چپتر 62: راستی‌آزمایی
چپتر 62: راستی‌آزمایی
لومیان در حاشیهٔ جنگل، در فاصلهٔ کوتاهی از خانهاش، ایستاد و به لیا و بقیه نگاهی انداخت.
این نقطه کاملاً دنج بود و هیچ روستاییای از آنجا عبور نمیکرد. جنگل درختانِ تنکی داشت، پس هر که آن اطراف پنهان میشد، بهراحتی به چشم میآمد.
وقتی صدای جرینگجرینگ نزدیکتر شد، لیا با لبخند پرسید: «از کجا میدونی ما دنبالِ کسی میگردیم؟»
لومیان چیزی نگفت. شیءِ مهمی را که با خود آورده بود بیرون کشید.
کتابِ آبیِ خانهشان!
آن را بالا آورد و صفحاتی را که کلماتی از آنها بریده شده بود، به رایان و بقیه نشان داد.
رایان بیدرنگ سر تکان داد و گفت: «پس تو اون نامهٔ درخواستِ کمک رو نوشتی.»
آنها هرگز در کوردو حرفی از نامهٔ درخواستِ کمک نزده بودند، چه رسد به اینکه با جزئیات بگویند نامه از کلماتِ بریدهشدهٔ یک کتابِ آبی سرهم شده است.
مگر اینکه طرفِ مقابل خبرچینِ مهمی در بیگُر میداشت، وگرنه حتماً خودش نویسندهٔ نامه بود.
لیا ناخودآگاه به اطراف نگاه کرد.
دو زنگولهٔ کوچکِ نقرهای که از تورِ روی سرش آویزان بودند، در کمالِ تعجب هیچ صدایی ندادند.
والانتن تازه میخواست بپرسد چه چیزِ آدمهای اطرافش عجیب است که رایان با گیجی پرسید: «چطور میتونی مطمئن باشی که ما بهخاطرِ اون نامه اینجاییم؟»
خودت بهم گفتی... لومیان لبخند زد.
«از همون اول غریبههای خیلی کمی میان کوردو. اونایی که نه پشم میخرن، نه پنیر و نه بره، و فقط تو دهکده میچرخن تا با مردم گپ بزنن که دیگه خیلی کمترن.
«تازه، من که چیزی نگفتم. فقط این کتابِ آبی رو بهتون نشون دادم.»
لیا که تازه متوجهِ ماجرا شده بود، خندید.
«پس فقط یه امتحان بود.»
«فکرِ بکریه. اونایی که از نامه خبر ندارن، منظورت رو نمیفهمن، برای همین هم زیاد شک نمیکنن. نهایتش فکر میکنن یه شوخیه و تو هم که شاهِ شیطنتِ کوردویی.» رایان آهسته سر تکان داد.
این جملهٔ بهظاهر ساده نشان میداد که این سه نفر در چند روزِ گذشته از گپزدن در کوردو چیزهایی دستگیرشان شده است. دستکم روستاییهای سرشناستر را شناسایی کرده و تدابیرِ لازم را اندیشیده بودند.
لومیان بیدرنگ لبخندی شیطنتآمیز زد.
«باورتون شد؟ واقعاً باورتون شد؟»
با دیدنِ حیرتِ رایان و بقیه افزود: «فقط داشتم شوخی میکردم. دلیلِ اصلیش رو بعداً بهتون میگم.»
لیا دندان به هم سایید.
«از شاهِ شیطنتِ کوردو همین انتظار هم میرفت. نمیترسی حرفایی رو که میخوای بزنی باور نکنیم؟»
لومیان با چهرهای بیتفاوت گفت: «میتونید باور نکنید. یا میتونید خودتون برید راستیآزماییش کنید.»
والانتن که آشکارا ناراضی بود، با اضطراب پرسید: «تو نامهت نوشته بودی آدمای اطرافت دارن عجیبتر میشن. چیشون عجیبه؟»
لومیان صدایی از سرِ ذوق درآورد و قولنجِ انگشتانش را شکست.
