهای مختلفی رو از موجوداتِ گوناگون به دست بیارن. هر قرارداد معادلِ یک تواناییه.
«اینکه قدرتمند هستن یا نه، به تواناییهایی که به دست میارن و تعدادشون بستگی داره. اگه مسیرِ اشتباهی رو انتخاب کنن، کشتهشدنشون به دستِ آدمهای عادی غیرممکن نیست.
«در واقع، موقعیتهای مشابهی هم در قلمروی فرابشری پیش میاد. کشتهشدنِ فرابشرانی که در مبارزه مهارت ندارن به دستِ کسانی که ردهٔ پایینتری دارن، اتفاقِ رایجیه.
«توانایی مهمه، همونطور که هوش هم مهمه. آمادهسازیِ از پیش هم به همون اندازه اهمیت داره.»