چپتر 620: ناهنجاری در مغاک
چپتر 620: ناهنجاری در مغاک
لومیان دفترچهٔ زردشده را در دست داشت و چند صفحهاش را ورق زد. گفت: «ممکنه بعضی از افسانههای اهریمنها توی این دفترچه واقعی باشن؟»
فرانکا با لحنی کوتاه تأیید کرد و گفت: «توی دنیایی که قدرتهای فرابشری وجود داره، جایی که دیوها و اهریمنهای واقعی پرسه میزنن، خیلی از افسانههای مربوط بهشون باید واقعی باشن یا از یه نمونهٔ واقعی الگو گرفته باشن. فکر میکنی نابو... امم، همون اهریمنی که ادعا میکرد باستانیه، ممکنه قهرمانِ یکی از همین افسانهها باشه؟ و اهریمنِ توی جزیرهٔ هانت دشمنِ خونیشه که با ظاهرِ انسانی توی دنیای واقعی زندگی میکنه. دروغ گفت که طرفِ مقابل از نوادگانِ یه اهریمنه و ما رو وسوسه کرد تا برای رسیدن به یه هدفِ خاص خطر کنیم؟»
لومیان لبخند زد و گفت: «شاید. بیا دربارهٔ اینجور مسائل که به موجوداتِ ردهبالا ربط داره حدس و گمان نزنیم. فقط به خانمِ شعبدهباز نامه مینویسم و بهش گزارش میدم.»
فرانکا نگاهی به لومیان انداخت و خندید.
«تو واقعاً توی برخورد با مافوقها ماهری.
با این حال، منطقیه. ما دربارهٔ اهریمنهای واقعی خیلی کم میدونیم. حدسهای الکی زدن فقط وقت تلف کردنه.»
سپس به دفترچه اشاره کرد و گفت: «دستخطش با اون یادداشتی که وردِ عشق رو نوشته بود فرق داره. کارِ یه نفر نیست.»
لومیان از قبل پشتِ میزش نشسته بود، کاغذی را باز کرده بود و داشت برای خانمِ شعبدهباز نامه مینوشت. همانطور که کلماتش را سبکسنگین میکرد، در جوابِ فرانکا گفت: «توی دفترچه اون عبارتی که نشوندهندهٔ وردِ عشقه وجود داره؟»
فرانکا با اطمینان جواب داد: «نگاهی بهش انداختم. هیچی نبود.»
لومیان لحظهای در فکر فرو رفت و گفت: «دو تا احتمال وجود داره. اول اینکه اهریمن از کسی که تحتِ کنترلش بوده استفاده کرده تا وردِ عشق رو توی این دفترچه که افسانههای دیوها و اهریمنها رو ثبت میکنه، جا بده؛ به این امید که مخفیانه پخش بشه و آدمهای بیشتری رو تحتِتأثیر قرار بده. احتمالِ دوم اینه که کسایی که قبلاً این دفترچه رو خوندن، ناآگاهانه تحتِتأثیرِ اهریمن قرار گرفتن و به اصطلاح یه الهام بهشون رسیده. اونا این وردِ عشق رو نوشتن و براش توضیحاتی اضافه کردن.»
فرانکا با حسی آمیخته به تأثر آه کشید: «علومِ غریبه واقعاً خطرناکه...»
لومیان بهسرعت نامه را نوشت و دفترچهٔ باستانی و یادداشتِ حاویِ وردِ عشق را برای خانمِ شعبدهباز فرستاد.
فرانکا و لومیان در انتظارِ پاسخ، نگاهی گذرا به افسانهٔ اهریمنِ جزیرهٔ هانت در دریای دیوانه انداختند.
سی سال پس از آنکه امپراتور روزل مسیرِ دریاییِ امنی به قارهٔ جنوبی کشف کرد، مرگهای رازآلودِ بیشماری میانِ مهاجران و بومیان، جزیرهٔ تازهمستعمرهشدهٔ هانت را فرا گرفت. شاهدان ادعا میکردند درهای را در جنگلِ جزیره دیدهاند که در شعلههای گوگردی میسوزد. گمان میرفت شبها اهریمنهایی قیرگون با شاخهای بز در آن حوالی پرسه میزنند.
