چپتر 610: زندگیِ جدید
چپتر 610: زندگیِ جدید
با شنیدنِ صدای گریهٔ نوزاد که رفتهرفته توانش را میگرفت، لومیان بیدرنگ به کنارِ پدر مونتسرات تلپورت کرد و برای خنثی کردنِ ضربهٔ قریبالوقوع، حملهای سهمگین تدارک دید.
اما درست در همان لحظه، دید که زره غرور با شنیدنِ گریهٔ نوزاد سرِ جایش خشک شد. ناگهان چمباتمه زد و شمشیر سپیده دم را در زمینِ پوشیده از علفهای هرزِ تاریک فروبرد.
لعنتی! یکراست رفت سراغِ طوفان نور؟ پوستِ سرِ لومیان مورمور شد. بیآنکه برای اطمینان درنگ کند، مقصدِ تلپورت را تغییر داد، در تاریکیِ درختِ بلوطِ وهمآلود ناپدید شد و روی عرشهٔ کشتی پدیدار گشت.
پیشتر فهمیده بود که برهوتِ علفهای هرزِ پدر مونتسرات در برابرِ پارامیتای مادامها حرفی برای گفتن ندارد. نه میتوانست پیوندِ عمیقِ میانِ درون و بیرون را بگسلد و نه جلوِ تلپورت را بگیرد. تنها کارکردش مهارِ صداها و پسلرزههای نبرد بود؛ چیزی شبیه به بطری داستان، یا حتی ضعیفتر از آن. با این حال، این برهوت قابلیتهای منحصربهفردِ خودش را داشت.
همین که پیکرِ لومیان در تاریکیِ برهوت محو شد، شمشیر سپیده دم که زره غرور در زمین فروکرده بود، در هم شکست و به بیشمار خردهنور بدل گشت؛ طوفانی سهمگین به پا کرد که سراسرِ آن پهنه را درنوردید.
علفهای هرزِ پربار و گندمگون تکهتکه شدند و زمین را لخت و بایر رها کردند.
پدر مونتسرات که روی شاخهٔ بلوط نشسته بود، نتوانست بهموقع جاخالی بدهد. پیش از آنکه طوفان نور او را ببلعد، تنها فرصت کرد بدنش را به چیزی شبیهِ چوب درآورد.
صدای گریهٔ توخالی و وهمآلودِ نوزاد ناگهان قطع شد.
وقتی طوفان نور فروکش کرد، پدر مونتسرات سرِ جایش خشک شده بود.
لحظهای بعد، بدنِ چوبمانندش که پوشیده از پوستهای قهوهای بود، شکافت و شیارهایی عمیق بر آن پدیدار شد.
تَرَق، تَرَق، تَرَق. بدنِ پدر مونتسرات تکهتکه پای درختِ بلوط فروریخت. برشها کاملاً صاف بودند و خون از آنها بیرون میزد.
ریشههای درختِ بلوطِ وهمآلود در دم گوشت و خون را مکیدند و هیچچیز باقی نگذاشتند.
در تنهٔ میانیِ درختِ بلوط، پوسته شکافت. گوشتی مرطوب و لولنده از آن بیرون زد و سوراخی را گشاد کرد.
سرِ انسانی پدیدار شد، تحتِ فشار قرار گرفت و به بیرون پرتاب شد.
به چشمبرهمزدنی، درختِ بلوطِ وهمآلود انسانی برهنه را «زایید». او پدر مونتسرات بود.
فرمِ بزرگسالیاش را حفظ کرده بود؛ بدنش خیس بود و غشایی کثیف و نیمهشفافِ سفیدرنگ بخشهایی از آن را میپوشاند.
زندگیِ جدید!
به یاریِ تاریکیِ پوشیده از علفهای هرز، درختِ بلوطِ وهمآلود و نوزادِ نامرئی، پدر مونتسرات حیاتِ دوباره یافته بود!
چینِ پیشانیاش باز شد و چشمانش درخششِ جوانی را بازیافتند. بالهای غولآسای خفاشمانند با روکشی از پوستِ تیره، از پشتش بیرون زدند و او را از دلِ بلوطِ عظیم بهسوی زرهِ تمامتنهٔ نقرهایسفیدش پرتاب کردند.
زره غرور از جا برخاست، نور را در دستانش فراخواند و نیزهای تیز ساخت.
نیزهٔ بلند را با نیرویی بیامان پرتاب کرد؛ نیزه هوا را شکافت و در سینهٔ پدر مونتسرات نشست.
بالهای خفاشمانندِ پدر مونتسرات او را در خود پیچیدند و پیکرش به خفاشهای سیاهِ کفدستی متلاشی شد.
خفاشها در رقصی مسحورکننده پشتِ زره غرور حلقه زدند و دوباره به شکلِ پدر مونتسرات که هنوز غشایی کثیف بر تن داشت، درآمدند.
