چپتر 622: بوی مرگ
چپتر 622: بوی مرگ
در شرایط عادی، چشمانِ خاکستریِ تیره معمولاً توجه کسی را جلب نمیکرد. چنین مردمکهایی در اینتیس نادر بودند، اما در جاهایی مانند پادشاهیِ لوئن چندان غیرمعمول به شمار نمیرفتند. با این حال، فرانکا حس کرد اطلاعاتِ مهمی در آنها نهفته است.
موران آوینی مشکوک به این بود که یک آدمِ آینه باشد. زن شیطانی سیاه کلاریس در تعقیبِ مردمِ آینه بود و از آنجا که او نیمهخدایی از مسیرِ دیوبانو بود که ارتباطِ نزدیکی با عالمِ آینه داشت، همهٔ آنها در داشتنِ این چشمانِ خاکستریِ تیره و غیرمعمول مشترک بودند.
خیلی تصادفیه، مگه نه؟
وقتی فرانکا مکث کرد، ژنا با نگرانی پرسید: «چی شده؟»
فرانکا چند ثانیه تأمل کرد و بعد فاش کرد که رنگِ چشمانِ زن شیطانی سیاه با موران آوینی یکی است. در نهایت گفت: «هیچکدوم از مردمِ آینهای که قبلاً باهاشون روبهرو شدیم، چنین ویژگیهایی نداشتن.»
ژنا در حالی که افکارش به هر سو میرفت، حدس زد: «فقط مردمِ آینهٔ نسبتاً خاص این ویژگی رو دارن؟ زن شیطانی سیاه هم یه آدمِ آینهست؟»
فرانکا ناخودآگاه انکار کرد: «غیرممکنه. اون حتی به من مأموریت داد تا دربارهٔ مردمِ آینه تحقیق کنم... راستش، غیرممکن هم نیست. مگه تا حالا کم داستان خوندیم که دزدها برای دستگیریِ سارقها به پلیس زنگ میزنن؟»
آنتونی لحظهای فکر کرد و گفت: «ممکنه نشونهٔ تباه شدن توسطِ دیوبانوی نخستینِ آینه باشه؟ ممکنه مردمِ آینهٔ خاص در یه سطحِ معین چنین رنگِ چشمی داشته باشن؟ ممکنه برای یه دیوبانو که نیمهخدا شده و تباه شده هم همینطور باشه؟»
فرانکا تأمل کرد و نتیجه گرفت: «نه، موران آوینی از همون اول باید چشمانِ خاکستریِ تیره میداشت. غیرممکنه آدمِ آینهای که جاش رو گرفته، بدونِ جلبِ سوءظن رنگِ چشماش رو تغییر بده. به عبارتِ دیگه، زن شیطانی سیاه از همون خانوادهٔ موران آوینیِ اصلی میاد؟ من قبلاً فکر میکردم اون متعلق به خانواده سورون و بزرگترِ براونز سورون باشه. وگرنه یه دیوبانوی به این سادهلوحی رو پرورش نمیداد. حالا دیگه اینطور به نظر نمیرسه...»
فرانکا و ژنا یکصدا گفتند: «لزوماً نه.»
هر کسی یک خانوادهٔ پدری و یک خانوادهٔ مادری داشت. فقط به این دلیل که آنها از خانواده سورون بودند، به این معنا نبود که از خانوادهای با چشمانِ خاکستریِ تیره نیستند!
فرانکا چند ثانیه تردید کرد و بعد گفت: «مدتی میشه که زن شیطانی سیاه رو در جریانِ تحقیقاتِ مردمِ آینه نذاشتم. قصد دارم این هفته به دیدنش برم و دربارهٔ موران آوینی باهاش صحبت کنم.»
ژنا هشدار داد: «مراقب باش.»
لبخندی درخشان بر لبانِ فرانکا نقش بست و پاسخ داد: «نگران نباش. اون مأموریتِ تحقیق دربارهٔ مردمِ آینه رو به من داده، پس باید انتظارِ شنیدنِ خبرهای جدید رو داشته باشه. اگه با موران آوینی ارتباطی داشته باشه، ممکنه بهزودی شاهدِ اتفاقاتی برای وزیر صنایع باشیم. اگه نه، میتونیم ازش کمک بخوایم!»
