چپتر 605: آثارِ ماندگار
چپتر 605: آثارِ ماندگار
دوباره صدای گریهٔ نوزاد را میشنود؟ آیا آن بهاصطلاح فرزندِ خدا دست از سرش برنمیدارد؟ لومیان نامهٔ ناتمامِ خانمِ شعبدهباز را در دست داشت و با تفریح طرزِ نشستنش را درست کرد. به در خیره شد و گفت: «بیا تو.»
لوگانو دستگیره را چرخاند و با احتیاط در را باز کرد و معذب جلوی لومیان ایستاد.
حرکات و رفتارش، در کنارِ ابروهای پرپشت، چشمانِ درشت و صورتِ مربعیاش، او را تا حدی خندهدار جلوه میداد.
لوگانو با نگرانی پرسید و لحنش هم این را نشان میداد: «مگه اون جادوگرِ پلید، همون پیرمردی که اسمش پـ-پرینپینو بود، نمرده؟ پس چرا هنوز میتونم صدای گریهٔ یه نوزاد رو بشنوم؟»
او که از لودویگِ تازهبیدارشده پرسوجو کرده بود، این جواب را گرفته بود که لودویگ صدای گریهٔ نوزاد را نشنیده است.
لومیان با شیطنت نامهٔ توی دستش را تکان داد و خندید.
«دو تا احتمال وجود داره. اولیش اینه که همدستهای پرینپینو توی کشتی هم آیینِ احضارِ فرزندِ خدا رو بلدن. احتمالِ دوم اینه که...»
لوگانو بیصبرانه پافشاری کرد: «چیه؟»
لومیان نگاهی به پزشک انداخت و پوزخند زد.
«شاید فرزندِ خدای متولدنشده ازت خوشش اومده و میخواد تو رو بهعنوانِ مادرِ جایگزینش انتخاب کنه. برای همین، با اینکه پرینپینو مرده، دلش نمیخواد ترکت کنه و همچنان کنارت میپلکه. تو حالتِ عادی نمیشه دیدش یا حسش کرد.»
لوگانو با شنیدنِ این حرف مورمورش شد. بیخیالِ این سؤال شد که چرا مادر است و نه پدر، و با لکنت پرسید: «چـ-چیکار باید بکنم؟»
لومیان لبخند زد: «عجلهای نیست.»
«توی همچین شرایطی نیازی به عجله نیست؟» لوگانو حس میکرد ممکن است هر لحظه اندامهای داخلیاش طعمهٔ آن بهاصطلاح فرزندِ خدا شوند و فقط حفرهای خالی از او باقی بماند.
لومیان با خیالی آسوده گفت: «البته. مگه هنوز زنده نیستی؟ چون نمردی، یعنی اوضاع خیلی وخیم نیست. میتونی سخت نگیری. هیچ عجلهای نیست.»
انگار حق با اونه... لوگانو که درگیرِ بحث شده بود، سر تکان داد و با گیجی پرسید: «یعنی حتماً باید بمیرم تا مشکل اونقدر جدی بشه که نیاز به عجله داشته باشه؟»
لومیان خندید و گفت: «نه، یعنی اصلاً هیچ نیازی به عجله نیست.
«اگه مرده باشی که دیگه چه جای عجلهست؟ مگه میتونم زندهت کنم؟»
خلاصه اینکه نیازی به عجله نیست؟ لوگانو جا خورد.
با وجودِ تردیدهایی که داشت، تواناییِ کارفرمایش در شوخی کردن و دست انداختنِ او، خیالش را راحت کرد.
پیدا بود که کارفرمایش گریهٔ نوزاد را مشکلِ حادی نمیبیند!
تازه آن موقع بود که لومیان گمانهزنیِ اصلیاش را فاش کرد.
«یه احتمالِ سوم هم هست. تباهیای که موقعِ تماس با انیو دچارش شدی به این زودیها از بین نمیره، و خیلی بعیده که خودبهخود محو بشه. در نتیجه، هنوز هم با فرزندِ خدای متولدنشده ارتباط داری.»
