چپتر 607: بوی غذا
چپتر 607: بوی غذا
لوگانو غرق در درخششِ مهتابِ سرخ، خود را در رویاروییِ وهمآوری با پدر مونتسرات یافت و پوستِ سرش مورمور شد. دیدنِ کشیش که کودکی نامرئی را در آغوش گرفته بود، لرزه بر اندامِ لوگانو انداخت.
بغلش یه بچهست؟
یه بچهٔ نامرئی؟
همون که بهش میگن فرزندِ خدا؟
لوگانو که از تداعیِ این افکار وحشت کرده بود، سعی کرد پیش از آنکه صاحبِ اتاق متوجه شود، بهسرعت در را ببندد؛ گویی اشتباهی وارد شده بود. بیهیچ صدایی بیرون خزید.
ناگهان صدای پدر مونتسرات در فضا پیچید.
«برای نیایش اومدید؟»
چشمانِ لوگانو تنگ شد و همچون گربهای وحشی و رمیده، بهسرعت چرخید و به سمتِ پلهها دوید.
در آن لحظه تنها به کارفرمای توانمندش فکر میکرد!
اما آنچه پیشِ رویش میدید، تاریکیِ مطلق بود. اثری از پلههای چوبی به چشم نمیخورد.
در میانِ سایهها، دستههایی از علفهای هرزِ قیرگون با خوشههای درشتِ گندم، در سکوتی وهمآور تاب میخوردند.
بدنِ لوگانو منقبض شد؛ نمیدانست در این ورطهٔ تاریک چه چیزِ ناشناختهای انتظارش را میکشد.
«چرا فرار کردید؟»
علفهای هرز کنار رفتند و پدر مونتسرات نمایان شد که نوزادی نامرئی را در آغوش داشت. پشتِ سرش، درختِ بلوطِ وهمی و غولآسایی سر به فلک کشیده بود.
درختِ بلوط در کنارِ علفهای هرز، پوشیده از برآمدگیهای غیرطبیعی بود که نشانِ مقدسِ زندگی را به شکلی مورمورکننده، ساده و شوم شکل میدادند.
وقتی پدر مونتسرات با ردای قهوهایِ کشیشی در فاصلهٔ کمتر از سه متری ظاهر شد، لوگانو آبِ دهانش را بهسختی قورت داد و بهانهای واهی آورد:
«دیروقت بود. نمیخواستم مزاحمتون بشم.»
پدر مونتسرات همچنان دستانش را حلقه کرده بود و لبخندِ کمرنگی بر لب داشت.
«چی دیدید؟»
مو بر تنِ لوگانو سیخ شد و عرقِ سردی بر پشتش نشست.
لوگانو با تقلا به آغوشِ خالیِ پدر مونتسرات اشاره کرد و بهسختی پرسید: «چرا دارید این کار رو میکنید؟»
پدر مونتسرات با لحنی معنادار جواب داد: «ما همه فرزندانِ مادریم.»
لوگانو جرئت نکرد بیشتر پیگیر شود و پشتسرهم سر تکان داد.
«بله، بله، بله. ما همه فرزندانِ مادریم.»
پدر مونتسرات نگذاشت با این حرفهای پیشپاافتاده قسر در برود. عمداً اضافه کرد:
«فرزندِ مادرِ بزرگ.»
مادرِ بزرگ... با اینکه لوگانو انتظارِ چنین پاسخی را داشت، با شنیدنش بندِ دلش پاره شد و ذهنش از کار افتاد.
حالا که پدر مونتسرات حرفش را بیپرده زده بود، لوگانو چارهای جز پرسیدن نداشت:
«مگه... مگه شما پیروِ مادرِ زمین نیستید؟»
پدر مونتسرات از خیانت به کلیسای مادرِ زمین هیچ عذابوجدانی نداشت. لبخندِ گرمش را حفظ کرد و توضیح داد: «مادرِ زمین جنبهای از مادرِ بزرگه، یه بازتاب. تو این نقش، مراقبِ سرزمینهای خیانت و بچههاییه که از آغوشِ مادر دور افتادن.»
لوگانو بیاختیار آبِ دهانش را قورت داد؛ نمیدانست چطور باید جوابِ پدر مونتسرات را بدهد.
او که تازه یک روز بود به کلیسای مادرِ زمین پیوسته و فقط در دو موعظه شرکت کرده بود، دانشِ الهیاتیِ عمیقی برای به چالش کشیدنِ چنین کافرانی نداشت.
البته میتوانست حرفهایش را یکسره انکار کند. هر چه بود، توضیحاتِ مونتسرات شوم به نظر میرسید. اگر حرفهای کشیش درست بود، با وجودِ منابع و جناحهای کلیسای مادرِ زمین، همان که فرزندِ خدا مینامیدندش باید تا الان در دنیای واقعی متولد میشد و مادرِ بزرگ هم بازمیگشت. اما چنین اتفاقی نیفتاده بود.
با این حال، صحنهٔ پیشِ رو و فشارِ نامرئیِ فضا، لوگانو را ساکت کرد و مانع از انکارِ صریحش شد.
