چپتر 633: بالامِ غربی
چپتر 633: بالامِ غربی
لومیان از لوگانو شنیده بود کشتیهایی که از مسیرِ امنِ دریایی منحرف میشوند، ممکن است به شکلی رازآلود ناپدید شوند. چند سال بعد، گهگاه شبها ظاهر میشدند، بیهیچ چراغ یا آدمی.
ظاهراً اکنون نیز چنین بود.
در گذشته، شاید لومیان از سرِ کنجکاوی به آنجا تلپورت میکرد و از بازگشتِ قایقِ بادبانیِ سهدکله به مسیرِ امنِ دریایی بهره میبرد تا وضعیتِ درونش را بسنجد. اما پس از روبهرو شدن با افسانههای اهریمن در جزیره هانت، حس کرد کنجکاویِ کمتر به نفعش است. تا زمانی که کشتیِ متروک در دلِ تاریکی نشانی از حمله یا خطری قریبالوقوع بروز نمیداد، میتوانست آن را منظرهای بیهمتا از دریای دیوانه بداند و تنها تماشایش کند.
کشتیِ قهوهایرنگ رفتهرفته دور شد و تنها بادبانهای مواجش به جا ماند.
ناگهان، لومیان با بهرهگیری از بیناییِ استثناییاش، چهرهای را دید که از سوراخی باز در بالاترین پنجرهٔ کابین، بیصدا به بیرون خیره شده بود.
چهره چروکیده، رنگپریده و بیجان بود و بیهیچ گوشت و خونی، محکم به استخوانها چسبیده بود. موهای کتانرنگش همچون علفهای هرزِ پژمرده فرو ریخته بود. کرهٔ چشمی در کار نبود و تنها خلأی از تاریکیِ ژرف به چشم میخورد.
به سرِ جنازهای خشکیده میمانست، با این حال لبانش به شکلی حیرتانگیز شاداب بود، گویی تازه رژ لب زده بودند.
لومیان غریزتاً حس کرد چهره به یک زن تعلق دارد. دستکم، وقتی زنده بود زن به حساب میآمد.
او از بالا بردنِ دستِ راستش برای احوالپرسیِ گرم خودداری کرد. در عوض، بیصدا تماشا کرد که قایقِ بادبانیِ باستانیِ سهدکله از مسیرِ امنِ دریایی گذشت و به دلِ شبِ تاریک رفت. چهرهٔ خشکیده، با لبانِ سرخِ خونی و چشمانِ قیرگون، در تاریکی در هم آمیخت.
تنها در آن هنگام لومیان دست تکان داد و لبخندی محو زد.
«خداحافظ! دلمون برات تنگ نمیشه!»
سپس به فرانکا و بقیه کمک کرد تا نقشهای برای رویارویی با موران آوینی بکشند. در نهایت، تصمیم گرفت پیش از نهایی کردنِ راهبردشان، منتظرِ اطلاعاتِ بیشتر از ۰۰۷ بماند.
توطئهگر خیالپرداز نبود که بتواند توطئهها را از هیچ بسازد؛ آنها به اطلاعاتِ اساسی بهعنوانِ پایه و اساس نیاز داشتند.
وقتی لومیان در سپیدهدم بیدار شد، کشتیِ بریها از مِهِ غلیظ و مرگبارِ دریای دیوانه بیرون آمد.
پیشِ رویش دریایی آبی و زلال گسترده شده بود که در نورِ شدیدِ خورشیدِ آسمانِ بلند غرق بود.
روزِ بعد، کشتیِ بریها از بندرِ بهرنس در شمالیترین نقطهٔ بالامِ غربی گذشت. در عوض، به مسیرِ جنوبِ غربی ادامه دادند و تا ساعتِ ۴ عصر به پورت پیلوس رسیدند.
این بندر که در ماتانی قرار داشت، زیرِ فرمانِ دریاسالار کراریل بود.
