چپتر 615: نوادگان
چپتر 615: نوادگان
بر اساسِ گزارشِ آنتونی، فرانکا از مدتها پیش شک کرده بود که دلیلا آدمِ آینه نیست، اما ارتباطی با آنها دارد. وگرنه، امکان نداشت بیآنکه چیزی بداند واکنشی غیرعادی نشان دهد.
این پرسش را هنگامِ پیشگویی آینه جادویی مطرح کرد تا مطمئن شود دلیلا از پیش خود را آماده نکرده یا هیپنوتیزم نشده است.
پس از لحظهای تأمل، فرانکا پرسشِ دومش را مطرح کرد.
«صاحبِ این مو از نوادگانِ خاندانِ تاماراست؟»
در میانِ صدای تلاطمِ آب در آینهٔ تاریک، صدایی سالخورده جواب داد: «نه.»
از نوادگانِ خاندانِ تامارا نیست... فرانکا از روشِ حذف استفاده کرد و پرسشی از پیش آمادهشده را برگزید.
«صاحبِ این مو از نوادگانِ مردمِ آینهست؟»
صدای سالخورده با لحنی آرام و گرفته جواب داد: «بله.»
بله... فرانکا و ژنا هم جا خوردند و هم غرقِ شادی شدند.
با آنکه پیشتر هم چنین گمانهایی برده بودند، اما تأییدِ این موضوع مبهوت و وحشتزدهشان کرد.
مردمِ آینه از کِی به تریر نفوذ کرده بودن؟ چرا نوادگانی تو دههٔ سیِ زندگیشون داشتن؟
تازه، میتونستن مثلِ آدمای عادی ازدواج کنن، بچهدار بشن و نسلشون رو ادامه بدن...
جدا از ایمان داشتن به دیوبانوی نخستینِ توی آینه، که شخصیتِ افراطیتری داشت و ذاتاً از همتای خودش بیرونِ آینه کینه به دل داشت، تفاوتِ اساسیشون با آدمای عادی چی بود؟
فرانکا و دیگران مطمئن نبودند که بیشترِ مردمِ آینه پس از مرگ از هم میپاشند و پارههایی از عالمِ آینه بر جای میگذارند، یا فقط معدود افرادِ خاصی مثلِ گاردنرِ آینهای اینگونهاند.
با در نظر گرفتنِ اینکه پدرِ تنیِ دلیلا، وزیرِ صنایعِ کنونی، موران آوینی، به او دستور داده بود مراقبِ واکنشهای غیرعادی باشد، فرانکا نتیجه گرفت که این مقامِ بلندپایه سالها پیش با یک آدمِ آینه جایگزین شده است.
آنتونی پس از کمی فکر گفت: «طبقِ اطلاعاتی که جمع کردیم، تغییراتِ شهری تو تریرِ زیرزمینی، بهخصوص دخمهها، برای مقابله با نشتِ مهرومومِ تریرِ دورانِ چهارم اجرا شد. مردمِ آینه تا اون موقع جایگزینِ نسخههای اصلی شده بودن، برای همین منطقیه که تو تریر ساکن باشن. مشکلِ الان اینه که مردمِ آینه واقعاً میتونن مثلِ آدمای عادی نسلشون رو ادامه بدن.»
چشمانِ ژنا برقی زد و میانِ حرفش پرید: «یه چیزِ دیگه. تو دهههای اخیر یکی از نوادگانِ خاندانِ تامارا پارهٔ عالمِ آینه رو به اون مقبره آورده؟ یا یه آدمِ آینهٔ خاص دنبالِ چیزی میگشته و همونجا از بین رفته؟
«یا ممکنه قبل از اینکه تریرِ دورانِ چهارم بره زیرِ زمین یا مهروموم بشه، مردمِ آینه تو این سرزمین فعال بوده باشن؟»
فرانکا هیسی کشید و گفت: «این حدسِ آخریت یه کم ترسناکه.
