چپتر 603: دوباره اندامهای داخلی
چپتر 603: دوباره اندامهای داخلی
نورِ سبزِ تیره به پرتویی بدل شد، به سینهٔ پیرمرد کوبید و در ردای سیاه و گشادش فرو رفت؛ توقفناپذیر، همچون نورِ خورشید.
پیرمرد که همین حالا هم هفتهشت سال جوانتر به نظر میرسید، چهرهاش در هم رفت و وجببهوجبِ پوستِ برهنهاش نشانههایی از ذوبشدگی بروز داد.
هالهاش بهسرعت رو به افول گذاشت.
همزمان، فورانی از نیروی حیاتِ پرتوان از بدنش بیرون زد. زیرِ پوستِ در حالِ ذوب، گوشت و خون پیچوتاب میخوردند و در برابرِ جهش مقاومت میکردند.
چشمانِ پیرمردِ سیاهپوش تاریک شد و ناگهان محو شد.
در یک چشمبههمزدن، چهرهای مهآلود از صندلیِ دستهدارِ پشتِ میزِ غذاخوری پدیدار شد، با چوبِ قهوهای درآمیخت و میرفت تا واضح شود.
در آن لحظه، آبشاری از آتش از سقفِ پوشیده از شعلههای سرخ فرود آمد، صندلی را در خود غرق کرد و بهسرعت آن را به آتش کشید.
پیش از آنکه چهرهٔ قهوهای کاملاً شکل بگیرد، مغلوبِ شعلههای سرکش شد و به عقبنشینی تن داد.
پس از آن، پیرمردِ سیاهپوش از دید و حسِ لومیان پنهان شد.
لومیان داشت محیط را بررسی میکرد که لوگانو، که روی میزِ غذاخوری افتاده بود، ناگهان نشست و پایین پرید. با چشمانی بیحالت به لومیان خیره ماند؛ همچون زامبیِ سرگردانی.
لومیان خندهای کرد، دستِ راستش را بالا آورد و به لوگانو اشاره کرد.
با این حرکت، نقاطِ درخشانی در چشمانش سوسو زد، گویی کیهان فرود آمده بود.
لوگانو خود را در پهنهٔ خالیِ آسمانِ شب یافت، در محاصرهٔ ستارگانِ چشمکزن.
گیج و مبهوت سرِ جایش میخکوب شد. بیهیچ حرکتِ دیگری، شبیه ماشینی شده بود که توان و مهارکنندهاش را از دست داده باشد.
لومیان پس از رسیدگی به وضعیتِ خدمتکارش، یک بارِ دیگر محیط را از نظر گذراند.
با این حال، چشمانش لبریز از شعلههای سرخِ روان و سوزان بود و قامتِ پیرمردِ سیاهپوش همچنان دور از دسترس مینمود.
چهرهٔ لومیان بیتفاوت ماند. پنج انگشتِ دستِ راستش را باز کرد و آنها را مشت کرد.
بدنش ناگهان سنگین شد. شعلههای اطرافش، کشیدهشده با نیرویی نامرئی، همچون رودی که به دریا میریزد به سویش هجوم آوردند.
بطریها، اندامهای بخشهای مختلفِ بدن و اشیای سبکوزنِ اتاق به سوی لومیان به پرواز درآمدند.
روی چوبلباسیِ چوبیِ کنارِ در، قامتِ شفافِ پیرمردِ سیاهپوش بیرون زد؛ نیرویی نامرئی او را به بیرون میکشید.
با تمامِ توان تقلا کرد، اما نتوانست در برابرِ کشش به سوی لومیان مقاومت کند. شبیه تکهچوبی بود که در سیل گرفتار شده، یا برگِ نازکی که در بادی شدید بالبال میزند.
دستِ چپِ لومیان از قبل بالا رفته بود. شعلهٔ سرخ و تقریباً سفید در کفِ دستش، زیرِ نیروی مکشِ شدید، بهسرعت سفید شد و گلولهٔ بسیار کوچکی را شکل داد.