بدنِ پدر مونتسرات متورم شد و به خرسی غولآسا تغییرشکل داد. از کفِ دستانش چنگالهایی تیز بیرون زد که نقشونگارهایی رازآلود بر آنها حک شده بود.
با ضربهای سنگین، پنج شیارِ عمیق بر پشتِ زره غرور انداخت و فضای توخالیِ درونش را آشکار کرد.
زره غرور سرِ جایش خشک شد و گویی هوا نیز از حرکت ایستاد.
پیش از آنکه پدر مونتسرات بتواند حملهٔ دیگری ترتیب دهد، متوجه شد زرهِ تمامتنهٔ نقرهایسفید بیهیچ هشداری میچرخد.
زره با شکل دادن به چکشها، تبرها و گرزهای زنجیرداری از جنسِ نور، دیوانهوار به پدر مونتسرات یورش برد.
پدر مونتسرات خود را پایین کشید، روی زمینِ لخت مچاله شد و آرامآرام بهسوی درختِ بلوطِ وهمآلود خزید.
زمینِ زیرِ پایش فروریخت و شکافی دهان باز کرد.
در همان لحظه، لومیان که پایانِ طوفان نور را حس کرده بود، دوباره به درونِ تاریکی تلپورت کرد.
در کمالِ تعجب دید که پدر مونتسرات، بدونِ لباسِ قهوهایرنگِ کشیشی، صحیحوسالم ایستاده است.
لومیان بیآنکه دلسرد شود، فلوتِ استخوانیِ سمفونی نفرت را از کیسهٔ مسافر درآورد.
لومیان با غنیمت شمردنِ فرصتی که زره غرور پدر مونتسرات را درگیر کرده و مانعِ انتقالِ صدا به دنیای بیرون شده بود، میخواست آهنگی را بنوازد که از جشنهای گوناگونِ پورت سانتا آموخته بود؛ آهنگی ساختهٔ یکی از قدیسانِ کلیسای مادرِ زمین برای محصولی پربار.
در حالتِ عادی، لومیان دستکشهای بوکس فلوگ را به دست میکرد، به او نزدیکتر تلپورت میشد، با یک مشت میل یا احساسی را در پدر مونتسرات برمیانگیخت و سپس سمفونی نفرت را مینواخت تا پسلرزههای فلوگ را فعال کند. با این حال، لومیان این روالِ تمرینشده را کنار گذاشت.
درختِ بلوطِ وهمآلود و عجیبِ میدانِ نبرد او را به درنگ واداشت. پدر مونتسرات نوزادی نامرئی به همراه داشت که چهبسا فرزند خدا بود. به دست کردنِ دستکشهای بوکس فلوگ میتوانست توجه و خطر را به سوی او بکشاند.
اگر مادر بزرگ متوجه میشد و به فرزند خدا اجازه میداد با درهمشکستنِ مرزِ وهم و واقعیت به مقابله با او برخیزد، عواقبش شوم و ناگوار میبود!
از این گذشته، لومیان گمان میکرد بدعتگذارانی چون مونتسرات مشکلاتِ روانیِ آشکاری در سر میپرورانند و همین امر وضعیتِ ذهنیشان را پیشبینیناپذیر میسازد. نواختنِ مستقیمِ سمفونی نفرت میتوانست این نقطهٔ ضعف را هدف بگیرد؛ درست همانطور که او و آقای کِی از شنیدنِ نوای سمفونی نفرت از دستِ دیگران بیزار بودند.
لومیان که نمیدانست کدام نقطهٔ ضعف تحریک میشود یا چه تغییراتی در پی میآید، تصمیم گرفت خود را به دستِ اتفاقات بسپارد.
همین که لومیان سمفونی نفرت را به لب برد، سرمایی وهمانگیز در امتدادِ ستونِ فقراتش دوید.
«وااا!»
صدای گریهٔ نوزادِ شبحوار در فاصلهای بسیار نزدیک طنین انداخت.
«هه هه، هه هه.»
گریهٔ نوزاد به خنده بدل شد، گویی داشت بازیِ جذابی را با لومیان آغاز میکرد.
خشکیِ وصفناپذیری لومیان را در بر گرفت و او را لحظهای در جای خود میخکوب کرد.
هالهای سرد به بدنش رخنه کرد و رفتهرفته تا شکمش گسترش یافت.
در همان حال که جانش تحلیل میرفت و در هالهٔ سرد حل میشد، صدای نوزاد در گوشش میانِ نالههای سوگوارانه و خندههای شادمانه در نوسان بود.
لومیان بیدرنگ آگاهیاش را به دستِ راستش فرستاد و نشانِ بهجامانده از امپراتور خون آلیستا تودور را فعال کرد.
هالهای خشن و جنونآمیز از لومیان فوران کرد و پیکرش را بینیاز از قدرتِ فشردهسازی بزرگتر ساخت. عطشِ خونی ملموس در هوا پیچید.
