چپتر 608: راهِ یافتنِ شکار
چپتر 608: راهِ یافتنِ شکار
صدای موزونِ کوبش تنها سه بار طنین انداخت و سپس به صدای انفجارگونه و بلندی بدل شد.
درِ محکمِ چوبی که چهارطاق باز شد، راهروی غرق در نورِ چراغهای دیواریِ نفتی، تاریکیِ درهمتنیده با علفهای هرزِ انبوه را نمایان کرد. شعلههای سرخِ تیره به بیرون زبانه کشیدند و روشناییِ وهمآلودی پدید آوردند.
در نگاهِ لوگانو، توهمِ درختِ بلوط ناگهان رنگ باخت و پدر مونتسرات نیز که نوزادی نادیدنی را در آغوش میفشرد، همراهِ آن ناپدید شد.
در میانِ آشوبِ آتشین، علفهای هرز پژمردند و سایهها پراکنده شدند. لوگانو به خودش که آمد، دید به نمازخانهٔ محقر «بازگشته» است؛ اتاقی که اکنون در نورِ سرخِ ماه میدرخشید.
لومیان با کلاهِ حصیریِ طلاییاش در آستانهٔ در نمایان شد. چشمانش همهجا را کاوید، اما نشانی از پدر مونتسرات نبود.
قدرتهایی شبیه به عالمِ پارامیتا با ویژگیهای دیگهای ترکیب شده، هرچند نمیتونه یه دنیای کاملاً مستقل و جدا از واقعیت بسازه. بیشباهت به وارلاک شیطانی برمن نیست که با تغییرِ مسیرِ زوری تواناییهای خاصی به دست آورد... الان کجا قایم شده؟ طبق چیزایی که لودویگ از غذاهاش فهمیده، فرابشرانِ مکتبِ نزولِ خدا میتونن خودشون رو توی وسایلِ چوبی پنهان کنن. هرچند نمیتونم وابستگیِ فاسدِ پدر مونتسرات رو به این مکتب تأیید کنم، اما نفوذِ مادر بزرگ کاملاً مشخصه... لومیان بهسرعت وضعیتِ پیشرو را سنجید.
مقاومت نکردنِ پدر مونتسرات و اینکه نه فرار کرد و نه پنهان شد، لومیان را غافلگیر نکرد.
اجرای جادوی موج در میخانهٔ کشتی تنها نمایشی سرسری بود، چرا که نمیخواست اقتدارِ موقتِ فرماندار دریا را هدر بدهد. با این حال، استفادهٔ بعدی از موجی عظیم برای «خوشامدگویی» به کاپیتان پدرو و پدر مونتسرات صرفاً برای خودنمایی نبود.
لومیان خبر نداشت ماجرای مکتبِ نزولِ خدا پایان یافته یا هنوز پیروانِ پنهانِ مادر بزرگ در کشتی پرسه میزنند؛ از این رو عمداً قدرتِ نیمهخدای فرماندار دریا را به رخ کشید تا لرزه بر اندامشان بیندازد!
اگر پیروِ دیگری از مادر بزرگ یا خطری در کمین نبود، این «خوشامدگوییِ» او میتوانست پای خودنمایی گذاشته شود. اما اگر خطری وجود داشت، این کار عناصرِ پنهان را محتاط میکرد و وامیداشت تا در سوراخهایشان بیشتر فرو بروند. لومیان قصد داشت اجازه دهد کشتی به بندرِ بعدی برسد و کار را به مقاماتِ کلیسای مادرِ زمین بسپارد.
ظاهراً پدر مونتسرات که تمایلی به رویاروییِ مستقیم با ماجراجو لویی بری و قدرتِ نیمهخداییاش نداشت، پنهان شدن را برگزید تا زمان بخرد و کشتی پهلو بگیرد.
اگر لوگانو از روی خوششانسی یا بدبیاری مچِ کشیش را در حالِ در آغوش فشردنِ آن نوزادِ نادیدنی نمیگرفت، چهبسا پدر مونتسرات همچنان خودش را روحانیِ شایستهٔ کلیسای مادرِ زمین جا میزد و از هرگونه درگیری با لویی بری میپرهیخت.