پس از مداخلهٔ مقامات، مرگهای رازآلود متوقف شد. صاحبِ دفترچهای که این افسانه را ثبت کرده بود، حتی تلاش کرد جنگل را کاوش کند، اما نتوانست درهٔ ادعایی را که در شعلههای گوگردی میسوخت، پیدا کند.
با گفتگوی آنها زمان سپری شد. عروسکِ نامهرسان با پاسخِ خانمِ شعبدهباز، دفترچهٔ باستانی و یادداشتِ وردِ عشق از راه رسید.
لومیان چراغِ گازِ دیواری را روشن کرد و مشغولِ خواندن شد. فرانکا بیدرنگ به جلو خم شد.
فقط با این واقعیت که نامِ «نابوردیسلی» توانست آن یارو را بیرون براند، نمیتوان نامِ حقیقیاش را تعیین کرد.
دلیلش این است که او در مدتزمانِ کوتاهی اعتراف کرد که این نامِ حقیقیاش است. حتی اگر دروغ بگوید، گاهی اوقات، در شرایطی خاص، اعتراف به چیزی آن را به حقیقت تبدیل میکند. این کار پیوندِ رازآلودِ مربوطه را در اختیارش میگذارد. این یکی از اقتدارهای آقای ابله است. آمون هم در گذشته میتوانست چنین کاری کند.
از آنجا که مستقیماً به درگاهِ آقای ابله نیایش کردی و از قدرتِ وی برای جنگیریِ نابوردیسلی بهره بردی، دیگر مهم نیست که این نامِ حقیقیاش باشد یا نه. این موضوع بر نتیجهٔ نهایی اثری نخواهد گذاشت.
متوجه شدی؟ هشدارِ ترمیبوروس درست بود. حتی اگر وعدهای دروغین باشد، باید محتاط بمانی.
اگر او واقعاً یک اهریمن باشد و نامِ حقیقیاش هم نابوردیسلی باشد، مشکل پیچیدهتر میشود. از دورانِ پنجم به این سو، اهریمنهایی که در دنیای آدمیان فعالاند، یا به شکلِ اشیاءِ مهرشده درآمدهاند یا از خاندانهای آنداریل، بریا یا نویس میآیند. اهریمنهایی که در نامِ حقیقیشان نامِ خانوادگی ندارند، اغلب باستانیاند یا از مغاک میآیند؛ جایی که دیوها و اهریمنها در آن ساکناند. در موردِ وضعیتِ کنونیِ مغاک، در دفترِ خاطراتِ امپراتور روزل اشاراتی به آن شده است.
لومیان با خواندنِ این سطرها، رو به فرانکا کرد.
در جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، اغلب میدید که دیگران دفترِ خاطراتِ امپراتور روزل را معامله میکنند. زمانی که اعضای دروغِ آوریل هنوز فعال بودند، حتی بخشهای نسبتاً خندهدارش را علنی میخواندند. با این حال، از آنجا که بهتازگی به این سازمانِ مهاجرانِ زمینی پیوسته بود، هیچ سروکاری با ترجمههای گذشته نداشت. راهی نداشت که بداند امپراتور چه مسائلِ مربوط به مغاکی را ثبت کرده است.
فرانکا با چهرهای جدی گفت: «امپراتور روزل یه بار ورودیِ مغاک رو پیدا کرد و کاوشِ کاملی انجام داد.»
لومیان بیاختیار و از صمیمِ قلب تحسین کرد: «از امپراتور روزل همین انتظار میرفت.»
آدمهای زیادی نبودند که تحسینشان کند—در واقع، بسیار اندک بودند—اما امپراتور روزل یکی از آنها بود.
دانستنِ اینکه این امپراتور هم مانندِ خواهرش یک مهاجرِ زمینی بوده، باعث میشد احساسِ نزدیکیِ خاصی به او داشته باشد.
فرانکا ادامه داد: «توی مغاکی که امپراتور روزل کاوش کرد، دیوها و اهریمنها مدتها پیش از بین رفته بودن. حتی یه دونهشون هم باقی نمونده بود.
تنها چیزی که اونجا دید، یا جنازه بود یا سکوت.
این وضعیت باعث شد بترسه. با عجله اونجا رو ترک کرد و کاوشش رو نیمهکاره گذاشت.»