...
در جزیره هانت، لومیان در خیابانهای کمنور قدم میزد و در حالی که با خونسردی به سوی خانوادهٔ بری برمیگشت، از نسیمِ خنکِ دریا که جایگزینِ گرمای پیشین شده بود لذت میبرد.
دستهایش را در جیب فرو برده بود و ذهنش با فعالیتی غیرمعمول در تکاپو بود. او افسانهها و داستانهایی را که اخیراً گردآوری کرده بود زیر و رو میکرد و میکوشید تا هرگونه سرنخی دربارهٔ آن شیطانِ گریزپا بیابد.
اگر خانمِ شعبدهباز هشدارِ محتاطانهای نداده بود و اگر نابوردیسلی نام و هویتِ نوادهٔ شیطان را فاش نکرده بود، چهبسا لومیان به این فکر میافتاد که از خودش بهعنوانِ طعمه استفاده کند. در چنین شرایطی، میتوانست بدخواهیاش را نشان دهد و نقشهای با احتمالِ موفقیت طراحی کند تا پیشآگاهی از خطرِ شیطان را تحریک کرده و او را برای از بین بردنِ تهدیدِ احتمالی بیرون بکشد. تلهای پنهان در انتظارش میبود.
یک یا دو قرن گذشته. ماجراجویانِ بیشماری برای گشودنِ رازِ افسانهٔ شیطان خطر کردهن. با وجودِ تلاشهای بیوقفهٔ کلیسای مادرِ زمین برای ریشهکن کردنِ مشکلاتِ باقیمونده، هنوز هیچ راهحلی پیدا نشده. تکیه بر روشهای مرسوم برای ردیابیِ اون شیطانِ گریزپا غیرعملی به نظر میرسه...
اگه از زاویهای دیگه بهش نگاه کنم، چرا شیطان باید موندن تو جزیره هانت رو انتخاب کنه؟
کلیسای مادرِ زمین قبلاً یه بار پاکسازیش کرده. چرا برای موندن خطر کنه؟
اگه من بودم، سالها پیش از اینجا میرفتم. بهعنوانِ یه شیطان، کجا نمیتونستم زنده بمونم؟
اگه واقعاً باور داشتم که یه مجرمِ بسیار باهوشم—یه مجرمِ واقعی—چرا از چنین روشی برای طعنه زدن به روحانیونِ کلیسای مادرِ زمین استفاده کنم؟ بعد از اینهمه سال خستهکننده میشه...
ممکنه دلیلی برای پافشاریش روی موندن تو جزیره هانت وجود داشته باشه؟
شاید تا حدودی مهروموم شده؟ یا چیزِ بسیار مهمی تو جزیره دفن شده که نمیشه جابهجاش کرد؟
درهای که با شعلههای گوگردی میسوزه؟
علاوه بر این، شیاطین میتونن قرنها زنده بمونن، اما آدمهای عادی نمیتونن. اگه شیطان واقعاً خودش رو تو شهرکهای انسانی پنهان کرده باشه، باید هر چند دهه یه بار هویتش رو تغییر بده و احتمالاً ردپاهایی از خودش به جا میذاره.
جزیره هانت بهعنوانِ یه بندرِ ترانزیتی برای مسیرهای تجاریِ بینِ قارههای شمالی و جنوبی عمل میکنه. با وجودِ مهاجرانِ خارجیِ بیشمار، شیطان بدونِ زحمت میتونه هویتِ جدیدی برای خودش بسازه. با این حال، چطور میتونه با هویتِ اصلیش بهراحتی از صحنه خارج بشه؟
ساکنانِ اینجا همه باایمان از مادرِ زمین پیروی میکنن. پس از مرگ، همیشه برای مراسمِ شبزندهداری به کلیسای جامع فرستاده میشن. آیا یه شیطان این جسارت رو داره که وانمود کنه مرده و زیرِ نگاهِ موشکافانهٔ مادرِ زمین و لمسِ تطهیرکنندهٔ آبِ مقدس قرار بگیره؟
آره، ناپدید شدن بهترین راهحله. چه از طریقِ یه ماجراجوییِ دریایی و چه ناپدید شدن تو جنگل، بهطورِ مؤثری از مشکلاتِ مربوطه دور میشه.
