چپتر 639: رشوه
چپتر 639: رشوه
لومیان جلوی درِ بازِ آسانسورِ مکانیکی ایستاد و نگاهی به سایهٔ باریکِ کنارش انداخت. ابرو بالا انداخت، آرام سر برگرداند و متوجهِ حضورِ ناگهانیِ شخصی در زاویهٔ موربِ پشتِ سرش شد.
مردی بلندقامت و لاغراندام بود که ردای سیاه، چندلایه و پیچیدهای به تن داشت. چهرهاش چنان رنگپریده و بیجان بود که گویی مدتها نورِ خورشید به آن نتابیده است. روی موهای سیاهش کلاهی سیاه و پشمی نشسته و لبهاش با پرِ سفیدی که آرام تاب میخورد، تزیین شده بود.
لومیان نگاه گرفت و واردِ آسانسورِ مکانیکی شد. مردِ بلندقامت و لاغراندام با چشمانِ قهوهایِ تیرهاش در سکوت به دنبالِ او رفت.
لومیان دستگیرهٔ برنجیِ داخل را با دستِ راست گرفت، طبقهٔ دلخواهش را انتخاب کرد و آن را روی طبقهٔ زیرزمینِ ۳ فشار داد. صدای تقِ واضحی در پاسخ برخاست.
پس از آنکه لومیان طبقهاش را انتخاب کرد، مردِ لاغراندام نیز همین کار را کرد و طبقهٔ زیرزمینِ ۱۸ را برگزید.
همانطور که منتظرِ حرکت بودند، صدای دوردستِ فشفشِ بخار به گوش رسید. چرخدندهها با غژغژ به کار افتادند، زنجیرها کشیده شدند و آسانسورِ مکانیکیِ مجلل رفتهرفته پایین رفت.
در طولِ مسیر، هر دو در سکوتی وهمآور فرورفته بودند و فضا از تنشی ناگفته لبریز بود.
با رسیدن به طبقهٔ زیرزمینِ ۳، لومیان بیآنکه به عقب نگاه کند بیرون رفت و یکراست به سمتِ سوئیتِ ۷ قدم برداشت.
در حالی که زنجیرهای فلزی پشتِ سرش جمع میشدند، لومیان متفکرانه با خود زمزمه کرد: مسیو ایولیستا؟
ایولیستا که در طبقهٔ زیرزمینِ ۱۸ اقامت داشت، خدمتکارانی بیجان در اختیار داشت.
ظاهرِ عجیبِ ایولیستا و وضعیتِ خدمتکارانش لومیان را به این شک انداخت که او با یک شبح در ارتباط است، ردهٔ ۵ روحِ کینهجو از مسیرِ دربند.
مکتبِ گلِ سرخ مسیرِ دربند را در دست داشت و بر جناحهای اعتدال و کامجویی که هر دو با این سازمانِ سرّی گره خورده بودند، تسلط داشت. بعید بود یک روحِ کینهجو به مکتبِ گلِ سرخ وابسته نباشد.
یعنی یه روحِ کینهجوی سرکش و کمیابه، یا پیشگامِ مکتبِ گلِ سرخ که پورت پیلوس رو هدف گرفته؟
لومیان نمیتوانست احتمالِ عضویتِ او در جناحِ اعتدال را نادیده بگیرد. با این حال در چند دقیقهٔ گذشته، هیچ نشانهای از کامجوییِ طولانیمدت در ایولیستا ندیده بود... لومیان تصمیم گرفت مشاهداتش را با جزئیات در نامهٔ خانمِ شعبدهباز بنویسد.
اینکه اوضاع خوبه یا بد رو باید حرفهایها تشخیص میدادن!
لومیان به سوئیتِ ۷ برگشت و دید لودویگ پشتِ میزِ غذاخوری نشسته و با قاشقی نقرهای مشغولِ خوردنِ غذای مفصلی از یک قابلمهٔ سرامیکی است.
