چپتر 628: رؤیای وحشتناک
چپتر 628: رؤیای وحشتناک
لومیان در هالهای از ابهام متوجه شد حبابهایی از مایعِ قیرگون که بیشترِ بدنِ اهریمنِ خونرنگ را پوشانده بود، بیرون میآیند. رنگِ قهوهای مایل به سبزِ حبابها به زگیلهای درخت میمانست.
در یک چشمبههمزدن، حبابها ترکیدند و در حالی که با مایعِ قیرگون درمیآمیختند، رنگهای درخشانی را بازتاب دادند.
به دلیلی، لومیان حس کرد مشکلی در کار است. دلش میخواست چشمانش را ببندد و از این جزئیات چشم بپوشد، اما چون در رؤیایی گرفتار بود، هیچ اختیاری از خود نداشت.
در اعماقِ مایعِ قیرگون، پیکری کمین کرده بود. سرش را اندکی بالا آورد و به اهریمنِ خونرنگ خیره شد.
زگیلهای درختیِ مرطوب به رنگِ قهوهای مایل به سبز یا قهوهایِ روشن از بدنِ پیکر بیرون زده بود و لومیان را به یادِ سوزانا ماتیس در حالتِ روحِ درختِ سقوطکردهاش میانداخت.
تفاوت در این بود که زگیلهای درختی، شاخهها و جوانههای گل که از بدنِ سوزانا ماتیس میروییدند، با فرمِ اصلیاش درمیآمیختند. اما به نظر میرسید زگیلهای درختیِ این پیکر با ظاهری زننده از میانِ گوشت و اندامهای درونیاش بیرون زده و به خون آغشته بودند.
لومیان در رؤیایش، بیاختیار دستِ راستش را بالا آورد و گوشهٔ چشمانش را پاک کرد. پشتِ دستش به رنگِ سرخ درآمده بود.
در لحظهای نامعلوم، خون از چشمانش جاری شده و دیدش را به سرخیِ تاری بدل کرده بود.
طرحِ کلیِ پیکر در آن تاری پدیدار شد.
گویی روی درختی به رنگِ قهوهای مایل به سبز روییده، با شاخهها سوراخ شده، پوشیده از زگیلهای درختی و جوانههای گل بود و مایعی لزج از آن میچکید.
سوزشی سینهٔ لومیان را فرا گرفت و وادارش کرد در رؤیا بیاختیار چشمانش را ببندد.
با این حال، یک قدم دیرتر عمل کرد.
بنگ!
چشمانِ لومیان منفجر شد و ذهنش را غرق در دردی سوزان کرد.
از خواب پرید و از شدتِ درد به خود پیچید. دستانش بیاختیار به سمتِ چشمانش رفت و با مادهای تخت، چسبناک و مرطوب برخورد کرد. بوی خون در هوا موج میزد.
لومیان بهعنوانِ یک ریاضتکش که به آسیبهای شدید عادت داشت، چند دقیقهای زمان برد تا بر دردی که میرفت او را از هوش ببرد، غلبه کند.
با تقلا نشست، چشمانش را باز کرد، اما تنها با تاریکیِ مطلق روبهرو شد.
نه نورِ ماهِ خونین، نه خطوطِ مبلمانِ اتاقِ خواب—هیچچیز نمیدید.
لومیان بارِ دیگر دستش را بالا آورد و بهآرامی حدقهٔ چشمانش را لمس کرد. هر دو کرهٔ چشمش خالی و بیبازگشت متلاشی شده بودند.
نکنه چون چیزی رو دیدم که نباید میدیدم؟ لومیان پوزخندی خودتحقیرانه زد.
این تصویری از یک رؤیا بود، چیزی که هرگز نمیخواست شاهدش باشد.
با کمی تأمل دریافت که اگر مهرومومِ آقای ابله به کار نیفتاده بود یا ترمیبوروس آن را فعال نکرده بود، چشمانش تنها قربانیانِ این ماجرا نبودند.
