چپتر 606: تغییرِ دین
چپتر 606: تغییرِ دین
ساعتِ ۸ صبح، لوگانو به نمازخانهٔ طبقهٔ سومِ کابین پا گذاشت. پدر مونتسرات، در ردای قهوهایِ کشیشی، از قبل مشغولِ موعظه بود. پنج شش نفر روی صندلیهای روبهروی نشانِ مقدسِ زندگی پراکنده نشسته بودند.
لوگانو بیآنکه فضای مقدس را بر هم بزند، جایی در ردیفِ جلو، نزدیک به یک نیایشگر پیدا کرد و نشست.
وقتی موعظهٔ پدر مونتسرات به پایان رسید و کتابِ مقدس را بست، نیایشگران برخاستند، پاهایشان را کمی از هم باز کردند، کفِ دستها را بالا بردند و یکصدا خواندند: «ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
لوگانو بیاختیار سر چرخاند و در همان ردیف، چشمش به نیایشگری افتاد که خود را محکم پوشانده بود؛ مردی با چشمانِ قهوهای و چهرهای رنگپریده و بیجان—انیو، همان بیمارِ خاصی که اندامهای داخلیاش را از دست داده بود.
اون نمُرده؟ صبر کن، مگه قرار نبود پرینپینوی جادوگرِ پلید مرده باشه؟ پس چرا انیوی بیمار هنوز زندهست؟ لوگانو مبهوت مانده بود؛ کم مانده بود باور کند با روحی روبهرو شده است.
او که فرابشری از ردهٔ ۸ مسیرِ کارنده بود، هیچ مهارتی برای مقابله با ارواح نداشت.
اما همان لحظه متوجه شد چهرهٔ انیو دیگر مثلِ قبل رنگپریده و بیجان نیست. درخشش به چشمانش بازگشته و سرزندگی در وجودش جریان یافته بود.
چی... لوگانو دست بالا آورد و با ضربهای به میانِ ابروهایش، دیدِ روحیاش را فعال کرد.
بدنِ اثیریِ انیو را دید که دیگر مثلِ قبل خاکستری نبود. هالههای رنگی—از زرد که نمادِ دستگاهِ گوارش بود، تا نارنجی که سمزدایی و دفع را نشان میداد و دیگر رنگها—همگی، هرچند کمرنگ و ضعیف، تا حدودی به حالتِ عادی بازگشته بودند.
اصلاً همچین چیزی ممکنه؟ مگه قلب، کبد، طحال، ریه، روده، معده و کلیههاش رو از دست نداده بود؟ لوگانو طوری به انیو خیره ماند که گویی هیولایی دیده است، تا اینکه انیو چرخید و با خوشحالی او را شناخت.
انیو با خوشحالی گفت: «دکتر، درمانتون معجزه میکنه. حس میکنم دارم خوب میشم!»
تازه این فقط درمانِ اولیه بود، اونم بدونِ اینکه اصلاً بفهمم علتِ اصلیش چیه!
لبهای لوگانو بیاختیار پرید.
«واقعاً جای خوشحالی داره.»
انیو که غافلگیر و خوشحال شده بود، لبخند زد: «شما هم پیروِ مادرِ زمین هستین؟»
نیستم. بیخیالِ حرف زدن از خدای مادر یا مادر بشید... من یه اینتیسیام، چطور میتونم به دینِ مادرِ زمین دربیام؟ لوگانو برای طفره رفتن از پاسخِ مستقیم، به مونتسرات اشاره کرد.
«باید دربارهٔ مسائلی با کشیش صحبت کنم.»
انیو سر تکان داد.
«صبح کِی میتونم برای ادامهٔ درمان بیام؟»
تو دیگه به درمان نیازی نداری. الان فقط باید استراحت کنی تا جون بگیری... لوگانو در دل غرولند کرد و بهزور لبخندی زد.
«حدودِ یه ساعتِ دیگه.»
انیو دست تکان داد و از نمازخانه بیرون رفت: «ممنون، دکتر!»
وقتی فقط لوگانو و پدر مونتسرات در اتاق ماندند، لوگانو صدایش را پایین آورد و به در اشاره کرد.
«چـ... چطور خوب شد؟»
پدر مونتسرات که هنوز نسبتاً جوان بود و چشمانی صادق داشت، لبخند زد و جواب داد: «به لطفِ مادرِ زمین، بخت یارش بود.
«شما خودتون دکترید، پس حتماً میدونید که اندامهای داخلی تا وقتی که هنوز کمی سرزندگی داشته باشن، قابلِ پیوند زدن هستن. پرینپینو برای موفقیتِ آیینش، از قدرتهای فرابشری کمک گرفت تا سرزندگیِ اون اندامها رو حفظ کنه. از طرفی، اندامهایی که استفاده کرد همونهایی بودن که از بدنِ خودِ انیو بیرون کشیده بود؛ برای همین اصلاً نیازی نبود نگرانِ پس زدنِ پیوند باشیم.
