چپتر 630: تورِ یک‌روزه
چپتر 630: تورِ یک‌روزه
غولِ تقریباً سهمتری با تأسف گفت: «شورای ششنفره دستور داده که نمیتونیم دربارهٔ چیزایی که تو کتابِ مقدس نیومده حرف بزنیم. بهعنوانِ یکی از مؤمنانِ آقای ابله، حتماً با موعظهها و بیانیههای رسمی آشنایید. من نمیتونم چیزی فراتر از اون بگم، همونطور که نمیتونم ادعا کنم فرشتهٔ رستگاری رو شخصاً دیدم و ازش کمک گرفتم.»
«غول» خواست بزند روی شانهٔ لومیان، اما لومیان با مهارت جاخالی داد.
لومیان که کاملاً قانع نشده بود، با احترامی ساختگی پرسید: «شما رو چی صدا کنم؟»
«غول» جواب داد: «لیوالی.
«به سلامتیِ نوزادِ شهرِ نقره!»
لومیان لیوانِ عظیمِ آبجویش را بالا برد و به لیوانِ طرفِ مقابل زد. سپس، باقیماندهٔ مایعِ طلایی را سر کشید.
شکمِ برآمدهاش را مالید و با اشاره به سمتِ دستشویی، نشان داد که باید خودش را سبک کند.
آبجوی شهرِ نقرهٔ نو چیزِ فوقالعادهای نبود، اما لیوانها بیش از حد بزرگ بودند. لومیان بعد از دو لیوان، از نظرِ گنجایشِ بدنی و تحملِ الکل به مرزِ نهاییاش رسید.
مست نبود؛ فقط تا خرخره پر بود!
لومیان واردِ دستشویی شد، جلوی یکی از ادرارگاهها ایستاد، کمربندش را باز کرد و چشمانش را ریز کرد.
در میانِ صدای شرشرِ آب، «غولی» با بیش از سه متر قد وارد شد و ادرارگاهِ کنارِ او را انتخاب کرد.
لومیان ناخودآگاه سر چرخاند و بعد آرام نگاهش را پس گرفت.
ماتومبهوت به دیوارِ روبهرو خیره ماند تا اینکه فشارِ شکمش کاملاً فروکش کرد. تازه آنوقت از دستشویی بیرون رفت و به صندلیِ همیشگیاش پشتِ پیشخوانِ میخانه برگشت.
لیوالی از قبل یک لیوان آبجوی جدید برای لومیان سفارش داده بود. آبجو سیاه و تیره بود اما کدر نبود. وقتی در لیوان میچرخید، هالهای قهوهایرنگ نشان میداد.
«غول» که عمیقاً باور داشت انسان است، با اشتیاق معرفی کرد: «امتحانش کن. این تخصصِ شهرِ نقرهٔ نوئه، آبجوی سیاهچهره!»
لومیان در حالی که لیوانِ آبجوی بزرگتر از سرش را در دست داشت، با گیجی پرسید: «آبجوی سیاهچهره؟»
لیوالی ناگهان موجی از اندوه را حس کرد.
«سرزمینِ متروکِ خدایان نه خورشید داشت و نه خاکِ حاصلخیز. فقط علفِ سیاهچهره اونجا رشد میکرد. غذای اصلیمون بود و نسلها از مردمِ شهرِ نقره رو زنده نگه داشت. با اینکه هیچوقت کافی نبود، ولی از هیچی بهتر بود.
«اون موقع، درست کردنِ مشروب از علفِ سیاهچهره غیرممکن بود. خیلی، خیلی ولخرجی به حساب میاومد.
«هه هه، الان که غذا و گوشت و شیر فراوونه، منم دوباره قدم بلندتر شده. ۳۰ سانتیمتر از قبل بلندتر شدم.»
لومیان با اینکه یک کارنده نبود، اما چون در روستا بزرگ شده بود میدانست که در محیطهای خشن، آن گیاهان چهبسا در شرایطِ عادی زنده نمانند. او پرسید: «هنوزم میشه علفِ سیاهچهره رو تو شهرِ نقرهٔ نو کاشت؟ زیرِ زمین رشد میکنه؟»
لیوالی لبخند زد.
