چپتر 63: خبرِ تکان‌دهنده
چپتر 63: خبرِ تکان‌دهنده
لیا و والانتن همزمان از رایان پرسیدند: «چی شد؟»
با اینکه حرفهای لومیان را باور کرده بودند، اما امید بستن به بخت و اقبال در ذاتِ آدمیزاد است. هنوز در دل امیدوار بودند که شاید مشکل آنقدرها هم جدی نباشد و آن پسرک از روی ناآگاهی ماجرا را بزرگ کرده است.
رایان نگاهی به اطراف انداخت و وقتی دید کسی دور درختِ نارون نیست، با صدایی آهسته گفت: «میترسیدم خیلی مستقیم بپرسم. فقط میدونم که تاریخِ واقعی اواخرِ آوریله. روزِ دقیقش رو نمیدونم.»
لیا و والانتن در سکوت فرورفتند.
واقعاً در چرخهٔ زمانیِ عجیبی گرفتار شده بودند!
با توجه به پروندهها و اطلاعاتِ مختلف، این قطعاً از آن دست اتفاقاتی نبود که این سه نفر بهتنهایی با آن روبهرو شوند یا از پسش بربیایند.
آنها فرابشرانی کهنهکار بودند که تا به حال به حوادثِ فرابشریِ زیادی رسیدگی کرده بودند. اما این نخستین بار بود که با چنین وضعیتِ جدی و غیرعادی روبهرو میشدند.
لیا بیاختیار رو به لومیان کرد و پرسید: «کوردو دیگه چه جور جاییه؟»
همهجایش پر از چیزهای غیرعادی بود، یکی از یکی عجیبتر!
لومیان با قیافهای «معصومانه» گفت: «منم نمیدونم. قبل از چرخه، اینجا خیلی قشنگ بود و مردمش هم ساده بودن. همه عادی و مهموننواز بودن.»
به آن سه غریبه نگفت کسی که اکنون روبهرویشان ایستاده نیز خودش یکی از همان چیزهای غیرعادی است.
رایان آهی کشید و گفت: «تا حالا اینهمه اتفاقِ غیرعادی رو یکجا ندیده بودم، اون هم اتفاقاتی که تکتکشون تا این حد جدیان.»
والانتن هم حرفِ او را تأیید کرد: «این خطرناکترین وضعیتیه که تا حالا باهاش روبهرو شدم.»
لومیان که دیگر تا حدی به این چیزها سِر شده بود، پوزخندی زد و گفت: «طبیعیه که تا حالا به پستتون نخورده، چون اونایی که به پستشون خورده الان مُردن.»
«...» لیا با لبخندی به او نگاه کرد: «اگه نمیتونی حرفِ قشنگی بزنی، اصلاً حرف نزن. آدمایی مثلِ تو جاهای دیگه اصلاً از بچگی جونِ سالم به در نمیبرن.»
لومیان با لحنی خودتمسخرگر گفت: «تو همون گهواره خفهشون میکنن؟» و بعد از رایان پرسید: «دربارهٔ معاونِ کشیش جوابی گرفتی؟»
رایان سر تکان داد.
«توی چند سالِ گذشته، افسانههای مشابهی توی جاهای مختلفِ قارهٔ شمالی و جنوبی سر زبونها افتاده.
«افسانهها میگن که بهشت یه گروه از الفهای گناهکار رو به زمین تبعید کرده. اونا فقط میتونن توی بدنِ آدما ساکن بشن، به این امید که گناهانشون رو پاک کنن و قبل از برگشتن به بهشت آمرزیده بشن.
«توی بعضی از نسخههای این افسانه، این الفها به شکلِ مارمولکهای نیمهشفاف ظاهر میشن.
«ولی خب، الفی که من دارم ازش حرف میزنم ربطی به نژادِ الفهای باستانی نداره. بیشتر شبیه ترکیبی از پریها و ارواحِ مختلفه.»
باز هم توی چند سالِ گذشته؟ لومیان به یاد آورد که افسانهٔ مادامِ شب هم تازه همین اواخر سر زبونها افتاده بود.