روی غذا، لایهای از پنیرِ آغشته به تخممرغ در برخی قسمتها برشته شده بود. از میانِ حفرهٔ بزرگی که لودویگ در غذا ایجاد کرده بود، لومیان ترکیبی از گوشتِ خوک، گاو، ماهی، میگو، صدف، سیبزمینی و گوجهفرنگی را دید که با هم پخته شده بودند. عطرِ تندِ ادویهها آمیخته با عصارهٔ گوشت در اتاقِ نشیمن و غذاخوری پیچیده بود و چنان جادویی میکرد که اشتهایش را برمیانگیخت.
لودویگ در سکوت به خوردن ادامه داد. لوگانو برخاست و پرسید: «شما هم میخورید؟ این اِسئوی محلیه. سرآشپزهای مختلف موادِ متفاوتی رو انتخاب میکنن و طعمش فرق میکنه.»
لودویگ بیآنکه کلمهای به زبان بیاورد، فقط سرش را به سمتِ لوگانو چرخاند و سپس با سرعتی بیشتر به خوردن ادامه داد.
لومیان کنارِ لودویگ نشست، به پسرکی که دهانش پر از پنیر بود لبخند زد و گفت: «میخواستم شامِ بهتری برات بیارم، اما پشیمون شدم.»
لوگانو با گیجی پرسید: «چه شامی؟»
لومیان با لبخندی دیووار جواب داد: «بهتره ندونید.»
شامی که به آن اشاره میکرد، جسدِ برام، قاتلِ زنجیرهای بود.
لومیان ابتدا قصد داشت چند تکه از آن را برای لودویگ بیاورد تا با چشیدنش، اطلاعات و «موادِ مغذیِ» آن را استخراج کند، اما وقتی فهمید دانشِ برام دربارهٔ ویژگیهای خاندانِ آنداریل محدود است، در تصمیمش تجدیدنظر کرد. از این رو، از روی احتیاط فکرِ خوراندنِ آن به لودویگ را از سر بیرون کرد.
طبقِ مشاهداتِ لومیان، لودویگ میتوانست با خوردن، قدرتِ خاصی به دست بیاورد و مهرومومش را کمی باز کند. با این حال، خوردنِ جسدِ یک فرابشرِ ردهٔ ۷ میتوانست تغییرِ چشمگیری در او ایجاد کند. لومیان میترسید قدرتش برای مهارِ دردسرهای احتمالی کافی نباشد؛ چهبسا ورق برمیگشت و لودویگ او را به عنوانِ یک غذای لذیذ میبلعید.
قاشقِ نقرهایِ لودویگ لحظهای مکث کرد و سپس پسرک گفت: «اگه نیاوردی، پس چرا گفتی؟»
اوه، بهش برخورده؟
لومیان در دل خندید و گفت: «فقط میخواستم بهت خبر بدم که به بهشتِ ماجراجوها رسیدیم، سرزمینِ هرجومرج. از این به بعد فرصتهای زیادی برای خوردنِ غذاهای عالی داری.»
منظورش روشن بود: خوب کار کن تا من هم با غذاهای لذیذ به تو پاداش دهم.
لودویگ در حالی که یک تکه سیبزمینیِ پخته و نرم را در دهان میگذاشت، نامفهوم جواب داد: «من مدرسه نمیرم.»
یعنی تا وقتی که مدرسه نره، سرِ بقیهٔ چیزا میشه مذاکره کرد؟ البته شرطش اینه که باید با غذاهای لذیذِ کافی بهش باج بدم...
لومیان با رضایت برخاست و به دستشوییِ متصل به اتاقخوابِ اصلی رفت تا دستوصورتش را بشوید.
از شیرِ آبِ برنجی، آبی گرم و مطبوع بیرون میآمد.
لومیان حولهای را خیس کرد و از بخارِ طراوتبخشی که صورتش را پوشاند و به او جانی تازه بخشید، لذت برد.