لوگانو این توضیح را پذیرفت و چون باور داشت راهِحلی وجود دارد، پرسید: «پس چطور این تباهی رو از بین ببرم؟»
لومیان بیدرنگ به سؤالش جواب نداد. گذاشت لوگانو همانطور جلویش بایستد و خودش بقیهٔ نامهٔ خانمِ شعبدهباز را خواند.
با در نظر گرفتنِ پیوندِ تو با فرزندِ خدا و فرشتهٔ خدای پلیدی که درونت مهروموم شده، برخورد با یکی از اعضای مکتبِ فرودِ خدا صرفاً یک تصادف نیست.
با این حال، مترجم و راهنمای تو از مسیرِ کارنده است—این خودش مسائلِ دیگری را پیش میکشد. کاملاً طبیعی است که با اتفاقاتِ مربوط به مادرِ بزرگ روبهرو شوی.
در موردِ این مشکل، به آن فکر کن و در درونِ خودت به دنبالِ جواب بگرد. من لقمه را آماده در دهانت نمیگذارم. توطئهگرها باید بیشتر از مغزشان کار بکشند...
با خواندنِ این سطرها، لومیان بیآنکه کلمهای به زبان بیاورد، سر بلند کرد و به لوگانو نگریست. بدنِ پزشک منقبض شد و لایهٔ نازکی از عرق روی کمرش نشست.
لوگانو با لکنت پرسید: «مـ-مشکلِ دیگهای پیش اومده؟»
لومیان به صندلیاش تکیه داد و متفکرانه گفت: «پاک کردنِ تباهی خودش یه مبحثِ کاملاً جدا توی علومِ غریبهست. قبل از اینکه جوابی بدم، باید جزئیات رو بدونم.»
او که اهمیتِ موضوع را روشن کرده بود، پرسید: «قبلاً هم با موقعیتهای مشابهی روبهرو شدی؟ مثلاً صدای عجیبِ گریهٔ نوزاد، اتفاقاتِ رازآلودِ مربوط به زایمان، جادوی مرتبط با مادرها، و چیزایی از این قبیل.»
لوگانو که میترسید اگر تباهی بهسرعت برطرف نشود به موجودی بدونِ اندامهای داخلی تبدیل شود، جرئت نکرد بیگدار به آب بزند.
او با دقت تمامِ تجربیاتش در طولِ سالیان را زیرورو کرد. پس از لحظهای، با تردید گفت: «یه چیزی هست که مطمئن نیستم ربطی داشته باشه یا نه...»
پیدا بود که تمایلی به صحبت در این باره ندارد.
لومیان که اهمیتی به حریمِ خصوصی نمیداد، گفت: «اگه نگی، من از کجا باید بدونم ربط داره یا نه؟»
پس از مکثی کوتاه، لوگانو گلویش را صاف کرد و گفت: «مگه نگفته بودم که با به دست آوردنِ یادگارِ یکی از دوستام تبدیل به یه فرابشر شدم؟»
لومیان عمداً پرسید: «آره، اون دوستت رو کشتی؟»
لوگانو شتابان سر تکان داد.
«نه، خودش خودکشی کرد.»
لومیان که این موضوع برایش جالب شده بود، ابرو بالا انداخت: «خودکشی؟»
لوگانو بالاخره شجاعتش را جمع کرد و همهچیز را یکنفس بیرون ریخت: «وقتی بهعنوانِ جایزهبگیر کار میکردم، از مسیرهای کوهستانیِ مخفی در رشتهکوهِ داریژ برای قاچاق استفاده میکردم. چیزای مختلفی رو اینور و اونور میبردم و پولِ خوبی به جیب میزدم. حتی به بعضی از مجرمای تحتِ تعقیب کمک میکردم فرار کنن خارج. تانکو یکی از اونا بود، اما فرارش از اینتیس به فیناپوتر نبود. در عوض، از فیناپوتر به اینتیس فرار کرد.»
