چپتر 601: بیمارِ عجیب
چپتر 601: بیمارِ عجیب
پاسی از شب گذشته بود. در میانِ هیاهوی تشویقها برای یک چشمبندیِ دیگر، لومیان شرابِ شیرینِ توی دستش را سر کشید و با پوزخندی از میخانه بیرون رفت.
از همین حالا میتوانست اورور را — اگر آنجا بود — تصور کند که با طعنه میگوید: «خیلی بیمزهای. واقعاً داری از اقتدار و قدرتِ فرماندار دریا برای چشمبندی استفاده میکنی؟ اون مستها رو با چیزای واقعی گول میزنی. شیطنتت اینه؟ حسابی داره بهت خوش میگذرهها.»
لومیان در دل جواب داد: اینکه بتونم از قدرتهای فرابشری و اقتدارِ فرماندار دریا برای اینجور کارها استفاده کنم، نه توی میدانِ نبرد، همون چیزیه که تو میخواستی، مگه نه؟ این همون شادی و آیندهای نیست که آرزوش رو داشتی؟
در راهرویی که با چراغهای دیواریِ نفتی روشن شده بود، لومیان پا روی تختههای غژغژکنانِ کف گذاشت و در میانِ فضای خلوت و ساکت، راهیِ سوئیتِ درجهیکِ خود شد.
گهگاه صدای خروپف و ناله از دیوارهای دو طرف به گوش میرسید. نزدیکِ پلهها، درِ اتاقی باز بود و نورِ زرد و کمجانِ آتشی از آن بیرون میزد.
همانطور که لومیان از آنجا میگذشت، سر چرخاند و نشانِ مقدسِ زندگی را دید که نمایانگرِ مادرِ زمین بود و روی دیوارِ انتهای اتاق حک شده بود. این نشان، نوزادی ساده را در میانِ خوشههای گندم، گلها، آبِ چشمه و نمادهای دیگر به تصویر میکشید.
جلوی نشانِ مقدسِ زندگی، مردی با ردای قهوهایِ روحانیان ایستاده بود. کمتر از ۳۰ سال داشت، با ابروهایی مرتب و ریشِ قهوهایِ روشن. کتابِ قطوری در دست داشت و برای مردان و زنانی که در گوشهوکنارِ اتاق نشسته بودند، موعظه میکرد.
لومیان میدانست آنجا نمازخانه است؛ چیزی شبیه به یک کلیسای جامعِ کوچک و سیار که روحانیِ مخصوصِ خودش را داشت. در کشورهایی که تنها به یک ایزد باور داشتند، وجودِ چنین اتاقهایی در کشتیهای اقیانوسپیما یا قطارهای بخار رایج بود، چرا که نیازِ مؤمنان به نیایشِ آرام و شنیدنِ تعالیم را در نظر میگرفتند.
لومیان که دیگر زبانِ هایلندری را میفهمید، کلماتِ مرد را به خاطر سپرد: «آغوشِ گرانبهای زندگی، موهبتِ خرمن.» نگاهش را گرفت، واردِ راهرو شد و پلهها را یکییکی بالا رفت.
همزمان، لوگانو که تازه از آماده کردنِ شامِ لودویگ فارغ شده بود، صدای در زدن شنید.
لوگانو که جا خورده و کنجکاو شده بود، پرسید: «کیه؟»
کارفرمایش نبود. او کلید داشت و خودش در را باز میکرد.
گذشته از این، نزدیکِ ساعتِ ۱۱ شب بود. چه کسی در این وقتِ شب به دیدارش میآمد؟
نکنه زنی لافزدنهام روی عرشه رو شنیده، حرفم رو باور کرده و اومده تا یه شبِ لذتبخش رو با هم بگذرونیم؟
لوگانو تازه داشت غرقِ خیالاتش میشد که صدای ضعیفِ مردانهای به گوشش خورد.
«اومدم دکتر لوگانو رو ببینم.»