«میشه کاشتش! تو هر محیطی رشد میکنه. البته دادیم یکی بذرِ علفِ سیاهچهره رو اصلاح کنه تا برای شرایطِ فعلی مناسبتر بشه. راستش بافتش خیلی با قبل فرق کرده. حتی خوشمزهتر شده. امتحانش کن. این آبجو رو هیچجای دیگه پیدا نمیکنی. خودمونم زیاد نمیکاریم. بیشتر برای زنده نگه داشتنِ یادِ گذشتهست.»
لومیان با علاقه لیوانِ آبجو را به لبهایش نزدیک کرد و جرعهٔ بزرگی سر کشید.
اولین چیزی که چشید، عطرِ عادی و ملایمِ گندم بود. سپس، سوزشِ طراوتبخشِ علفمانندی را در الکلِ شیرین حس کرد. در نهایت، طعمِ نامحسوسِ شیر دهانش را پر کرد.
لومیان در تحسین سخاوتمند بود: «بد نیست. تجربهٔ خاص و فوقالعادهایه.»
از روی کنجکاوی پرسید: «مشروبی هم دارید که از علفِ سیاهچهره درست شده باشه؟»
چهرهٔ لیوالی در هم رفت و سر تکان داد.
«ما تو شهرِ نقرهٔ نو اعتیاد به الکل رو پست، زیادهروی و حروم کردنِ غذا میدونیم. برای همین مشروبِ قوی رو رد میکنیم.»
در اینجا، مکثی کرد.
«تازه، به نظر نمیاد علفِ سیاهچهره برای مشروب گرفتن مناسب باشه. حتی اگه تبدیل به آبجو بشه، زیاد خوردنش باعثِ توهم میشه. من خودم هربار فقط میتونم سه لیوان بخورم.»
سمیتِ خفیف؟ تو سرزمینِ متروکِ خدایان، مردمِ شهرِ نقرهٔ نو نسل در نسل برای زنده موندن به خوردنِ این گیاه متکی بودن. اصلاً آسون نبوده... لومیان شوخیهای گاهوبیگاهِ خواهرش را به یاد آورد و پوزخند زد.
«اگه زیاد بخوری، یه مشت آدمکوتوله میبینی که دارن میرقصن؟»
لیوالی لحظهای تأمل کرد و جواب داد: «نه، توهمها معمولاً فرق دارن. بعضیا میبینن زنشون داره بهشون سیلی میزنه، بعضیا صدای گریهٔ فامیلاِ مردهشون رو میشنون، بعضیام یه نوزاد پیدا میکنن که کنارِ جاده افتاده و داره زار میزنه...»
لومیان طاقتِ شنیدنِ ماجراهای گریهٔ نوزادان را نداشت، برای همین علاقهاش را از دست داد و روی طعمِ آبجوی سیاهچهره تمرکز کرد.
بعد از تمام کردنِ لیوان، پیش از ترکِ میخانه یک بارِ دیگر به دستشویی رفت. قصد داشت از آفتابِ بعدازظهر استفاده کند تا در شهرِ نقرهٔ نو قدمی بزند و عصر با تلپورت به کشتیِ بریها که در بندرِ هانت پهلو گرفته بود، برگردد.
در میانِ ساختمانهای بهطرزِ عجیبی بلند و کمجمعیت، نیمهغولها پرسه میزدند. هر از گاهی، یکی دو «غول» با قدی بیش از سه متر به چشم میخوردند. آنهایی که زیرِ ۱.۸ متر قد داشتند، بهجز کسانی که چهرهای کودکانه داشتند، نادر بودند.
قدوقامتِ لومیان بهسختی به این معیار میرسید. چشمانش بهسرعت محیطِ اطراف را کاوید.