«استنتاجِ اولیهمون این بود که عالمِ آینهٔ خاص ریشه تو جنگِ چهار امپراتور داره، که باعث شد تریرِ دورانِ چهارم غرق بشه. این موضوع ارتباطِ نزدیکی با نزولِ الهیِ دیوبانوی نخستین، ضدحملهٔ امپراتور خون آلیستا تودور قبل از مرگش، و نابودیِ اهریمن مونث فاجعه، کریسمونا، داشت. اما، اگه مردمِ آینه قبل از همهٔ اینا تو تریرِ دورانِ چهارم پیداشون شده باشه، علتِ اصلیِ مشکل خیلی رازآلودتر و ترسناکتر میشه.»
ترس از ناشناختهها.
فرانکا بیاختیار به آینهٔ آرایشیِ توی دستش خیره شد و آینهٔ تاریک را خطاب قرار داد: «من از نوادگانِ مردمِ آینهام؟»
انتظارِ پاسخی نداشت، چرا که میدانست پیشگویی آینه جادویی معمولاً حداکثر اجازهٔ پرسشِ سه سؤال را میدهد. تنها افکارش را به زبان آورده بود و داشت به غیببینی پایان میداد.
آینه چند ثانیه ساکت ماند و سپس دوباره به حرف آمد: «جدِ تو هیچ ربطی به تریر نداشت.»
اوه، یعنی من نمیتونم ربطی به مردمِ آینه داشته باشم؟ یه لحظه وایسا... شگفتیِ فرانکا در صدایش طنین انداخت. سپس، ناگهان چیزی را دریافت و گفت: «پس تو یه ماشینِ جوابدهیِ بیاحساس نیستی. مجبور نیستی سفتوسخت به قوانینِ مربوطه پایبند باشی.»
تاریکیِ روی سطحِ آینه بهسرعت از هم پاشید و صدای سالخورده قطع شد.
فرانکا بیحرف ماند.
ژنا به آنتونی نزدیکتر شد و زمزمهوار گفت: «درموندگیِ تو اون جواب رو فهمیدی؟»
آنتونی نگاهی نامحسوس به فرانکا انداخت و بهآرامی سر تکان داد.
فرانکا که حواسِ تیزِ آدمکشیاش گفتگوی آنها را گیر انداخته بود، اعتراض کرد: «هی! جلوی من پچپچ نکنید. میشنوم چی میگید!»
بهسرعت موضوع را عوض کرد: «خوشبختانه گفت نه. اگه میگفت آره، خیلی ترسناک میشد.
«همم... پدربزرگ یا جدتون که نباید تریری باشن، درسته؟»
آنتونی جواب داد: «من خودم هم تریری نیستم.»
ژنا بهکوتاهی تأیید کرد.
«نسلِ پدربزرگای پدر و مادرم به تریر اومدن.»
فرانکا آهِ آسودگی کشید و گفت: «حالا مسیرِ تحقیقات روشنه. وزیرِ صنایعِ کنونی، موران آوینی!»
با خود اندیشید که آیا برای گردآوریِ اطلاعاتِ حیاتی تحقیقی مخفیانه به راه اندازد، یا بیدرنگ به ۰۰۷ خبر دهد و بگذارد کلیسای خورشیدِ فروزانِ ابدی به آن رسیدگی کند. انتخابِ گزینهٔ دوم به معنای محدودیتهای احتمالی به دلیلِ اصولِ محرمانگی بود و دسترسیِ او را به جزئیاتِ خاصی که میتوانست از ۰۰۷ طلب کند، محدود میکرد.
...
اووو!
با طنینِ صدای سوت، کشتیای به پورت کولا در جنوبیترین نوارِ ساحلیِ پادشاهیِ فیناپوتر وارد شد.
اواسطِ نوامبر بود و تریر در چنگالِ زمستانی سرد گرفتار. اگرچه پورت سانتا به دلیلِ افتِ دما لباسِ ضخیم میطلبید، پورت کولا آبوهوای گرمِ خود را حفظ کرده بود. رهگذران پیراهنهای آستینکوتاهِ شیک و شلوارهای گشاد به تن داشتند و مچِ پاهایشان پیدا بود.