دنبالِ دکتر میگرده... لوگانو بیاختیار اخم کرد، اما در را گشود.
بیرونِ اتاق، مردی ایستاده بود که پالتوی ضخیمِ فاستونی به تن داشت؛ تضادی آشکار با پیراهنِ کتان و شلوارِ نازکِ لوگانو.
لوگانو تازهوارد را برانداز کرد.
«لوگانو منم. امری بود؟»
چهرهٔ مرد رنگپریده و بیجان بود و چشمانِ تاریکش نشانی از سرزندگی نداشت. با آنکه جوان بود و در اوایلِ دههٔ بیستِ زندگیاش به سر میبرد، هالهای از مرگ و بیجانی از او ساطع میشد.
مرد نفسِ عمیقی کشید و با صدایی ضعیف گفت: «میتونید انیو صدام کنید. شنیدم روی عرشه به چند نفر کمک کردید تا علتِ اصلیِ بیماریشون رو بفهمن و حالشون رو خیلی زود بهتر کردید. میخوام من رو هم معاینه کنید.
«پولِ ویزیت رو هم دارم.»
لوگانو با دیدنِ ظاهرِ بیمارگونهٔ مرد، آهی کشید و جواب داد: «بیا تو. صدات رو هم بیار پایین. همونطور که میدونی، من دکترِ خصوصیِ یه آدمِ مهمم. ایشون اصلاً خوشش نمیاد غریبهها مزاحمش بشن.»
وقتی انیو روی مبل نشست، لوگانو از روی عادت دربارهٔ وضعیتش پرسید تا تشخیصِ رازآلودِ بعدیاش را پنهان کند.
«مشکلت چیه؟»
انیو لحظهای مکث کرد و گفت: «از نیمماه پیش، سرمایی و ضعیف شدم. اشتها ندارم. آبریزشِ بینی و سرفههای مداوم دارم و حالم داره روزبهروز بدتر میشه.»
لوگانو سر تکان داد و گفت: «همم...» سپس دستِ راستش را بالا آورد و به پیشانیاش ضربه زد، گویی داشت به حرفهای بیمار فکر میکرد.
در واقع از این فرصت استفاده کرد تا دیدِ روحیاش را فعال کند و آماده شد تا بیماریِ طرفِ مقابل را از روی رنگ، روشنایی و ضخامتِ بدنِ اثیریاش تشخیص دهد.
با یک نگاهِ گذرا، بندِ دلِ لوگانو پاره شد.
این بیماری که جلوم نشسته اصلاً زندهست؟
در چشمانِ لوگانو، هالهٔ سفیدی که پیشتر بدنِ اثیریِ انیو را در بر گرفته بود و نشان از تعادلِ کلیِ بدنش داشت، حالا به رنگِ خاکستریِ تیرهای متمایل به سیاه درآمده بود. این نشانهٔ وخیمِ بیماریِ شدیدِ او بود که نشان میداد در لبهٔ مرگ دستوپا میزند.
با این حال، چیزی که لوگانو را شوکه و مبهوت کرد این نبود. آنچه واقعاً لرزه بر اندامش انداخت این بود: هالهٔ نارنجیرنگی که نمادِ سلامتِ دستگاهِ دفع، سمزدایی و دیگر اندامهای حیاتی بود، در تاریکیِ مطلق فرورفته بود. هیچ اثری از روشنایی باقی نمانده بود؛ چیزی که از توقفِ کاملِ عملکردِ آنها خبر میداد!
به همین ترتیب، رنگِ زرد که نشاندهندهٔ دستگاهِ گوارش بود، رنگِ سبز که سلامتِ قلب و دستگاهِ تنظیمکننده را نشان میداد، و رنگِ آبی که نمایانگرِ گلو و بخشی از دستگاهِ عصبی بود، همگی کدر شده و درخششِ خود را از دست داده بودند.
