چپتر 612: سپیدهدم
چپتر 612: سپیدهدم
«اومبلا.»
صدای طنیناندازِ ترمیبوروس در گوشِ لومیان پیچید؛ وی حرفِ لوگانو را تکرار کرد.
«در موردش شنیدید؟» لومیان انتظار نداشت ترمیبوروس که مدتها سکوت کرده بود، نامی را به زبان بیاورد که هیچ تأثیری رویش نگذاشته بود.
لوگانو که فکر کرد این سؤال از او پرسیده شده است، جواب داد: «نه، تا قبلِ امروز اصلاً نشنیده بودم.»
ترمیبوروس سکوت کرد و پاسخی نداد.
ظاهراً یه جای کارِ اسمِ واقعیِ فرزندِ خدا میلنگه... و شبیهِ اسمِ زناست. با در نظر گرفتنِ اینکه مسیرِ شرور تو ردهٔ ۵ شیونگر به زن تبدیل میشن، و تمایلِ ذاتیِ زنانهٔ ردهٔ ۰ مسیرِ زمین، یعنی مادرِ زمین، در کنارِ نفوذِ خودِ مادرِ بزرگ، خیلی محتمله که فرزندِ خدا یه زن باشه. استنتاجِ منطقیایه... لومیان نگاهی به لوگانو انداخت و لبخند زد.
«شانس آوردی زودتر از این خبردار نشدی. وگرنه ممکن بود با این بهاصطلاح فرزندِ خدا ارتباط پیدا کنی.»
همانطور که لومیان حرف میزد، توجهش به لودویگ جلب شد که بیسروصدا به بالکنِ اتاقنشیمن رفته بود. لومیان با قدمهایی شمرده به او نزدیک شد و نگاهش در امتدادِ نگاهِ لودویگ به سمتِ عرشه چرخید؛ جایی که کاپیتان پدرو و دیگران داشتند جسدِ بیجانِ پدر مونتسرات را وارسی میکردند.
لومیان متفکرانه پرسید: «قابلِ خوردنه؟»
منظورش این بود که آیا جسدِ پدر مونتسرات قابلخوردن است یا نه.
با اینکه لومیان از برداشتنِ داراییهای کلیسای مادرِ زمین، از جمله ویژگیهای فرابشریِ پدر مونتسرات خودداری کرده بود، اما تعهدی هم به سالم نگهداشتنِ جسد نداشت.
در گرماگرمِ نبرد، آسیب دیدنِ اجساد امری عادی بود!
لودویگ سر تکان داد: «هنوز نه.»
لومیان آهی کشید و با اندکی حسرت نگاهش را برگرداند: «بسیار خب.»
به این ترتیب، معمای ارتباطِ توضیحناپذیرِ پدر مونتسرات با فرزندِ خدای نامرئی حلنشده باقی ماند. حتی بندِ نافِ عجیبی در معدهاش ریشه دوانده بود و لومیان نمیتوانست تأیید کند که آیا پرینپینو محصولِ فرعیِ تصفیهشدهای از بقایای پدر مونتسرات است یا نه.
در واقع، پدر مونتسرات نشانههایی از تباهیِ شدید در خود داشت، هرچند لومیان انتظار نداشت تباهیِ او با بانوی دیوانه برابری کند.
البته این در مقایسه با وضعیتِ جسدِ بانوی دیوانه هیچ بود؛ حتی لودویگ هم آن را بیش از حد کثیف میدانست.
در موردِ احضارِ روح، لومیان میدانست روحی که با طلسمِ جنگیری رانده شده باشد، تا مدتِ مشخصی قابلاحضار نیست و ارتباط با آن غیرممکن میشود. وقتی هم این مدت میگذشت، دیگر احضارِ روح فایدهای نداشت.
لومیان پس از بازگشت به اتاقنشیمن، روی صندلیِ راحتی افتاد و با بیقیدی دکمههای جلیقهٔ سیاه و پیراهنِ کتانیاش را باز کرد. رو به لوگانو چرخید و گفت: «بیا درمانم کن.»