برخلاف پورت سانتا، در پورت کولا سنت حمل شمشیر یا قمه وجود نداشت، اما لومیان با تکیه بر دانشش میدانست که مردم اینجا همچنان سرکشاند و درگیریهای مسلحانهٔ گسترده در آنجا رواج دارد.
پورت کولا تفاوت چشمگیری با پورت سانتا داشت که با مراتع، دشتها و معادنِ رشتهکوههایش رونق گرفته بود. ساکنانِ آنجا به دلیل زمینهای قابلکشتِ محدود و مراتعِ اندک، در اصل برای امرار معاش به دریا وابسته بودند.
در طول نسلها، پیشرفتهای کلیسای مادرِ زمین در توسعهٔ زمین، کشت بذر و دامپروری، پورت کولا را دگرگون کرد. اگرچه این منطقه در تولید غذا به سطحی از خودکفایی رسید، اما آداب و رسومِ سرکشانهٔ مردم پابرجا ماند.
با این حال، پورت کولا همچنان واردکنندهٔ عمدهٔ غذا بود و بهعنوان یکی از قطبهای اصلیِ تجارت میان پادشاهیِ فیناپوتر و قارهٔ جنوبی عمل میکرد. این بندرِ پرهیاهو میزبانِ خارجیهای بیشماری بود و پایگاهِ اصلیِ ناوگانِ خرمن به شمار میرفت.
کاپیتان پدرو که کنار لومیان ایستاده بود، منظرهٔ سرزندهٔ بندر را تماشا کرد.
«فصلِ خشکه، برای همین هوا اونقدرها گرم نیست و بارونِ زیادی هم نمیاد. راحتترین فصلِ پورت کولاست. خوش اومدید.»
این کلمات که از روی ادب گفته شده بود، در هوا معلق ماند.
لومیان که به عرشهٔ کشتی تکیه داده بود، نگاهش را به دریای دوردست دوخت که گویی در ابرهای تاریک پوشیده شده بود.
«اون دریای دیوانهست؟»
دریای دیوانه قارهٔ شمالی و جنوبی را از هم جدا میکرد. تنها زمانی که امپراتور روزل مسیرِ دریاییِ امنی یافت، کشورهای قارهٔ شمالی توانستند از دریا بگذرند و به قارهٔ جنوبی برسند.
پدرو سر تکان داد و رگهای از جدیت در صدایش بود: «درسته. بدونِ کاپیتان و ملوانهایی که با اون آبها آشنا باشن، کشتی بیشک تو هوای متغیر و خشنِ اونجا بلعیده میشه. هر سال کشتیهای زیادی دوروبرِ پورت کولا غرق میشن و جونِ آدمها رو میگیرن.»
وقتی بیشترِ مسافران پیاده شدند، لومیان لودویگ و لوگانو را به سمتِ اقامتگاهِ کاپیتان پدرو راهنمایی کرد.
او قصد داشت پیش از تصمیمگیری برای اقدامِ بعدیاش، وضعیتِ دخترِ بزرگِ پدرو، سالا، و معشوقش را بسنجد.
لوگانو در حالی که چمدانی در دست داشت و دستِ لودویگ را گرفته بود، سایهبهسایه پشتِ سرِ کارفرمایش راه میرفت.
تازه وقتی اسکله را ترک کردند، متوجهِ چیزِ غافلگیرکنندهای شد.
کارفرمایش و کاپیتان داشتند به زبانِ هایلندی حرف میزدند!
از زمانِ حرکت از پورت سانتا، کارفرمایش و بیشترِ سرنشینانِ کشتی برای برقراریِ ارتباط از زبانِ هایلندی استفاده میکردند.
او کِی هایلندی یاد گرفته بود؟ چطور توش اینقدر مهارت پیدا کرده بود؟
لوگانو همانطور که به قامتِ دورشوندهٔ کارفرمایش نگاه میکرد، در سکوتی متفکرانه فرو رفت و به زبانِ هایلندیِ نسبتاً روانی که صحبت میشد گوش سپرد.
