چپتر 623: نبشِ قبر
چپتر 623: نبشِ قبر
در تاریکیِ بیپایان، فضای تنگ و افکارِ درهمگرهخورده، لومیان حتی در حصارِ رؤیاهایش نیز خود را بهطرزِ عجیبی کلافه یافت. دلش میخواست قفسِ پیرامونش را از هم بدَرَد و هرچه را سرِ راهش بود در هم بشکند.
رفتهرفته فهمید که دارد خواب میبیند. تقلا کرد چشمانش را باز کند و بیدار شود، اما تلاشش فایدهای نداشت. هر بار که گمان میکرد سرانجام بیدار شده، در یک چشمبههمزدن به تاریکیِ عمیقتر و رؤیایی ژرفتر فرو میرفت.
پس از گذشتِ زمانی نامعلوم، لومیان با نوری که از میانِ پردههای پنجره به داخل میخزید، خودبهخود بیدار شد.
ساعت ۶ صبح بود.
لومیان دستِ راست بالا آورد و پیشانیاش را پاک کرد. لایهای از عرقِ سرد را روی پوستش حس کرد.
این یه هشدارِ روحیه، یا چون دیروز به بوی مرگ تو جزیرهٔ هانت فکر کردم، خاطراتِ چشمهٔ زنانِ سامری و تصویرِ امپراتورِ خون افتاده به جونم؟ قبلاً بین مرگِ مرموزِ اونایی که اهریمن رو دیدن و شبحِ مونسوری ارتباطی پیدا کرده بودم؛ نکنه همین باعثِ یه تباهیِ سطحی شده باشه؟ لومیان نمیتوانست معنای کاملِ رؤیا را بهدقت دریابد. چارهای نداشت جز اینکه احتیاط را به خود یادآور شود و روی هدفِ اصلیِ سفرش به جزیرهٔ هانت متمرکز بماند:
تحقیق دربارهٔ افسانههای اهریمن، نه نابود کردنش.
فارغ از اینکه توانِ رویارویی با اهریمن را داشت یا نیازمندِ کمک بود، کلیسای مادرِ زمین بیش از یک قرن در این جزیره حضور داشت و هنوز نتوانسته بود هدف را کاملاً ریشهکن کند. همین نشان میداد که چهبسا حتی اعضای آرکانای اعظمِ انجمنِ تاروت نیز نتوانند این غائله را یکسره ختم کنند.
لومیان از تخت برخاست و ساعتِ جیبیِ طلاییِ یادگار از تالارِ رقصِ نسیم را برداشت. درش را باز کرد و نگاهی انداخت: ۶:۰۱ صبح.
با وجودِ زودیِ ساعت، لومیان حس کرد باید بشتابد. خانوادهٔ بری صبحِ پسفردا از جزیرهٔ هانت میرفتند. تنها دو روز فرصت داشت تا در افسانههای اهریمن کاوش کند، پرده از حقیقت بردارد و مظنونانِ احتمالی را بشناسد.
در صورتِ موفقیت، چهبسا معجونِ توطئهگرش بهخوبی هضم میشد.
گردآوری، غربال و بهرهگیری از اطلاعات، از ارکانِ اساسیِ یک توطئه به شمار میرفت!
و اگر لومیان یک کارآگاهِ ردهٔ ۷ از مسیرِ کتابخوان میبود، حلِ پروندهای یکقرنه و گرهخورده با قدرتهای ردهبالا آن هم تنها در دو روز، جهشی چشمگیر از هضمِ اولیه تا هضمِ کامل محسوب میشد.
...
ساعت ۹ صبح، حومهٔ بندرِ هانت، گورستانِ بازگشت.
لومیان با دستهگلی زرد در دست، از میانِ گورستانِ پردرخت گذشت.
با تکیه بر اطلاعاتِ لودویگ و دریافتهایش از رؤیای شبِ گذشته، نقشهٔ خود را تغییر داد. بهجای آنکه شتابزده به دلِ جنگل بزند و در پیِ بقایای گمشدگان بگردد، تصمیم گرفت همینجا نبشِ قبر کند!
هدفش بررسیِ چندوچونِ مرگِ مرموزِ کسی بود که شبحِ اهریمن را در اعماقِ جنگل دیده بود. میخواست ببیند آیا این قربانیان نیز به سرنوشتِ کشتهشدگانِ شبحِ مونسوری دچار شدهاند و اثری از خودزنی در آنها هست یا نه.
طبقِ اطلاعاتِ گردآوریشده، آخرین کسی که حضورِ اهریمن را به کلیسای مادرِ زمین گزارش داده بود، در گوشهای دنج از گورستانِ بازگشت آرمیده بود.
نامش آنتونیو الیاس بود.
طولی نکشید که لومیان درحالیکه دستهگلِ زرد را در دست میفشرد، به گور رسید. روی سنگقبر، افزون بر نامِ متوفی و تاریخِ زایش و مرگ، سنگنوشتهای کوتاه به چشم میخورد: «جانِ این مردِ نگونبخت را اهریمنی ستاند.»
