چپتر 640: وجهِ اشتراک
چپتر 640: وجهِ اشتراک
در خیابانی که واژهٔ «چیلیکاسکو» به زبانِ دودانی بر آن نقش بسته بود، لومیان کامو و دیگر اعضای گروهِ گشت را به درونِ آپارتمانی برد که از سنگهای سیاه و چوبِ قهوهای ساخته شده بود.
بهمحضِ اینکه درِ اتاقِ برام را باز کرد، آمیزهای از بوی سوختگی و تندیِ خون در هوا پیچید.
پارههای جسد کفِ اتاق پراکنده بود و دیوارها با آمیزهای از خون و گوشت لکهدار شده بود. جای دستها و لکههای سرخ و سوخته روی هر سطحی به چشم میخورد.
چشمانِ کامو گشاد شد؛ گویی دوباره به میانهٔ صحنهٔ یک قتلِ سریالی پرتاب شده بود.
با این حال، سطحِ ویرانیِ اینجا حتی از آن هم فراتر میرفت.
کامو رو به لومیان کرد و با وجودِ اینکه از قبل جوابِ شوم را حدس میزد، از روی عادت پرسید: «جسدِ اون شخص کجاست؟»
لومیان به بقایای پراکنده و گوشتهای لهشده اشاره کرد و با لبخندی شوم جواب داد: «همینهاست.»
کامو لحظهای در سکوت فرو رفت و سپس به دو همکارِ حیرتزدهاش اشاره کرد تا صحنه را بررسی کنند.
قول داده بود بخشی از جایزه را با آنها قسمت کند تا شاهدِ «شایستگیهایش» باشند.
کامو تنها نیامده بود؛ میترسید این ماجرا تلهای از سوی لویی بری، سوءقصدی از طرفِ مکتبِ گلِ سرخ یا دیگر سازمانهای سرّی برای هدف قرار دادنِ گروهِ گشت باشد.
در قارهٔ جنوبی، هوشیاری یک ضرورت بود!
کامو به کمدی نزدیک شد و نگاهش روی لبهایی که در موادِ نگهدارنده غوطهور بودند ثابت ماند؛ سرنوشتِ غمانگیزِ قربانیان در ذهنش مرور میشد.
پس از لحظهای سکوت، لویی بری با آرامش گفت: «برام از خاندانِ دیو، یعنی آنداریل بود. مکتبِ گلِ سرخ بهش دستور داده بود تو پورت پیلوس اطلاعات جمع کنه و قتلهای سریالی رو انجام بده. قرار بود عموش، دِواژو، رابطش باشه، اما هیچوقت همدیگه رو ندیدن. در عوض، اطلاعاتی رو که جمع کرده بود تو اتاقِ کارِ یه خونهٔ خالی تو خیابانِ آلگ، پلاکِ ۱۷ جا گذاشت...»
چـ... کامو و دیگران ابتدا جا خوردند و سپس عمیقاً گیج شدند.
لویی بری چطور اینقدر دقیق خبر داشت؟
کامو بیاختیار به پارههای پراکندهٔ جسد، دیوارهای غرق در خون، جای دستها روی زمین و لکههای گوناگونِ سوختگی نگاهی انداخت.
سرانجام، نگاهش روی چهرهٔ لومیان ثابت ماند.
لومیان در پاسخ تنها لبخندِ گرمی بر لب آورد.
کامو و دو همراهش نگاهی ردوبدل کردند و نپرسیدند که آیا لویی بری این اطلاعات را از راهِ احضارِ روح به دست آورده، شکنجهاش داده، یا از همان ابتدا به انگیزههای برام پی برده است. پیگیریِ این قاتلِ سریالی از سوی لویی، صرفاً بهخاطرِ یک عملِ مجرمانه نبود.
کامو سر تکان داد و درحالیکه به مسلسلِ ششلولِ بهشدت آسیبدیدهٔ درونِ اتاق اشاره میکرد، گفت: «این اطلاعات خیلی حیاتیه. ما باید سلاحِ برام رو ضبط کنیم.»
لومیان با بیخیالی جواب داد: «مشکلی نیست.»
برای او که یک آتشافروز بود، سلاحهای گرم جذابیتِ چندانی نداشت. گویهای آتشین بسیار قویتر از شلیکِ رگباریِ یک مسلسلِ ششلول بودند—فقط سرعتشان به آن اندازه نبود.
...
کنارِ میدانِ رستاخیز، در خیابانِ کانیا، طبقهٔ دومِ ساختمانِ چهارطبقهٔ گروهِ گشت.
کامو پرونده و مدارکِ مربوطه را روی میزِ جلوی لومیان گذاشت و تأکید کرد: «شما فقط میتونید بخونید و یادداشت بردارید. بردنش یا آسیب زدن بهش اصلاً ممکن نیست.»