«تازهشم، انیو به کمکِ نیرویی رازآلود زنده مونده بود و هنوز کمی سرزندگی داشت. این عاملِ خیلی مهمی بود.»
لوگانو که تازه متوجهِ ماجرا شده بود، پرسید: «شما دیشب عملش کردید و همهٔ اندامهای داخلیش رو دوباره پیوند زدید؟»
پدر مونتسرات سر تکان داد.
«برای جراحهای عادی، شانسِ موفقیتِ همچین عملی تقریباً صفره. حتی اگه عمل موفقیتآمیز هم باشه، زنده نگه داشتنِ بیمار تا وقتی که خطرناکترین مرحله رو پشت سر بذاره کارِ خیلی سختیه. اما برای ما، انجامِ این کار کاملاً ممکنه.»
دقیقاً... در مقایسه با جراحهای عادی، دکترهای فرابشری مثلِ ما قدرتهای رازآلودی دارن که دستکمی از معجزه نداره... لوگانو آهی کشید و دیگر نگرانی دربارهٔ انیو را کنار گذاشت. رو به مونتسرات کرد و با نگرانی پرسید: «پدر، من دوباره صدای گریهٔ یه نوزاد رو شنیدم.
«نکنه اون به اصطلاح فرزندِ خدا منو هدف گرفته؟»
پدر مونتسرات به او اطمینان داد: «نترسید. این از عوارضِ اجتنابناپذیرِ همون تباهیه. با گذشتِ زمان کمکم از بین میره. اگه نگرانید که تو مسیرتون اتفاقِ پیشبینینشده یا حادثهای براتون پیش بیاد، میتونم همین الان کمکتون کنم تا اثرش رو پاک کنید.»
جدی؟ تو فقط یه دکترِ ردهٔ ۸ هستی. اصلاً همچین قدرتی داری که منو از شرِّ بقیهٔ تباهی خلاص کنی؟ میخوای محراب راه بندازی و از مادرِ زمین کمک بخوای؟ لوگانو هنوز شک داشت.
«ممنون، پدر!»
مونتسرات به جای قبلیِ لوگانو اشاره کرد.
«مثلِ بقیهٔ مؤمنها رفتار کنید. چشمهاتون رو ببندید، به موعظهام گوش بدید و همزمان، به درگاهِ مادرِ زمین نیایش کنید. یادتون باشه، فقط و فقط به درگاهِ مادرِ زمین؛ نه هیچ ایزدِ دیگهای.»
«فهمیدم.» لوگانو سرِ جایش برگشت، دستبهسینه نشست و چشمانش را بست.
همزمان با موعظهٔ پدر مونتسرات، لوگانو در دل آیاتِ کتابِ مقدس را تکرار میکرد. رفتهرفته افکارش تار شد و در میانِ آن کلمات، زمزمهٔ ملایمِ یک مادر را شنید و گرمای آرامبخشِ آغوشش را حس کرد.
قلبِ پرالتهابش آرام گرفت، گویی پس از قلدریهای دورانِ کودکی، در آغوشِ مادرش پناه گرفته باشد.
آمیزهای بود از وابستگی، اتکا و پناهگاهی برای ذهن.
بیآنکه بداند، اشک بر گونههای لوگانو روان شد، گویی جسم و روحش را تطهیر میکرد.
آرامآرام احساساتش فروکش کرد و ترس و ناآرامی را پراکند.
صدای پدر مونتسرات انگار از دوردست میآمد و به گوشِ لوگانو میرسید: «تموم شد.»
لوگانو چشمانش را باز کرد، دستِ راستش را بالا آورد و اشکهایش را پاک کرد.
برخاست و دستهایش را بالا برد.
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
واکنشی تقریباً غیرارادی بود.
در آن لحظه، نورِ خورشید از پنجره به داخل تابید و هالهای طلایی و کمرنگ بر نمازخانه افکند، گویی نویدبخشِ برکتِ پیشِ رو بود.
پدر مونتسرات با رضایت سر تکان داد.
«مادرِ زمین فساد رو از بدنتون پاک کرده. امشب دقت کنید و ببینید آیا هنوز صدای گریهٔ نوزاد رو میشنوید یا نه.»
لوگانو که اکنون جسم و ذهنش آسوده شده بود، جواب داد: «چشم، پدر!»
صبحِ روزِ بعد، با احساسِ شادمانی از خواب بیدار شد.
در تمامِ طولِ شب، نه خوابِ مادری را دید که او را به سوی خود میخواند و نه صدای گریههای آن بهاصطلاح فرزندِ خدا را شنید.
لوگانو که غرق در شادی بود، پس از دادنِ صبحانهٔ لودویگ، شتابان به نمازخانه رفت تا این خبرِ مسرتبخش را با پدر مونتسرات در میان بگذارد.
پدر مونتسرات لحظهای به او چشم دوخت و با لبخند پرسید: «مایلید به آغوشِ مادرِ زمین بپیوندید؟»
لوگانو مکثی کرد و پرسید: «من؟ شما حاضرید تغییرِ کیشِ یه کافر رو بپذیرید؟»
پدر مونتسرات لبخند زد و جواب داد: «در نگاهِ مادر، کافری وجود نداره. فقط فرزندانی هستن که مایلن به خونه برگردن، یا اونایی که مایل نیستن.»