تنها رنگهای باقیمانده در بدنِ انیو، رنگِ قرمزِ روی دستوپاهایش و رنگِ بنفشِ روی سرش بود.
ا-این «تشخیص» چه معنیای میده؟
این یعنی انیو آدمی بود با قلبی خاموش، معدهای خفته و اندامهای درونیِ ازکارافتاده. با این حال، هنوز میتوانست فکر کند، راه برود و حرف بزند!
حرومزاده، این هیولا دیگه از کجا پیداش شده!
لوگانو در مواجهه با چنین «بیمارِ» بیسابقهای، در دل ناسزا گفت و بدنش کمی لرزید.
وحشت داشت که طرف ناگهان به زبان بیاید: «دکتر، سردمه. بذار پوستت رو قرض بگیرم. دکتر، گشنمه. بذار معده و رودههات رو قرض بگیرم...»
انیو که متوجه سکوت لوگانو شده بود، با اضطراب پرسید: «دکتر، من چه مریضیای دارم؟»
مریضی؟
لوگانو با شتاب در دل به او نهیب زد: به خودت بیا! قلبت دیگه نمیزنه؛ وقتی خونی تو بدنت جریان نداره، معلومه که احساسِ سرما میکنی!
اونایی که معدهشون کار نمیکنه، معلومه که اشتهایی هم ندارن!
همانطور که این افکار در ذهنش میچرخید، لحظهای تأمل کرد و گفت:
«وضعیتتون وخیمه. برای نتیجهگیری به بررسی و معاینهٔ بیشتری نیاز دارم. میتونید فردا صبح بیاید پیشم؟
«قبلش باید کمی از خونتون رو برای آزمایش بگیرم.»
انیو با این فکر که امتحانش ضرری ندارد، دستِ راستش را دراز کرد و جواب داد: «مشکلی نیست.» او اعتمادِ چندانی به لوگانو نداشت.
لوگانو ابزارهای لازم را برداشت و با سوزن، لولهٔ لاستیکی و یک شیشهٔ کوچک، کمی از خونِ انیو را کشید. با وجودِ رنگِ تیرهٔ خون، متوجه شد هنوز نیروی حیاتِ اولیهای در آن هست. سپس به صدای قلبِ انیو گوش داد و ضربانِ ضعیف اما زندهای را تشخیص داد.
عجیبه...
لوگانو از فرصتِ معاینه و تجویز استفاده کرد تا نامحسوس نورِ ضعیفی در کفِ دستش ایجاد کند و درمانِ سادهای روی انیو انجام دهد.
حالِ انیو بهتر شد و نیرویی به تنش بازگشت.
انیو با چهرهای شادمان از سوئیت بیرون رفت و گفت: «ممنونم دکتر. ماساژ و داروتون اثر کرد. خیلی لطف کردید!»
هیچیک از دکترهای قبلی که پیششان رفته بود، کوچکترین بهبودی در وضعیتش ایجاد نکرده بودند. این بار قصد داشت با کشتی به جنوب برود و با قطارِ بخار برای درمان به مقرّ کلیسای مادرِ زمین سفر کند.
لوگانو با سردرگمی رفتنِ انیو را تماشا کرد. کمی بعد، اربابش بازگشت.
او بهسرعت ماجرا را برای لومیان تعریف کرد و در آخر گفت: «خونش رو گرفتم. میتونید کسی رو پیدا کنید که حقیقت رو غیببینی کنه؟»
لومیان شیشهٔ پر از خون را گرفت، به درِ اتاقِ لودویگ ضربه زد و با خنده گفت: «غیببینی؟»
لومیان شیشه را به لودویگ داد تا مطمئن شود هیچ فرصتی را برای بهرهکشی از دست نمیدهد و گفت: «یه قلپ بخور ببین چه اطلاعاتی میتونی ازش دربیاری.»
چهرهٔ لودویگ بیتفاوت ماند، گویی داشت شیرِ قبل از خوابش را مینوشید. بیآنکه خم به ابرو بیاورد، مایعِ درونِ شیشه را سر کشید.