این دنیا چش شده بود؟
لحظهای به فکر فرورفت و بعد پرسید: «مشخص نکردن بهشتِ کدوم ایزده؟»
رایان سر تکان داد.
«نکتهٔ جالبش اینه که هر کسی که ادعا میکنه یه الف دیده، باور داره که اون الف از قلمروی ایزدِ محلیِ خودشون اومده.»
منظور از ایزدِ محلی، خدایانِ رسمیِ آیینِ همان منطقه بود.
بهشتِ ایزدانِ مختلف؟
لومیان به آسمانِ لاجوردی چشم دوخت.
یعنی اون الفِ مارمولکشکل از آسمون اومده بود؟
ولی طبقِ حرفای اورور، فراتر از آسمون کیهان قرار داشت. هر ستاره هم یه جهانِ دیگه بود.
پس اینا موجوداتی از جهانهای دیگه بودن؟
یا از عالمِ اختریِ فراتر از علومِ غریبه اومده بودن؟
در حالی که این افکار در سرِ لومیان میچرخید، با کنجکاوی پرسید: «گفتی توی بعضی از نسخههای افسانه، این الفها به شکلِ مارمولکهای نیمهشفاف ظاهر میشن. بقیهٔ جزئیاتش چیه؟»
رایان بارِ دیگر سر تکان داد.
«توی این مدتِ کوتاه فقط همینقدر تونستن بفهمن. برای اطلاعاتِ بیشتر احتمالاً باید با مقرّ ارتباط بگیرن.»
لیا کمی فکر کرد و گفت: «من با افسانهٔ الفها آشنام.»
«یه بار با یکی از اهالیِ لنبرگ برخورد داشتم که میگفت توی چند سالِ گذشته، کشاورزهای خیلی از مناطقِ جنوبِ مرکزی، پریهای دردسرسازی رو دیدن. این موجودات که به اسمِ آلپ شناخته میشن، به خونهها و مزارعشون گند میزنن یا سر به سرشون میذارن.»
منظور از منطقهٔ جنوبِ مرکزی، محدودهای بود که لنبرگ، ماسین، سگار و چند کشورِ کوچکِ دیگر در آن قرار داشتند. این محدوده همچنین بخشهایی از جمهوریِ اینتیس، پادشاهیِ لوئن و پادشاهیِ فیناپوتر را در بر میگرفت.
بیشترِ این مناطق در ارتفاعات، کوهستانها، جنگلها و نواحیِ پر از ویرانه و افسانه واقع شده بودند.
لومیان با دقت گوش داد و با خود نتیجه گرفت:
این یه اتفاقِ موردی نیست...
رایان متفکرانه گفت: «انگار هر الف روشِ خاصِ خودش رو برای دردسردُرستکردن داره. و اون مارمولکهایی که توی بدنِ آدما ساکن میشن، احتمالاً شرورترینشون هستن. البته معلوم نیست که خطرناکترین هم باشن یا نه. با وجودِ اینهمه اتفاقِ غیرعادی توی کوردو، اون الفِ انگلی نباید یه اتفاقِ موردی باشه. شاید یه نفر میخواد با استفاده از اون، معاونِ کشیش رو کنترل کنه.»
عجب استدلالِ روشنی...
لومیان به روستاییانی که کارشان تمام شده و راهیِ خانه بودند نگاه کرد و به لیا و بقیه گفت: «ساعتِ ۳:۳۰ بعدازظهر، پشتِ تپهای که قصرِ فرماندار روشه میبینمتون.
«میاین با هم دنبالِ سرنخ بگردیم؟»
رایان موافقت کرد: «البته.»
اما پیش از آنکه لومیان برود، لیا صدایش زد: «همین؟ باید وضعیتِ قصر، آدمایی که توش زندگی میکنن و کارهای غیرعادیِ مادام پوآلیس رو برامون توضیح بدی. ما که نمیتونیم بیگدار به آب بزنیم و بدونِ آمادگی بریم برای گشتن.»