چشمانِ لوگانو باندهای موقتی و زخمهای ترشحدار را از نظر گذراند و با تعجب گفت:
«اینقدر جدیه؟»
لومیان با تهمایهای از سرگرمی جواب داد: «فکر میکنی درافتادن با پدر مونتسرات کارِ آسونیه؟ اگه خطر نمیکردم، ممکن بود الان من اونجا مرده باشم.»
لوگانو ناخودآگاه این برداشت را رد کرد: «منظورم این نبود. چرا با وجودِ همچین زخمهای جدیای، لباس و شلوارت سالمه؟»
لومیان در حالی که درد را تحمل میکرد، با بیخیالی جواب داد: «معلومه که قبل از برگشتن لباسم رو عوض کردم.»
کیفِ مسافرِ او بسیار ارزشمند بود، چرا که نزدیک به دوازده پیراهن، جلیقه و شلوارِ یکسان را در خود جای میداد، هرچند رنگِ جلیقهها با هم فرق داشت.
تنها تلفات، کلاهِ حصیریِ طلایی بود که در انفجار از بین رفته و حالا خاکستر شده بود.
با این حال، این اتفاق ماجراجوی بزرگ، لویی بری را که پیش از ترکِ بندرِ فاریم کلاههای جایگزینِ مشابهی خریده بود، چندان آشفته نکرد.
این فایدهٔ داشتنِ کیفِ مسافر بود. وگرنه چطور میتوانست با یک چمدان، فضایی برای نگهداری از اینهمه وسیلهٔ بیمصرف داشته باشد؟
لوگانو که ترجیح داد بیشتر فضولی نکند، روی رسیدگی به زخمهای کارفرمایش تمرکز کرد.
لوگانو در ابتدا روشِ پیچیدهتری مثلِ بریدنِ پوستِ سوخته را در نظر داشت، اما لومیان جلویش را گرفت و روشِ سادهتری را انتخاب کرد.
لومیان هیچ قصدی برای تحملِ دردِ جراحیِ بدونِ بیهوشی نداشت، چون میدانست ساعتِ ۶ صبح به حالتِ اولیهاش برمیگردد.
حالا که درد و زخمها قابلتحمل شده و بهبودِ چشمگیری پیدا کرده بودند، لومیان به اتاقش برگشت. در آنجا نامهای را باز کرد و شروع به نوشتنِ اتفاقاتِ مربوط به پدر مونتسرات و نامِ واقعیِ فرزندِ خدا کرد تا با دقت به خانمِ شعبدهباز گزارش دهد.
لومیان همیشه مسائلِ مربوط به خدایانِ پلید و بهاصطلاح فرزندِ خدا را بسیار جدی میگرفت. او معتقد بود چنین نگرانیهایی باید به مافوقهایش سپرده شود و به اهمیتِ درگیر کردنِ مقاماتِ بالاتر واقف بود.
اگر آقای کِی نامهرسانی داشت، لومیان بیدرنگ نسخهٔ اصلاحشدهای را میفرستاد تا غیبگوی سازمانِ سپیدهدم را از وضعیت مطلع کند. اقدامِ بعدی در حیطهٔ اختیاراتِ عضوِ عادیای مثلِ او یا آرکانای صغیر نبود؛ این مسئلهای بود که دیگران باید به آن میپرداختند.
لومیان با مشاهدهٔ موضعِ مشترکِ انجمنِ تاروت و سازمانِ سپیدهدم در مبارزه با خدایانِ پلید، بهویژه آنهایی که سدِّ اختری را میشکستند، مسئولیتِ خود را هم بهعنوانِ دارندهٔ کارتِ آرکانای صغیر در انجمنِ تاروت و هم بهعنوانِ عضوِ رسمیِ سازمانِ سپیدهدم درک میکرد.
لومیان پس از ثبتِ دقیقِ جزئیات، از جمله واکنشِ ترمیبوروس، نامهرسانِ «عروسکی» را احضار کرد.
نامهرسانِ «عروسکی» که اخیراً با لودویگ درگیر شده بود و در نزدیکیِ او قرار داشت، بهسرعت آمد و رفت. او بهندرت میماند و از گفتگوهای روزمره دوری میکرد.
…
در اتاقخوابی تمیز و دلپذیر در بکلاندِ پادشاهیِ لوئن، خانمِ شعبدهباز در آرامش روی تخت دراز کشیده و به خوابی راحت فرو رفته بود. ناگهان نشست و حالتی سردرگم بر چهرهاش نقش بست.