هر سال، آدمهایی تو جنگلِ بیرونِ شهر ناپدید میشن... آیا شیطان عمداً تصادفاتی رو ترتیب داده تا «مرگ» خودش رو میونِ اونا پنهان کنه؟ افکارِ لومیان در تکاپو بود و رفتهرفته استنتاجها و گمانهزنیهایی را شکل میداد.
این کار همچنین تمرینی برای قدرتهای یک توطئهگر و روشی برای هضمِ معجون بود.
او درکِ مبهمی از کلِ اوضاع داشت.
اگه میخوام اهریمنی رو که بینِ آدما قایم شده پیدا کنم، باید اون درهٔ رازآلودِ اعماقِ جنگل رو که تو شعلههای گوگرد میسوزه پیدا کنم. برای کشفِ رازِ دره هم باید به همون اهریمن تکیه کنم. این دو تا موضوع احتمالاً به هم گره خوردن و از هم جدا نمیشن.
لومیان برای تحقیقاتِ فردا برنامهٔ اولیهای در سر داشت.
اول از گشتن تو جنگل شروع میکنم، از قدرتهای شکارچیم استفاده میکنم تا بقایای گمشدهها رو بگردم. اگه یکی دو تا پیدا کنم و هنوز بخشِ قابلخوردنی داشته باشن، میبرمشون برای لودویگ تا بفهمم مقتول آخرین بار با کی روبهرو شده.
تو کلِ این مدت، بدونِ اینکه روحانیونِ کلیسای مادرِ زمین رو خبردار کنم، بیشتر تو عمقِ جزیره پیش میرم تا هر ناهنجاریای رو شناسایی کنم. اگه وجود داشته باشن، اینکه چه نوع ناهنجاریای هستن...
لومیان همانطور که آسودهخاطر قدم میزد، ناگهان سر بلند کرد و دید که ابرهای تاریک ستارگانِ آسمان را پوشاندهاند.
در یک چشمبههمزدن، بارانِ سیلآسایی باریدن گرفت.
قطراتِ باران پیشِ روی لومیان مِهی ساختند. چون چتر نداشت، چارهای ندید جز اینکه زیرِ لبهٔ بامِ ساختمانی سهطبقه در خیابان پناه بگیرد و بیرونِ کافهای تاریک بایستد. بیتفاوت منتظر ماند تا توفان تمام شود.
چند رهگذرِ خیابان چترهایشان را باز کردند.
لومیان با به یاد آوردنِ توصیفِ رایجِ جزایرِ دریای دیوانه در راهنمای سفر، بیاختیار خندید: «آبوهوا بهشدت متغیر است؛ یادتان نرود هنگامِ بیرون رفتن چتر یا کلاه همراه داشته باشید.»
روشن بود که لومیان این هشدار را جدی نگرفته بود.
عجلهای نداشت. به دو پنجرهٔ شیشهایِ کافه تکیه داد و در سکوت به قطراتِ باران که پایین میچکیدند و مردمی که دیروقت به خانه برمیگشتند و از خیابانهای مختلف میگذشتند، خیره ماند.
صدای باران تمامِ جنبوجوشها را پوشانده بود و مِهِ سپید بیشترِ دیدش را تار میکرد؛ چنانکه لومیان حس میکرد در جهانی دیگر است.
با تماشای این صحنه، لومیان روزهای آوارگیاش را به یاد آورد.
آوارگان اغلب در پیشبینیِ آبوهوا مشکل داشتند و همین باعث میشد نتوانند از پیش در کلیساها و جاهای دیگر پناه بگیرند. در نتیجه، گاهی در گوشهای از خیابان کز میکرد تا از باران در امان بماند. با ترس، نگرانی، بیقراری و اندوه به باران نگاه میکرد و دعا میکرد که هیچ ولگردِ دیگری پناهگاهِ موقتش را غصب نکند.