دلِ لوگانو لرزید. به کارهای گذشتهاش در کلیساهای جامع فکر کرد که صرفاً از روی عادت انجامشان میداد؛ نیایش کردن، گوش دادن به موعظه و شرکت در مراسم. او هرگز واقعاً به هیچ ایزدی ایمان نداشت و کلیسا هم کمکِ چندانی به او نکرده بود.
تازه، اگه واقعاً به مادرِ زمین ایمان بیارم، شاید بتونم از طریقِ کلیسا یا اون سه تا سازمان به فرمولهای معجونِ بعدی و موادِ فرابشری دسترسی پیدا کنم... حتی اگه اینطور هم نشه، حتماً راهنماییهای مربوط به علومِ غریبه رو دریافت میکنم... لوگانو مردد بود و مدام بهانههای مختلفی میتراشید تا خودش را متقاعد کند.
پدر مونتسرات صبورانه منتظر ماند و به او فشاری نیاورد. فقط لبخند بر لب داشت و منتظرِ تصمیمِ لوگانو بود.
سرانجام، لوگانو دستهایش را بالا برد.
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
او اینگونه به دعوتِ پدر مونتسرات پاسخ داد.
لبخندِ پدر مونتسرات پهنتر شد و آغوشش را باز کرد.
«به خونه خوش اومدی.»
این کلمات بهطرزِ عجیبی دلِ لوگانو را گرم کرد. احساس کرد پس از سالها سرگردانی و ماجراجویی، سرانجام به خانه بازگشته است.
خستگیاش رنگ باخت و حسِ آرامش و ثبات او را در بر گرفت.
لوگانو دستهایش را روی سینه ضربدری گذاشت و گفت: «ستایش بر مادرِ زمین.»
پدر مونتسرات سر تکان داد و موعظهٔ اصلیاش را آغاز کرد.
«شما به سرچشمهٔ زندگی، مادرِ همهچیز، نگاهدارِ زمینِ حاصلخیز، نمادِ ماهِ سرخ و زادوولد، و سرمنزل و سرآغازِ همهچیز ایمان دارید...»
لوگانو با دقت گوش داد و این کلمات را به خاطر سپرد.
هرچند هنوز مؤمنِ واقعی نبود، اما اینجا چهبسا پناهگاهِ آیندهاش میشد. میدانست که باید همیشه رویِ خوبش را نشان دهد.
...
لوگانو پس از بازگشت به سوئیتِ درجهیک، با اضطراب به لومیان که غرقِ مطالعهٔ زبانِ دوتانیِ قارهٔ جنوبی بود نگاهی انداخت و با لکنت گفت: «مـ... من دینم رو به مادرِ زمین تغییر دادم.»
بهعنوانِ یه هموطنِ اینتیسی، تحقیر و مسخرهم میکنه؟
لومیان سر بلند کرد و خندید.
«پس حواست باشه که درخششِ مهرِ مادری از خودت ساطع کنی. لودویگ برای یه کم ماهیِ تازه روت حساب کرده.»
اصلاً براش مهم نیست... لوگانو زیرِ لب غرولند کرد. نمیخواست لودویگ را گرسنه بگذارد، پس روزِ پرمشغلهاش را آغاز کرد.
اواخرِ شب، پس از رسیدگی به لودویگ تا زمانِ خوابش، لوگانو کمی فکر کرد و تصمیم گرفت سری به نمازخانه بزند.
قصد داشت اگر در هنوز نیمهباز بود، پیش از خواب دعایی بخواند.
باید از همون اول تأثیرِ خوبی میذاشت!
لوگانو از پلههای کمنور بالا رفت و با قدمهایی محتاطانه روی کفپوشِ غژغژکنان به نمازخانه نزدیک شد.
صدای قدمهایش را خفه کرد؛ میترسید مزاحمِ نیایشگران شود یا مبادا تجسّمِ آموزههای مادرِ زمین توسطِ پدر مونتسرات را — که از طریقِ فعالیتهای زادوولد با یکی از زنانِ مؤمن انجام میشد — قطع کند.
لوگانو بیسروصدا به در رسید، دستِ راستش را دراز کرد و بهآرامی آن را هل داد.
درِ چوبی بیهیچ صدایی نیمهباز شد و شکافِ کوچکی پدیدار گشت.
در محکم بسته نشده... یعنی واقعاً وسطِ زادوولده؟ لوگانو با احتیاط از لای در نگاهی انداخت.
دید که نورِ ماهِ سرخ نمازخانه را در بر گرفته و پدر مونتسرات، با ردای قهوهایِ کشیشی، در برابرِ نشانِ مقدسِ زندگی ایستاده است. پدر مونتسرات دستهایش را در هم حلقه کرده بود و بهآرامی تکان میخورد، گویی نوزادی را در آغوش گهواره میکند.
با این حال، هیچچیز در آغوشش نبود.