لایههایی از گلولههای آتشینِ سفید و داغِ فشرده آزاد شدند و نیروی مکشِ سنگین و سهمگین از بین رفت.
تاپ! پیرمردِ سیاهپوش سرانجام روی زمین افتاد. گلولهٔ آتشینِ سفید و سوزان دیدش را کاملاً بلعید.
غرمب!
گلولهٔ آتشینِ سفید و سوزان با فرابشری که جراحیِ شوم و آیینِ عجیب را اجرا میکرد، برخورد کرد. صدای انفجار تا دوردست طنینانداز شد، اما تاریکیِ پوشانندهٔ اتاق آن را خفه کرد و مانع از انتشارش شد.
در میانِ چنین انفجارِ مهیبی، هیچکس در کشتی صدای غیرعادی نشنید و متوجهِ چیزی نشد.
غرمب!
انفجارِ ویرانگر بدنِ پیرمردِ سیاهپوش را تکهتکه کرد. پارههای بیشمارِ جسد فوراً زغال شدند یا در شعلههای روشن سوختند و در هر گوشه از اتاقِ نشیمن و اتاقِ غذاخوری پراکنده شدند.
با در اختیار داشتنِ احضارِ روح و پشتیبانیِ لودویگ، لومیان در اقتدارِ فرماندار دریا و قدرتِ تقریباً در حدِّ نیمهخدایی که به او میبخشید، غرقِ لذت شد. برایش مهم نبود دشمن ممکن است به چه چیزی تبدیل شود.
محشره. نیمهخدا بودن اینطوریه؟ حتی اگه فقط یه توهم باشه... حیف، بیشتر از ششِ صبح دووم نمیاره...
لومیان آهی کشید و نگاهش را به پارههای سوزانِ جسد دوخت.
بررسیِ سریع نشان داد که گوشتِ پیرمردِ سیاهپوش بهسرعت زغال یا خاکستر شده است. گویی یخبندان با ماگمای فورانِ آتشفشانی روبهرو شده بود.
در عرضِ چند ثانیه، تنها قلب، کبد، طحال، ریهها، کلیهها، رودهها و معده در اتاق باقی ماندند، به همراهِ مغزی نیمهزغالشده و خاکستریسفید.
چ... لومیان حتی با چشمِ بسته هم میفهمید که یک جای کار میلنگد.
بهجز مغز، بقایای دشمن همگی اندامهای داخلی بودند.
جراحیِ شومی که تازه تمام کرده بود، شاملِ بیرون کشیدنِ اندامهای داخلیِ یک نفر میشد تا بگذارد طوری زنده بماند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است!
همزمان، آیینِ عجیبی که اجرا کرد، از مجموعهٔ کاملِ اندامهای داخلی بهره میبرد تا بدنِ بهاصطلاح فرزند خدا را بازسازی کند!
همه اندامهای داخلی بودند—برای لومیان سخت بود که اینها را به هم ربط ندهد.
ممکنه اندامهای داخلیِ این یارو قبلاً بیرون کشیده شده باشه و با سرِهمکردنِ اندامهای داخلیِ بقیه زنده مونده و شده باشه یه فرابشر؟ به این چی میگن؟ کیمیاگریِ انسانی؟ اگه راست باشه، کی اندامهای داخلیش رو برداشته؟
لومیان در سکوت با خودش فکر کرد.
ستارگانِ چشمانش بهسرعت محو شدند و لوگانو به دنیای واقعی بازگشت.
از فاصلهٔ چهارپنجمتری، لومیان دستِ راستش را بالا آورد و بهنرمی تاب داد.
شترق!
لوگانو برخوردِ نیرویی نامرئی را روی صورتش حس کرد.
با تکانی ناگهانی، نگاهِ خیره و بیحالتش رفتهرفته شفاف شد.