اگه پدر مونتسرات رو کاملاً از کوره به در کنم چی؟
پدر مونتسرات ادامه داد: «همهٔ موجوداتِ این دنیا فرزندانِ مادرِ بزرگ هستن. بعضیها رو خودش باردار شده، بعضیها نوادگانِ این ایزدان هستن، و بعضیها مثلِ من و شما، مستقیماً از گوشت و خونِ مادرِ بزرگ شکل گرفتیم. ما قویترین پیوند رو باهاش داریم!»
لوگانو در دل بیاختیار جواب داد: من رو مادرِ خودم زاییده، از گوشت و خونِ مادرِ بزرگ درنیومدم...
با این حال، لبخندش را که بیشتر به دهنکجی میمانست تا شادی، حفظ کرد.
«به نظرتون پیروانِ مادرِ بزرگ شوم و ترسناک نیستن؟»
پدر مونتسرات لبخند زد و اطمینان داد: «نیازی نیست از بازگشتِ مادرِ بزرگ بترسید. یه مادر چطور میتونه از بچهش متنفر باشه؟»
«شاید ندونید، اما دنیاهای زیادی ورایِ دنیای ما وجود دارن. موجوداتِ اونجا زیرِ نگاهِ مادرِ بزرگ شکوفا میشن و مدام زادوولد میکنن و رشد میکنن. تا حالا نشنیدم هیچ گونهای منقرض بشه. برعکس، تعدادشون مدام بیشتر میشه.»
«تازه، این مادرِ بزرگه که به ما زندگی بخشیده. حقِ خودشه که زندگیای رو که بهمون داده پس بگیره. ما باید با میل و رغبت باهاش همکاری کنیم.»
ارواحِ عمهت همکاری کنم، مرتیکهٔ تخمِ خوک!
لوگانو خامِ این حرفها نشده بود. ناگهان هفتتیرِ پنهانش را کشید و دو تیر به پدر مونتسرات شلیک کرد.
بیآنکه منتظر بماند تا نتیجهٔ شلیکها را ببیند، بهسرعت چرخید و به سمتِ پهنهٔ تاریکِ پوشیده از علفهای هرزِ سیاه دوید.
هرچند مقصدش در آن اعماقِ تاریک نامعلوم بود و چهبسا خطراتِ بزرگی در خود پنهان داشت، اما ماندن در اینجا خطرناکتر به نظر میرسید!
«وااا!»
ناگهان، لوگانو صدای گریهٔ تقریباً اثیریِ نوزادی را شنید.
دقیقاً همان صدایی بود که پیش از این چند بار شنیده بود.
چهرهٔ لوگانو خشک شد و سرعتِ دویدنش کند شد.
چشمانش رفتهرفته رنگِ خلأ گرفت و برگشت. قدمبهقدم به پدر مونتسرات که نوزادی نامرئی را در آغوش داشت و به درختِ بلوطِ غولآسا و وهمانگیز نزدیک شد.
«اون مادرِ ماست...
«مادری که به ما زندگی بخشید...
«حاضره هر کسی رو که توبه میکنه بپذیره، هر بچهای رو که به خونه برمیگرده...
«اگه میخواد زندگیای رو که به ما بخشیده پس بگیره، پس بذار بگیره. اون حق داره چیزی رو که داده پس بگیره...»
لوگانو با شنیدنِ صدای پدر مونتسرات که بهطرزِ عجیبی اثیری اما ظاهراً نزدیک بود، رفتهرفته به پذیرشی قوی و قلبی رسید.
آره، اون مادرِ منه...
چرا باید به من آسیب برسونه؟
میتونه چیزی رو که داده پس بگیره...
لوگانو تندتر و تندتر قدم برداشت تا اینکه کنارِ پدر مونتسرات ایستاد.
بیدرنگ، گرما و آرامش را حس کرد. بوی آغوشِ مادر بود.
رفتهرفته، حسِ مرطوبِ وصفناپذیری را تجربه کرد، انگار گربهای ماده داشت بچهگربهای را میلیسید.
چقدر آرامبخشه... لوگانو چشمانش را نیمهبسته کرد.
در آن لحظه، لالاییِ محبوبِ مادرش را شنید
—از پشتِ سرش.
چرا مامان پشتِ سرمه؟ نباید جلوم باشه؟ لوگانو گنگ و مبهم با خود فکر کرد.
سپس، صدای فریادِ مادرش را از پشتِ سر شنید: «نرو اونجا!
«جلو نرو!
«خطره!»
نرو اونجا... جلو نرو... خطره... لوگانو لرزید و چشمانِ خالیاش جانِ تازهای گرفت.
دید کجاست—درختِ بلوطِ غولآسای وهمانگیز و گلبرگهای گوشتیِ مرطوب، گرم و لولندهای که از آن روییده بودند. نیمی از بدنش از قبل در گلبرگهای گوشتی فرو رفته بود و بهآرامی به درون کشیده میشد.
