چپتر 600: واکنشِ درست
چپتر 600: واکنشِ درست
برای پارهٔ عالمِ آینه اتفاقی افتاده؟ ژنا لحظهای جا خورد و بعد بدنش منقبض شد.
این اتفاق بیسابقه بود. پارهٔ عالمِ آینه هرگز پیش از این چنین رفتاری نشان نداده بود و ژنا از فعالیتِ ناگهانیاش گیج شده بود. ذهنش به تکاپو افتاد تا معنای آن را کشف کند.
نکنه اختلالی توی خودِ عالمِ آینهٔ خاص به وجود اومده؟
یا شاید کسی همین دوروبر ارتباطِ نزدیکی با عالمِ آینهٔ خاص داره؟
میتونه سرنخی برای تحقیقاتِ فرانکا دربارهٔ مردمِ آینه باشه؟
غریزهٔ ژنا به او میگفت که محیطِ اطرافش را از نظر بگذراند و بهدنبالِ منبعِ اختلالِ پارهٔ عالمِ آینه بگردد.
اما درست بهموقع خودش را مهار کرد، زیرا حقیقتی به ذهنش رسید: اگر این پدیده کارِ کسی بود که ارتباطِ نزدیکی با عالمِ آینهٔ خاص داشت، احتمالِ زیادی وجود داشت که این «حس» دوطرفه باشد. بهبیانسادهتر، در حالی که پارهٔ عالمِ آینه کمی میلرزید، باید ناهنجاریِ خاصی هم در بدنِ آن شخص رخ داده باشد که فقط خودش متوجهش میشد. آنها هم داشتند دنبالِ منبعِ مشکل میگشتند.
در چنین شرایطی، بررسیِ شتابزدهٔ اطراف ممکن بود باعث شود طرفِ مقابل او را کشف کند. و چهبسا حملهای سهمگین در پی داشته باشد.
ژنا خونسردیاش را حفظ کرد، آرام از در بیرون رفت و چشمانش را به جادهٔ پیشرو دوخت.
در این حین، مانندِ بسیاری از تماشاگران، سرش را کمی چرخاند و به ساعتِ دیواریِ سرسرای تئاتر نگاهی انداخت تا زمان را تأیید کند: ۱۱:۰۵ شب.
پس از توجه به زمان، ژنا از طریقِ خروجی به سرسرا بازگشت.
تماشاگرانِ اطرافش پراکنده شدند و آنجا رفتهرفته خلوتتر شد.
پارهٔ عالمِ آینهٔ ژنا ساکت شد و دیگر بهطورِ غیرعادی نمیلرزید.
همین چند لحظه پیش هیچکس تو سرسرا نبود و وقتی داشتم نمایشِ تئاتر رو تماشا میکردم هم پارهٔ عالمِ آینه نلرزید... این یعنی برای اینکه این ناهنجاری رخ بده، هر دو طرف باید به هم نزدیک باشن، نه بیشتر از پنج متر فاصله، مثلِ وقتی که تو سرسرا داشتیم برای خروج به هم فشار میآوردیم. حالا همهچیز به حالتِ عادی برگشته چون فاصلهشون دوباره زیاد شده؟ افکارِ ژنا بهسرعت میگذشتند، در حالی که مهارتهای بازیگریِ تئاترش را کاملاً به نمایش میگذاشت. مانندِ تماشاگرانِ عادی، سرسرا را ترک کرد و به خیابان رسید. سوارِ یک کالسکهٔ کرایهای متعلق به شرکتِ کالسکهٔ امپراتوری شد و با دلی پردرد ۲.۵ ورلدور پیشپرداخت داد.
اگر مترو و کالسکههای عمومی در این ساعت هنوز کار میکردند، او برای بازگشت از محلهٔ تالارِ اپرا به محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود کالسکهٔ کرایهای نمیگرفت.
...
محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود، خیابانِ اوروسای، پلاکِ ۹، آپارتمانِ ۷۰۲.
