چپتر 626: کینهٔ آشکار
چپتر 626: کینهٔ آشکار
نابوردیسلی؟ لومیان کم مانده بود فکر کند اهریمنِ چشمآبیِ یخی دارد با او شوخی میکند.
اما بیدرنگ متوجهِ نکتهای حیاتی شد.
در تمامِ ماجراهای مربوط به وردِ عشق، هرگز نامِ نابوردیسلی را به زبان نیاورده بود!
نهتنها میترسید نابوردیسلی و اهریمنِ چشمآبیِ یخی دشمنِ هم باشند، بلکه به دستورِ خانمِ شعبدهباز نیز پایبند بود تا از نوشتن یا بر زبان آوردنِ این نام پرهیز کند.
اگه اینطوره، پس چرا این اهریمنِ چشمآبیِ یخی خودش رو نابوردیسلی معرفی کرد؟
یعنی واقعاً نابوردیسلیِ اصلیه؟
پس چرا خوندنِ مداومِ «نابوردیسلی» یه اهریمنِ دیگه رو احضار کرد و نه این چشمآبی رو؟
یا اینکه با هم برابرن؟ نکنه نابوردیسلی نقشه کشیده که یکی دیگه رو بازی بده تا منو بکشه؟
در میانِ حیرت و سردرگمی، لبخندی بر لبانِ لومیان نشست.
«من جرئت نمیکنم اون اسم رو به زبون بیارم.»
داشت اهریمنِ چشمآبیِ یخی را میآزمود.
اهریمنِ چشمآبیِ یخی رو به لومیان چرخید.
«اسمِ نابوردیسلی رو شنیدی و از خطرهای پنهانِ به زبون آوردنش خبر داری؟»
لومیان با پوزخندی جواب داد: «بله.»
لومیان با خود اندیشید: از واکنشِ اهریمن بعیده همونی باشه که وردِ عشق رو پخش میکنه... جالبه...
هرچند این موضوع چهبسا وحشتهایی بزرگتر و رازهایی عمیقتر را برملا میکرد، اما برای یک شکارچی، ترس و کنجکاوی در تضاد با هم نبودند. درست مثلِ این بود که در ارتش همه از مرگ میترسیدند، اما این ترس مانع از آن نمیشد که برای نبرد با هم متحد شوند.
اهریمنِ چشمآبیِ یخی آهسته سر تکان داد و گفت: «اینجا، داخلِ کلیسای جامعِ مادرِ زمین، نیازی نیست از به زبون آوردنِ اسمِ نابوردیسلی بترسی.»
لومیان جوابش را نداد. در عوض سؤالی پرسید: «کاملاً مشخصه که این اسمی نیست که معمولاً باهاش شناخته میشی. چرا بهجاش اسمِ واقعیت رو نمیگی؟»
حسی سمج به او میگفت که طرفِ مقابل قصدِ آسیب رساندن به او را دارد.
اگر با وردِ عشق روبهرو نشده و راهنماییِ خانمِ شعبدهباز را دریافت نکرده بود، چهبسا امروز پس از ترکِ کلیسای جامعِ مادرِ زمین، ناخواسته نامِ اهریمنِ پنهانِ جزیرهٔ هانت، نابوردیسلی، را به زبان میآورد. اونوقت حسابی دردسر میشد!
اهریمنِ چشمآبیِ یخی چند لحظه ساکت ماند و سپس گفت: «اسمی که توی جامعهٔ آدما باهاش شناخته میشم هیچ اهمیتی برات نداره.
«علاوه بر این، بعد از اینکه اسمِ نابوردیسلی رو فهمیدی و دستکم سه بار بیرون از کلیسای جامع به زبون آوردیش...»
در این لحظه، چهرهٔ اهریمنِ مو سفید در هم رفت و حالتی دردمند در آن نمایان شد.
«با تو ارتباط برقرار میکنم. وقتی دیگه نتونم خودم رو مهار کنم، ممکنه تصمیم بگیرم جونت رو بگیرم. پایان دادن به زندگیِ ماجراجوی بیخبری مثلِ تو که دنبالِ کشفِ حقیقتِ افسانهٔ جزیرهٔ هانته، بیشتر از آسیب زدن به آدمای عادی بهم رضایت میده. اینطوری کمتر احساسِ پشیمونی یا گناه میکنم.»
