چپتر 604: مکتبِ فرودِ خدا
چپتر 604: مکتبِ فرودِ خدا
زیر درخششِ ماهِ سرخ، لودویگ که لباسخوابی دوتکه و کتی کوچک به تن داشت، خاطرات و دانشی را که از مغز و اندامهای داخلیِ نیمهسوختهٔ پیرمردِ سیاهپوش جذب کرده بود، بازگو کرد. او این کار را منظم و روشمند، همچون ماشینِ زمانسنجی بیاحساس انجام داد.
«فقط مغز مالِ خودشه. اسمش پرینپینوئه.
«بهخاطرِ سنِ بالا و بدنِ ضعیفش، رفت سراغِ علومِ غریبه. ناخواسته توجهِ مادرِ بزرگ رو جلب کرد و کلی دانشِ سرّی به دست آورد، و تبدیل به یه فرابشر شد...»
لومیان با شنیدنِ این حرف، با آمیزهای از تمسخر و ترس پیشِ خودش زمزمه کرد: با اینکه توجهِ مادرِ بزرگ رو جلب کرده، حامله نشده؟
تو واقعاً پیروِ مادرِ بزرگی؟
لودویگ ادامه داد: «مطمئن نیستم پرینپینو کِی شروع کرد به از دست دادنِ اندامهای داخلیش. نتونستم دانش و خاطراتِ مربوط بهش رو جذب کنم.
«همینطور زمانی که تبدیل به یه محصولِ پالایشِ انسانی شد هم نامعلومه.
«فلسفهش اینه:
«بشریت که زمانی محبوبترین و مایهافتخارترین فرزندانِ مادرِ بزرگ بود، بهخاطرِ جدایی از اون به حماقت، پیری و ضعف دچار شد.
«فقط با اجازه دادن به فرزندِ الهیِ مادرِ بزرگ برای فرود اومدن به این دنیاست که بشریت میتونه نجات پیدا کنه. اونا میتونن واردِ پارامیتا بشن و شکلِ اصلیشون رو پس بگیرن.
«وقتی زمانش برسه، مادرِ بزرگ به دنیای واقعی که خودش بر اون حکومت میکنه برمیگرده.»
استفاده از ضمیرِ مؤنث برای اشاره به مادرِ بزرگ بهجای ضمیرِ ایزدی... این یعنی تو چشمِ آدمایی مثلِ پرینپینو، بارداری و زایمان هنوزم مسائلی زنانهست. یه مادر باید زن باشه... این با شبگردان فرق داره... لومیان نگاهی به لودویگ انداخت و با تأیید سر تکان داد.
لودویگ با آرامش تلاشهای پرینپینو و برخی از تواناییهایش را شرح داد.
«تولدِ فرزندِ خدا به بدنِ خاصی نیاز داره که از اندامهای داخلیِ آدمهای مختلف تشکیل شده باشه...
«این کلِ آیینِ فرود نیست. یه بخشِ حیاتی کم داره...
«پرینپینو تواناییهای خوددرمانیِ قدرتمندی داره. بهعنوانِ یه محصولِ پالایشِ انسانی، در برابرِ تأثیرِ خیلی از قدرتهای فرابشری مصونه.
«اون میتونه آدمایی رو که توسط فرزندِ خدا فاسد شدن، یا فرابشرانِ مسیرِ خاصی رو که تماسِ مستقیمی با بیمارانِ ویژه داشتن، بهطور غیرمستقیم کنترل کنه. بردش ۱۰۰ متره و اونا باید بیهوش باشن...»
با شنیدنِ این حرف، لومیان ناگهان به یادِ یک خونآشامِ ردهٔ ۷ از مسیرِ داروساز افتاد.
چنین فرابشرانی تواناییهای خوددرمانیِ سهمگینی داشتند و میتوانستند بردههای خونی بسازند که شبیهِ عروسکهای خیمهشببازیِ خودشان بود!
لومیان حرفِ لودویگ را قطع نکرد و صبورانه منتظرِ جزئیاتِ بیشتر ماند.