پورت پیلوس که در اصل مستعمرهٔ جمهوریِ اینتیس بود، چند سال پیش و پس از جنگ، شاهدِ عقبنشینیِ استعمارگرانِ اینتیس بود. پس از آن، جناحهای مختلفی از پادشاهیِ فیناپوتر که رابطهٔ مطلوبی با دریاسالار کراریل داشتند، کنترل را به دست گرفتند.
هدفِ لومیان، یعنی هیسوکا، هنوز در پورت پیلوس آفتابی نشده بود، اما لومیان میدانست دو شوخیِ زنندهای که او در آنها دست داشته، در ماتانی رخ دادهاند. یکی در شهر تیزامو، در حومهٔ پورت پیلوس و نزدیکترین نقطه به جنگل رخ داد و دیگری در دوایز، جنوبیترین شهرِ معدنِ طلای ماتانی.
لومیان دکمهٔ دومِ پیراهنِ کتانش را باز کرد و با لحنی خودتحقیرانه به لوگانو گفت:
«حس میکنم زمستون طردم کرده و دارم تو یه محیطِ سوزان زندگی میکنم.»
لومیان که در اواخرِ پاییز به پورت سانتا رسیده بود — جایی که نسبتاً گرم و آفتابی بود — با خنک شدنِ پورت سانتا به پورت کولا رفت. سفرش از میانِ جایی ادامه یافت که خواهرش آن را مناطقِ استوایی مینامید؛ جایی تهی از زمستان که دمایش دستکم در حدودِ ۲۰ درجهٔ سانتیگراد میماند.
در حالی که تریر از قبل در چلهٔ زمستان به سر میبرد، قاره جنوبی اوجِ تابستان را تجربه میکرد.
این امر پالتوی فاستونیِ سیاه و بارانیِ به سبکِ گرمانِ لومیان را که مخصوصاً آماده کرده بود، بیاستفاده میکرد.
لوگانو با لحنی مقتدرانه در مسائلِ آبوهوا و فصلها اعلام کرد: «چون کلِ پاییز رو داشتیم به سمتِ جنوب سفر میکردیم.»
لومیان کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی بر سر گذاشت و دست در دستِ لودویگ، از تختهپلِ کشتی به سوی بندر قدم زد.
او جسورانه ویژگیهای ماجراجو، لویی بری، را تجسم میبخشید.
در آغاز، لومیان در نظر داشت راهبردش را تغییر دهد و هویتی تازه به خود بگیرد تا دو شوخیِ زننده در ماتانی را محتاطانه بررسی کند و بیآنکه جلبِ توجه کند، هیسوکا را بیابد. با این حال، پس از آنکه فرانکا ویژگیهای معمولِ هیسوکا را با جزئیاتِ روشن برای آنتونی رید شرح داد، نمایهسازیِ هیپنوتیزور ویژگیِ فوقالعاده پرخاشگرانهای را آشکار کرد که در میانِ بالاترینها جای میگرفت.
در نتیجه، لومیان در تصمیمش تجدیدنظر کرد و به نقشِ خود برای انداختنِ «طعمه» بازگشت.
با این وجود، نمیتوانست این حس را از خود دور کند که موفقیت احتمالی ناچیز است. آیینِ قربانیِ دریا و زنده ماندنِ لوکی، احتمالاً درکِ جامعی از جناحهای حامیِ لومیان به هیسوکا داده بود. دروغ آوریل، با نمایشِ پیشینش از منابع و نیرو، ظاهراً برای به چالش کشیدنِ قدرتِ انجمنِ تاروت مجهز نبود. و لومیان برای پشتیبانی تنها به انجمنِ تاروت متکی نبود.
اگر لومیان جای هیسوکا بود، صبر پیشه میکرد. یک یا دو ماه منتظر میماند و اجازه میداد دشمنِ کینهتوز بیقرار شود و اشتباه کند. وقتی نیروهای سهمگینِ پشتِ سرش دیگر نمیتوانستند محافظتش را تضمین کنند، حملهای غافلگیرانه ترتیب میداد.