اهریمنِ چشمآبیِ یخی بارِ دیگر به نشانِ مقدسِ زندگی خیره شد، سرش را خم کرد و ابرازِ پشیمانی کرد.
«ای مادرِ بخشنده، برای گناهانم ازت طلبِ بخشش میکنم. نباید نیتهای بدخواهانه تو سر میپروروندم...»
گوشههای لبِ لومیان پرید و چهرهاش در هم رفت.
واقعاً قصد داشتی بهم آسیب بزنی؟
در برخورد با اهریمنها نمیتوانست حتی یک لحظه هم گاردش را پایین بیاورد. هوشیاری از هر چیزی مهمتر بود، حتی اگر با اهریمنی روبهرو بود که ادعای وفاداری به مادرِ زمین را داشت!
علاوه بر این، یک گفتوگوی بهظاهر بیضرر میتوانست مخفیانه بمبِ ساعتی بکارد. هر ماجراجوی دیگری بود تا الان قربانیاش شده بود. واقعاً برازندهٔ مسیرِ مجرمه که به جرایمِ با ضریبِ هوشیِ بالا معروفه...
سرد، حسابگر و با کینهٔ آشکار...
پس از آنکه اهریمنِ چشمآبیِ یخی که خودش را نابوردیسلی معرفی کرده بود، به توبهاش پایان داد، لومیان لبخندی بیتفاوت به لب آورد و گفت:
«اگه واقعاً نمیتونی خودت رو مهار کنی و دلت میخواد جونِ کسی رو بگیری، برو سراغِ دزدای دریایی. اینطوری با حسِ عدالتخواهی هم جور درمیاد.»
چهرهٔ اهریمنِ چشمآبیِ یخی در هم رفت و در جواب گفت: «اینجا زندانِ منه. تا وقتی تاوانِ گناهام رو ندم نمیتونم از اینجا برم. اگه دزدِ دریاییای واردِ بندرِ هانت بشه، کاری میکنم تو جنگلِ بیرونِ شهر ناپدید بشه.»
لومیان سر تکان داد و مسیرِ گفتوگو را عوض کرد.
«اون وردِ عشقی که قبلاً بهش اشاره کردم، همون اسمی بود که تو آوردی. اهریمنی هم که بهم پیشنهادِ معامله داد، خودش رو با همین اسم معرفی کرد.»
اهریمنِ مو خاکستری و چشمآبیِ یخی ساکت ماند و مدتی طولانی به نشانِ مقدسِ زندگی خیره شد.
لومیان بهجای خشم و دشمنی، تعجب و سردرگمی را در او حس کرد.
لومیان در دل با خود اندیشید: چی... یعنی اونم نمیتونه هویتِ واقعیِ اهریمن رو تشخیص بده؟ هیچ ارتباطِ مستقیمی بینِ این دو طرف وجود نداره؟
پس از مدتی، اهریمنِ چشمآبیِ یخی که خود را نابوردیسلی مینامید، گفت:
«طبقِ گفتهٔ تو، وردِ عشق سالهاست که داره مخفیانه دستبهدست میشه، با این حال من هرگز با کسی بیرون از جزیرهٔ هانت ارتباطی برقرار نکردم.»
لومیان که در نقشِ یک ماجراجو تظاهر به کنجکاوی میکرد، گفت: «منم از همین گیج شدم. ممکنه کسی بتونه مسیرِ این اسم رو رهگیری کنه؟ اصلاً امکانش هست تو آینده کسی هویتِ تو رو جعل کنه؟»
او بر اساسِ حرفهای خانمِ شعبدهباز باور داشت که آقای ابله از پسِ چنین کاری برمیآید. آمون هم زمانی قادر به انجامش بود. اما اینکه آیا اهریمنی هم میتوانست چنین کاری کند یا نه، فعلاً نامعلوم بود.