نخستین چیزی که لوگانو دید، شعلههای سرخرنگی بود که در اطرافش فرو میریختند و پیش از آنکه آسیبی برسانند، خاموش میشدند.
سپس متوجهِ تکههای زغالشدهٔ بدن، اندامهای داخلیِ پراکنده، شیشههای پر از مایعِ کهرباییِ روشن و اندامهای غوطهور در آنها شد.
هنوز دارم خواب میبینم؟ این یه کابوسه؟
درست وقتی این فکر از ذهنِ لوگانو گذشت، تصویرِ کارفرمایش، لویی بری، با موهای سیاه و چشمانِ سبز در برابرش پدیدار شد.
لعنتی، این خواب چه چرخشِ عجیبی پیدا کرد!
لوگانو لرزید و بیاختیار پرسید: «چی شده؟»
لومیان لحظهای تأمل کرد و پرسید: «همین الان چه خوابی دیدی؟»
چه خوابی؟
لوگانو از بیداریاش مطمئن شد و به یاد آورد: «خوابِ بچگیهام رو دیدم. مادرم دمِ در ایستاده بود و اصرار میکرد بیام خونه شام بخورم. حتی یه لالایی از زادگاهم میخوند...
«تقریباً ده ساله که از دنیا رفته. خیلی دلم براش تنگ شده. همهش به سمتِ در میرفتم، اما نمیتونستم بهش برسم...»
در آن لحظه، لوگانو فهمید که اینجا سوئیتِ آنها نیست. با وحشت فریاد زد:
«چی شده؟»
لومیان با لبخند جواب داد: «تا نیمهشب خوابیدی و یهو تو خواب راه افتادی و اومدی اینجا. یه پیرمرد نقشه داشت روت عملِ جراحی انجام بده، کلیههات رو دربیاره و آرومآروم تو رو هم تبدیل به مریضی مثلِ انیو کنه.»
لوگانو هرچه بیشتر میشنید، ترسِ بیشتری به جانش میافتاد. پیشتر با خود فکر کرده بود کسی مثلِ انیو که بیشترِ اندامهای داخلیاش را از دست داده، چطور هنوز زنده است، هرچند ضعیف و رنجور—اما حالا میفهمید که خودش چقدر به تبدیل شدن به چنین وضعیتی نزدیک بوده است!
لوگانو نفسش را با صدای «فسسس!» تو داد و با دلهره پرسید: «اون پیرمرد کجاست؟»
لومیان به اندامهای داخلی و مغزِ خاکستریسفید و نیمسوختهٔ روی زمین اشاره کرد: «همین ازش مونده.»
لومیان بیآنکه به لوگانو فرصتِ آه کشیدن بدهد، دستور داد: «لودویگ رو بیار اینجا.»
تقریباً وقتِ میانوعدهٔ نیمهشبش هم رسیده بود.
لوگانو شتابان سوئیت را ترک کرد. از اینکه تصمیم گرفته بود با لومیان به قارهٔ جنوبی بیاید، در دل شکرگزار بود.
وگرنه در هر جای دیگری، بیدفاع اسیرِ چنین موقعیتهایی میشد!
لوگانو باور داشت که این ماجرا هیچ ربطی به لومیان ندارد. خودش آن را به سرِ خودش آورده بود. اگر در تریر هم بود، چهبسا با مریضِ مشابهی روبهرو میشد که اندامهای داخلیاش را از دست داده بود.
لومیان رفتنش را تماشا کرد، دستِ راستش را بالا آورد و چانهاش را خاراند.
فقط شنیدنِ گریهٔ نوزاد از اون آیینِ شکستخورده میتونه فرابشرانِ مسیرِ کارنده رو تحتتأثیر قرار بده تا بخوابن و تو حالتِ خوابگردی عمل کنن و دستوراتِ مربوطه رو بگیرن؟
این دیگه خیلی اغراقآمیز نیست؟ این یه سرکوبِ مطلق روی مسیرِ کارندهست...