«توی جراحی ماهره و میتونه مستقیماً بقیه رو درمان کنه. آیینی رو بلده که به یه آدم اجازه میده حتی بدونِ اندامهای داخلی برای مدتی زنده بمونه.
«میتونه برای پنهان شدن با درختا و وسایلِ چوبی ادغام بشه، یه پوستهٔ محکم به دست بیاره و از دیدرس پنهان بمونه.
«میتونه رشد و تولیدمثلِ موجودات رو تحریک کنه، از جمله موشها، ککها، ساسها، قارچها و گیاهانِ مختلف، اما محدود به اینا نیست. با این حال، این کار نیروی حیاتش رو تخلیه میکنه. نیروی حیاتش میتونه از طریقِ یه آیینِ فرودِ ناموفقِ فرزندِ خدا دوباره پر بشه. هر ۹ آیین نیازمندِ اینه که یه دسته اندامِ داخلی جایگزین بشن...
«همینطور میتونه بقیه رو نفرین کنه، موجوداتِ پلید رو احضار کنه، و جونش رو برای اجرای چندتا هنرِ شوم مصرف کنه...»
وقتی حرفِ لودویگ تمام شد، لومیان فهمید قدرتهای فرابشریِ پرینپینو متنوع است. او بخشی از تواناییهای خونآشام را داشت و ویژگیهای خاصی از کارنده، دکتر و دیگر ردههای مسیرِ زمین را تجسم میبخشید. در عین حال، درکِ محدودی از هنرهای تاریک داشت و برای اجرایشان نیروی حیات صرف میکرد.
شبیهِ تلفیقِ مسیرهای داروساز، کارنده و استادِ طلسمِ بدعتگذاره، ولی کامل نیست... همچین عطیهای وجود داره؟ مادرِ بزرگ واقعاً تو رأسِ این سه مسیر فرمانروایی میکنه... لومیان لحظهای در این باره فکر کرد و سپس دستِ لودویگ را گرفت و از سوئیت خارج شد.
او به لوگانو که دمِ در ایستاده بود دستور داد: «کشیش رو از نمازخانه صدا کن و تمامِ جزئیاتِ مربوطی رو که میدونی بهش بگو.»
لومیان پس از دادنِ این دستور، کمی فکر کرد و افزود: «اول کاپیتان رو پیدا کن، بعد برو سراغِ کشیش.»
لوگانو بیاختیار موافقت کرد: «باشه.» و بعد پرسید: «شما چطور؟»
لومیان با بیاعتنایی دست تکان داد و در حالی که لودویگ را در راهروی نیمهتاریک بهسوی سوئیتش میبرد، گفت: «معلومه که برمیگردم بخوابم. اگه میخوان منو ببینن، میتونن تا فردا صبح صبر کنن.»
فقط من باید جوابگو باشم؟ لوگانو پیشِ خودش فکر کرد.
ناگهان متوجه شد که در آستانهٔ سوئیت، در میانِ اندامهای داخلیِ پراکنده، تنها ایستاده است. لرزی بر تیرهپشتش نشست و وادارش کرد بهسوی اقامتگاهِ کاپیتان بشتابد.
...
ده دقیقه بعد، داخلِ سوئیتِ پیرمردِ سیاهپوش.
کشیشی به نامِ مونتسرات و کاپیتان، پدرو، در حالی که به گزارشِ مفصلِ لوگانو گوش میدادند، اوضاع را بررسی کردند.
لوگانو با اضطراب به آنها فاش کرد که یک فرابشر است، دکتری از مسیرِ کارنده. انیو بهخاطر مهارتهای استثناییاش در درمانِ بیماران به سراغش آمده بود. بعداً، در اواخرِ شب، دچارِ حملهٔ خوابگردی شده بود. وقتی به سوئیت رسیده بود، متوجه شده بود که اندامهای داخلیاش تقریباً خارج شدهاند. خوشبختانه، کارفرمایش او را نجات داده بود.
در طولِ کلِ این روایت، لوگانو تنها خون نوشیدنِ لودویگ را از قلم انداخت و هر چیزِ دیگری را که میدانست در میان گذاشت.