اهریمنِ چشمآبیِ یخی بارِ دیگر ساکت شد. پس از چند ثانیه، با صدایی بم گفت:
«غریبه، بهاندازهٔ کافی پرسوجو کردی. بیا همینجا تمومش کنیم. وگرنه ممکنه بیاینکه خودت بفهمی، به پایانِ راهت برسی.»
اهریمنی که خودش را نابوردیسلی مینامید، با کتوشلواری رسمی و سیاه، آرام از جا برخاست. پاهایش را از هم باز کرد، دستانش را که با دستکشهای چرمیِ سیاه پوشانده شده بود بالا برد و زمزمه کرد:
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
سپس چرخید، عصایش را برداشت و کشانکشان بهسوی درِ کلیسای جامع، که در آفتابِ نیمروز غرق بود، به راه افتاد.
لومیان اهریمن با چشمانِ آبیِ یخی را دقیق وارسی کرد و فهمید قدبلند نیست و نسبتاً لاغر به نظر میرسد. هالهای پژمرده و ضعیف از او ساطع میشد، شبیه به یک آدمِ عادیِ سالخورده. اصلاً شبیه اهریمنی ترسناک و قدرتمند نبود.
با دقتِ بیشتر، لومیان شرارتی تاریک و آشکار را حس کرد که زیرِ پوستِ نازکِ انسانی و گوشتِ پیرش منبسط و منقبض میشد. اهریمن تقلا میکرد خونسردیاش را حفظ کند و از دریدنِ این ظاهرِ شکننده خودداری میکرد.
هستهٔ درونیِ ترسناکش تضادِ شدیدی با ظاهرِ شکنندهاش داشت، اما هالهٔ کلیاش ضعیف و پیشپاافتاده به نظر میرسید.
این آدم رو یادِ لودویگ میندازه... یکی بچهایه که هیولایی ناشناخته رو زیرِ پوستش پنهان کرده و اون یکی اهریمنی کاملاً سیاهه که تو بدنِ یه پیرمرد مخفی شده...
لومیان تلاشِ زیادی کرد تا از خیرهشدن و وارسیِ بختِ اهریمن با چشمانِ آبیِ یخی خودداری کند.
پیرمردِ موخاکستری با دستکشهای چرمیِ سیاه، درحالیکه عصایی در دست داشت، آرام از کلیسای جامع خارج شد.
لومیان عجلهای برای بازگشت پیشِ خانوادهٔ بری نداشت. در همان ردیفِ اول نشسته ماند و به افسانههای محلیِ اهریمن فکر کرد؛ افسانههایی که بهتازگی روشنتر شده بودند اما همچنان در هالهای از رازهای بیشمار قرار داشتند.
ناگهان، از گوشهٔ چشم، یونیفرمِ قهوهایِ یک روحانی را دید.
این لباسِ روحانیِ کلیسای مادرِ زمین بود.
لومیان سر بلند کرد و مردی میانسال با اجزای صورتِ برجسته و ابروهای پرپشت دید. متوجهِ جفتی چشمِ آبیِ یخی و پرخون شد که لبریز از درد بود.
چشمای آبیِ یخی؟
لعنتی!
موهای تنِ لومیان سیخ شد و در دل ناسزا گفت.
روحانی با چشمانِ آبیِ یخی کنارِ لومیان نشست، درست همانجا که اهریمن نشسته بود.
لبخندِ گرمی زد و گفت: «بوسلی رو تحریک نکنید یا پیشنهادهاش رو امتحان نکنید. خویشتنداریش با بالا رفتنِ سن کم میشه.»
لومیان خود را به نادانی زد: «بوسلی؟ منظورتون همون پیرمردیه که چشمای آبیِ یخی داشت؟»
روحانی با چشمانِ آبیِ یخی سر تکان داد: «بله.»
لومیان لحظهای فکر کرد و پوزخند زد.
«شما چطور؟ خویشتنداریِ شما چطوره؟»
روحانی با چشمانِ آبیِ یخی صادقانه جواب داد: «من خیلی بهتر از اونم. فقط هر چند سال یه بار مهارم رو از دست میدم.»