لومیان اصلاً دلش نمیخواست ماجراهای مادام پوآلیس را به یاد بیاورد، اما چارهای جز اعتراف به منطقی بودنِ درخواستِ لیا نداشت. مجبور شد حسِ ناخوشایندش را پس بزند و کلِ ماجرا را برایشان تعریف کند.
رایان و بقیه از نظرِ ذهنی آمادگی داشتند، اما با شنیدنِ این داستان باز هم کمی مات و مبهوت به نظر میرسیدند.
لیا با خندهای آهنگین فضا را تلطیف کرد.
«برای من که مهم نیست. ممکنه در آینده همچین چیزی رو تجربه کنم. این فرصتیه که بیشترِ مردا هیچوقت گیرشون نمیاد. باید قدرشو بدونی.»
با این حال، والانتن بیتوجه به شوخیِ او، با چهرهای سرد زمزمه کرد: «همهٔ اینا باید تطهیر بشن—تطهیر!»
لومیان نمیخواست والانتن را تحریک کند و دستش را تکان داد.
«بعدازظهر میبینمتون.»
لومیان پس از برداشتنِ چند قدم، برگشت و با احتیاط به رایان نگاه کرد و پرسید: «برتراند از محتوای تلگرافِ شما خبر داشت؟»
برتراند مسئولِ تلگراف بود. اگر از تاریخ و افسانهٔ پریان خبر داشت، یعنی فرماندار هم میدانست. اگر فرماندار میدانست، مادام پوآلیس هم باخبر میشد.
رایان با اطمینانخاطر گفت: «نگران نباش. ما یه رمزِ محرمانه داریم. نمیتونه کشفش کنه.»
لومیان تازه آن موقع آهِ آسودگی کشید و میدانِ دهکده را به قصدِ بازگشت به خانهاش ترک کرد.
پس از طیِ مسافتی، آوا لیزیه را دید که گلهای از غازهای سفید را به سمتِ خانه میراند.
«هی ببین کی اینجاست، این پریِ بهارِ ما نیست؟» لومیان سعی کرد صحنههای خونین و بیرحمانهٔ جشنِ بهار را از ذهنش بیرون براند و با شوخیِ همیشگیاش با آوا احوالپرسی کرد.
انگار آوا کمی خجالت کشید.
«هنوز که انتخاب نشدم!»
اجزای ظریفِ چهرهاش باعث میشد لباسِ سفید و خاکستریاش کمتر روستایی جلوه کند.
لومیان با لبخند گفت: «اون که مشکلی نیست. من و ریموند کمکت میکنیم رأی جمع کنی.»
آوا جا خورد. «نمیدونی؟»
«چیو نمیدونم؟» دلِ لومیان ریخت.
نکنه تو دهکده اتفاقی افتاده که جزوِ روندِ «تاریخی» نیست؟
آوا حالتِ چهرهاش را برانداز کرد و شک برد که دارد دستش میاندازد.
پس از چند ثانیه، دختر با نگرانی اخم کرد و گفت: «ریموند گم شده. خبر نداشتی؟»
«ها؟» لومیان چنان شوکه شد که نتوانست مثلِ همیشه حالتِ چهرهاش را پنهان کند.
در دو چرخهٔ پیش، او و ریموند گرِگ از روزِ دوم یعنی ۳۰ مارس تا ۵ آوریل، روزِ جشنِ بهار، تقریباً هر روز یکدیگر را دیده بودند.
آن زمان، آنها طبقِ روالِ آیینِ کنارِ آب، ریموند را که آخرین پیشکش را پرتاب کرده بود، بلند کرده و در رودخانه انداخته بودند. ریموند نیز مانندِ دیگران در گذشته، به دوردست شنا کرده بود و تنها پس از ترکِ محلِ آیین میتوانست به خانه برگردد. او تا شب از خانه بیرون نمیآمد.
در دو چرخهٔ بعدی، لومیان کارهای زیادی برای انجام دادن داشت و وقت نکرده بود به سراغِ ریموند برود.
اما حالا، آوا به او میگفت که ریموند امروز گم شده است!
