چپتر 618: آیینِ غیببینی
چپتر 618: آیینِ غیببینی
نابوردیسلی در پاسخ به درخواستِ فرانکا، آرام سر تکان داد.
«میتونید از ایزدی که بهش باور دارید بخواید موقعِ امضای قرارداد شاهد باشه، اما نمیخوام کسِ دیگهای اینجا حاضر باشه.»
خندهای کوتاه بر لبانِ نابوردیسلی نشست.
«من یه اهریمنم. باید محتاط باشم تا طعمه نشم.»
اینکه میتوانستند هنگامِ امضای قرارداد نامِ خدایی را بهعنوانِ شاهد بیاورند، وسوسهای بود که بر هر دوی آنها سایه انداخت.
برای فرابشرانِ عادی که به خورشیدِ فروزانِ ابدی یا خدای بخار و ماشین ایمان داشتند، آوردنِ نامِ یک ایزد بهعنوانِ شاهد شاید چیزی بیش از تسلای روانی به همراه نداشت. خدایانِ راستین بهندرت بدونِ آیینی مناسب در چنین امورِ پیشپاافتادهای از فرابشرانِ عادی مداخله میکردند.
با این حال، لومیان و فرانکا بهعنوانِ دارندگانِ کارتِ آرکانای صغیرِ انجمنِ تاروت، پیروِ وجودِ عظیم، آقای ابله، بودند. فقط آوردنِ نامِ وی میتوانست توجهش را جلب کند، حقیقتی که از چشمشان پنهان نمانده بود.
قلبِ فرانکا از تردید به تپش افتاد. باید زیرِ نگاهِ مراقبِ آقای ابله با اهریمن معامله میکرد تا به منافعی مبهم برسد؟
نابوردیسلی موضعش را تکرار کرد.
«این یه مبادلهٔ برابره. هیچ اجباری در کار نیست. برای من و شما یکسانه. اگه اصرار دارید که حتماً یه شاهدِ قدرتمند حضور داشته باشه، من ترجیح میدم بیخیال بشم.»
درست وقتی لومیان داشت به این ایده فکر میکرد، صدای طنیناندازِ ترمیبوروس در ذهنش پیچید: «بهتره قبول نکنی. حتی یه قولِ دروغین هم نده.»
لومیان جا خورد. ترمیبوروس، فرشتهٔ ناگزیری، بهطورِ غیرمنتظرهای دربارهٔ وضعیتِ پیشرو به او هشدار داده بود.
لومیان که نگران شده بود، افکارش دربارهٔ نیتهای احتمالیِ ترمیبوروس را کنار زد و در عوض تصمیم گرفت بر بررسیِ دقیقِ هر حرکتِ نابوردیسلی و ارزیابیِ وضعیتِ روانیِ خودش تمرکز کند.
هرچه لومیان بیشتر در این موضوع عمیق میشد، بیشتر احساسِ خطر میکرد. او و فرانکا که در ابتدا قصد داشتند فوراً تلپورت کنند و کمک بخواهند، رفتهرفته موضعشان را تغییر داده، به پیشنهادهای نابوردیسلی فکر کرده و به دنبالِ بهرهبرداریِ احتمالی از آن بودند. نقشهٔ آنها از درخواستِ حضورِ میانجیِ قدرتمندی مانندِ خانمِ داوری بهعنوانِ شاهد، به بررسیِ معاملهای بدونِ حضورِ او تغییر یافته بود. حالا، تنها امیدشان این بود که با آوردنِ نامِ یک خدا امنیتشان را تضمین کنند.
قدمبهقدم کوتاه اومدن، ذرهذره تغییر کردن... این خیلی شبیهِ توصیفِ نابوردیسلی از ذرهذره تباه شدن و پوسیدنِ آرومِ روحه، قبل از اینکه در نهایت به مغاک سقوط کنی... تازه گفته بود اهریمنها فقط با جسم کار ندارند، بلکه با ذهن هم سروکار دارند...