پورت کولا، خیابانِ کوسهٔ سفید، پلاکِ ۷، خانهٔ پدرو.
ساختمانی پنجطبقه با چمنزاری سبز در جلو و باغی دلانگیز در پشت که نزدیک به سی نفر تحتِ سرپرستیِ مادرِ پدرو در آن زندگی میکردند.
لومیان با عبور از دروازههای آهنی، زوجی را دید که دستدردستِ هم روی چمن قدم میزدند.
هر دو بسیار جوان بودند. زن که در اوایلِ بیستسالگی بود، موهای قهوهای، چشمانِ قهوهای و پوستی ذاتاً روشن اما حالا آفتابسوخته داشت. با اینکه ظاهرش چشمگیر بود، لومیان که به معاشرت با دیوبانوها عادت داشت و خواهری زیبا داشت، او را فقط در حدِ قابلقبول میدید.
مرد که در اواسطِ بیستسالگی بود، چهرهای معمولی، پلکهای بدونِ چین و موهای قهوهایِ فرفری داشت. او که پیراهنی سفید و شلواری خاکستریِ تیره به تن داشت، ظاهر و رفتاری بسیار معمولی داشت که در میانِ جمعیت گم میشد.
پدرو با خوشحالی و بدونِ ذرهای گرفتگی، لومیان را معرفی کرد: «سالا، بذار معرفیت کنم. ایشون ماجراجوی بزرگ، لویی بری هستن. تجربههای افسانهایشون بهزودی به کولا هم میرسه.»
سالا که برای محافظت از خود در برابرِ آفتاب کلاهی توری به سر داشت، با کنجکاوی جلو آمد:
«چه جور تجربههای افسانهای؟»
پدرو با لبخندی به نمایندگی از لومیان جواب داد: «به دست آوردنِ ۳۰۰ هزار ریسوتِ طلا از یه مأموریت حساب میشه؟»
سالا با تعجب گفت: «۳۰۰ هزار ریسوتِ طلا؟»
این برای بیشترِ مردمِ فیناپوتر ثروتِ هنگفتی بود.
لومیان با لبخند تعاملِ پدر و دختر را تماشا کرد. در گوشهٔ چشمش، متوجهِ تیره شدنِ چهرهٔ معشوقِ سالا شد؛ نشانهٔ آشکاری از نارضایتی.
حسادت، هوشیاری و نگرانی؟ اگه واقعاً ریگی به کفشش باشه، باید اعتمادبهنفسِ بیشتری داشته باشه... لومیان بیتفاوت با خودش فکر کرد.
سپس پدرو معشوقِ سالا را معرفی کرد.
«فلورس، نامزدِ سالا. تو شهرِ فیناپوتر با هم آشنا شدن.»
شهرِ فیناپوتر که در ارتفاعات قرار داشت، پایتختِ پادشاهیِ فیناپوتر بود. سالا در دورانِ تحصیلش در دانشگاه با فلورس آشنا شده بود، هرچند فلورس از خانوادهای معمولی و با تحصیلاتِ پایین بود. او که فقط مدرسهٔ ابتدایی را تمام کرده بود، بعداً خواربارفروشیای نزدیکِ دانشگاهِ هایلندر راه انداخته بود.
لومیان سرش را اندکی تکان داد و در حالی که غرور و اطمینانِ یک ماجراجوی بزرگ در رفتارش پیدا بود، گفت: «درود.»
پس از ضیافتِ خوشامدگویی، فلورس خانهٔ پدرو را ترک کرد.
او به میخانهٔ رمانتیکِ محبوبش رفت و با چهرهای ناراضی پشتِ پیشخوان نشست.
در حالی که با بیخیالی اطراف را برانداز میکرد، بیاختیار متوجهِ زنی شد که دو سه صندلی آنطرفتر نشسته بود.
موهای کتانرنگش با ظرافت بسته شده بود و چشمانِ دریاچهرنگش درخششِ بلورینی داشت. با پلِ بینیِ بلند و لبهای گلگون، حتی نیمرخش هم بهطرزِ نفسگیری زیبا بود.