داره اعتراف میکنه که اونم یه اهریمنه؟ من تو کلیسای جامعِ مادرِ زمین نیستم، تو اتاقِ غذاخوریِ یه خانوادهٔ دیوم...
لومیان سرمایی حس کرد و بیاختیار در دل انتقاد کرد.
لبخندِ خونسردش را حفظ کرد و گفت: «شما میشناسیدش؟ از یه خانوادهاید؟»
روحانی با چشمانِ آبیِ یخی لحظهای تأمل کرد و جواب داد: «همهٔ ما تو صومعهٔ پورت هانت به دنیا اومدیم.»
بچههایی که تو صومعه به دنیا اومدن؟
این توصیف لومیان را معذب کرد.
در کلیساهای دیگر، بچهدار شدن در صومعه مسئلهٔ سنگینی بود؛ انحراف از آموزههای ایزد، نشانهٔ تسلیم شدن در برابرِ هوسهای نفسانی و کفرگویی به ایمان.
لومیان لحظهای فکر کرد و بعد متوجهِ چیزی شد.
اینجا کلیسای مادرِ زمین بود. هرچه راهبهها و راهبانِ بیشتری در صومعه بچهدار میشدند، با آموزهها همسوتر بود!
فوراً فهمید چرا روحانی با چشمانِ آبیِ یخی و بوسلی در صومعه به دنیا آمده بودند.
این کار خاستگاه و هویتشان را بهخوبی پنهان میکرد و نمیگذاشت پای خانوادههای عادیِ مردم به میان کشیده شود.
این موضوع استنتاجهای قبلیِ لومیان دربارهٔ اهریمنهای محلی را در هم شکست.
اهریمنها برای پنهان کردنِ «اجسادشان» نیازی به ناپدید شدن نداشتند. کلیسای مادرِ زمین در پنهان کردنشان کمک میکرد. مثلاً جایگزین کردنِ آبِ مقدسِ واقعی با آبِ مقطر در طولِ مراسمِ بیداریِ جسد و بعداً فراهم کردنِ هویتهای جدید و خاستگاهِ قانونی.
استنتاجِ قبلیم بر این فرض استوار بود که کلیسای مادرِ زمین و اهریمنهای محلی متحد نیستن. جای تعجب نیست که اینهمه خطا وجود داره... این عاملیه که باید تو نقشهکشیهای آیندهم بهش توجه کنم. اگه اشتباه کنم، هر ترتیبِ هوشمندانهای بعد از اون بیمعنی میشه... به نظر میرسه کلیسای مادرِ زمین مستقیماً داره از این اهریمنهای چشمآبیِ یخی محافظت میکنه، هم در برابرِ محدودیتها مقاومت میکنه و هم برای پنهان کردنشون همکاری میکنه؟
لومیان به تحقیقاتش در دو روزِ گذشته فکر کرد.
این دروننگری نمیتوانست باعث شود معجون را کاملاً هضم کند، اما حس میکرد از هضمِ کامل هم مفیدتر است.
لومیان به روحانی با چشمانِ آبیِ یخی خیره شد و با لبخند پرسید: «نکنه شما هم دارید از همون اسمی استفاده میکنید که بوسلی همین الان گفت؟»
روحانی با چشمانِ آبیِ یخی با لبخندی گرم جواب داد.
«بله، اسمِ منم نابوردیسلیه.»
بدون اینکه منتظر بماند لومیان بیشتر کندوکاو کند، ادامه داد: «من پیشینهٔ شما رو نمیدونم، اما میتونید جزیره هانت رو به بقیهٔ کلیساهای رسمی گزارش بدید. باور دارم اونا هم بهتون توصیه میکنن که تو حقیقتِ افسانههای اهریمن کندوکاو نکنید.
«همونطور که بوسلی گفت، غریبه، بیایید همینجا تمومش کنیم. جزیره هانت رو ترک کنید.»
لومیان سر تکان داد، برخاست و کلیسای جامع را ترک کرد.
زیرِ نورِ درخشانِ خورشید، در امتدادِ خیابان قدم میزد، درحالیکه ذهنش پر از جفتچشمهای آبیِ یخی و نامِ نابوردیسلی بود. کمی احساسِ سردرگمی میکرد.