چپتر 613: مأموریتِ جدید
چپتر 613: مأموریتِ جدید
چند روز بعد، لومیان روی صندلیِ راحتی در بالکنِ سوئیت لم داده بود، نسیمِ دریا را به جان میخرید، از نورِ خورشید لذت میبرد و مانزانِ خالص مینوشید. او از کیفِ مسافرش، بندِ نافِ ناقصِ پدر مونتسرات را بیرون آورد.
پس از طلسمِ جنگیری، بندِ ناف سرزندگیاش را از دست داده بود. گذشته از آن، چون ویژگیهای فرابشری نداشت، نمیتوانست بهعنوانِ شیءِ رازآلود یا مادهٔ اصلی برای ساختِ طلسمهای کوچک، داروها، سلاحها یا هر شیءِ دیگری به کار رود.
اکنون تنها ویژگیِ منحصربهفردش را حفظ کرده بود.
به بیانِ سادهتر، این شبیهِ نشانی بود که امپراتور خون، آلیستا تودور روی لومیان به جا گذاشته بود. چون قدرتی نداشت و نمیتوانست هالهٔ سهمگینِ فرزندِ خدای مادر بزرگ را ساطع کند، لومیان نمیتوانست از آن برای ترساندن و مرعوب کردنِ موقتِ هدفی خاص بهره ببرد.
لومیان حدس میزد که این شیء تنها در دو حالت به کار میآید.
نخست، میتوانست بهعنوانِ مادهٔ اجرای طلسم عمل کند و به طلسمهای خاصی اجازه دهد قدرتی فراتر از حدِّ معمول داشته باشند، یا به جادوگران کمک کند تا طلسمهای ویژهای فراتر از توانِ همیشگیشان به کار ببرند.
دوم، میتوانست هنگامِ ساختِ اشیاءِ رازآلود، طلسمهای کوچک، داروها یا سلاحهای فرابشری بهعنوانِ مادهٔ مکمل افزوده شود و اثری بیهمتا به محصولِ نهایی ببخشد.
طبیعتاً، لومیان بر این باور بود که چنین تکه بندِ نافی در برابرِ عطیهگیرندگانِ مادر بزرگ نیز ارزشمند خواهد بود. برای مثال، حتی بدونِ استفاده از تواناییِ تحریک، میتوانست دشمنیِ شدیدی در آن افراد برانگیزد.
متأسفانه ساحرهها شبیهِ آتشافروزان هستن. اونا فقط میتونن از جادوهای سیاه مختلفی که معجونها بهشون میدن استفاده کنن و نمیتونن مثلِ جادوگرا برن تو بحرِ مطالعهٔ طلسمها و وردهای جدید یاد بگیرن. بینِ این جادوهای سیاه، فقط یکیشون، یعنی نفرینِ خون، میتونه با بندِ ناف بهعنوانِ مادهٔ اجرای طلسم جفتوجور بشه. اما فرزندِ خدای نامرئی هنوز تو دنیای واقعی ظاهر نشده، برای همین نفرین روش اثری نداره. نفرین کردنِ مادر بزرگ هم که اصلاً حرفش رو نزن، چون ممکنه همون جا فرانکا و ژنا یهو بزان...
آره، تو جلسهٔ بعدیِ جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری یا هر گردهماییِ دیگهٔ علومِ غریبه، میتونم دنبالِ یه شیءِ رازآلود مربوط به ردهٔ جادوگر بگردم، بعد طلسمهای قدرتمندی رو جمع کنم که از بندِ ناف یا اشیاءِ سطح بالا بهعنوانِ مادهٔ اجرا استفاده میکنن. آخ... این کار کلی دردسر درست نمیکنه؟ به قولِ اورور، این مثلِ اینه که برای یه مشت نمکِ درشت، یه گوسفند رو بزرگ کنی؛ فقط برای اینکه آخرش سرش رو ببری و کبابش کنی...
اخیراً نیازی نداشتم برای ساختِ اشیاءِ رازآلود برم سراغِ یه صنعتگر، و نبودِ موادِ اصلی هم کار رو سختتر میکنه. یا شایدم باید تبدیلش کنم به یه سلاحِ فرابشری با کاربردِ محدود؟
اینم ایدهٔ خوبی نیست. اگه یه صنعتگر که مهارتِ کافی نداره اینو بهعنوانِ مادهٔ مکمل اضافه کنه، خطرِ آلودگی وجود داره. ارزشش رو نداره برای یه شیء که عملاً به هیچ دردی نمیخوره، از یه صنعتگرِ ردهبالا کمک بگیرم...
اگه خودم طلسمهای کوچک و داروها رو بسازم چی؟
لومیان مدتِ درازی به بندِ نافِ کوتاه و زغالشده خیره ماند و با تردید دستوپنجه نرم کرد. سرانجام، آن را به کیفِ مسافرش برگرداند.
سپس، لومیان دست در جیبش برد، جایی که یکی از انگشتانِ آقای کِی قرار داشت.