لومیان نامحسوس سر تکان داد، یکی از پاکتها را برداشت، نخش را چند دور باز کرد و با دقت گشودش.
بهجای وارسیِ شتابزدهٔ محتویات، ابتدا پرونده را بیرون کشید و با دقت خواند.
در این پروندهٔ قطور، هویتها، اصالتها، مسیرهای احتمالی، ردهها، مکانهای مرگ، شرایطِ صحنه و گمانهزنیها و تحقیقاتِ گوناگونِ گروهِ گشت با دقتِ تمام شرح داده شده بود.
روشن بود که گروهِ گشت در تحقیقاتِ خود بسیار کوشا بودهاند، بهویژه زمانی که مدام قربانیانِ تازهای پیدا میشدند. عملیاتِ روزانه ادامه داشت تا اینکه ظاهراً قتلهای سریالی متوقف شد و همین امر به سست شدنِ پیگیریها انجامید. آنها رفتهرفته از بسامدِ بررسیِ پروندهها و بازدیدهای میدانیِ گسترده کاستند. پس از شش ماه، تحقیقات به بنبست رسید و پرونده مختومه شد.
در گزارشِ نهایی، معاونِ فرمانده که مسئولِ رسیدگی به این پرونده بود، چنین نتیجهگیری کرد:
«این یک پروندهٔ کلاسیکِ قتلِ سریالی است که به دستِ فرابشری از مسیرِ دیو رخ داده است. با وجود اینکه قاتلانِ سریالی بهندرت تنها هفت نفر را هدف قرار میدهند (زیرا قربانیانِ بیشتر، اثربخشیِ آیین را بالا میبرد)، این بار تمامیِ قربانیان فرابشر بودهاند که فرابشرانِ ردهٔ میانی نیز در میانشان به چشم میخورند. حتی با وجودِ تنها هفت کشته، دیوها رغبتِ بیشتری به آنها نشان میدهند و این امر بیش از کشتنِ ۱۴ یا حتی ۲۰ آدمِ عادی خشنودشان میسازد.
پرسشِ اصلی در این پروندهٔ رازآلود این است که بهجز فرابشر بودن، هیچ وجهِ اشتراکی میانِ این هفت قربانی وجود ندارد. همین موضوع، این پرونده را از قتلهای سریالیِ پیشین متمایز میکند.
فرضیهٔ ما این است که این هفت قربانی، فرابشرانی فعال در بالامِ غربی بودهاند که احتمالاً در گذشته مرتکبِ نوعی قتل شدهاند. این امر را میتوان تجلیِ تباهی دانست...»
لومیان با دقت گزارش را خواند و با این نظریه موافق بود که هفت فرابشر، از ۱۴ آدمِ عادی برای دیو—
آیینهای خشنودکردنِ دیوها پیشی میگرفتند.
این اطلاعات برای او تازگی نداشت. هرچه باشد، آدمهای عادی تنها سومین قربانیِ برتر بودند، در حالی که موجوداتِ دارای ویژگیهای فرابشری در رتبهٔ دوم قرار میگرفتند.
موقعیتهای مشابهی در «ایفای نقشهای» خاص پیش میآمد، بهویژه آنهایی که نیازمندِ بازخورد بودند. شبیه به رمزگشایی از توطئهٔ یک فرشته بود که به لومیان اجازه میداد معجونی را بسیار مؤثرتر از دسیسهٔ یک آدمِ عادی هضم کند.
لومیان پس از درکِ کلی از پروندهٔ قتلهای زنجیرهای، به جمعآوریِ اطلاعات دربارهٔ آن هفت فرابشر پرداخت. او با ترکیبِ نیمرخِ روانیِ آنتونی از هیسوکا، خلاصهٔ کهنالگوی فرانکا و گمانهزنیهایش دربارهٔ بازیگر، به دنبالِ اشتراکاتِ احتمالی گشت.
در میانِ فرابشران هم مرد بود و هم زن؛ یکی زیردستِ دریاسالار کوئراریل بود و دیگری از مؤمنانِ مرگ که در پورت پیلوس اقامت داشت. ماجراجویانِ خارجی، یک جاسوسِ جمهوریِ اینتیسِ مستقر در ماتانی، یکی از اعضای پیرامونیِ مکتبِ گلِ سرخ و یک روحانیِ محلی از کلیسای خدای بخار و ماشین نیز در این فهرست بودند.
با قضاوت از روی هویت و پیشینهشان، ظاهراً هیچ نقطهٔ اشتراکی نداشتند.
با این حال، برای لومیان که با گمانهزنیهای شخصی میخواند، جزئیاتِ ظریف اهمیت داشت.