لوگانو که تازه به وخامتِ اوضاع پی برده بود، با شتاب به لویی بری گزارش داد: «پـ... پدر مونتسرات از پیروانِ مادر بزرگه! داشت یه نوزادِ نامرئی رو تو بغلش تکون میداد!»
بغل کردنِ یه نوزادِ نامرئی... ممکنه تو وسایلِ چوبیِ کشتی قایم شده باشه. لومیان اطراف را کاوید و صندلیها، کفپوش و نشانِ مقدسِ زندگی را که زینتبخشِ دیوارِ چوبی بود، وارسی کرد.
ناگهان چیزی در ذهنش جرقه زد. با نزدیک شدن به نشانِ مقدس که تجسمِ مادرِ زمین بود، دلش لرزید.
در حاشیهٔ نشان، نمادهایی از گندم، گل و آبِ چشمه نقش بسته بود و درست در مرکزش، تصویرِ سادهای از یک نوزاد به چشم میخورد.
یه نوزاد!
جلوتر رفت. شعلههای سرخِ تیره زبانه کشیدند و تختههای چوبیِ کف و صندلیها را به آتش کشیدند.
لومیان در برابرِ نشانِ مقدسِ زندگی ایستاد، دستِ راستش را دراز کرد و آرام چهرهٔ نوزاد را نوازش کرد.
چوب در دم پوسید و چرکِ زردرنگی از آن بیرون زد.
گویی تصویرِ نوزادِ احاطهشده با گندم و گلها، مدتها پیش پوسیده بود و اکنون اشکِ خون میریخت.
کلیسای مادرِ زمین یه مشکلِ خیلی بزرگ داره... لومیان چشمانش را ریز کرد.
هرچند نتوانست جای دقیقِ پدر مونتسراتِ گریزپا را پیدا کند، اما پوسیدگی و تاریکیِ پنهان در پسِ ظاهرِ کلیسای مادرِ زمین را برملا کرد.
لومیان با دیدنِ بقایای زغالشدهٔ چوبها و نیافتنِ اثری از پدر مونتسرات، با علم به اینکه کشتیِ بخارِ فولادی مخفیگاههای چوبیِ بیشتری دارد، برگشت و به لوگانو گفت: «منو ببر به کابینِ کاپیتان.»
لوگانو که آشکارا نفسِ راحتی کشیده بود، گفت: «باشه.»
با خروجشان از نمازخانه، شعلههای سرخِ تیرهٔ درونِ اتاق بهسرعت خاموش شدند و از پیشروی بازایستادند.
درونِ کابینِ کاپیتان، پدرو با دیدنِ ریشِ قهوهایِ زیبا، همزمان با نزدیک شدنِ ماجراجو لویی بری چهره در هم کشید.
با تجربهای که داشت، میدانست که چهبسا دردسری در کشتی به پا شده باشد.
در جریانِ ماجرای مکتبِ نزولِ خدا، ماجراجو لویی بری تنها خدمتکاری را برای توضیحِ مسائل فرستاده بود. اما حالا شخصاً به آنجا آمده بود!
این چه معنایی داشت؟
نشان از مخمصهای بسیار جدیتر داشت!
لومیان بیآنکه منتظرِ پرسشِ کاپیتان بماند، با آرامش گفت: «پدر مونتسرات سقوط کرده و با یه ایزدِ پلید همپیمان شده. احتمالاً با وارلاکِ شیطانیِ مکتبِ نزولِ خدا هم تبانی کرده.»
ذهنِ کاپیتان پدرو گویی که ضربهٔ گرزی خورده باشد، تکانی خورد؛ برای لحظهای زنگ زد و کاملاً خالی شد.
پس از مکثی کوتاه، با احتیاط پرسید: «کشتینش؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «هنوز نه. از نمازخانه فرار کرده و الان قایم شده. سریع یه تلگراف بفرستید و اینو به کلیسای مادرِ زمین و دولتِ فیناپاتر گزارش بدید. خدمتکارم جزئیات رو بهتون میگه.»