پدرو، کاپیتانی با ریشِ قهوهایِ خوشحالت، نیمهجدی کنایه زد:
«نکنه کارفرماتون مسافری رو تو این سوئیت کشته و عمداً اندامهای داخلیش رو همهجا پخش کرده، و همچین داستانِ شومِ جادوگریای سر هم کرده تا ما رو فریب بده؟»
آه... لوگانو لحظهای زبانش بند آمد.
راستش نمیشد این احتمال را کاملاً نادیده گرفت!
پدر مونتسرات، با لباسِ قهوهایِ روحانیان، سر تکان داد.
«بعد از تأییدِ وضعیتِ جسمیِ انیو، درستیِ این داستان رو مشخص میکنیم.»
کاپیتان پدرو ریشش را نوازش کرد و به لوگانو خیره شد و گفت: «موافقم. اسمِ کارفرماتون چیه؟»
لوگانو صادقانه جواب داد: «لویی بری.»
چشمانِ پدرو باریک شد: «لویی بری... همون ماجراجویی که جادوگرِ اهریمنی رو شکار کرد، لویی بری؟»
چشمانِ مونتسرات کمی گشاد شد.
«همونی که با کلیسا در پورت سانتا همکاری کرد تا مخفیانه نیروهای بدخواهی رو که آیینِ دعای دریا رو مختل میکردن خنثی کنه، ماجراجو لویی بری؟»
چی... شهرتِ رئیسم اینقدر زیاده؟ یعنی کلیسای مادرِ زمین به همهٔ روحانیون خبر داده که لویی بری دوست و همکاره؟ آره، این کشتی از پورت سانتا راه افتاده. کشیشِ کشتی باید اولین نفری باشه که بهش خبر دادن... لوگانو به این موضوع فکر کرده بود، اما انتظار نداشت نامِ کارفرمایش چنین تأثیرگذار باشد.
بیدرنگ تأیید کرد: «خودشه، ماجراجو لویی بری.»
درست همانطور که لوگانو حرفش را تمام کرد، کلِ کشتی ناگهان به هوا پرتاب شد و روی موجی به بلندیِ دهها متر فرود آمد.
هیچ ابرِ تیره یا بارانِ سیلآسایی این پدیده را همراهی نمیکرد و خبری از بادهای شدید یا آذرخش نبود.
کشتیِ بخار پس از چند بار جهش میانِ امواجِ قیرگون، بهآرامی روی سطحِ دریا فرود آمد و آرامش به محیطِ اطراف بازگشت.
کاپیتان پدرو سوئیتِ ویرانشده و پنجرههای کشویی را وارسی کرد، سپس با پرسشی عمیق رو به لوگانو کرد: «این قدرتِ کارفرمای شماست؟ امشب تو میخانه داستانهایی شنیدم که یکی داشت جادوی موجِ دریا رو تمرین میکرد. اون یه موجِ واقعی بود؟»
«بله.» با اینکه لوگانو از اتفاقاتی که در حالِ رخدادن بود اطمینان نداشت، این نمایشِ قدرتِ طبیعت را به کارفرمایش نسبت داد.
او افزود: «داره سلام میرسونه.»
کاپیتان پدرو و پدر مونتسرات در سکوتی متفکرانه فرو رفتند.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، پدرو پدر مونتسرات را که به نظر میرسید در دههٔ سیِ زندگیاش باشد، خطاب قرار داد: «کلیسا از چنین جراحیها و آیینهایی خبر داره؟»
مونتسرات نگاهی به لوگانو انداخت، که نشان میداد نیازی نیست این گفتوگو خصوصی بماند.
کشیش لحظهای تأمل کرد و سپس با لحنی جدی پاسخ داد: «جناحی از پیروانِ گمراهشدهٔ مادر وجود دارن که ادعا میکنن زوالِ دنیای مدرن و انحطاطِ بشریت نتیجهٔ دوریِ اونها از مادره.