استفادهٔ هتل اورلا از موتورِ بخار برای به کار انداختنِ آسانسورهای مکانیکی و ماشینآلاتش، آبِ گرمِ مداوم را تضمین میکرد که از ویژگیهای برجستهٔ خدماتش بود.
...
صبحِ روزِ بعد، لومیان با کلاهِ حصیریِ طلاییرنگش، در خیابانِ کانیا در کنارِ میدانِ رستاخیزِ پورت پیلوس ظاهر شد.
این منطقه که زمانی مرکزِ حکومتِ استعمارگرانِ اینتیسی در ماتانی بود، با تابلوهای راهنما و نامِ مغازهها به زبانِ اینتیسی، نشانههایی از تاریخش را در خود داشت. لومیان بیدردسر مسیر را از زیرِ درختانِ چتریِ اینتیس دنبال کرد و به خانهای چهارطبقه و بژ رسید که سبکِ معماریِ مجللِ اینتیس را به نمایش میگذاشت.
تابلوهایی مزین به زبانهای دوتانی، اینتیسی، کوهستانی، لوئنی و فیساکی، ساختمان را مشخص میکردند: «گروهِ گشتِ پورت پیلوس.»
زیرِ تابلو، پنج سطر یک معنای واحد داشتند: «فقط به حوادثِ فراطبیعی رسیدگی میشود.»
کاملاً نیازِ ماجراجویانِ کشورهای مختلف رو برای گزارشِ پرونده در نظر گرفتن... لومیان همانطور که واردِ ساختمانِ بژ میشد، با لحنی شوخطبعانه با خود گفت.
در داخلِ سالن که خالی از جمعیت بود، لومیان متصدیِ پذیرشی را دید که لم داده بود و با بیخیالی روزنامهٔ محلیِ آن روز را میخواند.
مردِ بومی که در دههٔ سیِ زندگیاش بود، پوستی قهوهایتیره و موهایی سیاه داشت، با چهرهای باریک و چشمانی قهوهایتیره.
لومیان نزدیک شد و به زبانِ اینتیسی به او گفت: «میخوام یه پرونده رو گزارش بدم.»
مردِ بومی نگاهی به بالا انداخت و تلوتلوخوران برخاست. دریچهٔ پشتِ سرش را باز کرد و چند کلمهٔ نامفهوم به زبانِ دوتانی به زبان آورد.
لومیان بهسختی میتوانست حرفهای دوتانیِ او را بفهمد.
«یکی که اینتیسی یا کوهستانی بفهمه...»
اینطوری نمیشه. حالا که زبونای خارجی بلد نیستی، وقتت رو با روزنامه خوندن تلف نکن. بشین قشنگ درس بخون... لومیان که لبخندی دوستانه بر لب داشت، صبورانه منتظر ماند تا دیگر اعضای گروهِ گشت ظاهر شوند.
تنها در عرضِ یک یا دو دقیقه، مردِ جوانی با موهای قهوهایِ پفکرده، که به نظر میرسید شبِ قبل بدونِ شستنِ موهایش به خواب رفته، در را از انتهای سالن باز کرد.
او که پیراهنی سفید و جلیقهای زرد و دکمهباز به تن داشت، در حالی که یک دستش را با بیخیالی در جیب فرو برده بود، به سمتِ لومیان قدم زد. به زبانِ اینتیسیِ روان پرسید: «چه پروندهای رو میخواید گزارش بدید؟»
لومیان مردِ جوان را که بیشک اهلِ قارهٔ شمالی بود، سیگاری در دست و چشمانی قهوهایمایلبهزرد داشت، برانداز کرد. با لبخندی محجوبانه جواب داد: «یه قاتل پیدا کردم.»
مردِ جوان که چهرهای خوشتراش داشت، با حالتی سرگرم به سمتِ در اشاره کرد.
«برای قاتلها، برید پیشِ پلیس تو خیابونِ روبهرویی.»