اگه اون آیین موفق میشد و فرزندِ خدا واقعاً به دنیا میاومد، میتونستم پدیدهٔ مشابهی رو درک کنم. اما با وجودِ اینکه یه محصولِ شکستخوردهست، بازم اینقدر قدرتمنده؟
حتی با وجودِ محدودیتِ بُردش، بازم وحشتناکه... نکنه دلیلِ مهمی داره که من نمیدونم؟
تازه، فقط فرابشرانِ مسیرهای کارنده یا بذرپاش میتونن گریههای فرزندِ خدا رو بشنون؟ مسیرِ داروساز که میتونه با مسیرِ کارنده جابهجا بشه هم میتونه بشنودش؟
در میانِ افکارِ لومیان، لوگانو لودویگ را به داخلِ سوئیت راهنمایی کرد.
لودویگ با دیدنِ این صحنهٔ هولناک، دستش را روی دهانش گذاشت و خمیازه کشید.
«غذا کو؟»
لومیان بیدرنگ خواستهای مطرح نکرد. در عوض، رو به لوگانو کرد.
«دمِ در نگهبانی بده.»
با تجربهٔ پیشین از ماجرای خوننوشی، لوگانو میتوانست مبهم حدس بزند که چه اتفاقی قرار است بیفتد. جرئت نداشت مستقیم با آن روبهرو شود. با شنیدنِ دستورِ لومیان، آهِ آسودگی کشید و به سمتِ راهرو دوید و درِ قرمزرنگ را پشتِ سرش بست.
تازه آن موقع بود که لومیان به اندامهای داخلیِ پراکنده روی زمین اشاره کرد.
«میخوای برات کبابش کنم؟»
لودویگ نگاهِ گذرایی به لومیان انداخت.
«به نظرت چندشآور نیست؟ اینا همه اندامهای انسانن.»
لومیان خندهای آرام سر داد.
«به چشمِ من، اینا دیگه دستکمی از دلورودهٔ یه هیولا ندارن.»
سپس پوزخندی به خودش زد.
«تازه، مگه خوردنِ مستقیمِ ویژگیهای فرابشری برای ارتقای یه فرابشر، معادلِ آدمخواری نیست؟»
لودویگ چیزی نگفت. چند قدم به کنار رفت، چمباتمه زد، قلبِ پیرمرد را برداشت، در دهانش چپاند و جوید.
خونِ سرخ بهآرامی از گوشهٔ دهانش چکه کرد.
لومیان صندلیای جلو کشید و نشست. صبورانه منتظر ماند تا لودویگ غذایش را تمام و هضم کند.
بعد از هفتهشت دقیقه، لودویگ دستمالِ سفیدی از جیبِ کتش بیرون آورد و دهانش را پاک کرد.
«این اندامهای داخلی مالِ آدمهای مختلفن. بعضیهاشون فرابشرن، بعضیها آدمِ عادی، بعضی پیر، بعضی نوجوون...
«ردپای پالایشِ انسانی توشون هست. هالهٔ حیاتشون خیلی درهمآمیخته و ناخالصه...
«اونا تحتِ کنترل و تأثیرِ کسی قرار میگیرن که پالایششون کرده...
«آدمی که پالایش شده، خودش نمیدونه که همچین چیزی رو از سر گذرونده.
«خاطراتِ گذشتهش کامله. این چیزیه که با پالایشِ یه بدنِ عادی به دست نمیاد.
«اون به دنبالِ انیو سوارِ کشتی شد، به این امید که اندامهای باقیمونده رو دربیاره و قبل از اینکه انیو به مقصدش برسه، آیین رو کامل کنه...»
لودویگ دانش و خاطراتی را که جذب کرده بود، با لحنی خشک و بیروح بازگو کرد.