«خیلی چیزا. دقیقتر بخوام بگم، کشیش به یه خدای پلید ایمان آورده، چوپان پییر بری آدما رو تبدیل به گوسفند میکنه و میکشوندشون سمتِ کوردو. مادام پوآلیس سوارِ یه کالسکه که دیوا میکشنش تو دشت و صحرا میرونه. وقتی معاونِ کشیش میخوابه، یه جونورِ مارمولکمانندِ نیمهشفاف از دهنش میاد بیرون. ناروکا که معلومه نمرده، ولی میخواد بره پارامیتا. لویی لوند، پیشخدمتِ مردِ فرماندار، تازه یه بچه زاییده. جغدِ افسانههای جادوگرا هم هر از گاهی پرواز میکنه و برمیگرده به دهکده...»
رایان، لیا و والانتن هرچه بیشتر گوش میدادند، بیشتر شوکه میشدند. نمیخواستند حرفهایش را باور کنند، اما حس میکردند پسربچهٔ روبهرویشان نمیتواند اینهمه داستانِ مضحک از خودش درآورده باشد.
همهٔ آنها بازرسانِ رسمیِ کارکشتهای بودند که با حوادثِ فرابشریِ بیشماری سروکار داشتند، حوادثی که بسیاری از آنها به خدایانِ پلید و فنونِ رازآلود مربوط میشدند. با این حال، هیچکدام به مضحکی یا اغراقآمیزیِ چیزهایی که اکنون میشنیدند نبودند. فقط ایمان آوردنِ کشیش به خدایانِ پلید عادی به نظر میرسید.
مهمتر از آن، بیشترِ حوادثی که پیشتر به آنها رسیدگی کرده بودند، مستقل از هم رخ میدادند. در نهایت دو یا سه مورد همزمان اتفاق میافتاد. تازه، آنها هم ارتباطِ تنگاتنگی با یکدیگر داشتند، اما کوردو ناهنجاریهای هولناکِ بیشماری داشت!
اینجا دیگه چه جور جاییه؟ تقریباً در یک لحظه، افکارِ مشابهی از ذهنِ لیا، رایان و والانتن گذشت.
آنها شک کردند که مبادا ناخواسته واردِ مغاک یا جهنمِ افسانهای شده باشند!
وقتی لومیان ساکت شد، لیا بیاختیار پرسید: «شوخی نمیکنی، مگه نه؟»
اصلاً آدمِ عادیای هم در این دهکده پیدا میشد؟
لومیان لبخند زد.
«هنوز حرفم تموم نشده. یه ناهنجاریِ دیگه هم هست.
«این سومین یا چهارمین باریه که دربارهٔ یه همچین چیزی باهاتون حرف میزنم. رایان، لیا، والانتن، کلمهای من.»
رایان، لیا و والانتن از اینکه لومیان نامشان را میدانست تعجب نکردند. وقتی در دهکده با مردم گپ میزدند، این اتفاق اجتنابناپذیر بود.
آنها از نیمهٔ اولِ جمله بیشتر حیرتزده و گیج شدند.
والانتن با اخم پرسید: «منظورت چیه؟»
لومیان نگذاشت آن سه غریبه حدس بزنند و پاسخی سرراست داد: «منظورم اینه که ما تو چند روزِ گذشته داریم مدام یه چیز رو تجربه میکنیم. به عبارتِ دیگه، افتادیم تو یه چرخهٔ زمانی.»
بدون اینکه منتظرِ سؤالِ رایان و بقیه بماند، به طورِ خلاصه به تجربیاتِ مشترکشان اشاره کرد و در نهایت گفت: «خوب فکر کنید. وقتی واردِ دهکده شدید، واقعاً ۲۹ مارس بود؟»
لیا و بقیه به مغزشان فشار آوردند.
پس از گذشتِ بیش از ده ثانیه، چهرهٔ والانتن در هم رفت.