او تاکهای فیروزهایرنگی را دید که روی دیوارهای بیرونیِ برخی خانهها مارپیچ بالا رفته بودند. روی این تاکها، قارچهای نرم، بزرگ، سفید و گوشتالوی بیشماری رشد میکردند.
«قارچ؟ از کِی تا حالا تاکها قارچ میدن؟» لومیان اخم کرد و دانشِ گیاهشناسیاش را زیرِ سؤال برد.
به ذهنش رسید که شاید این گیاهی منحصربهفرد باشد که شهرِ نقرهٔ نو از سرزمینِ متروکِ خدایان آورده است، و این فکر کمی خیالش را راحت کرد.
به دکهای در کنارِ جاده نزدیک شد و نگاهی به بالا انداخت.
«شما شیر میفروشید. پس چرا هیچ سطلِ شیری نمیبینم؟»
فروشنده که ۲.۵۶ متر قد و پوستی کمی خاکستریمایلبهآبی داشت، از تهِ دل لبخند زد و جواب داد: «خونهٔ پشتِ سرم مالِ منه. شیر میخواید؟»
«یه لیوان میخوام.» لومیان که از قبل پرسوجو کرده بود، هیچ ترسی از خریدنِ یک لیوان شیر نداشت؛ پول برایش مسئلهای نبود.
هرچند ورلدور و ریزوتِ طلا پولِ رسمیِ شهرِ نقرهٔ نو نبودند، اما طلا همهجا ارزشِ خودش را داشت.
فروشنده با خوشحالی لیوانی برداشت، چرخید و بهطرفِ خانهٔ دوطبقهاش رفت. دست دراز کرد و قارچی نرم و سفید چید.
قارچ را روی لیوان گرفت و فشارش داد.
مایعی شیریرنگ بیرون جهید و بهسرعت لیوان را پر کرد.
دهانِ لومیان باز ماند و گیجی بارِ دیگر در چشمانش دوید.
«شما به این میگید شیر؟»
فروشندهٔ نیمهغول شیر را به لومیان داد و گفت: «آمادهست.»
لومیان ناخودآگاه آن را گرفت و با بهت پرسید: «اونا قارچن؟»
فروشندهٔ نیمهغول با جدیت جواب داد: «بله، قارچِ شیر.»
«به اونا میگید قارچ؟» لومیان گیجومنگ پول را داد و با لیوانی در دست از دکه دور شد.
یادش نمیآمد چقدر پول داده یا اصلاً چرا بحثِ خریدنِ شیر را پیش کشیده بود.
پس از اینکه بیش از ده متر راه رفت، لیوان را به لبهایش نزدیک کرد و جرعهای نوشید.
«مزهٔ شیر میده!»
لومیان با اخم لیوان را سر کشید و هیچچیزِ عجیبی در آن نیافت.
اما مایع از قارچ به دست آمده بود!
لومیان زیرِ لب زمزمه کرد: «فقط فرض کن یه گیاهِ منحصربهفرده... فقط فرض کن یه گیاهِ منحصربهفرده...» و تصمیم گرفت دیگر امتحانش نکند.
میترسید اگر زیاد بنوشد، خودش هم به تولیدکنندهٔ شیر تبدیل شود!
به پرسه زدنِ بیهدف در خیابانهایی که دو برابرِ خیابانهای بندرِ هانت پهنا داشتند، ادامه داد.
ناگهان «نیمهغولِ» دیگری با پوستی کمی خاکستریمایلبهآبی، درحالیکه کتابی قطور در دست داشت نزدیک شد و با شوروشوقی غیرعادی گفت: «دوستِ من، مایلید براتون از فانوس و منجیمون بگم...»
لومیان لبخند زد، دستش را روی سینهاش گذاشت و تعظیم کرد.
«ستایش بر ابله!»
نیمهغول که هم ناامید شده بود و هم خوشحال، گفت: «آه، یه برادر.»
آن دو به زبانِ فیساکیِ باستان با هم حرف میزدند، اما لومیان شنیده بود که ساکنانِ شهرِ نقرهٔ نو گاهی به زبانِ یوتون صحبت میکنند؛ زبانی که میتوانست قدرتهای فراطبیعی را برانگیزد.