در برابرِ دستورِ مقتدرانهٔ لویی بری، کاپیتان پدرو بیهیچ مقاومتی تسلیم شد. توجهش را به لوگانو معطوف کرد و به ماجرای تغییرِ کیشِ او و توصیفِ پدر مونتسرات که نوزادی نامرئی را در آغوش گرفته بود، گوش سپرد.
پدرو با شنیدنِ این حقایق، چهرهای تلخ به خود گرفت و اعتراف کرد: «حس کرده بودم یه جای کارِ پدر مونتسرات میلنگه، ولی هرگز فکر نمیکردم تا این حد وخیم باشه.»
لومیان پرسید: «مشکل چی بود؟»
پدرو آهی کشید و توضیح داد: «اون یه برگزیدهست، فرابشریای از مسیرِ زمین، رسمیترین روحانی. معمولاً برای برگزاریِ عشای ربانی، موعظهٔ مؤمنان و راهنماییِ دیگران به کلیسا به کمکِ یه برکتیافته نیاز داره. با این حال، اون تنها برگزیدهٔ روی این کشتیه که هیچ برکتیافتهای همراهش نیست.»
«اولش فکر میکردم کمبودِ نیرو تو پورت سانتا به خاطرِ آیینِ نیایشِ دریاست، برای همین زیاد بهش توجه نکردم. اما الان، با سقوطِ پدر مونتسرات...»
فقط با کمکِ یه برکتیافته میشه عشای ربانی برگزار کرد و برای مؤمنان موعظه خوند. هیچ برکتیافتهای همراهش نیست... لومیان پیشتر فهمیده بود که برگزیدگانِ کلیسای مادرِ زمین حداقل به یک برکتیافته بهعنوانِ شخصِ دوم نیاز دارند تا تصمیماتشان معتبر شمرده شود. در غیرِ این صورت، این خطر وجود داشت که تصمیمشان تحتِ تأثیرِ یک خدای پلید یا اهریمن تلقی شود... یه خدای پلید... همون مادرِ بزرگ؟ چی... لومیان با کنارِ هم گذاشتنِ اتفاقاتِ اخیر و دانشِ قبلیاش، ناگهان فهمید چرا کلیسای مادرِ زمین دو نظامِ کاملاً مجزا را حفظ کرده است—
برکتیافته و برگزیده—و آنها را در هم ادغام نکرده است.
خانمِ شعبدهباز از مسیرِ شاگرد پیشتر به تأثیرِ گاهوبیگاهِ ارجمندِ آسمانی اشاره کرده بود و مطمئن نبود آیا این وحیی از جانبِ آقای ابله است یا نه.
درست همانطور که مقامِ آسمانیِ بهشت و زمین برای برکات بر مسیرهای شاگرد، بینا و غارتگر نظارت داشت، مادرِ بزرگ نیز احتمالاً در رأسِ مسیرهای کارنده، داروساز و شرور ایستاده بود.
در نتیجه، فرابشرانِ برگزیده از مسیرهای کارنده و داروساز نیز تحتِ تأثیرِ مادرِ بزرگ قرار میگرفتند. منشأ وحی، خواه از سوی مادرِ زمین بود یا مادرِ بزرگ، نامشخص میماند. تأییدِ این موضوع به نظرِ برکتیافتگانی از مسیرهای خارج از این دو نیاز داشت. همزمان، برکتیافتگان وضعیتِ برگزیدگان را زیرِ نظر میگرفتند!
لومیان با خود نتیجهگیری کرد: پس دلیلش اینه... واقعاً پشتِ این طراحیِ نظام که ظاهراً مسخره، بیهوده و غیرمنطقیه، یه دلیلِ عمیق و جدی نهفتهست.
او بیهیچ حرفِ اضافهای به کاپیتان پدرو دستور داد: «تلگراف رو بفرستید.»