هشدارِ نیروی روحی؟
قراره اتفاقِ مهمی بیفته؟
خانمِ شعبدهباز که تازه لیوانی شرابِ خونِ سونیا ریخته و هنوز به ستارهبینی نپرداخته بود، از ظاهر شدنِ پیامرسانِ «عروسک» روی میزش جا خورد. عروسک نامهای تاخورده را کنارِ خودنویسی سرخِ تیره گذاشت.
نامهٔ لومیان... یعنی مشکلِ کشیشِ کلیسای مادرِ زمین رو کشف کرده؟ پس بیخود راهنماییش نکردم... خانمِ شعبدهباز در حالی که میگذاشت لیوان در هوا شناور بماند، با خود فکر کرد. نامه را برداشت و تایش را باز کرد.
همانطور که میخواند، حالتِ چهرهاش ناگهان دگرگون شد و نام را آرام تکرار کرد:
«اومبلا؟»
نامِ حقیقیِ فرزندِ خدای نامرئی همینه؟ هشدارِ نیروی روحیم به این ربط داشت؟
این موضوع ارزشش رو داره که تو گردهماییِ عادیِ انجمنِ تاروت در موردش بحث بشه...
پس از لحظهای، خانمِ شعبدهباز از ستارهبینی بهره برد تا اطلاعات را غیرمستقیم بسنجد. سپس نشست و به خودنویسِ سرخِ تیره که در هوا شناور میشد چشم دوخت. درِ خودنویس را برداشت و شروع کرد به نوشتنِ افکارش روی پوستِ بزِ بدلی: «اومبلا نامی است پنهان در مِهِ تاریخ. این نام معنای نمادینِ نیرومندی در علومِ غریبه دارد...»
…
«استفاده از اومبلا بهعنوانِ نامِ حقیقیِ فرزندِ خدا. نمیدانم آیا این موضوع به رازهای دورانِ دوم — زمانی که خدایانِ باستانی، پیش از خدای خورشیدِ باستان، بر زمین فرمان میراندند — گره خورده است، یا اینکه مادرِ بزرگ دارد از نمادگراییِ رازآلودِ شدیدی بهره میبرد تا اقتدارِ مادرِ زمین و حتی خودِ مادرِ زمین را رفتهرفته تحلیل ببرد.
«اگر بتوانیم از رازهای آن عصرِ باستانی پرده برداریم، چهبسا پاسخی بیابیم.
«کسی که سازمانِ سپیدهدم به او ایمان دارد، شاید چیزی بداند.»
وقتی لومیان پاسخِ نوشتهشده روی پوستِ بزِ بدلی را خواند، پیشنهادِ ظریفی را از جانبِ خانمِ شعبدهباز حس کرد که به او اشاره میکرد از طریقِ آقای کِی از سازمانِ سپیدهدم پرسوجو کند.
به خواندن ادامه داد:
«به بیانِ ساده، اومبلا به نژادِ غولهای باستانی تعلق دارد. زمانی در عصری که خدایانِ باستانی فرمانروایی میکردند، با نامِ الههٔ خرمن شناخته میشد. در حالِ حاضر نمیتوانم بیش از این چیزی فاش کنم. نیازی نیست بهطور خاص در این موضوع کاوش کنی. اگر با برگزیدگانِ کلیسای مادرِ زمین، شبگردان یا اعضای مکتبِ فرودِ خدا روبهرو شدی، چشمانت را باز نگه دار. ما پیگیریهای بعدی را انجام میدهیم. البته، وقتی زمانش برسد، شاید یک یا دو مأموریتِ کوچک به تو بسپاریم.»
الههٔ خرمن... واقعاً به مسیرِ زمین ربط داره... لومیان در حالی که نامه را با شعلههای زرشکی میسوزاند، با خود فکر کرد. به تخت بازگشت و خود را به خواب زد، در حالی که حواسش به تکانهای کشتی بود.
با طلوعِ خورشید، بدنش بهسرعت بهبود یافت و روز بدونِ هیچ پیشامدِ غیرمنتظرهای سپری شد.
لومیان به اتاقنشیمن برگشت و رو به لوگانو کرد که از یک ساعت پیش بیدار بود و نشانههایی از شبی ناآرام در چهرهاش دیده میشد.