در دو روزِ گذشته، او «بازگشتی» ویژه به تریر داشت تا آقای کِی را در جریانِ ماجرای پدر مونتسرات و فرزندِ خدای نامرئی بگذارد. او تأیید و تحسینِ بیدریغِ آقای کِی را دریافت کرده بود.
اشتیاق و حرارتِ او باعث شد لومیان گمان کند که آقای کِی ممکن است در لحظهٔ بعد، بازوی خودش را قطع کند و به او تقدیم کند.
انگار انگشتهاش برای نشون دادنِ عمقِ احساساتش کافی نبودن!
آقای کِی از تصمیمش مبنی بر اجازه دادن به لومیان برای ترکِ تریر و تعقیبِ دشمنانش ابرازِ خرسندیِ فراوان کرده بود. او این را الهامی از جانبِ سرور میدانست و تمایلِ عجیبِ لومیان به کافران و حوادثِ مربوط به خدایانِ پلید را میستود، و او را بلایی متحرک برای سقوطکردگان میدید.
چگونه فرابشری با چنین جایگاهی میتوانست خود را در تریر محدود کند؟ گشتوگذار در مکانهای مختلفِ قارههای شمالی و جنوبی ضروری مینمود!
با آنکه فرانکا و ژنا از پیش با بذرپاشانِ مسیرِ شرور آشنا بودند، اما ماجرای ارتباط با پدر مونتسرات چنان بود که گویی داستانی وحشتناک میشنوند؛ آنها از عطیهگیرندگانِ مادر بزرگ عمیقاً وحشتزده شده بودند.
ناخودآگاه، بهآرامی دست روی شکمش کشید.
لومیان پس از بیانِ این حرفها، با خرسندی به کشتی بازگشت و سفرش را بهسوی جنوبیترین بخشِ پادشاهیِ فیناپوتر از سر گرفت.
تق، تق، تق.
لومیان تازه چند دقیقهای کتابِ درسیِ دوتانی را ورق زده بود که صدای چند ضربه روی درِ چوبیِ سوئیت طنین انداخت.
لوگانو، که همیشه کوشا بود، نقشِ یک خدمتکار را ایفا کرد؛ بهسوی در رفت و از چشمی به بیرون نگاه کرد.
در چند روزِ گذشته، نبودِ صدای گریهٔ نوزاد، قلبِ مضطربش را آرام کرده بود.
این ماجرا تنها باعث شد بیش از پیش بابتِ ماندن پیشِ کارفرمایش و بازنگشتن به تریر سپاسگزار باشد.
لوگانو باور داشت که اگر مشکل از موادِ فرابشریِ بهجامانده از تانکو آب میخورد، حتی اگر سوارِ این کشتی هم نشده بود، دیر یا زود با وضعیتِ مشابهی روبهرو میشد. تازه، این انتظار طولانی هم نمیشد — شاید یک سال یا حتی نیم سال. بدونِ کمکِ فرابشرِ قدرتمندی مثلِ لومیان لی، سرنوشتش کاملاً روشن بود.
لوگانو با دیدنِ کاپیتان پدرو در بیرون، رو به لومیان که در بالکن بود کرد و خبر داد: «رئیس، کاپیتان دنبالتون میگرده!»
کاپیتان برای چی باید دنبالِ من بگرده؟ مگه نباید در سکوت از اتفاقی که افتاد چشمپوشی میکردیم؟ لومیان کتابِ درسیِ دوتانی را بست و به اتاقِ نشیمن که غرق در نورِ درخشانِ خورشید بود برگشت.
پدرو با ریشِ قهوهایِ خوشحالتش واردِ سوئیت شد و خوشوبش کرد. گلویش را صاف کرد و گفت: «آقای بری، مایلید یه مأموریت قبول کنید؟ خیلی سرراسته و وقتِ زیادی ازتون نمیگیره.»
سرراست؟ بعید میدونم بعد از اینکه به من سپرده بشه همونطور بمونه... بعد از تجربههای گوناگون، درکِ بهتری از سرشتِ بیهمتای خودش پیدا کرده بود: بهعنوانِ فرابشری از مسیرِ شکارچی، که فرشتهٔ یک خدای شریر را در درونش جای داده بود و بقایای پنهانِ هالهٔ امپراتورِ خون را با خود داشت، بهطورِ طبیعی بلاها را به خود جذب میکرد و مشکلاتی را که چهبسا پنهان میماندند، پیش از موعد آشکار میساخت.
لومیان نمیتوانست پیشبینی کند که یک مأموریتِ بهظاهر ساده چطور پیش خواهد رفت.
لومیان که روی مبلِ دستهداری نشسته بود، لبخند زد و جواب داد: «چه مأموریتی؟ اول جزئیاتش رو میشنوم، بعد تصمیم میگیرم که قبولش کنم یا نه.»
پدرو آهی کشید و شروع به توضیح کرد: «مقصدِ این سفر پورت کولاست، زادگاهِ من. همسر و بچههام اونجا زندگی میکنن.