لومیان کمی اخم کرد و پرسید: «همهشون مرده بودن؟ یعنی اون یاروی وردِ عشق یا اهریمن نیست، یا یه اهریمنِ باستانی از هستهٔ مغاکه؟»
لومیان لحظهای مکث کرد و افزود: «اگه واقعاً یه اهریمنِ باستانی باشه، شاید بدونه چرا مغاک دچارِ همچین ناهنجاریای شده.»
فرانکا با حالتی جدی سر تکان داد.
آن دو نگاهشان را به پشتِ پاسخِ خانمِ شعبدهباز دوختند.
«فکر میکنم تا الان دیگه کُلیتِ قضیهٔ مغاک رو از دوِ جام شنیده باشید، پس بیشتر از این واردِ جزئیات نمیشم. خلاصه بگم، نابوردیسلی میتونه یه اهریمنِ قدرتمند باشه که از ناهنجاریِ مغاک بیرون جیم شده، یا شاید قبل از اینکه سه خاندانِ اصلیِ دیوها—نویس، بریا و آنداریل—قدرت رو به دست بگیرن، تو قارهٔ شمالی پرسه میزده. از هر زاویهای که بهش نگاه کنید، با هیچکدوم از خدایانِ باستانی بیعت نکرده. اما سروکله زدن با یه شاهِ دیوِ باستانی که به مغاک فرار کرده، کارِ شما دو تا نیست، چه برسه به اینکه بخواید باهاش معامله کنید.
«اگه جزیرهٔ هانت تو مسیرتونه، میتونید افسانههای اهریمن رو اونجا بررسی کنید، اما محتاط باشید.
«یادتون باشه، فسادِ مغاک خیلی قویه. میتونه آدما رو بدونِ اینکه خودشون بفهمن فاسد کنه. تو این مدت، حواستون به تغییراتِ افکار، مفاهیم، احساسات و خواستههاتون باشه. اگه چیزِ غیرعادیای دیدید، برای اطمینان با یه روانپزشک مشورت کنید. اگه واقعاً تحتِتأثیرِ هالهٔ مغاکِ نابوردیسلی قرار گرفتهاید، با من یا داوری تماس بگیرید. متخصصانی که تو پاکسازیِ اینجور تأثیرات مهارت دارن بهتون کمک میکنن. بیدلیل برای آقای ابله مزاحمت درست نکنید.
«فکر کردن به اسمِ "نابوردیسلی" مشکلی نداره، اما از نوشتن یا خوندنش خودداری کنید.»
لومیان بعد از خواندنِ نامه زیرِ لب گفت: «انگار خانمِ شعبدهباز بیشتر متمایله باور کنه که اون یه اهریمنه و نه یه موجودِ پنهانِ دیگه.»
فرانکا با گیجی حرفش را تأیید کرد: «درسته. بیا فرض کنیم اون یارو یه اهریمنه، با این حال حتی پیشحسِ خطر هم نداره و بهمون اجازه داد مقدماتِ طلسمِ جنگیری رو تموم کنیم. اگه بگیم اهریمن نیست، پس چطور میتونه نوسان ایجاد کنه و خواستهها و احساساتمون رو تحریک کنه؟ من فقط حدس میزدم که یه موجودِ مخفیه که یه شیءِ مهرشدهٔ درجهٔ ۱ از مسیرِ اهریمن داره.»
لومیان چند ثانیه فکر کرد و گفت: «شاید خانمِ شعبدهباز چیزای بیشتری دیده.
«اون یارو احتمالاً پیشحسِ خطر نداره چون فرمِ اصلیش اینجا نیست. فقط با ذرهای از هاله و قدرتش فرود اومده. یا شاید هم خطر از طرفِ آقای ابله بوده، برای همین نتونسته حسش کنه!»
فرانکا موافقت کرد: «منطقیه.» سپس با حالتی عجیب گفت: «از وقتی کارتهای آرکانای صغیر شدیم، مدام بیشتر با اعماقِ دنیای رازآلود تماس پیدا میکنیم. فرقهٔ دیوبانو، عالمِ آینه، جنگِ چهار امپراتور، مادرِ بزرگ، و این بار هم یه اهریمن از مغاک... قدیما وقتی دفترِ خاطراتِ روزل رو میخوندم، اغلب این حس رو داشتم که "دنیا همینه دیگه." اما حالا، محتویاتِ دفترِ خاطراتش واقعاً داره برامون اتفاق میافته.»