این اتفاق در دو چرخهٔ پیش هرگز رخ نداده بود!
با دیدنِ چهرهٔ لومیان، سردرگمی از چشمانِ آبیرنگِ آوا رخت بربست.
«واقعاً خبر نداری... ممکنه پدرِ ریموند امروز بیاد سراغت تا بپرسه ریموند کجا رفته.»
لومیان امواجِ متلاطمِ درونش را سرکوب کرد و پرسید: «ریموند کِی غیبش زد؟»
نکنه چون روندِ تاریخیِ پیدا کردنش رو دنبال نکردم، اتفاقی افتاده؟
آوا به یاد آورد: «دو روز پیش. میگن بعد از اینکه بعدازظهرِ روزِ ۲۹ از خونه رفته بیرون، دیگه برنگشته. خونوادهش فکر میکردن تو میخانهٔ کهنهست یا داره با دیدهبانانِ سبز گپ میزنه. تازه دیشب شروع کردن به گشتن دنبالش. احتمالاً امروز از تو هم میپرسن...»
مکثی کرد و صدایش را پایین آورد.
«اونا شک دارن که ریموند یواشکی جیم شده باشه، چون نمیخواد چوپونی یاد بگیره.»
فکر میکنن من زیرِ پاش نشستم و میخوان بعداً ازم سینجیم کنن؟ لومیان کموبیش فهمید چه اتفاقی افتاده است.
بعدازظهرِ روزِ ۲۹ او را به یادِ آغازِ چرخه انداخت.
دو چرخهٔ اخیر بعدازظهرِ روزِ ۲۹ آغاز شده بودند!
به بیانِ دیگه، ریموند از همون آغازِ چرخه ناپدید شده؟ این یعنی شاید هیچکس عمداً مسیرِ تاریخ رو عوض نکرده، چون دیگه خیلی دیر بوده... پس دلیلِ این ناهنجاری و تفاوت چیه؟ لومیان در فکری عمیق فرو رفت.
آوا نگاهی به او انداخت و بهآرامی پرسید: «میدونی ریموند کجا رفته؟»
لومیان صادقانه گفت: «تو این چند روز ندیدمش.»
کمکم به این شک افتاد که ناپدید شدنِ ریموند ربطی به انداخته شدنش در رودخانه در دو چرخهٔ پیش داشته باشد.
با این حال، محال بود ریموند به این دلیل کوردو را ترک کند. این کار چرخه را فعال میکرد.
لومیان پس از خداحافظی با آوا، بهزور خونسردیِ خود را حفظ کرد و به خانه بازگشت.
حوصله نداشت دربارهٔ چیزِ دیگری بحث کند. بیدرنگ خبرِ ناپدید شدنِ ریموند را به اورور داد.
چهرهٔ اورور جدی شد، اخم کرد و زمزمهوار گفت: «اگه حرفشو نمیزدی، کلاً این آدم رو فراموش کرده بودم...»
او پیراهنی ساده و سرخرنگ به تن داشت و در اتاق قدم میزد. لومیان شروع به بررسیِ دلایلِ احتمالی کرد.
پس از مدتی، اورور به برادرش خیره شد و با لحنی جدی گفت: «یادمه که اصلِ آیینِ کنارِ آبِ جشنِ بهار، تقدیمِ پیشکش به مفهومِ منبعِ آبه که رودخونه نمادشه. ممکنه ریموند که تو آب انداخته شد، بهعنوانِ یه پیشکش در نظر گرفته شده باشه و یه موجودِ خاص اونو با خودش برده باشه؟
«در نتیجه، چون هیچ پاداشِ ملموس و متقابلی در کار نبوده، چرخه غیبتِ اونو بهشکلِ ناپدید شدن نشون داده.»
لومیان سر تکان داد. «این کار چرخه رو فعال میکنه.»
خروجِ انسانها از کوردو و نواحیِ اطرافش بهعنوانِ ماشهٔ چرخه عمل میکرد.
اورور با لحنی معنادار پرسید: «اگه بهشکلِ یه جنازه خارج شده باشه چی؟»