«اوایلِ امسال، دخترِ بزرگ و عزیزم، سالا، عاشقِ یه مردِ جوان شد. خیلی پرشور بود و مشتاق بود که باهاش ازدواج کنه.
«همونطور که میدونید، توی فیناپوتر ازدواج و خانواده خیلی محترمه. ما باید با احتیاط به ازدواج نزدیک بشیم و مسئولانه حفظش کنیم. کورکورانه دویدن تو کلیسای جامع رسمِ ما نیست.»
لومیان با طعنه گفت: «اون پسر بابِ میلِ شما و مادرِ اعظمتون نیست؟ دارید منو استخدام میکنید تا ساکتش کنم؟ راستش رو بخواید، نیازی به اینهمه دردسر نیست. کاپیتانی مثلِ شما حتماً راههای زیادی برای برخورد با جوونای بیتجربه داره. مثلاً، بهش یه فرصت بدید و بکشونیدش تو تجارتِ دریایی—فقط برای اینکه دیگه هرگز برنگرده.»
پدرو خشک خندید و جواب داد: «من یه شهروندِ قانونمدارم. دست به چنین کارایی نمیزنم.»
یه کاپیتانِ دریانورد با تواناییهای فرابشری یه شهروندِ قانونمداره؟ بیخیالِ این شوخیا... لومیان در دل انتقاد کرد و با لبخندی به پدرو، او را به ادامهٔ حرفش تشویق کرد.
پدرو با جدیت توضیح داد: «من اون مردِ جوان رو زیرِ نظر گرفتم و حس کردم یه جای کار میلنگه. ماجراجویانی رو استخدام کردم تا در موردش تحقیق کنن، اما اون دو ماجراجو هرگز برنگشتن. این موضوع زنگِ خطر رو برام به صدا درآورد. دلم نمیخواد بچهم با همچین آدمی درگیر بشه. خیلی خطرناکه.»
لومیان آرام سر تکان داد.
پدرو با لبخندی زورکی اعتراف کرد: «بله. شاید برای شما بیاهمیت به نظر برسه، اما برای من بینهایت مهمه. حاضرم ۲۰٬۰۰۰ ریزوتِ طلا بهعنوانِ دستمزد بپردازم. تمامِ غنائم هم مالِ خودتون.»
۲۰٬۰۰۰ ریزوتِ طلا. انگار کاپیتان بودن خیلی نونودارِ... لومیان لحظهای تأمل کرد و پرسید: «شما فرابشری از مسیرِ کارنده یا داروساز هستید؟
«توی خانوادهتون فرابشری از این دو مسیر هست؟»
این دیگه چه سؤالیه... پدرو جا خورد.
«نه.»
لومیان سؤالِ دومش را مطرح کرد: «چرا از کلیسا کمک نخواستید؟»
چهرهٔ پدرو درهم رفت. پس از سکوتی کوتاه، آهی کشید و جواب داد: «از یه ماجراجوی باتجربه همین انتظار میرفت.
«من سراغِ کلیسا نرفتم چون دخترم، سالا، یه چیزیش میشه. شیفتگیش به اون مردِ جوان بیش از حد شدیده و هیچ منطقی رو نمیپذیره. انگار که یه اهریمن تسخیرش کرده باشه. کمک گرفتن از کلیسا میتونه مشکل رو حل کنه، اما ممکنه به برخورد و پیامدِ بدی برای سالا هم ختم بشه.»
لومیان متفکرانه سر تکان داد.
«شک دارید که سالا تحتتأثیرِ یه موجودِ ناشناخته قرار گرفته یا حتی تسخیر شده باشه؟»
پدرو با چهرهای نگران اعتراف کرد: «بله.»
لومیان چند سؤالِ دیگر پرسید و لحظهای به فکر فرو رفت، پیش از آنکه بگوید: «بسیار خوب، من این مأموریت رو قبول میکنم.»
او باید پیوسته بهدنبالِ فرصتها میگشت و برای هضمِ معجونِ توطئهگر تا سطحی تلاش میکرد که بتواند بهمحضِ رسیدن به بالامِ غربی در قارهٔ جنوبی، آیینِ ارتقا را اجرا کند.
البته، پساندازِ پول برای وعدههای غذاییِ لودویگ هم انگیزهٔ دیگری بود.
...
چند روز بعد، ساعتِ ۱۰ شب، در آپارتمانِ ۷۰۲، خیابانِ اوروسای، پلاکِ ۹، محلهٔ کلیسای جامعِ یادبود، تریر.
فرانکا و ژنا با سردرگمی به آنتونی که تازه در زده و وارد شده بود، نگاه کردند.
«این موقعِ شب اینجا چیکار میکنی؟»
آنتونی سر تکان داد: «اون زن رو پیدا کردم.»
هان؟ ژنا لحظهای غافلگیر شد و بعد پرسید: «همون زنی که تو پیشگوییِ آینهٔ جادویی ظاهر شد؟»
همون زنی که حضورش باعث شد پارهٔ عالمِ آینهٔ همراهم کمی بلرزه؟
آنتونی با اطمینان تأیید کرد: «بله.»