ژنا ماجرای برخوردش را برای فرانکا تعریف کرد و پرسید: «حوالیِ ۱۱:۰۵ پارهٔ عالمِ آینهای که پیشِ توئه کمی لرزید؟»
فرانکا با قاطعیتی غیرعادی جواب داد: «نه.»
بیآنکه منتظرِ قضاوتِ ژنا بماند، لبخندِ معذبی زد و بهسرعت اضافه کرد: «فکر نمیکنم. همونطور که میدونی، پارهٔ عالمِ آینهٔ من تو کیفِ مسافرم نگهداری میشه. حتی اگه لرزشی هم باشه، نمیتونم حسش کنم.»
وقتی ژنا نتوانست جلوی چرخاندنِ چشمانش را بگیرد، فرانکا با لحنی کوتاه تأیید کرد و گفت: «شک داری که ناهنجاریِ عالمِ آینهٔ خاص باعثِ تغییرِ کلی شده باشه؟ اگه اینطور باشه، حتی اگه شیء تو کیفِ مسافر باشه، باید بتونم از نظرِ روحی حسش کنم. غیرممکنه که بشه کاملاً نادیدهاش گرفت.»
ژنا در حالی که بهسمتِ آینهٔ قدیِ اتاقِ نشیمن میرفت، گفت: «تازه، وقتی این دو تا پاره رو کنارِ هم میذاریم، هیچوقت لرزشی در کار نیست. احتمالِ اینکه با یکی از مردمِ آینه روبهرو شده باشم خیلی زیاده. یا شایدم یکی از اعضای شاخهٔ خاصی از خاندانِ تامارا بوده؟» او سطحِ آینه را نوازش کرد و موضوعِ مخفیانهای را که میخواست دربارهاش بپرسد، زمزمه کرد.
سطحِ آینهٔ قدی بهسرعت تاریک شد و امواجِ آبِ وهمآلودی در آن به خروش درآمد.
ژنا پیشگوییِ آینهٔ جادویی را آغاز کرد.
«حوالیِ ۲۳:۰۵ دیشب، محدودهٔ شعاعِ دهمتریِ اطرافِ من...
حوالیِ ۲۳:۰۵ دیشب، محدودهٔ شعاعِ دهمتریِ اطرافِ من...
...»
پس از سه بار تکرارِ آن، آینهٔ ژرف و تاریک روشن شد.
در آن نور، ژنا خودش را با کلاهِ بانت، خروجیِ تئاتر که به سرسرا متصل میشد، و تماشاگران و خدمهای را دید که در شعاعِ دهمتریِ او ایستاده بودند.
عالمِ ارواح تمامِ این اطلاعات را صادقانه ثبت کرده بود.
تصویرِ درونِ آینه کیفیتی پویا داشت، نه ثابت یا خشک. ژنا بهسرعت زنی را دید که چند متر جلوتر ایستاده بود و ناگهان برگشت تا آدمهای اطرافش را از نظر بگذراند.
آن بانو که کلاهِ نقابدارِ سیاهی به سر داشت و به نظر میرسید در دههٔ سیِ زندگیاش باشد، ابروهای روشن، چشمانِ زردِ درخشان و چهرهای داشت که از آرایش سفید شده بود. اگرچه زیباییِ متعارفی نداشت، اما از طریقِ لباسهای سنجیدهاش ظرافت و وقار از خود ساطع میکرد.
با وجودِ ظاهرِ آراستهاش، به نظر میرسید بانو خونسردیاش را از دست داده است و طوری اطراف را میپایید که گویی بهدنبالِ معشوقِ گمشدهاش میگردد.
فرانکا در حالی که به ژنا پیوست و تصویرِ درونِ آینهٔ قدی را تحلیل میکرد، نظر داد: «یه جای کارِ این زن میلنگه. اون به پارهٔ عالمِ آینه واکنش نشون داده. ولی الان بیش از یه ساعت گذشته و هیچ غیببینیِ متقابلی انجام نداده. بیدقت بوده یا کلاً با این روند آشنا نیست؟»
ژنا سر تکان داد.