اما اکنون، حالوهوایش کاملاً متفاوت بود.
بارانِ شدیدِ دریای دیوانه همانطور که تند شروع شده بود، تند هم بند آمد. در کمتر از نیم ساعت، فقط آبِ راکد در خیابان باقی ماند.
لومیان خندید و دستانش را دوباره در جیب فرو برد. در خیابانِ خیس بهسوی بندر قدم زد و سوارِ کشتیِ بریها شد.
همین که لومیان در را هل داد و وارد شد، لوگانو را دید که با حولهای خشک و پرزدار موهای خیسِ لودویگ را خشک میکرد. لودویگ طوری به نظر میرسید که انگار ناغافل در آب افتاده است.
لومیان با لبخند پرسید: «چتر نیاوردی؟»
لوگانو با دستپاچگی جواب داد: «فکر میکردم چون یه کارندهام میتونم تغییراتِ آبوهوا رو از قبل پیشبینی کنم، برای همین چتر نیاوردم و لودویگ رو بردم تو خیابون تا شام بخریم. میگفت امشب دلش کیک و بیسکویت نمیخواد. هعی، کی فکرش رو میکرد با اینکه توفان رو پیشبینی کردم، فقط چند ده ثانیه طول بکشه تا برسه. اون موقع میخواستم لودویگ رو بغل کنم و قبلِ شروعِ بارون بدوم سمتِ کشتی...»
لومیان که دید دکتر دنبالِ دلیلِ موجهی نمیگردد و فقط از بیکفایتیِ خودش شکایت میکند، با مهربانی افزود:
«آبوهوای دریای دیوانه همینه. حتی کارندهها هم نمیتونن پیشبینیش کنن.»
این هم یکی از دلایلی بود که جزایرِ دریای دیوانه، با اینکه آشکارا زیرِ فرمانِ کلیسای مادرِ زمین بودند، همیشه مثلِ پادشاهیِ فیناپوتر محصولِ فراوان برداشت نمیکردند.
لوگانو آهِ آسودگی کشید و گفت: «بله، بله، درسته.»
لومیان رو به لودویگ کرد که حالا موهایش خشک شده بود و بیتفاوت پرسید: «بویی حس میکنی؟»
یعنی «غذای» وسوسهکنندهای این دوروبر قایم شده؟
لودویگ تکهای از نانِ تورتیلا را جوید و جواب داد: «بوی مرگ میاد.»
بوی مرگ؟
لومیان کمی اخم کرد.
«کسی نزدیکِ بازارِ شبانه مرده؟»
لودویگ سر تکان داد.
«وقتی بارون میاد، همهجا بوی مرگ میده.»
یعنی... یعنی چی؟
لومیان که گیج شده بود، پرسید:
لودویگ صادقانه جواب داد: «نمیدونم. بعدش از بین رفت.»
وقتی بارون میاد هست، ولی بعدش نه... این یه ناهنجاری از دریای دیوانهست یا ناهنجاریِ جزیرهست که با آبوهوای دریای دیوانه فعال میشه؟
لومیان لحظهای به فکر فرو رفت، اما برای نامهنوشتن به خانمِ شعبدهباز و پرسوجو عجلهای نداشت.
این برای او فرصتی برای هضم بود. حس میکرد برای هضمِ بهتر باید از تکیه بر قدرتِ شخصی بلندپایه بپرهیزد، مگر اینکه پای مسئلهای حیاتی در میان باشد.
آن شب، لومیان با دلی سنگین به خواب رفت.
در رؤیای مهآلودش، چیزهای آشنا و ناآشنای بسیاری دید.
چشمهٔ رنگپریده و بیجانِ زنانِ سامری، تصویرِ پسماندهٔ غولآسای امپراتورِ خون که موادِ مذابِ زردرنگ از آن میچکید، و شیءِ ناشناختهای که از چشمه بیرون زده بود...
صحنه ناگهان عوض شد و لومیان را نشان داد که در تاریکیِ ژرفِ زیرزمین بهتنهایی پرسه میزد.
گویی به شبحِ مونسوری بدل شده بود.