این همان آغوشِ مادرانهای بود که لحظاتی پیش تجربه کرده بود.
مردمکهای لوگانو گشاد شد و سرمایی در ستونِ فقراتش دوید که مو بر تنش سیخ کرد.
با هر دو دست به گوشتِ پوشیده از مایعِ لزج نیرو وارد کرد و بهسرعت خود را بیرون کشید.
پدر مونتسرات، در حالی که نوزادی نامرئی را در آغوش داشت، با لبخندی گرم کنارِ لوگانو ظاهر شد.
«برگرد. به آغوشِ مادر برگرد و به شکلِ اصلیمون دربیا.»
ناامیدی وجودِ لوگانو را فرا گرفت.
میخواست با کشیش روبهرو شود، اما با اندوه دریافت که پس از مصرفِ دو معجون—کارنده و پزشک—بهجز افزایشِ قدرت و مهارت در استفاده از ابزارهای کشاورزی و تیغِ جراحی، هیچ قدرتِ فرابشریِ دیگری که مستقیماً در نبرد کاربرد داشته باشد، ندارد. این قدرتها شاملِ پیشبینیِ آبوهوا، شناسایی و پرورشِ بذرها، درمانِ بیماریها، التیامِ زخمها، بخیه زدنِ ارواح، بخشیدنِ زندگی، یا داشتنِ تواناییهای برجستهٔ جراحی میشد.
در گذشته، لوگانو برای همگام کردنِ قدرتِ یک کارنده با سلاحهای گرم، به فنونِ نبرد و نشانهگیریای تکیه میکرد که بهعنوانِ یک جایزهبگیر آموخته بود.
با این حال، مقاومت نکردن در چنین لحظهای بهمعنای مرگ حتمی بود. لوگانو، ماجراجویی با سابقهٔ آدمکشی، با ترسی عظیم روبهرو شد، اما به پدر مونتسرات شلیک کرد و تیغِ جراحیِ تیزی بیرون کشید.
...
در سوئیتِ کابینِ درجهیک، لومیان که هنوز زیرِ نورِ چراغِ دیواریِ نفتی غرقِ کتابِ درسیِ دوتانی بود، صدای در زدن شنید.
گیج و سردرگم برخاست، در را باز کرد و لودویگ را دید.
لودویگ که بلوز و شلوارِ پیژامهٔ چهارخانهٔ خاکستریوسفید به تن داشت، با لحنی جدی گفت:
«برای لوگانو اتفاقی افتاده. عجله کن و نجاتش بده.»
اتفاقی افتاده؟ لومیان ابرو بالا انداخت.
لومیان که میدانست لوگانو هنوز صدای گریهٔ نوزاد را میشنود، مخفیانه نظارت و توجهش را به خدمتکار بیشتر کرده بود، از جمله همین حالا.
اما چطور ممکن بود وقتی لوگانو واردِ نمازخانهٔ کلیسای مادرِ زمین شده بود، اتفاقی برایش بیفتد؟
لودویگ ادامه داد: «بعد از اینکه رفت تو نمازخونه، دیگه نتونستم بوش رو حس کنم.»
لومیان که از قبل شکِ مبهمی در دلش شکل گرفته بود، با بیتفاوتی پرسید: «چه بویی؟»
لودویگ خونسردانه جواب داد: «بوی غذا.»
لومیان گردن و مچِ دستانش را کشید و متفکرانه به لودویگ نگاه کرد.
«تو عمداً بوش رو کشیدی.»
گونههای تپلِ لودویگ حالتی به خود گرفت که میگفت: «کجای این عجیبه؟»
«اگه اون بمیره و تو جای دیگهای مشغول باشی، کی قراره تو جمع کردنِ غذا کمکم کنه؟»
لومیان پوزخند زد: «حرفِ منطقیایه.»
...
در تاریکی، احاطهشده میانِ علفهای هرزِ سیاه، تیغِ جراحیِ لوگانو هوا را شکافت تا به پدر مونتسرات ضربه بزند.
«وااا!»
صدای گریهٔ نوزاد بارِ دیگر طنینانداز شد و لوگانو را در گیجیِ لحظهای فرو برد، در حالی که روی لبهٔ از دست دادنِ مهارش تلوتلو میخورد.
مونتسرات، با نوزادی نامرئی در آغوش، روی درختِ بلوطِ غولآسای وهمانگیز پدیدار شد و با لبخند به لوگانو نگاه کرد.
«مقاومت نکن. ما از مادر سرچشمه گرفتیم و به اون برمیگردیم.»
درست وقتی حرفِ کشیش، با چشمانی شفاف و لبخندی گرم، تمام شد، صدای در زدن در تاریکیِ ظاهراً بیپایان پیچید و میانِ علفهای هرزِ آمیخته با گندمهای فراوان طنینانداز شد.
با شنیدنِ صدای مؤدبانهٔ در زدن، فکری غیرقابلتوضیح به ذهنِ لوگانو خطور کرد.
چقدر مؤدبانه... که تو همچین موقعیتی در میزنه...