درست روبهروی گروهِ گشت، ادارهٔ مرکزیِ پلیسِ پورت پیلوس قرار داشت.
لومیان خونسردیاش را حفظ کرد و دوباره گفت: «اون یه قاتلِ زنجیرهایه.»
مردِ جوانِ سیگاربهدست با خودش زمزمه کرد: «قاتلِ زنجیرهای...» تغییرِ رفتارش نشان از جدیتی ناگهانی داشت.
«از کجا میدونید؟»
لومیان با لبخندی محجوبانه فاش کرد: «توی خونهش لبهای بریدهٔ زیادی پیدا کردم—لبهای انسان.»
مردِ جوان که هنوز جلیقهٔ زردش را نبسته بود، با فوریت پافشاری کرد: «لبهای بریده؟ خونهش کجاست؟»
لومیان پس از مکثی کوتاه جواب داد: «نمیتونم اسمِ خیابون رو هجی کنم، اما میتونم شما رو ببرم سرِ صحنه. تو یکی از خیابونهای نزدیکِ میخانهٔ گلِ آدمخواره.»
مردِ جوان که خودش را مجبور به آرامش میکرد، پُکی به سیگارش زد و پرسید: «قاتل چی؟ صورتش رو دیدید؟»
لومیان صادقانه جواب داد: «مُرده.»
مردِ جوانِ موقهوهای که لحظهای جا خورده بود، پرسید: «چطور مُرد؟»
لبخندِ محجوبانهٔ لومیان بازتر شد.
«من کُشتمش.»
حالتِ چهرهٔ مردِ جوان در ناباوری خشک شد.
او چند ثانیه لومیان را زیرِ نظر گرفت و سپس پرسید: «شما ماجراجویی هستید که اومدید جایزه رو بگیرید؟»
قتلهای زنجیرهایِ برام باعث شده بود دریاسالار کراریل اعلانِ تحتِ تعقیبِ محلیای صادر کند. با این حال، از آنجا که هویتِ مظنون ناشناس بود، این اعلان نام یا چهرهای نداشت و تنها شاملِ شرحِ پرونده میشد.
لومیان با لبخند جواب داد: «یه جورایی، اما شما هم میتونید جایزه رو بگیرید.»
مردِ جوان اخم کرد.
«منظورتون چیه؟»
لومیان در حالی که قصدش برای رشوه دادن را روشن میکرد، گفت: «جایزه میتونه مالِ شما باشه.»
مردِ جوان نگاهی به لومیان انداخت.
«در عوض چی میخواید؟»
لومیان بیپرده فاش کرد: «پروندهٔ یه قتلِ زنجیرهای مالِ چهار سال پیش و اشیاءِ مربوط به اون رو که جمع کردید میخوام.»
شاید بینشون چیزی باشه که لودویگ بتونه بخوره.
مردِ جوان در سکوتی متفکرانه فرو رفت و سود و زیانِ کار را سنجید.
سرانجام، موهای قهوهایاش را خاراند و گفت: «میتونم پرونده و اشیاءِ مربوط بهش رو نشونتون بدم، اما نمیتونید اونها رو با خودتون ببرید. فقط میتونید از روشون کپی بردارید.
ضمناً، باید تو صحنه تأیید کنم که واقعاً پای یه قاتلِ زنجیرهای در میونه یا نه.»
لومیان موافقت کرد و با لبخند دستِ راستش را دراز کرد: «بسیار خب. از همکاری با شما خوشحالم.»
مردِ جوان دستِ لومیان را فشرد.
«منم از همکاری با شما خوشحالم. میتونید کامو صدام کنید. شما چطور؟»
لومیان بارِ دیگر لبخند زد.
«لویی بری.»
همانطور که کامو برای جمع کردنِ دو همتیمیاش واردِ درِ انتهای سالن میشد، با خود اندیشید: لویی بری... چرا این اسم آشنا میزنه...