«سرانجام، تو اعماقِ رشتهکوه درهٔ دورافتادهای پیدا کرد و برای خودش مزرعهای ساخت. محصول میکاشت، به دامها میرسید و سرش تو کارِ خودش بود. من مرتب بهش سر میزدم و چیزای ضروری مثل نمک، شکر، پارچه و وسایلِ دیگه رو براش میبردم. در عوض، تانکو دانشِ علومِ غریبه رو به من یاد میداد.
«هیچوقت فکر نمیکردم یه زندگیِ عادی داشته باشم، اونم وقتی که میرفتم ماجراجویی و جایزهبگیر شده بودم. علومِ غریبه برام خیلی جذاب بود و چیزایی که تانکو یاد میداد بعضی وقتا خیلی باارزش به نظر میرسید.
«تانکو آدمِ مرموزی بود. بعضی وقتا تو سکوتی عمیق فرو میرفت و اخلاقش مثل سنگ سفت و سرسخت میشد، انگار داشت با شیاطینِ درونش میجنگید. وقتای دیگه، سرحال و پرحرف میشد و دربارهٔ همهچیزِ دور و برش کنجکاوی میکرد.
«هر از گاهی اعتراف میکرد که از آموزههای مادر دور شده و تو اعماقِ تاریکی سقوط کرده. غصه میخورد که چطور از خودِ واقعیش فاصله گرفته و داره تاوانش رو پس میده. بعضی وقتا هم به کلیسا شک میکرد و میگفت اونا دروغ میگن، و ادعا میکرد مادرِ راستین خیلی وقت پیش رفته...»
در آن لحظه، لوگانو بیاختیار میانِ حرفهای مرموزِ تانکو و فلسفهٔ مکتبِ نزولِ خدا، همانطور که پدر مونتسرات تعریف کرده بود، شباهتهایی یافت.
آیا این رویارویی پیشدرآمدی بود که در گذشته کاشته شده بود؟ لوگانو نفسِ عمیقی کشید؛ لرزشی شوم را در امتدادِ ستونِ فقراتش حس کرد.
با شتاب کلماتش را بیرون ریخت:
«پاییزِ گذشته، دوباره به دیدنِ تانکو رفتم. از نوشیدنیش خوردیم و دربارهٔ چیزای مختلفِ اونورِ کوه حرف زدیم.
«یهو سفرهٔ دلش رو باز کرد و گفت که دیگه نمیتونه این خودِ فاسد و گناهکارش رو تحمل کنه. اهریمنی که تو اعماقِ وجودش کمین کرده بود داشت کنترلش رو به دست میگرفت. تانکو میخواست قبل از اینکه کاملاً ببلعدش، به زندگیش پایان بده. آخرین خواستهاش؟ اینکه وسایلش رو ببرم به تورس، مرکزِ استان گایا، و اونا رو بدم به یه روحانیِ کلیسای مادرِ زمین، ترجیحاً یه برکتیافته.
«منم وانمود کردم که قبول کردم، سعی کردم منصرفش کنم و فکر کردم که بیخیالِ این ایده شده. اما صبحِ روزِ بعد، جنازهش رو تو همون مزرعهای پیدا کردم که غلاتش رو برداشت میکرد. خوشههای طلاییِ گندم از بدنش جوونه زده بود. و باورتون میشه؟ چندتا اندامِ تناسلیِ زنانه هم درآورده بود.
«زهرهترک شده بودم. حس میکردم با یه هیولا طرفم.
«خب، برای ما جایزهبگیرا، هیولای مرده هیولای خوبیه. یعنی یه پولی قراره بیاد دستمون.
«دلم رو زدم به دریا و وسایلِ تانکو رو گشتم. یه تودهٔ طلایی پیدا کردم، شبیه دونهٔ غلات، اما به اندازهٔ نصفِ یه مشت که کنارش افتاده بود.
«با توجه به دانشِ علومِ غریبهٔ تانکو، شک کردم که این توده ریشهٔ قدرتهای فرابشریش باشه.
«بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم، دو به شک بودم که به قرارمون پایبند بمونم و این یادگار رو بفرستم به کلیسا یا نه. اما آخرسر، طمع کورم کرد و اون توده رو بلعیدم.
«من آدمِ گناهکاریم. زیرِ قولم زدم. امیدوارم خورشید منو ببخشه.»
لومیان در سکوت گوش داد و خندهای از لبانش دررفت.
«همینطوری خوردیش؟»
لوگانو لبخندِ شرمگینانهای زد و توضیح داد: «آره، دقیقاً. من تازه بعد از اینکه فرابشر شدم و رفتم تو بحرِ علومِ غریبه، فرمولهای معجون رو یاد گرفتم. نمیخواستم اون تجربه دوباره تکرار بشه، برای همین بدجوری تو نخِ خریدنِ فرمولها افتادم.»
لومیان با یادآوریِ پژوهشهای رئیس گاندالف، لوگانو را دست انداخت: «شانس آوردی. اگه چند سال پیش بود، زنده موندنت خیلی سخت میشد. چهبسا تو رشتهکوهِ داریژ به هم برمیخوردیم، تو به عنوانِ یه هیولا و من به عنوانِ یه شکارچیِ هیولا.»
امپراتور روزل راست میگفت. آدمِ نادون ترسی نداره... معلومه که یه جای کارِ تانکو میلنگیده. احتمالاً قاطیِ ایمانِ خدای پلید شده و ویژگیِ فرابشریای که از خودش به جا گذاشته رو آلوده کرده. مستقیم خوردنش... جای تعجب نیست که به مکتبِ نزولِ خدا برخوردی و صدای گریهٔ بچه شنیدی. با دیدنِ بیمارایی مثل انیو، معلومه که راحت آلوده میشی و تحتِ تأثیر قرار میگیری.
لوگانو با بیقراری پرسید: «یعنی اون مادهٔ کارنده که خوردم ریشهٔ مشکل بود؟»
او یک سال پیش آن را بلعیده و حتی ارتقا یافته بود. آیا هیچ راهِحلی برای این مشکل وجود نداشت؟
لومیان که ظاهراً از نگاهِ ملتمسانهٔ لوگانو طفره میرفت، در حالی که بخشِ پایانیِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز را از نظر میگذراند، وانمود کرد عمیقاً در فکر فرو رفته است.
«دربارهٔ هشدارِ پیشینِ شما تأمل کردهام و نظریههایی دارم، اما در حالِ حاضر نمیتوانم آنها را برایتان فاش کنم. فقط میتوانم اشاره کنم که آمون و شخصی که پشتِ وی است، حتماً از پیش چیزی را برنامهریزی کردهاند تا توجهِ ارجمند آسمانی را از مسئلهٔ مربوطه منحرف کنند.
«در اصل، به نظر میرسد این وضعیت به نفعِ شما و بقیهٔ ماست. فعلاً بهتر است وانمود کنید چیزی نمیدانید و از کنکاش در آن بپرهیزید.
«اگر صدای گریهٔ نوزاد آزارتان میدهد، از یکی از روحانیانِ کلیسای مادرِ زمین کمک بگیرید.»
چی... یعنی خانمِ شعبدهباز از قبل عوارضِ ماندگارِ لوگانو رو پیشبینی کرده بود؟ ظاهراً همینطوره. اون میتونست ریشهٔ گرفتاریِ لوگانو رو تشخیص بده... لومیان سر بلند کرد و لبخندِ اطمینانبخشی به لوگانو زد.
«چارهٔ پاک کردنِ این آلودگی اینه که از پدر مونتسرات کمک بگیری.»
همین؟ بعد از اینهمه توضیحاتی که دادم؟ اگه واقعاً چارهٔ دیگهای نیست، شانسم رو با همون کشیش امتحان میکردم... لبانِ لوگانو در هم کشیده شد و بهزور لبخندی زد.
«بسیار خب، ممنونم قربان.»