«حسِ زمانیم تار شده. تاریخِ دقیقِ دو ماهِ گذشته رو یادم نمیاد... ولی یادمه. یادمه قبلِ اینکه راه بیفتم، تولدِ پسرِ کوچیکم رو جشن گرفتم. تولدش...»
والانتن سرش را بالا آورد و با ناباوری به زبان آورد: «۱۰ آوریل!»
به عبارتِ دیگه، تاریخِ واقعی الان اواسط تا اواخرِ آوریله؟ از قرارِ معلوم، تعدادِ چرخههایی که قبل از پاک شدنِ خاطراتم گذروندم نمیتونه بیشتر از یکی دو تا باشه. حتی نمیتونه بیشتر از یک بار باشه... آره، اون چرخهٔ اول بود. چرخه هنوز شروع نشده بود، برای همین تونستم بدونِ کمکِ رودخونه نامه بفرستم. وقتی چرخه اتفاق افتاد و زمان به عقب برگشت، خاطراتِ مربوط بهش جایگزین میشدن، اما اشیاءِ مادیِ بیرون از این محدوده نمیتونستن به عقب برگردن؟ لومیان نظریهٔ تازهای دربارهٔ نامه پیدا کرد.
او نامحسوس سر تکان داد و به رایان و لیا گفت: «شما هم میتونید به دنیای بیرون تلگراف بزنید و تاریخِ دقیق رو جوری بپرسید که شکِ کسی رو بیدار نکنه.
اونوقت حرفمو باور میکنید.»
والانتن از بهت بیرون آمد: «بله، بله! تلگراف بزنید! از مقاماتِ بالاتر کمک بخواید!»
لومیان طوری به او نگاه کرد که انگار به یک احمق خیره شده است.
«کمک بخوایم؟
در مواجهه با همچین چرخهٔ زمانیِ عجیبی، شما مأمورای رسمی معمولاً چیکار میکنید؟»
رایان لحظهای سکوت کرد و بعد گفت: «مستقیماً نابودش میکنیم تا از گسترشِ فساد جلوگیری کنیم.»
لومیان لبخند زد و شانه بالا انداخت: «پس الان کمک خواستن فرقی با خودکشی نداره.»
والانتن با حرارت جواب داد: «طبقِ مقررات، باید هرچه زودتر گزارش بدیم. من حاضرم جونمو سرِ این کار بدم!»
«...» لومیان جا خورد.
همچین آدمایی هم پیدا میشن؟
نه، باید فوراً از شرِ این یارو خلاص بشم، وگرنه همهمون با هم میمیریم!
خوشبختانه، لیا و رایان بهروشنی حس میکردند که هنوز راهِ نجاتی هست. نگاهی ردوبدل کردند و سر تکان دادند.
رایان دستی به شانهٔ والانتن زد و گفت: «آروم باش. ما هنوز نمیدونیم چه خبره. شاید راهحلِ بهتری هم باشه.
اگه واقعاً نتونستیم خودمون رو نجات بدیم، به مقاماتِ بالاتر گزارش میدیم.»
لومیان با شتاب اضافه کرد: «دقیقاً.» او یافتهها و حدسیاتشان را — بدونِ اشاره به نشانِ روی سینهاش، ویرانههای رؤیا، بانوی مرموز و جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری — بازگو کرد و در آخر گفت: «کلیدِ ماجرا بهاحتمالِ زیاد در شبِ دوازدهم اتفاق میافته. باید تا اون موقع زنده بمونیم. فقط اونوقته که میتونیم تو چرخهٔ بعدی مشکل رو واقعاً حل کنیم.»
رایان و بقیه با دیدنِ اینکه او اینهمه جزئیات را فاش کرده و میتوانند درستیِ همهشان را بسنجند، کاملاً مایل بودند حرفش را باور کنند. والانتن آرام گرفت و به یادِ زن و بچهاش افتاد.
لیا نفسش را بیرون داد: «پس بیدلیل نیست که ما رو میشناسی و میدونی دنبالِ کسی میگردیم.»
معلوم شد در چرخهٔ قبلی با هم ارتباط داشتهاند.