لومیان نوکِ بینیاش را پاک کرد، رطوبتی حس کرد و بوی آشنای زنگزدگی به مشامش رسید.
با روحیهای که بهطرزِ عجیبی خوب بود، بهکنایه گفت: «خوشبختانه انگار چیزی که داره میریزه خونه، نه مغز.»
از اینکه از این مصیبت جانِ سالم به در برده بود، احساسِ شادمانی میکرد.
با وجودِ وضعیتِ اسفناکِ سرش، بدنِ لومیان نسبتاً سالم مانده بود، هرچند کمی توانش تحلیل رفته بود.
لومیان لبهٔ تخت را گرفت و خود را بالا کشید. در حالتِ نابینایی و بویاییِ مختلشده، به غریزهٔ شکارچیاش تکیه کرد و با نقشهای ذهنی در قلمروِ خود به راه افتاد. از کنارِ مبلمان گذشت، به اتاقِ نشیمن رسید و درِ اتاقِ خدمتکار را زد.
لوگانو که جا خورده بود، با پیراهنی نخی و زیرشلواری که نقشِ لباسخواب را داشت، با شتاب در را باز کرد و پرسید: «بله، چی شده؟» او میترسید رویاروییِ وحشتناک با پدر مونتسرات دوباره تکرار شود.
زیرِ نورِ ماهِ خونین، چهرهٔ خونآلودِ لومیان و چشمانِ خالی و سرخرنگش را دید که پر از خردههای متلاشیشده بود.
لوگانو که گیج شده بود، با لکنت پرسید: «چـ... چی شده؟»
چه کسی کارفرمایش را به این روز انداخته بود؟
چه کسی میتوانست چنین آسیبی به کارفرمایش وارد کند؟
چرا از این موقعیتِ خطرناک تلپورت نکرده بود؟
لومیان با آرامش به چشمانش اشاره کرد.
«درمونشون کن.»
لوگانو ناخودآگاه پاسخ داد: «باشه.» سپس با دستپاچگی افزود: «با این وضعی که کرههای چشمتون دارن، هیچ راهی برای درمان نیست. فقط میتونیم یه پیوندِ مناسب پیدا کنیم.»
لومیان در حالی که درد را تحمل میکرد، با آرامش گفت: «نیازی نیست. فقط خونریزی رو بند بیار و درد رو کم کن.»
لوگانو جرئت نکرد بحث کند و پاسخ داد: «بسیار خب.» او از دستوراتِ کارفرمایش پیروی کرد و کفِ دستِ چپش را که میدرخشید، جلو آورد.
با تماسِ دست و استفادهای ساده از یک چاقوی جراحی، لومیان حسِ طراوتبخشی در چشمانش احساس کرد. درد قابلتحملتر شد، هرچند بیناییاش همچنان برنگشته بود.
لومیان دستش را بهنشانهٔ مرخص کردن تکان داد و گویی ازدستدادنِ بیناییاش هیچ اهمیتی نداشت، گفت: «میتونی بری بخوابی.» با یک دست در جیبش، از کنارِ کتابِ درسیِ دوتانی روی فرش گذشت، روی صندلیِ راحتی نشست و آن را بهآرامی تکان داد.
لوگانو مدتی با گیجی و اضطراب به او نگاه کرد و سپس سعی کرد به تختش برگردد، اما خوابش نمیبرد.
وقتی خورشیدِ بامدادی کرانهٔ دریا را روشن کرد، دکتر ناگهان از تخت برخاست و تصمیم گرفت برای سرحال آمدن یک فنجان قهوه بنوشد.
بهمحضِ خروج از اتاق، کارفرمایش را در حالِ حرکت دید. چشمانِ سبزِ لومیان میدرخشید و هیچ نشانی از آسیب در آنها نبود.
لوگانو با حیرت پرسید: «شـ... شما حالتون خوبه؟»
لومیان با لبخندی درخشان پاسخ داد: «همینطوره.»
«...» لوگانو لحظهای زبانش بند آمد.
کارفرمای من چطور کرههای چشمش رو بازسازی کرد؟
این دیگه چه هیولاییه...