«چیزِ دیگهای هم میتونی تشخیص بدی؟»
«چیزِ دیگهای نیست.» فرانکا ناگهان به پیشانیاش کوبید. «وای، باید از آنتونی میخواستیم یه نگاهی بندازه. یه تماشاگر حتماً میتونست اطلاعاتِ بیشتری گیر بیاره.»
«راست میگی...» ژنا غافلگیر شد.
آنها هنوز عادت نداشتند از آنتونی کمک بخواهند.
ژنا پیشنهاد داد: «فردا صبح میریم سراغِ آنتونی. اگه اینوقتِ شب صداش کنیم ممکنه سوءتفاهم بشه. تازه، موضوعِ فوریای هم نیست.»
فرانکا فوراً متوجه شد: «آره، ممکنه فکرِ دیگهای بکنه.»
صبحِ روزِ بعد، آنتونی پس از تماشای صحنه از طریقِ پیشگویی آینه جادویی، به فکر فرو رفت و گفت: «لباسهاش سفارشیدوز بود، که نشون میده خونوادهٔ متمولی داره... با اینکه بعد از بررسیِ اطراف کمی سردرگم به نظر میرسید، اما ممکنه دربارهٔ عالمِ آینه و پارههای مربوط به اون هیچ دانشی نداشته باشه. این با تواناییاش در به لرزه درآوردنِ پارهٔ عالمِ آینه در تضاده. جوابِ معما اغلب تو همین نقاطِ تضاد پنهان شده... طرزِ راه رفتنش نشون میده که آموزشِ آدابِ معاشرت رو بهخوبی دیده، اما جایگاهش تو خونه چندان بالا نیست.»
فرانکا در حالی که به تحلیلِ لایهبهلایهٔ هدف توسطِ این هیپنوتیزورِ تازهارتقایافته گوش میداد، بیاختیار گوشهٔ لبش پرید. حس میکرد هیچ رازی پیشِ او ندارد.
تماشاگرها واقعاً ترسناکند!
از سوی دیگر، ژنا با دقت گوش میداد. این کار شباهتهایی با تحلیلِ شخصیت در کلاسِ بازیگریِ تئاتر داشت، اما ملموستر و دقیقتر بود.
در عالمِ هپروت، حس کرد به تئاترِ کبوترخانهٔ قدیمی برگشته و دارد به درسِ معلمش گوش میدهد.
آنتونی در پایان گفت: «این ویژگیها کمک نمیکنند مستقیماً پیداش کنیم. فقط میتونند سرنخهایی بهمون بدند.»
فرانکا با لحنی حرفهای جواب داد: «فهمیدم. پروفایلسازیِ شخصیتی.»
آنتونی کاغذی بیرون آورد، مدادی برداشت و شروع به کشیدنِ طرحی بر اساسِ برداشتهایش کرد تا از راههای مختلف ردش را بگیرد.
فرانکا با بیخیالی پرسید: «از کجا فهمیدی لباسهای اون خانم سفارشیدوز بود؟»
او که زمانی مرد بود و با معجون به زن تبدیل شده بود، هنوز فقط مجذوبِ زیباییِ لباسها و پیراهنها میشد و به فروشگاه یا خیاط اهمیتی نمیداد.
ژنا هم نمیتوانست این را تشخیص دهد، چون پیش از ساحره شدن، به سطحی نرسیده بود که لباسهایش را سفارشی بدوزد.
آنتونی سرش را بالا آورد و به آن دو دیوبانو نگاه کرد.
«بعد از اینکه تماشاگر شدم، بهخصوص بهعنوانِ دلالِ اطلاعات، عمداً مهارتهای مشاهدهام رو تقویت کردم. جنس و ویژگیهای بیشترِ لباسفروشیهای آمادهٔ تریر و سبکِ خیلی از خیاطهای معروف رو میشناسم. لباسِ اون خانم مشخصاً از هیچ لباسفروشیِ آمادهای نیومده بود.»