لومیان خم شد و دستهگل را پای سنگقبر گذاشت. سپس راست ایستاد و در سکوت به گورِ سنگی خیره ماند.
جزئیاتِ زندگیِ آنتونیو الیاس از ذهنش گذشت.
مردی بومی و نه غریبه، دارای پدر و مادر، همسر و فرزند. نُه ماه پیش، هنگامِ شکار در جنگل، با اهریمنی سرگردان روبهرو شده بود. از ترسِ مرگِ قریبالوقوع، پنج ماهِ تمام در کلیسای جامع و صومعهٔ کلیسای مادرِ زمین پناه گرفته بود. پس از آن، با این قصد که سه سال بهعنوانِ خدمهٔ کشتی کار کند و از جزیرهٔ هانت و خطراتِ نهفتهاش دور بماند، به دریا زد، اما در دومین سفرش جنازهٔ او را کفِ انبارِ کشتی یافتند...
لومیان نگاهی به اطراف انداخت و دهبیست شاخهٔ خشکیده از زیرِ درختانِ مجاور جمع کرد. آنها را دورتادورِ گورِ آنتونیو الیاس در خاک فروکرد و حصاری کوتاه، موقت و تا حدودی بیهوده ساخت.
در نهایت، شاخهای خشکیده را افقی روی دو شاخهٔ مجاور گذاشت و دری لرزان ساخت که هیچکس نمیتوانست از آن بگذرد.
با پایانِ این کار، لومیان از روی «دیوار» گذشت و واردِ حریمِ گور شد.
سپس خم شد و دستِ راستش را دراز کرد تا درِ دستساز و خشکیده را لمس کند.
همزمان، نشانی سیاه روی بدنش فعال شد.
در یک چشمبههمزدن، پیکرِ لومیان ناپدید شد. گورِ آنتونیو دستنخورده ماند و تنها حلقهٔ شاخههای خشکیده به آن افزوده شده بود.
در واقعیت اما، لومیان کلنگی آهنی، یک بیل و چند وسیلهٔ دیگر از کیفِ مسافرِ تازهخریدهاش بیرون کشیده بود. او مشغولِ کنار زدنِ سنگفرشها و کندنِ خاک شد.
بطریِ داستان!
لومیان از «دیوار» و «در»ی که ساخته بود بهره گرفت تا تواناییِ قراردادیِ بطریِ داستان را به کار بیندازد.
در کمتر از دو دقیقه، لومیان با تکیه بر شناختش از نقشهٔ گورستان و دو انفجارِ دقیق، خاکِ روی تابوت را کنار زد و تختهچوبِ سیاهرنگ را از جا درآورد.
بوی تندِ پوسیدگی بیرون زد و لومیان بیتفاوت آن را آتش زد.
پس از مکثی کوتاه، چمباتمه زد، دستکش به دست کرد و استخوانهای سفید را که دیگر گوشت و خونی نداشتند، وارسی کرد.
اولین چیزی که برداشت جمجمهٔ آنتونیو الیاس بود. با نگاهی گذرا متوجهِ ترکهایی در درونِ جمجمه شد، در حالی که بیرونش سالم مانده بود.
انفجارِ مغز دلیلِ مرگ بود؟ لومیان به نیروی لازم برای ایجادِ چنین آسیبی فکر کرد. فارغ از اینکه چه تواناییای مسببش بود، مخ، مخچه و ساقهٔ مغزِ آنتونیو باید در زمانِ مرگش متلاشی و خمیر میشد. غیرمنطقی بود که جمجمهٔ سختِ درونی ترک بردارد اما مغزِ نرم سالم بماند.
بررسیِ بقیهٔ استخوانهای آنتونیو الیاس جراحتِ دیگری را نشان نداد. لکههای درونِ تابوت هم سرنخِ بیشتری به دست نمیدادند.
لومیان نتیجه گرفت که مرگِ آنتونیو ناشی از انفجاری درونی در سرش بوده است. نیروی انفجار، اگرچه از نظر فیزیکی آنقدر قوی نبود که جمجمه را کاملاً خُرد کند، اما برای نابودیِ مغزش کفایت میکرد.
با تزریق آتش، میتونم کمیت و کیفیتِ شعلهها رو دقیق کنترل کنم. منم باید بتونم اثرِ مشابهی ایجاد کنم. اهریمن چطور این کار رو کرده؟
درکِ لومیان از مسیرِ اهریمن از کتابهای جادوی خواهرش، اطلاعاتِ انجمنِ تاروت و گفتههای فرانکا میآمد. او تنها یک بار با اهریمنی بالاتر از ردهٔ ۶ تعاملِ واقعی داشت و آن هم با نابوردیسلی بود.
بیدرنگ حسوحالِ زمانی را به یاد آورد که نابوردیسلی امیال و احساساتش را برانگیخته بود. پژواکِ هذیانهایی که هنگامِ اخراجِ نابوردیسلی از میانِ مِهِ خاکستری منتقل میشد و غوغای امیالِ خودش در ذهنش تکرار شد.