«اونها مصمم هستن از هر وسیلهای استفاده کنن تا بهاصطلاح فرزندِ خدا رو به دنیای واقعی بیارن و از طریقِ بازگشتِ فرزندِ خدا، فرودِ مادر رو رقم بزنن.
«ما اونها رو به اسمِ مکتبِ فرودِ خدا میشناسیم.»
لوگانو که قانع نشده بود، پرسید: «میشه فقط با استفاده از اندامهای داخلیِ آدمهای عادی یه فرزندِ خدا رو احضار کرد؟»
گرچه دانشی دربارهٔ جراحی و آیینِ خاص نداشت، میتوانست نتیجه بگیرد که اندامهای داخلی جزئی حیاتی بودهاند.
مونتسرات به اندامهای انسانیِ باقیمانده در سوئیت خیره شد و با لحنی سنگین پاسخ داد:
«فرزندِ خدا فرزندِ مادره، و انسانها هم فرزندانِ الههٔ مادر هستن.»
یعنی اساساً هیچکس برتر یا پستتر نیست و میتونن بهعنوانِ موادِ اولیه عمل کنن و کمیت میتونه هر نقصی رو جبران کنه؟ لوگانو جوهرهٔ حرفِ کشیش را درک کرد و فهمید که با این نظریه چقدر از آیینهایی که شاملِ قربانیِ خونین میشدند، قابلتوضیحاند.
پدر مونتسرات توضیحِ بیشتری نداد و رو به لوگانو کرد.
«به کارفرماتون برسونید که از اینجا به بعد ما کار رو به دست میگیریم. بهش اطمینان بدید که نگران نباشه.»
لوگانو آهِ آسودگی کشید و گفت: «بسیار خوب.»
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان سرِ وقت بیدار شد و متوجه شد دیگر قدرتِ دریا را در اختیار ندارد، که مانع از آن میشد تا از اقتدارِ فرماندارِ دریا بهره ببرد.
جرعهای از آبجوی سبکش را با حسرت نوشید و شروع به نوشتنِ نامهای به خانمِ شعبدهباز کرد و در آن جزئیاتِ مربوط به مکتبِ فرودِ خدا و تولدِ ادعاییِ فرزندِ خدا در عالمِ ارواح را شرح داد.
خیلی زود، نامهرسان با پاسخِ خانمِ شعبدهباز بازگشت:
«برخورد با مکتبِ فرودِ خدا—نمیتونم دقیقاً بگم مشکل از توئه یا لوگانو.
«اینکه میگن فرزندِ خدا از قبل تو عالمِ ارواح متولد شده—فقط یه تبلیغاته، میفهمی؟ شبیهِ کتابِ مقدسِ کلیسای ابله—فقط گوش بده اما جدیش نگیر.
«با این حال، حوادثِ مشابهی در حالِ رخدادنه و دارن شکل میگیرن و تکامل پیدا میکنن. این در واقع به تو برمیگرده. ریشهش در گهوارهٔ خالیِ کوردوئه، همون بچهای که مادام پوآلیس "از دست داد."
«علاوه بر این، بر اساسِ منابعِ مختلف، مادامِ شب در تریرِ دورانِ چهارم کشته نشده. اون با چیزی روبهرو شده یا چیزی به دست آورده که مسئلهٔ فرزندِ خدا رو جلو انداخته.
«بهجز اون، وواسین سانسون از گناهکاران هم به دلایلِ نامعلومی تونسته از تریرِ دورانِ چهارم فرار کنه. اینکه با چی روبهرو شده هنوز نامعلومه...»
وواسین سانسون هنوز زندهست؟ لومیان ابتدا از این افشاگری در میانهٔ نامه جا خورد، اما طولی نکشید که لبخندی روی صورتش نقش بست.
در همان لحظه، صدای در زدن در اتاقِ خوابش پیچید.
لومیان که میدانست لوگانو پشتِ در است، با بیخیالی پرسید: «کیه؟»
لوگانو از پشتِ درِ چوبی با ترس جواب داد: «مـ-من دوباره صدای گریهٔ یه بچه رو شنیدم!»