در چهرهٔ فرانکا و ژنا کمی خجالت پدیدار شد. خوشبختانه آنتونی غرق در طراحیاش بود و متوجهِ واکنشِ آنها نشد.
...
پورت سانتا.
نولفی، با بلوز و کتی روشن، باتنا را تا اسکله همراهی کرد.
باتنا که کلاهِ سیلندریِ کوتاهی بر سر داشت، شمشیرش را مرتب کرد و با احتیاط پرسید: «واقعاً قصد داری همینجا بمونی؟»
نولفی با آرامش جواب داد: «من الان دیگه راهبهٔ مبارزِ سازمانِ باروری هستم.
«تازه دارم میفهمم که آیینِ نیایشِ دریا برای به دست آوردنِ قدرت و بستنِ پیمان با خدایی پلید نیست. برای محافظته. یه جور ازخودگذشتگیه.
«در گذشته، اعضای صنفِ ماهیگیران از نفوذ و ثروتشون استفاده میکردند تا دیگران رو فریب بدند و فرماندار دریا و دوشیزگان دریا کنند. حالا اونها با کلیسای مادرِ زمین و سازمانِ باروری عهد بستهاند. از این به بعد، نامزدهای احتمالی رو از قبل در جریانِ چالشها و پیامدهای ممکن میذارند تا خودشون بتونند انتخاب کنند. میخوام اینجا بمونم و روی این کار نظارت کنم.»
باتنا آهی کشید: «این هم خوبه. متأسفانه سرنوشتِ من تو ماجراجوییهای دریایی گره خورده و نمیتونم تو یه جا بمونم.»
نولفیِ دوستداشتنی و شیرین سر تکان داد.
«میفهمم.»
صمیمانه پرسید: «دلت میخواد اینجا بچهای داشته باشی؟»
باتنا به لکنت افتاد: «نه، بـ... بیخیال. من از نظرِ روانی آماده نیستم پدرِ کسی بشم.»
نمیخواست بچهاش در آینده به مارمولکی انساننما تبدیل شود.
نولفی با تأسف گفت: «بسیار خوب.»
دست تکان داد، برگشت و از اسکله دور شد.
بعد از چند قدم، ناگهان به عقب برگشت و لبخندی درخشان و زیبا زد.
«به هر حال، ممنونم که تونستی تو دریا همراهم باشی.»
بیآنکه منتظرِ جوابِ باتنا بماند، نگاهش را برگرداند و قدم تند کرد تا از اسکله برود.
باتنا همانجا ایستاد، در حالی که آخرین لبخندِ نولفی در ذهنش نقش بسته بود. کلماتِ شادِ او در گوشش میپیچید و ناگهان احساسِ فقدان کرد.
وقتی قامتِ نولفی از اسکله ناپدید شد، ماجراجو بهآرامی سوارِ کشتیای شد که به بندرِ فاریم برمیگشت.
...
هنگامِ غروب، داخلِ میخانهٔ کشتی، لومیان لیوانی شرابِ شکرِ کهرباییرنگ را بالا برد و خطاب به مشتریانِ پشتِ پیشخوان گفت: «خانمها و آقایان، من در واقع یه شعبدهبازم. همین الان میتونم یه تردستیِ توهمی براتون اجرا کنم.»
به پنجره اشاره کرد.
«بیرون رو نگاه کنید.»
مشتریان ناخودآگاه به بیرونِ پنجره نگاه کردند و متوجه شدند موجهای اطراف در یک لحظه بیش از ده متر بالا آمده و شبیهِ کوه شدهاند.
درست به همان سرعتی که پلک زدند، آن صحنهٔ رعبآور دوباره ناپدید شد.
تشویق! تشویق! تشویق! مشتریان برای تردستیِ درخشانِ لومیان دست زدند.