یعنی نقشِ من بهعنوانِ دکترش فقط اینه که خونریزی رو بند بیارم و درد رو کم کنم؟
لومیان هیچ توجهی به آشفتگیِ روانیِ خدمتکار نکرد. به اتاقِ خوابِ اصلی برگشت، پردهها را کنار زد، کاغذ را پهن کرد و یک خودنویسِ سیاه برداشت.
هنوز اونقدر که باید محتاط نیستم... ناگهان آهی کشید.
لومیان پس از اعتنا به هشدارِ اهریمنانِ چشمآبی و آماده شدن برای ترکِ جزیرهٔ هانت به همراهِ خانوادهٔ بری، از نوشتنِ بیدرنگِ نامه برای خانمِ شعبدهباز خودداری کرده بود. قصد داشت پیامدها را زیر نظر بگیرد و تا زمانی که بهسلامت از بندر دور شوند، دست نگه دارد.
اما انتظار نداشت شبِ گذشته چنان رؤیای هولناک و خطرناکی را از سر بگذراند!
لومیان ابتدا شک کرده بود که شاید یک اهریمنِ چشمآبی مهارش را از دست داده و پنهانی بر او اثر گذاشته باشد، اما بعد حدس زد که چهبسا وقتی اهریمنِ خونرنگ و مایعِ قیرگون را از پشتِ عینکِ رازکاوی میپایید، بهطورِ نامحسوسی آلودهٔ تباهی شده است. این تباهی تا زمانِ خوابش نهفته مانده و در رؤیا خود را تماموکمال نشان داده بود.
افکارش را متمرکز کرد و هرچه را در جزیرهٔ هانت دیده و شنیده بود، با جزئیات نوشت. نامِ نابوردیسلی را با عبارتِ «وردِ عشق» جایگزین کرد.
لومیان در پایانِ نامه صادقانه نوشت: «شاید اخیراً با اهریمنانِ بیشماری روبهرو شدهام. حس میکنم تباهیِ فراوانی در من انباشته شده و میخواهم درمان شوم.»
پس از آن، لومیان آیینی اجرا کرد، پیامرسانِ عروسکی را احضار کرد و نامهٔ تاشده را به دستش داد.
پیامرسانِ عروسکی نامه را با دستِ راست گرفت، با کفِ دستِ چپ بینیاش را پوشاند و فریاد زد: «تو روی بدبوترین چیزِ دنیا پا گذاشتی!
«بو میده! بو میده!
«خیلی کثیفه، خیلی کثیفه!»
پیامرسانِ عروسکی درحالیکه نامه را شتابان میانِ دو انگشت گرفته بود، از اتاق ناپدید شد.
لومیان اندکی منتظر ماند، اما وقتی پاسخِ بیدرنگی از خانمِ شعبدهباز نرسید، تصمیم گرفت برای «درمان» جای دیگری برود.
مقصدش کلیسای جامعِ مادرِ زمین در بندرِ هانت بود؛ همانجا که روزِ گذشته از آن دیدن کرده بود.
در ساعاتِ آغازینِ صبح و پیش از شروعِ کار، مؤمنانِ بیشماری برای شنیدنِ موعظه گرد آمده بودند.
واعظ، همان روحانیِ چشمآبیِ روزِ گذشته، سرگرمِ شرحِ آموزهٔ خاصی از متنِ مقدس بود. او از این مفهوم سخن میگفت که خیر و شر از سرچشمهای یگانه میآیند و ازهمجداییناپذیرند. موعظهاش بر ترویجِ نیکی و سرکوبِ پلیدی تأکید داشت.
کنایهآمیز نیست اهریمنی مثلِ تو این حرفا رو بزنه؟ لومیان در دل انتقاد کرد و در ردیفِ اول نشست تا سرسری گوش دهد.
خیلی زود سرزندگیِ پرطراوتِ کلیسای جامع را حس کرد. گیاهان میبالیدند و قارچها بیصدا سر برمیآوردند. بوی گندم و شیر فضایی آرامبخش پدید آورده بود.