لومیان بهسرعت از افکارش بیرون آمد؛ حس کرد احتمالاً نابوردیسلی روی او و فرانکا تأثیر گذاشته است. این شبیهِ نشانههای حضورِ یک تماشاگر بود. او هم میتوانست از طریقِ تکنیکِ خودکاویِ آنتونی به چنین بینشهایی دست یابد.
حتی در این وضعیت، فرانکا مهارِ فوقالعادهای روی احساساتش نشان داد. رو به لومیان کرد تا موافقتش را جلب کند. با افکاری که در سرِ لومیان میچرخید، گوشههای لبش کمی بالا رفت و رو به نابوردیسلی گفت:
«ما به شاهد نیازی نداریم، اما اول باید چیزی رو تأیید کنم.»
«چی؟» رفتارِ نابوردیسلی سرد، اما حالتش خونسرد بود.
لومیان به فرانکا سر تکان داد و رساند که خودش اوضاع را اداره میکند.
فرانکا هم بهنوبهٔ خود در سکوت نشان داد که متوجه شده است.
لومیان دوباره رو به نابوردیسلی کرد و گفت: «باید مطمئن بشم اسمی که الان استفاده میکنی، همون اسمی که بعداً تو قرارداد مینویسی، واقعاً اسمِ واقعیته.»
لومیان برای کاهشِ خطرهای احتمالی، با احتیاط و عمداً از آوردنِ نامِ «نابوردیسلی» پرهیز کرد.
نابوردیسلی لحظهای اندیشید و بعد جواب داد: «باشه. بهعنوانِ یه اهریمن، نهتنها از احتیاطت بدم نمیاد، بلکه تحسینش هم میکنم.»
پوزخندِ لومیان از روی لبش نرفت.
«راهِ تأییدش پیشگویی آینه جادوییه، اونم یه پیشگوییِ کامل. ما یه آیین برپا میکنیم و از یه موجودِ پنهان جواب میخوایم. همونطور که میدونی، دوستِ من یه دیوبانوئه. تو این کار حسابی مهارت داره.»
لومیان حینِ حرف زدن به فرانکا اشاره کرد.
واقعاً... باید تأیید کنیم که نابوردیسلی اسمِ واقعیِ اهریمنه یا نه. وگرنه این معامله یه شوخیِ مسخره میشه... فرانکا ناگهان هوشیار شد؛ فهمید برای جوش دادنِ معامله بیش از حد اشتیاق نشان داده و جزئیاتِ دردسرسازِ بسیاری را نادیده گرفته است.
نابوردیسلی لحظهای اندیشید و بعد موافقت کرد: «بسیار خب، اما باید از داخلِ دیوارِ نیروی روحی که آیین اونجا برگزار میشه، تماشا کنم.
«این احتیاطِ یه اهریمنه. نگرانیم که از پیشگویی آینه جادویی استفاده کنید تا به بعضی از دشمنانِ طبیعیِ اهریمنها خبر بدید.»
لومیان با لبخندی درخشان گفت: «مشکلی نیست. برای تکمیلِ پیشگویی آینه جادویی، میخوام اسمِ واقعیت رو روی این یادداشت بنویسی و دفترچهٔ باستانی رو از اتاقِ روبهرویی بیاری. این دوتا با هم میتونن بهعنوانِ واسطهای برای غیببینی عمل کنن.»
نابوردیسلی که با پیچیدگیهای پیشگویی آینه جادوییِ کامل بهخوبی آشنا بود، با لبخند جواب داد: «مشکلی نیست.»
او برخاست و یادداشت را از دستِ لومیان گرفت. با استفاده از خودنویسِ فلورس، واژهٔ پیچیدهای با تلفظِ «نابوردیسلی» نوشت که زبانش نامعلوم بود.
سپس اهریمنِ خودخوانده بهسوی آپارتمانِ اجارهایِ فلورس رفت و دفترچهٔ باستانی و یادداشت را آورد.