فرانکا بدونِ اینکه منتظر بماند لومیان حرفی بزند، با لحنی خودتحقیرانه افزود: «مثلاً اینکه طعمِ یه دیوبانو واقعاً خوبه.»
لومیان خندید و گفت: «خوب بهش فکر کن. بعد از اینکه دارندهٔ کارتِ آرکانای صغیر شدی با این چیزا روبهرو شدی، یا بعد از اینکه با من آشنا شدی؟»
«اوه...» گوشهٔ لبِ فرانکا پرید. «خودت رو خوب میشناسی.»
...
دو روز بعد، لومیان، لودویگ و لوگانو سوارِ یک کشتیِ دوربرد شدند که قرار بود از جزیرهٔ هانت بگذرد و به بالامِ غربی در قارهٔ جنوبی برود.
هدفِ لومیان این بود که دربارهٔ افسانهٔ اهریمن تحقیق کند و فرصتی برای هضمِ کاملِ معجونِ توطئهگر به دست بیاورد.
لومیان پس از فریب دادنِ نابوردیسلی و تبعیدِ او با طلسمِ جنگیری، متوجه شد که هضمِ معجونش پیشرفتِ چشمگیری کرده است.
با یک عملکردِ مناسبِ دیگر، میتوانست هضم را باز هم جلوتر ببرد. این کار نیاز به کمکِ آیینِ ارتقای نهایی را از بین میبرد و به او اجازه میداد تا با آرامشِ بیشتری برای کارهای بعدی برنامهریزی کند.
کاپیتان پدرو، به همراهِ دخترِ بزرگش سالاه، و چند تن از مقربان و برکتیافتگان، صمیمانه از لومیان سپاسگزاری کردند. آنها تماشا کردند که او به همراهِ پسرخوانده و خدمتکارش از پلکانِ کشتی بالا رفت و سوارِ کشتیای به نامِ «بریز» شد.
وقتی کشتی بادبان کشید، یکی از برکتیافتگان که انگار نفسِ راحتی کشیده بود، گفت: «بالاخره پورت کولا رو ترک کرد...»
مردِ برکتیافته که ردای قهوهایِ کشیشان را به تن داشت، بدونِ اینکه منتظر بماند سالاه دلیلِ این آهِ آسودگی را بپرسد، رو به او و پدرو کرد و توصیه کرد:
«شواهدِ صحنهٔ مرگِ فلورس نشون میده که این ماجرا به یه اهریمنِ واقعی و عالیرتبه مربوط میشده. دوشیزه سالاه، بهتره یه سال تو صومعه بمونید تا از هرگونه عواقبِ احتمالی در امان باشید.»
سالاه که میدانست بیداریاش را مدیونِ کمکِ ماجراجو، لویی بری، است، وحشت کرد. با این حال، چون تجربهٔ شخصی نداشت، پرسید: «یه سال؟ یه اهریمنِ واقعی... اون دیگه چه جور اهریمنیه؟»
مردِ برکتیافته در لباسِ قهوهایِ روحانیاش، با وقار پاسخ داد: «از همون اهریمنهاییه که تو افسانهها شنیدید، یا حتی چیزی قدرتمندتر.»
«چـ...» سالاه با چهرهای پر از ترس، سردرگمی و ناباوری به پدرش رو کرد.
شماها منو از دستِ همچین اهریمنی نجات دادید؟
پدرو هم به همان اندازه غافلگیر شده بود.
هرگز تصور نمیکرد که وضعیتِ دخترش به چنین موجودِ ترسناکی مربوط باشد.
و لویی بری فقط ۲۰ هزار ریزوتِ طلا گرفته بود!
نه، او واقعاً موفق شده بود!
پدرو که با دیدنِ موجِ غولآسایی که ماجراجو لویی بری ایجاد کرده بود، شاهدِ قدرتِ او بود، اکنون با این مقایسهٔ مستقیم میتوانست قدرتِ او را واضحتر درک کند.
...
در سوئیتِ درجهیکِ کشتیِ بریز.
لومیان دفترچهٔ باستانی و یادداشتِ حاویِ وردِ عشق را به لودویگ داد و با لبخند پرسید: «خوردنیه؟»