پس از آنکه کاپیتان وضعیتِ پدر مونتسرات را به دولتِ فیناپاتر و کلیسای مادرِ زمین گزارش داد، لومیان به این فکر افتاد که چطور پدر مونتسرات را پیدا کند.
با در نظر گرفتنِ دریای پهناوری که احاطهشان کرده بود، مگر اینکه پدر مونتسرات تواناییِ تلپورت یا مهارتهای استثنایی برای سفر زیرِ آب میداشت، در غیرِ این صورت فقط میتوانست جایی در کشتی پنهان شده باشد.
لومیان فکرِ درگیر کردنِ دارندهٔ کارتِ آرکانای اعظمش را برای چنین مسئلهٔ پیشپاافتادهای از سر بیرون کرد و تصمیم گرفت خودش راهِ حلی بیابد.
میتونم از بلندگوی کشتی استفاده کنم و به مادرِ بزرگ توهین کنم تا پدر مونتسرات تحریک بشه و خودش رو نشون بده؟ مشکل اینجاست که نمیشه روی یه هدف قفل کرد و ممکنه نتیجهٔ مطلوبی نده...
سوزوندنِ کلِ چوبهای کشتی؟ با وجودِ کالاهای باارزشی که تو جعبههای چوبیه، این کار فقط به عنوانِ آخرین راهِ چاره به نظر میرسه...
قرض گرفتنِ یه بطری معجون پیشگویی از فرانکا؟ برای این کار یه جسدِ تازه لازمه. تازه، اگه پای فرانکا بیاد وسط، میتونم ازش بخوام مستقیماً از پیشگویی آینه جادویی استفاده کنه...
نواختنِ فلوتِ استخوانیِ سمفونی نفرت و خبر دادن به مسافرا که قبلش گوشهاشون رو بگیرن؟ ولی این کار فقط آسیب رو کم میکنه و جلوی اثراتش رو نمیگیره...
درسته، از لودویگ بپرسم یادشه بوی پدر مونتسرات...
همینطور... آره، میتونم یه امتحانی بکنم!
لومیان بهسرعت چند راهِ حل به ذهنش رسید و تصمیم گرفت هر کدام را روشمند آزمایش کند و کمک خواستن را بهعنوانِ آخرین گزینه نگه دارد.
او با کاپیتان خداحافظی کرد و در پناهِ تاریکیِ شب، لوگانو را به سوئیتِ درجهیک بازگرداند.
لومیان از لودویگ پرسید: «بوی پدر مونتسرات یادت هست؟»
لودویگ سرش را به نشانهٔ نفی تکان داد.
«تماسِ مستقیمی نداشتیم.»
لومیان برگشت و لبخندِ اطمینانبخشی به لوگانو زد: «بسیار خب. یه آزمایشی تو ذهنمه. باهام همکاری کن.»
لوگانو در حالی که لرزشِ ترس در صدایش آشکار بود، پرسید: «چه جور آزمایشی؟»
لومیان به پنجره اشاره کرد.
«برو رو عرشه. اونجا بازتره.»
لوگانو با اضطراب پایین رفت و روی عرشهای که غرق در نورِ سرخِ ماه بود، ایستاد. کارفرمایش یک زرهِ نقرهایِ تمامبدن از کیفِ مسافرش بیرون آورد و لبخندی مرموز بر لب نشاند.
لومیان به یاد آورد که زره غرور بهطورِ خاص از اشیاءِ متعلق به مسیرهای زمین و شبِ ابدی بیزار است.
اگه شیء نباشه و یه فرابشر باشه چی؟
چه واکنشی نشون میده؟
با توجه به اینکه پدر مونتسرات حداقل یه دکتره، میشه از این نفرت برای پیدا کردنِ دقیقِ موقعیتش تو یه فاصلهٔ مشخص استفاده کرد؟
لومیان کاملاً مطمئن نبود، اما قصد داشت با لوگانو که او نیز فرابشریای از مسیرِ زمین بود، آزمایش کند تا احتمالات را بسنجد.