لومیان پیش از آن آیینِ سادهای ترتیب داده و سه شمع و یک آینه روی میزی خالی گذاشته بود.
پیش از بازگشتِ نابوردیسلی، فرانکا به لومیان نزدیک شد و زمزمه کرد: «هدفِ همیشگیِ پیشگویی آینه جادویی؟»
لومیان سر تکان داد که یعنی اینطور نیست. آهسته یک کلمه به زبان آورد: «اون.»
ضمیری کاملاً مذکر.
مردمکهای فرانکا گشاد شد؛ بیدرنگ فهمید منظورِ لومیان کیست.
معنای این حرف کاملاً روشن بود!
پس از اینکه نابوردیسلی دفترچهٔ باستانی را به او داد، فرانکا با خوشحالی لبخند زد و گفت: «اهریمنها احتمالاً موجوداتی با الوهیتِ ردهبالا هستن. نمیتونم بیاحتیاطی کنم. قصد دارم از یه موجودِ خاصتر جواب بگیرم. ناگزیر، همراهم باید در طولِ آیین کمکم کنه. امیدوارم بتونید چیزی رو که در ادامه میبینید درک کنید. اگه مایل نیستید، بیخیالِ این معامله میشیم.»
لحنش را چندان قاطع نکرد تا گزینهٔ «لغوِ معامله» بیشتر شبیه ترفندی برای مذاکره به نظر برسد.
نابوردیسلی لبخند زد و جواب داد: «مشکلی نیست. آیینهای خاصِ زیادی دیدم.»
منظورش روشن بود: اگر مشکلی در آیینتان باشد، فوراً میفهمم.
فرانکا خنجرِ نقرهایِ آیین را تقدیس کرد و دیوارِ نیروی روحی کشید. لومیان دفترچهٔ باستانی و یادداشتِ حاویِ نامِ واقعی را جلوی شمعِ روشن و آینه گذاشت و با مقدارِ کمی از خونِ روحیِ گاردنر مارتن، چند نشانِ پیچیده و عجیب رسم کرد.
نابوردیسلی که از دور نگاه میکرد، زمزمه کرد: «راهنمایی خواستن از سرنوشت... سؤال پرسیدن از یه موجود تو این قلمرو؟»
لومیان از فرصت استفاده کرد، برگشت و پرسید: «چطور میتونم شیفتگیِ صلاح به فلورس رو باطل کنم؟»
نابوردیسلی لبخندی معنادار زد و گفت: «یا هر دوشون میمیرن، یا باید رضایتِ منو جلب کنن.»
با پایانِ مقدمات، فرانکا قدمی به عقب برداشت و به سه شمعِ روشن و آینهٔ آرایشیِ کوچکش خیره شد. نامِ مقدسی را به زبانِ هرمسِ باستانی خواند:
ابلهی که به این عصر تعلق ندارد...
با شنیدنِ این حرف، حالتِ چهرهٔ نابوردیسلی عوض شد.
صورتش یخ کرد و چشمانش بیرحمیِ مورمورکنندهای به خود گرفت.
درست وقتی میخواست تصویرِ لومیان و فرانکا را در چشمانش بیندازد و امیال و احساساتشان را شعلهور کند، متوجه شد مِهِ خاکستریِ رقیقی بیرون زده است؛ مِهی که دو هدف را تار میکرد و قفل شدن روی آنها را دشوار میساخت.
لومیان ساعدِ فرانکا را چسبید.
در علومِ غریبه، این یعنی دو نفرِ حاضر در آیین یکی هستند.
البته پیششرطش این بود که میزبانِ اصلیِ آیین مقاومت نکند.
لومیان جایگاهِ میزبانِ آیین را در دست گرفت و دو سطرِ آخر را خواند:
فرمانروای رازآلودِ فرازِ مِهِ خاکستری،
شاهِ زرد و سیاه که بختِ نیک را در دست دارد...
مِهِ خاکستریِ غلیظ با وضوحِ بیشتری خروشید و نابوردیسلی که بدنِ فلورس را در اختیار داشت، هر لحظه شریرتر میشد.