گریه و خندهٔ نوزادِ نامرئی ناگهان برید و سرمای رخنهکرده در بدنِ لومیان زیرِ هرمِ سوزانِ گرما رنگ باخت. برهوتِ تاریک تاب خورد و درخششِ کمرنگی به خود گرفت.
لومیان که مهارِ اوضاع را به دست گرفته بود، فعالسازی را متوقف کرد و در فلوتِ استخوانیِ سیاه با سوراخهای خونرنگش دمید.
نوایی آشکارا شادمانه طنین انداخت و پدر مونتسرات را که با زره غرور گلاویز بود، مبهوت ساخت.
چهرهاش از دردی وصفناپذیر در هم رفت.
پدر مونتسرات با دیدنِ زرهِ نقرهای که عصایی از نورِ متراکم در دست داشت، بیاختیار دست دراز کرد و پاهای حریف را نشانه گرفت.
تاکها، علفهای هرز و شاخههای بیشمارِ درختان بهسرعت روییدند، به دورِ زره غرور پیچیدند و راه را بر حرکاتش بستند.
در میانِ همهمهٔ شکستنِ شاخهها و پارهشدنِ تاکها، زره غرور کُند و بهسختی پیش میرفت.
پدر مونتسرات به چشمانِ لومیان خیره ماند و با التماسی دردمندانه فریاد زد:
«فرار کن!
«فرزند خدا رو نمیشه کشت!»
فرار کنم؟ چـ... لومیان دریافت پدر مونتسرات هوشیارتر از پیش به نظر میرسد. گرمای نگاهش و آن آشناییِ زادگاه، جای خود را به درد و کشمکش داده بود.
«فرار کن!
«بهجای من به درگاهِ مادرِ زمین توبه کن!»
پدر مونتسرات هیستریوار فریاد کشید.
پیکرِ برهنهاش دستخوشِ دگرگونیِ نابهنجاری شد. اندامهایی که نمادِ آفرینش و زایش بودند، از زیرِ غشای نیمهشفاف و سفیدِ چرکین بیرون زدند و در نمایشی هولناک در هم تنیدند.
به درگاهِ مادرِ زمین توبه کنم؟ لومیان تا حدودی وضعیتِ کنونیِ پدر مونتسرات را درک میکرد.
ظاهراً تباهیاش کامل نبود و هنوز بخشی از وجودش به ایمان به مادرِ زمین چنگ میزد؛ چیزی که به دوپارگیِ شخصیتش انجامیده بود. در حالتِ عادی، شخصیتِ سالمِ او زیرِ سایهٔ شخصیتِ تباهشدهاش سرکوب میشد.
این همون نقطهضعفیه که سمفونی نفرت تحریکش کرده و گذاشته شخصیتِ سالمِ پدر مونتسرات موقتاً دستِ بالا رو بگیره و کنترلِ بدنش رو پس بگیره؟ لومیان آهی کشید، اما این کشف مانع از آن نشد که گلولههای آتشینِ زرشکیرنگی را که تقریباً به سفیدی میزدند متراکم کند و به سوی پدر مونتسراتِ جهشیافته بفرستد.
چهرهٔ مونتسرات میانِ سردی و اندوه در نوسان بود. بدنش نیز میانِ گریز و خویشتنداری دستوپا میزد.
او با تمامِ توان فریاد زد: «فرزند خدا رو نمیشه کشت، فقط میشه تبعیدش کرد!»
همزمان با سخنانِ پدر مونتسرات، گلولههای آتشینِ زرشکی و تقریباً سفیدرنگ روی بدنش منفجر شدند. زره غرورِ نقرهایوسفید نیز سدِّ تاکها و شاخهها را در هم شکست و با عصایی از جنسِ نورِ متراکم به جلو یورش برد.
غرمب!
با انفجارِ گلولهٔ آتشین، پدر مونتسراتِ برزمینافتاده کنترلِ بدنش را پس گرفت و کوشید به زیرِ زمین پناه ببرد.
در همان لحظه، لومیان در حالی که فلوتِ استخوانیِ سیاه را در دست میفشرد، پشتِ سرش ظاهر شد.
لومیان بیاعتنا به جراحاتِ احتمالاً شدیدی که موجِ انفجارِ سهمگین به همراه داشت، درست به مرکزِ انفجار تلپورت کرده بود!
گلولهٔ آتشین تنها یک طعمه بود. ضربهٔ کشندهٔ واقعی که برایش نقشه کشیده بود، همان سمفونی نفرت بود!
خرت!
لومیان فلوتِ استخوانیِ سیاه با سوراخهای خونرنگش را در گردنِ در حالِ تحلیلرفتنِ پدر مونتسرات فروکرد.
غرمب!
شعلههای فزاینده هر دوی آنها را در کامِ خود کشید.