فعلاً نقشه نمیکشم. وقتی سرنخ پیدا کردم بهش فکر میکنم.
او در کنارِ انبوهِ مسافران بندر را ترک کرد و به ایستگاهِ کالسکههای عمومی رسید.
کالسکههای کرایهایِ متعدد و تابوتهای کاملاً سیاه یا شنگرفی در آن نزدیکی توقف کرده بودند.
تابوت؟ با وجود اینکه سفرنامههای زیادی دربارهٔ رسومِ بالامِ غربی خوانده بود، دیدن تابوتهایی که کنار جاده ردیف شده بودند به نظرش مضحک میآمد.
پیش از هجومِ قارهٔ شمالی، پیش از تقسیمِ بالامِ شرقی و غربی، امپراتوریِ بالام مرگ را میپرستید—
امپراتورِ جهانِ زیرین از جنگِ چهار امپراتور. از این رو، مردم محلی برای تابوتها ارزش قائل بودند و دوستشان داشتند، و آنها را اشیایی میدانستند که صلح، آرامش و برکتِ مرگ را به همراه میآورند. هنگام سفر، داخلشان دراز میکشیدند و آدمها آنها را میبردند یا اسبها و بزهای تکشاخ میکشیدند.
البته این شکل از حملونقل مختص کسانی بود که سطح ثروت خاصی داشتند. آدمهای عادی حتی توان مالی دراز کشیدن در تابوت را هم نداشتند.
لومیان پس از گیجیِ کوتاهی، با علاقه رو به لوگانو و لودویگ کرد و پرسید: «میخواید سوار تابوت بشید؟ من که میخوام امتحانش کنم.»
لوگانو که ایدهٔ دراز کشیدن در تابوت برایش دلهرهآور بود، جواب داد: «مـ-من یکی که نه.»
لودویگ توجهش را به دستفروشهای خیابانیِ آن اطراف معطوف کرد.
عطر ذرت و سیبزمینی در هم آمیخته بود، هر رهگذری را وسوسه میکرد و آب دهانشان را راه میانداخت.
لومیان با لبخندی طعنه زد: «چه بیذوق.» به چهار فرد محلی با موهای سیاه ژولیده و پوست قهوهای تیره نزدیک شد، دست راستش را بالا آورد و به تابوت کاملاً سیاه زیر سایهٔ درخت اشاره کرد.
پیش از آنکه لومیان حرفی بزند، لوگانو به زبان دوتانیِ سلیس پرسید: «چند؟»
پیش از آنکه لومیان حرفی بزند، لوگانو به زبان دوتانیِ سلیس پرسید: «چند؟»
استعداد زبانیاش آشکار بود. کمتر از یک ماه از حرکتشان از پورت سانتا تا رسیدنشان به پورت پیلوس میگذشت و او از همین حالا میتوانست به زبان دوتانی با مردم ارتباط برقرار کند. البته مهارتش به کلمات پایه و جملات کوتاه محدود میشد.
یک فرد محلیِ نیمهبرهنه با شلوار کتان به زبان دوتانی جواب داد:
«نزدیک، ۴۰ کوپه؛ دور، ۱ ورلدور.»
چون فهمیده بود یک خارجی قیمت را پرسیده، از اعلام قیمت به واحد پول محلی یعنی دلکسی، که اصطلاح اینتیسی برای سکههای مسی بود، خودداری کرد.
کاملاً مقرونبهصرفهست. این تابوت که چهار نفر میبرنش، باید خیلی ارزونتر از اونی باشه که هشت نفر میبرن...
لومیان با این فکر، از استفادهٔ مستقیم از ورلدور و کوپه خشنود شد. این نشاندهندهٔ نفوذ اخیر اینتیس در مستعمرهٔ سابق بود که تنها چند سال پیش از دست رفته بود. به لطف طلسمِ کوچکِ فهمِ زبانِ سطحِ متوسطی که لومیان در کشتی استفاده کرده بود، درکش از زبان دوتانی از لوگانو هم بیشتر بود.