ناخودآگاه دست به زنگولهٔ نقرهایِ روی سرش برد تا غیببینی کند، اما با یادآوریِ ناهنجاریهایی که لومیان توصیف کرده بود، دست نگه داشت.
نمیخواست بهخاطرِ غیببینیای که نباید پیش از شروعِ تحقیقاتِ واقعی انجام میشد، منفجر شود.
رایان لحظهای فکر کرد و به لومیان گفت: «اینا رو به ما میگی چون میخوای با تو و خواهرت همکاری کنیم؟»
لومیان خندید: «خیلی باهوشی، کلمِ من.» و بعد با جدیت گفت: «اول، به دنیای بیرون تلگراف بزنید و بگید تحقیقاتتون پیشرفتِ کمی داشته. به نظر میرسه کشیش مشکلِ خاصی داره. بعد بپرسید اون موجودِ مارمولکمانندی که از دهن بیرون میخزه چیه. بینِ همهٔ ناهنجاریها، این یکی کمترین احتمال رو برای ایجادِ یه انفجارِ مخرب داره. آه، راستی، تاریخِ واقعی رو هم تأیید کنید و حواستون باشه چطور این کار رو میکنید. نذارید کسی اون بیرون به چیزی شک کنه.
دوم اینکه، خواهرم امروز عصر مادام پوآلیس رو برای چایِ عصرانه به خونهمون دعوت میکنه. امیدوارم بتونید با من یواشکی واردِ قصرِ فرماندار بشید و اونجا رو بگردید.
برای بعد از اون هم بستگی به اطلاعاتی داره که امروز به دست میاریم.»
رایان، لیا و والانتن به هم نگاه کردند و حس کردند درخواستِ لومیان چندان هم نامعقول نیست.
این همان کاری بود که خودشان هم میکردند.
هر چهار نفر به میدانِ دهکده رسیدند. رایان رفت تا به دنیای بیرون تلگراف بزند و لیا، والانتن و لومیان زیرِ درختِ نارونِ بیرون منتظر ماندند.
لیا پس از آرام شدن، نگاهی به لومیان انداخت و با کنجکاوی پرسید: «تو یه فرابشری، خواهرت هم همینطور؟»
لومیان پنهان نکرد: «آره.»
لیا خندید: «نمیترسی دستگیرت کنیم؟»
لومیان شانه بالا انداخت: «الان تو یه قایقیم. تو این وضعیتِ اضطراری که قایق داره غرق میشه، فقط میتونیم به هم کمک کنیم. در موردِ آینده هم بعداً حرف میزنیم. هنوز معلوم نیست بتونیم از این چرخه فرار کنیم یا نه.»
لیا سرش را چرخاند و به والانتن نگاه کرد: «درسته.»
دلیلِ پیش کشیدنِ این بحث این بود که به همراهش بفهماند وضعیت از چه قرار است تا مبادا دست به کارِ احمقانهای بزند.
حالتِ چهرهٔ والانتن سرد ماند و نامحسوس سر تکان داد.
سپس لیا دربارهٔ چیزی که بیشتر نگرانش میکرد پرسید.
«چرا تو میتونی خاطراتِ قبلی رو نگه داری؟»
لومیان خندید: «بهت نمیگم.»
بدونِ اینکه منتظرِ واکنشِ لیا بماند، دستهایش را از هم باز کرد و گفت: «شوخی کردم. راستش خودمم مطمئن نیستم. یه جوری خاطراتم برام مونده، اونم فقط از دو چرخهٔ آخر.»
لیا پس از کمی فکر گفت: «به اتفاقاتِ اون موقع فکر کن. شاید خیلی مهم باشه.»
لومیان صادقانه گفت: «خیلی فکر کردم، ولی به جایی نرسیدم. شاید فقط وقتی با چیزی روبهرو بشم یهو بفهمم.»
لیا میخواست در تحلیلِ وضعیت کمک کند که رایان، پس از دریافتِ جواب، از ساختمانِ اداری بیرون آمد.