برای آدمای عادی، ایجادِ تلاطم تو امیالشون و بعد منفجر کردنشون میتونه باعث بشه مغزشون متلاشی بشه، به شرطی که قدرتش بیشتر بشه... برای موجودی در حدِ نیمهخدا مثلِ یه اهریمن نباید کارِ سختی باشه. تازه، اهریمن میتونه از اون هذیانها استفاده کنه تا از راهِ دور این کار رو انجام بده؟
با پایانِ استنتاجش، لومیان متقاعد شد که واقعاً اهریمنی در جزیرهٔ هانت پنهان شده است. اهریمنی از مسیرِ مجرم، اهریمنی فراتر از ردههایی مثلِ دیو و حواری میل.
با این تأیید، لومیان باور داشت که اگر اراده کند، پیدا کردنِ اهریمن نسبتاً سرراست خواهد بود.
اما پیششرطش این بود که فقط پیدایش کند و به دنبالِ حلوفصلِ ماجرا نباشد، آن هم در حالی که جانش را به خطر میانداخت.
دستکش را درآورد، دست در کیفِ مسافرش برد و دستکشهای بوکس فلوگ را لمس کرد.
پس از ماجرای تیانزونِ برکتِ آسمان و زمین و مادر بزرگ، لومیان پیشتر حدس زده بود که درختِ مادرِ هوس در قلهٔ مسیرهای زندانی، مجرم و خسیس ایستاده است. از این رو، جناحِ کامجوییِ مکتبِ گلِ سرخ و برخی از اعضای خاندانِ دیو به وی ایمان داشتند و پیروش بودند.
در این صورت، دستکشهای بوکس فلوگ که از شاخههای درختِ سایه ساخته شده بود و ارتباطِ تنگاتنگی با درختِ مادرِ هوس داشت، شانسِ زیادی داشت که توجهِ اهریمن را در محدودهای معین جلب کند. درست همانطور که اثرهای منفیش به معنای تحتِ نظر قرار گرفتن توسطِ برخی موجوداتِ پنهان و تأثیرپذیری و حمله از سوی موجوداتِ خطرناک بود!
هوف، هیچ شیءِ بیفایدهای وجود نداره. فقط فرابشرانی هستن که نمیدونن چطور ازشون استفاده کنن.
لومیان با پوزخندی خودتحقیرانه دستِ راستش را از روی دستکشهای بوکس فلوگ پس کشید.
او نقشهٔ بیرون کشیدنِ مستقیمِ اهریمن را رها کرد.
این تصمیم از این درک نشئت میگرفت که اهریمن همچنان در جزیره فعال بود و جان میگرفت، اما کلیسای مادرِ زمین هنوز آن را کاملاً ریشهکن نکرده بود!
لومیان که با چالشهای گوناگونی روبهرو شده بود، درکِ معقولی از قدرتِ یک کلیسای رسمی داشت. میدانست که اگر کلیسای مادرِ زمین واقعاً اراده میکرد، میتوانست تمامِ ساکنانِ مشکوک به اهریمن بودن را از بین ببرد و جزیره را با خاک یکسان کند، شبیهِ کاری که کلیسای سرورِ توفانها با بندرِ بنسی کرده بود.
اینطور نبود که کلیسای مادرِ زمین ارادهاش را نداشته باشد، بلکه دلیلی مانعشان میشد.
این موضوع افکارِ لومیان را به درهای در اعماقِ جنگل برگرداند که در شعلههای گوگردی میسوخت. او باور داشت که اهریمن را نمیشد در شرایطِ عادی کشت. فقط میشد آن را مهروموم و محدود کرد.
از آنجا که کلیسای مادرِ زمین نتوانسته بود به این هدف برسد و لومیان هم به تواناییِ خودش در انجامِ این کار شک داشت، وسوسه کردنِ مستقیمِ اهریمن بیهوده و خطرناک بود.
استراتژیِ فعلیِ لومیان این بود که از ردهٔ جعلیاش و جذابیتی که برای خدایانِ شریر داشت بهره ببرد تا از جنگل بگذرد. در لحظاتِ حساس، قصد داشت از دستکشهای بوکس فلوگ استفاده کند تا ببیند آیا میتواند به درهٔ رازآلودی که در شعلههای گوگردی میسوخت برسد و منشأ افسانههای اهریمن را بررسی کند یا نه.
...
در دلِ جنگل، در محاصرهٔ درختانِ سر به فلک کشیده، لومیان در مسیری پیش میرفت که سالها پای انسانی به آن نرسیده بود. با گامهایی سنجیده جلو میرفت.
هر از گاهی، دستکشهای بوکس فلوگ را بیرون میآورد و برای یافتنِ مسیرش به شهود تکیه میکرد. پس از ده تا بیست ثانیه، آنها را سر جایش میگذاشت.
پس از حدود یک ساعت، جنگلِ انبوه بهطورِ غیرمنتظرهای باز شد.
خرسِ قهوهایِ تهدیدآمیزی از پشتِ درختی بیرون آمد و با گامهایی سنگین به سوی لومیان پیش رفت.
«وایسا، غریبه!»
از دهانِ خرس صدای وزوزمانندِ انسانی بیرون آمد.