یادگیری زبان دوتانی به این روش بسیار کارآمدتر بود.
لومیان در مورد مصرف طلسمهای کوچک هیچ نگرانیای نداشت. از نظر او، اشیاء برای هدفی ساخته شده بودند و تا زمانی که مفید واقع میشدند، مفهومی به نام هدر دادن وجود نداشت. او نمیتوانست با آن افراد خسیسی همعقیده باشد که تمام عمر ثروتشان را احتکار میکردند، فقط برای اینکه پس از مرگشان به دیگران برسد. اگر فوری به طلسمهای کوچکِ فهمِ زبان نیاز پیدا میکرد، میتوانست آنها را از جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری تهیه کند. اگر گردهماییِ آنها با برنامهاش جور در نمیآمد، با تلپورت به شهرهای مختلف در لنبرگ میتوانست آنها را از کلیسای دانش بخرد.
لومیان رو به لوگانو سر تکان داد و گفت: «باشه، بریم هتل اورلا.»
پس از اینکه لوگانو ۱ ورلدور پرداخت کرد، فرد محلی که قیمت داده بود درِ نازکِ تابوت را بلند کرد و فضای داخلیاش را نشان داد که با پارچهٔ ضخیمِ قرمزِ تیره و یک بالشتکِ گردنیِ سفت پوشیده شده بود.
لومیان با هیجان کلاه حصیریِ طلاییاش را برداشت و دراز کشید و بلافاصله احساس کرد سرمایی بدنش را فرا گرفت.
در فصل گرما، تابوت بهخوبی رطوبت را دفع میکرد.
بهخاطرِ چوبِ تابوته یا رنگِ سیاه ضدآفتابش، یا شایدم سایهٔ درخت؟ حسش مثلِ رفتن تو سردخونه وسطِ تابستونه—بهطرزِ عجیبی راحته...
لومیان بسته شدنِ درِ نازکِ تابوت را تماشا کرد و دید که سایهها بهسرعت گسترش یافتند تا اینکه بر دنیایش مسلط شدند.
صداهای بیرون در گوشش خفه شدند.
تابوت از زمین بلند شد و در حالی که به جلو میرفت، کمی تاب میخورد.
در میدان دیدِ لومیان، همهچیز تاریک بود و محیط اطرافش فضایی شوم و سرد را القا میکرد. به دلیلی نامعلوم، احساس میکرد دارد به سوی مرگ قدم برمیدارد و آن را لمس میکند.
اگه ناراحتیِ روانیش رو بذاریم کنار، چیزِ بدی نیست. تنها نکتۀ منفیش اینه که آدم راحت خوابش میبره...
لومیان با حالتی خوش این وسیلهٔ نقلیه را ارزیابی کرد.
برای سواریِ مختلط مناسب نیست، چون ممکنه خیلی معذبکننده بشه. هه هه، برام سؤاله که اینتیسیهای «رمانتیک» تا حالا تو همچین شرایطی با هم عشقبازی کردن یا نه؟
نزدیک به نیم ساعت بعد، تابوت جلوی هتل اورلا توقف کرد.
لومیان بیرون آمد و خود را در برابرِ درهای کوچک و دستساز یافت.
ردیفهایی از اتاقهای سنگیِ خاکستریِ مایل به سیاه، دیوارهٔ داخلیِ «درهٔ عمیق» را تا رسیدن به پایین احاطه کرده بودند.
این مشهورترین هتلِ پورت پیلوس، یعنی هتل اورلا بود.
این مکان که در اصل متعلق به یکی از نوادگان خاندان سلطنتی بالام به نام اورلا اِگِرز بود، با هدف نزدیک شدن به مرگ ساخته شده بود. بعدها به دست استعمارگران اینتیسی افتاده بود.
با ورود فیناپوتریها، آنها این مکان را نمادی از ورود به زمین و بازگشت به خاک دیدند و همین باعث شد به هتلی بزرگ تبدیل شود.