سعی کرد از محراب بگریزد و دیوارِ نیروی روحی را در هم بشکند، اما مِهِ خاکستری چون مانعی نفوذناپذیر سدِّ راهش شد.
لومیان دو قدم جلو رفت و یادداشتِ نامِ واقعی را روی شمعی که نمادِ میزبانِ آیین بود گرفت. آن را آتش زد و سه بار تکاند تا خاکسترش روی دفترچهٔ باستانی بریزد.
پس از این مقدمات، لومیان با صدایی بم گفت:
یاریتان را میطلبم. تمنا دارم موجودی به نامِ نابوردیسلی را بیرون برانید...
نابوردیسلی که کنترلِ بدنِ فلورس را در دست داشت، دهان باز کرد و جیغِ تیزی کشید.
همزمان، هذیانهایی از جنسِ پلیدی، تباهی و شرارت در گوشِ لومیان و فرانکا پیچید. گویی هر کلمه به ذهنشان هجوم میبرد و باعث میشد بدنشان در هم بپیچد و روحشان بپوسد.
با این حال، در پناهِ سپرِ آیین و لایههای مِهِ خاکستری، کلمات دور به نظر میرسیدند؛ انگار از افق میآمدند. حتی اگر لومیان و فرانکا برای شنیدنشان تلاش میکردند، جزئیات از چنگشان میگریخت.
در میانِ جیغی ضعیف، گازِ قیرگونی از بدنِ فلورس بیرون زد و بهسرعت پخش شد.
چهرههایی از درونِ گازِ قیرگون پدیدار شدند؛ دهان باز و بسته میکردند و لومیان و فرانکا را بهتندی لعنت میفرستادند، اما در نهایت در مِهِ خاکستری حل شدند.
در عرضِ چند ثانیه، گازِ قیرگون کاملاً ناپدید شد و رفتار و هالهٔ فلورس به حالتِ عادی برگشت.
طلسمِ جنگیری!
تنها در عرضِ چند روز، لومیان یک بارِ دیگر طلسمِ جنگیری را به کار برده بود!
از دیدِ او، نابوردیسلی که فرمِ واقعیاش را جایی پنهان کرده بود، برای به دست گرفتنِ کنترل، مخفیانه در نفسِ فلورس رخنه کرده بود. او شبیه به روحِ پلیدِ یک شبح بود که بدنِ دیگری را تسخیر میکند.
غافلگیرکنندهترین چیز، اثربخشیِ نامِ نابوردیسلی بود!
البته، اگر این نامِ واقعیاش نبود و طلسمِ جنگیری بیفایده از آب درمیآمد، لومیان میتوانست به نامِ مقدسِ کاملِ آقای ابله متوسل شود تا اهریمن را بترساند و با مِهِ خاکستری و نگاهِ یک وجودِ عظیم فراریاش دهد.
این بار، چیزی که پاسخ داد مهرِ آقای ابله روی سینهاش نبود، بلکه خودِ آن وجودِ عظیم بود!
لومیان بهزور لبخندی زد و به فرانکا گفت: «این یارو از فرزندِ خدای نامرئیِ مادرِ بزرگ ضعیفتره.»
با وجود اینکه نفرینِ دیوانهوارِ نابوردیسلی روی امیال و احساساتش اثر گذاشته بود و مجبورش میکرد با قدرتهای ریاضتکشِ خود در برابرش تاب بیاورد، باز هم در مقایسه با تواناییِ فرزندِ خدای نامرئی در رخنهٔ نسبی به محافظتِ مِهِ خاکستری از میزبانِ آیین و ایجادِ مکررِ اثرِ نفوذِ روانی، رنگ میباخت.
فرانکا ساکت ماند و نگاهش را به آینهٔ آرایشی که نقشِ دکور را داشت، دوخت.
درونِ آینه، مِهِ رقیقی در هوا پخش شد و شبحی مبهم از دور نزدیک گشت.