لوگانو مبهوت مانده بود و تعجب و گیجی در چشمانش موج میزد.
لودویگ پس از چشیدنِ خون، با سرعتی یکنواخت گفت: «معده نداره، رودهٔ کوچیک و بزرگ نداره، ریه نداره، کبد و لوزالمعده نداره...
«انگار یه مردهست که با نیروهای رازآلود سرِ پا مونده...
«یه هفته هم دووم نمیاره...»
چی...
لوگانو جا خورده بود که لودویگ نهتنها خونِ انسان مینوشید، بلکه با چهرهای جدی چنین قضاوتهای تلخی میکرد. همچنین از شنیدنِ اینکه انیو واقعاً آن اندامها را نداشت، شوکه شده بود.
در ابتدا فکر میکرد فقط عملکردِ آنها از دست رفته است.
طبقِ گفتهٔ لودویگ، مگه انیو در اصل یه مرده نبود؟
این دیگه چه ماجرایی بود که توش افتاده بود؟
لوگانو رو به لومیان کرد و پرسید: «باید چیکار کنیم؟»
لومیان بیاختیار خندهای آرام سر داد.
«میخوای چیکار کنیم؟ کاپیتان، مسئولِ امنیتِ کشتی یا کشیشِ تو نمازخونه رو پیدا کن و قضیه رو بهشون گزارش بده. خودشون حلش میکنن.»
لوگانو سر تکان داد و با تردید پرسید: «ولی اینطوری لو نمیره که من یه فرابشرم؟»
لومیان با آرامش راهنماییاش کرد: «بهشون بگو خدمتکارِ لویی بری هستی.»
لوگانو که با خدمتکار بودن مشکلی نداشت، گفت: «باشه.» پس از لحظهای تأمل، با گیجی پرسید: «شما شبا صدای عجیبی نشنیدید؟ من بعضی وقتا صدای گریهٔ یه نوزاد رو میشنوم.»
لومیان سر تکان داد و پرسید: «نوزاد؟ من که چیزی نشنیدم.»
لوگانو با صدای بلند فکر کرد: «یعنی تو این طبقه نوزادی هست که گریه میکنه؟»
سپس به لومیان نگاه کرد.
«الان برم کاپیتان رو پیدا کنم؟»
چشمانِ لومیان برقی زد، لبخندی روی لب آورد و گفت: «فردا صبح.»
لوگانو بیدرنگ موافقت کرد: «باشه.»
ترجیح میداد پیش از پرداختن به چنین مسئلهٔ عجیبی، منتظرِ سپیدهدم و نورِ خورشید بماند. گزارش دادنِ آن در شب، حسِ وقوعِ اتفاقی غیرمنتظره و قریبالوقوع را به او میداد.
خورشید حسِ امنیتِ آرامبخشی به همراه داشت!
لومیان سؤالِ دیگری نپرسید و توصیهٔ بیشتری نکرد. به اتاقش رفت، دستورویی شست و به رختخواب رفت.
با این حال، خواب به چشمانش نیامد. در عوض، چشمانش را نیمهباز نگه داشت و منتظرِ چیزی ماند.
پس از مدتی نامعلوم، صدای قیژژِ ضعیفی شنید.
درِ یکی از اتاقها بهآرامی باز شد.
لومیان بهسرعت نشست، بیصدا به در نزدیک شد و لای آن را باز کرد.
هیکلی را دید که با آسودگی از اتاقِ خدمتکار، یعنی اتاقِ لوگانو، بیرون آمد.
لوگانو بود که پیراهنی کتانی به تن داشت. چشمانش باز بود اما بهطرزِ عجیبی خالی و بیتمرکز مینمود و چهرهاش هیچ حالتی نداشت.
لوگانو گویی در خواب راه میرفت، بهسوی درِ سوئیت رفت.