لومیان با لحنی عادی پرسید: «معمولاً خارجیها میان اینجا؟»
نیمهغول لبخند زد و جواب داد: «ما اغلب خارجیهایی داریم که برای بازدید، کاوش و گشتوگذار میان. سالهای اول بعضیها تصمیم گرفتن اینجا ساکن بشن، اما بیشترشون در نهایت رفتن. زندگی با ما براشون سخت بود. هههه، ما خیلی قدبلندیم و چندان با لذتهای زندگی آشنا نیستیم.»
با این حرف، نیمهغول چیزی از جیبش درآورد و به لومیان داد.
«خوشحالم که در شهرِ نقرهٔ نو مهمانِ ما هستید. آبنباتِ محلیمون رو امتحان کنید.»
آبنباتی بود که در کاغذی نازک و آبیسفید پیچیده شده بود.
لومیان تردید نکرد. آن را گرفت، کاغذش را باز کرد و آبنباتِ سفید را در دهانش انداخت.
عطرِ غلیظِ شیر و شیرینیِ ملایمش بهسرعت روی زبانش پخش شد و تجربهای دلپذیر رقم زد.
«طعمِ شیر...» کنجکاویِ لومیان برانگیخته شد و با حالتی عجیب پرسید: «این آبنباتِ شیره؟»
نیمهغولِ مبلّغ با لبخند جواب داد: «بله.»
«از چه شیری استفاده کردید؟» لومیان هرگز پیشبینی نمیکرد روزی چنین سؤالی بپرسد.
نیمهغول خیلی طبیعی جواب داد: «شیرِ قارچهای شیر.»
«...» لومیان آبنباتِ شیر را در دهان نگه داشت؛ بر سرِ دوراهی مانده بود که آن را تف کند یا قورت دهد.
میتوانست صمیمیت و اشتیاقِ واقعیِ طرفِ مقابل را هنگامِ تعارف کردنِ آبنبات احساس کند.
با گذشتِ زمان، لومیان قارچهایی با بوی گوشتِ پخته، قارچهایی با بوی ماهی و انواعِ قارچهای عجیبوغریبِ دیگر را به چشم دید.
درحالیکه نیمهغولها و غولها را میدید که با خوشحالی غذایشان را با هم تقسیم میکنند، نگاهش مات و مبهوت شد.
ناخودآگاه به گوشهای از شهرِ نقرهٔ نو رسید.
ساختمانی سر به فلک کشیده در آنجا ایستاده بود.
به دو بخش تقسیم میشد. در سمتِ چپ، برجی منارهدار؛ در سمتِ راست، برجی گنبدی. دیوارِ بیرونی که ۳۰ تا ۴۰ متر بلندی داشت، به رنگِ سفیدِ مایل به خاکستری بود.
«برجهای دوقلو؟ طبقِ گفتهٔ لیوالی، برجِ منارهدار کتابخونه و بقیهٔ امکاناتِ عمومی رو تو خودش جا داده، درحالیکه برجِ گنبدی دفترِ شورای ششنفرهٔ حاکم بر شهرِ نقرهٔ نوئه... تو همچین جایی حتماً اشیاءِ مهرشده و آدمای قدرتمندی پیدا میشه...» لومیان همان نزدیکی ایستاد و ساختمانِ باعظمتِ پیشِ رویش را وارسی کرد.
چشمانش روی برجِ گنبدی چرخید و متوجهِ گیاهانِ سیاهی شبیهِ مو شد که از شکافهای نزدیکِ زمین روییده بودند. آنجا آویزان بودند و گهگاه در باد تاب میخوردند.
لومیان توجهش را برگرداند و بهطرفِ برجِ منارهدار رفت؛ مشتاق بود کتابهایی را که در شهرِ نقرهٔ نو دستبهدست میشدند کاوش کند؛ سکونتگاهی انسانی که هزاران سال در سرزمینِ متروکِ خدایان دوام آورده بود.