«هنوز صدای گریهٔ بچه رو میشنوی؟»
لوگانو با آمیزهای از شادی و تردید که در پاسخش آشکار بود، جواب داد: «نه.»
لوگانو بر این باور بود که پیش از رسیدن به نتیجهگیریِ نهایی، به زمانِ بیشتری برای بررسی نیاز دارد.
لومیان خندید.
«همونطور که انتظار میرفت، کمک گرفتن از پدر مونتسرات تنها راهِ برطرف کردنِ کاملِ عوارضته.»
لوگانو نزدیک بود حرف در گلویش خفه شود.
پس برای همین میخواستی از پدر مونتسرات کمک بگیرم؟
کشتنش معادلِ برطرف کردنِ کاملِ عوارضیه که دچارش شدم؟
لومیان به بالکن نزدیک شد و به لوگانو دستور داد: «بعداً انیو رو پیدا کن و معاینهٔ مجدد رو بهونه کن تا وضعیتش رو بسنجی.»
آره، انیو با جراحیِ پدر مونتسرات نجات پیدا کرد. از اونجا که پدر مونتسرات یه مشکلی داشت، ممکنه انیو هم مشکلساز بشه... لوگانو از رفتن سراغِ بیمار نگران بود و از خطرِ احتمالی میترسید. با این حال، وقتی دید نورِ خورشید رفتهرفته درخشانتر میشود و افق به سرخی میگراید، حسِ آسودگی وجودش را فرا گرفت.
ساعتِ ۹ صبح، لوگانو بازگشت و به لومیان خبر داد که بیمارِ خاص بهطرز شگفتانگیزی بهبود یافته است. هیچ نشانهای از شکستِ جراحی یا خطرهای پنهان، و هیچ اثری از تباهی دیده نمیشد.
حوالیِ همان زمان، کاپیتان پدرو نزدِ لومیان آمد و خبر داد که کشتی موقتاً پهلو میگیرد تا کارکنانِ کلیسای مادرِ زمین بتوانند جسد و یادگارهای پدر مونتسرات را ببرند و افرادِ مرتبط را نیز با خود منتقل کنند.
نکتهٔ درخورِ توجه این بود که کلیسای مادرِ زمین ماجراجو و خدمتشکارش را صراحتاً از این دستور مستثنا کرده بود.
لومیان لبخندی زد و پاسخی به حرفهای کاپیتان نداد. رفتارش سرشار از اطمینان و یقین بود.
حوالیِ ظهر، چند راهبهٔ مبارز و کشیشی با ردای قهوهای سوارِ کشتی شدند و انیو و دیگران را با خود بردند.
در بالکن، لوگانو تماشا میکرد که چطور انیو را برای پیاده شدن از کشتی «دعوت» میکنند؛ چهرهٔ انیو آمیزهای از بهت و ترس بود و توانی برای مقاومت نداشت. لوگانو آهی کشید.
«اگه حالش خوبه، چرا دستگیرش میکنن؟»
لومیان آرام خندید.
«فکر میکنی فقط چون تو میگی مشکلی نیست، واقعاً هیچی نیست؟ خوشبین باش؛ بعد از اینکه کلیسای مادرِ زمین تأیید کرد مشکلی نداره، شاید بتونه یه مقامِ روحانی تو کلیسا به دست بیاره و هر روز با راهبههای مبارز سروکار داشته باشه.»
لوگانو ساکت شد و پس از چند ثانیه گفت: «اما این یعنی آزادیش رو هم از دست میده. اون یه قربانیه...»
لومیان پوزخند زد: «آزادی؟ پیششرطِ آزادی اینه که جونِ بقیه رو به خطر نندازی.»
با وجودِ این موضعگیری، وقتی انیوی وحشتزده و مضطرب را دید و پدر مونتسراتِ درگذشته را در شخصیتِ عادیاش به یاد آورد، بیاختیار جملهٔ عجیبی را به خاطر آورد که خواهرش گهگاه به زبان میآورد: «همهٔ موجوداتِ زنده رنج میکشند.»
اووو!
با صدای سوت، کشتی آماده شد تا بارِ دیگر به راه بیفتد.