لومیان ناخودآگاه دریافت که نیروی حیاتش فزونی یافته است.
هرکدوم از کلیساهای رسمی خوبیای خودشون رو دارن... در دل آهی کشید.
پنجشش دقیقه بعد، روحانیِ چشمآبی موعظهاش را به پایان رساند و با لبخندی گرم به لومیان نزدیک شد.
«جوونایی که حاضرن نصیحت بشنون، همیشه آیندهٔ روشنی دارن.
«ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
لومیان روحانیِ چشمآبی را پایید که دستانِ برافراشتهاش را پایین میآورد. داره کنایه میزنه که از کارم «راضیه»؟ اینکه از ظهرِ دیروز دیگه پرسوجو نکردم، تو جنگل نگشتم و دنبالِ آدمِ چشمآبی نبودم؟ لومیان با خود اندیشید و پیش از آنکه به حرف بیاید، به روحانی نگاه کرد.
«با این حال، دیشب خوابِ ترسناکی دیدم و نزدیک بود سرش بمیرم.»
روحانیِ چشمآبی بهگرمی پرسید: «چه خوابی؟»
لومیان بهجای پاسخِ بیدرنگ، پرسید: «اسقف، چطور باید شما رو خطاب کنم؟»
روحانیِ چشمآبی نامش در جامعهٔ انسانی را به زبان آورد: «نیومن.»
لومیان بهاختصار از اهریمنِ خونرنگِ رؤیایش، مایعِ قیرگون، پیکرِ تار و شاخهها و زگیلهای درختی گفت. او حرفی از جراحاتِ نهاییاش به میان نیاورد.
اسقف نیومن در سکوت گوش سپرد و چند ثانیه به لومیان خیره ماند.
«حاضرید به موعظهام گوش بدید؟»
لومیان که کنجکاو بود ببیند اهریمنِ چشمآبی چه برای گفتن دارد، پذیرفت: «حتماً.»
نیومن کتابِ مقدسِ در آغوشش را گشود و با صدایی گیرا گفت: «دو مغاک هست. یکی مادی که ورودیش یه جایی تو دنیای واقعیه. اون یکی روحی که ورودیش تو اعماقِ قلبِ آدمهاست.
«گاهی این دو مغاک از هم جدا هستن، اما بیشترِ اوقات، یکیان.
«نیتهای خیر و نیتهای شر از یه سرچشمه میان. اجتنابناپذیره که ما افکارِ شری مثلِ حسادت، نفرت، میل به نابودی، طمع، آزار رسوندن و تکبر تو سرمون داشته باشیم. این طبیعیه، گناه نیست.
«با این حال، اگه بر اساسِ حسادت، نفرت، طمع و تکبر عمل کنیم و کسی رو بکشیم، روحمون رفتهرفته تو مغاک فرو میره.
«وقتی زمانش برسه، آدم فقط میتونه به درگاهِ مادر توبه کنه، درست مثلِ این.
«مادرِ بخشنده، من در مغاکِ شر افتادهام...»
لومیان در سکوت گوش سپرد و به کُنهِ حرفهای اسقف نیومن پی برد.
به اشتباهش که ریشه در تکبر داشت، پی برد.
ماجراجوییهای پیشینش که با رویکردی جسورانه و بدونِ دردسرهای بزرگ همراه بود، باعث شده بود خطراتِ پنهانِ مسائلِ ردهبالا را دستکم بگیرد.
لومیان برخاست و دستانش را بالا برد.
«فهمیدم. ستایش بر زمین، ستایش بر مادرِ همهچیز!»
نیومن با رضایت سر تکان داد.
لومیان پس از بازگشت پیشِ خانوادهٔ بری، پاسخ را که مرتب و چهارگوش تا شده بود، خواند.
نامه حاویِ مختصاتِ عالمِ ارواح و دستوری کوتاه بود: «به ماجرای جزیرهٔ هانت پایان بده. وقت پیدا کن و برای درمان بیا اینجا.»