هر هفت قربانی جوان بودند و مسنترینشان در اوایلِ سیسالگی بود؛ کسانی که برای استعدادِ مبارزه و هوشِ سرشارشان بسیار تحسین میشدند. لومیان با خود اندیشید،
یعنی هدفها فرابشرایی هستن که جوونن، پر از استعدادن و تا حدودی به پختگی رسیدن؟ حتی اون دوتایی که خیلی هم جوون نبودن، به مشهور بودن، قدرتمند بودن و داشتنِ ظرفیتِ نامحدود معروف بودن... لومیان درکِ تقریبی از معیارهای انتخابِ هیسوکا به دست آورد.
اگر فرانکا آنجا بود، چهبسا اشاره میکرد که این با ویژگیهای کهنالگوی اصلی همخوانی دارد.
با این حال، لومیان باور داشت که هیسوکا تنها زمانی به کهنالگو پایبند میماند که به نفعش باشد و اجازه نمیدهد کهنالگو انگیزههای واقعیاش را دیکته کند. ارزیابیِ بانوی دیوانه از هیسوکا مبنی بر اینکه او بهاندازهٔ کافی خالص نیست، دیدگاهِ لومیان را بیشتر تأیید میکرد.
لومیان با در نظر گرفتنِ معیارهای انتخاب، با خود گفت: با این حساب، لویی بری دقیقاً به دردِ وسواسِ قتلِ هیسوکا میخوره. او نوچی کرد و اقلامِ مربوط به پرونده را از پاکتهای رسمی بیرون آورد.
بیشترشان وسایلِ قربانیان بودند، اما هفت ورقهٔ نازکِ آلومینیومیِ آغشته به موادِ قهوهایِ مایل به سیاه نیز وجود داشت که به این گروه تعلق نداشتند.
طبقِ توضیحاتِ پرونده، آنها روکشهای شکلاتِ محلی بودند که در هر صحنهٔ جرم جا مانده بودند. گمان میرفت قاتل پس از موفقیت، ورقهٔ نازک را باز میکرده و پیش از تشریحِ جسد، تکهای شکلات میخورده است.
از آنجا که قاتل برای برداشتن و خوردنِ شکلات از دستکش استفاده کرده بود، هیچ ردِ پایی روی ورقهٔ نازک باقی نمانده بود. این نوع شکلاتها در ماتانی رایج بودند و همین امر ردیابی را دشوار میکرد.
لومیان پیش از آنکه به کامو که بر کارش نظارت میکرد لبخند بزند، ورقهٔ نازکِ آلومینیومی را بررسی کرد.
«میتونم دو سه تاش رو بردارم؟»
کامو با موهای قهوهایاش اخم کرد.
«اگه میخواید از غیببینی یا روشهای فرابشریِ دیگه استفاده کنید، میتونید همینجا این کار رو بکنید.»
لومیان با لحنی وسوسهانگیز گفت: «فقط دو تا. هیچ لطمهای به تحقیقاتِ بعدیتون نمیزنه. اگه قبول کنید کمک کنید، یه پاداشِ اضافی بهتون میدم. مثلاً یه وردِ احضارِ خیلی مفید برای یه موجودِ عالمِ ارواح.»
کامو لحظهای سکوت کرد و سپس پذیرفت: «قبوله.»
...
بیش از پانزده دقیقه بعد، کامو که لومیان را برای خریدِ اقلامِ شکلاتمانند بیرون آورده بود، با چهرهای ماتومبهوت تماشا میکرد که چطور یک موجودِ خرگوششکلِ عالمِ ارواح با مهارت، پروندهها را با خودنویس رونویسی میکند.
پس از حدود یک دقیقه، کامو نگاهش را به لومیان دوخت که با آسودگی کناری نشسته بود، ورقهٔ نازکِ آلومینیومی را باز میکرد و از خوردنِ تکهای شکلاتِ قهوهایِ تیره لذت میبرد. او با صدایی بم پرسید: «این همون موجودِ خیلی مفیدِ عالمِ ارواحه که گفتید؟»
لومیان در حالی که شکلاتِ معطر را میجوید، با لبخند پاسخ داد: «بله، این یکی از خرگوشهای دانشه. میتونه کمکتون کنه از زحمتِ رونویسی خلاص بشید.»
من همچین ابزارِ رونویسیای رو میخوام چیکار!؟ کامو در دل فریاد زد، اما با به یاد آوردنِ جایزهٔ قتلهای زنجیرهای و صحنهٔ هولناکِ مرگِ برام، خودش را کنترل کرد.
لومیان با لبخند افزود: «وقتی ترجیح میدید منشأ حرفهاتون رو پنهان نگه دارید، میتونید برای کمک خرگوشِ دانش رو احضار کنید.
«علاوه بر این، این یه موجودِ عالمِ ارواحه که قابلیتِ رشد داره و بر اساسِ دانشی که دریافت میکنه تکامل پیدا میکنه. البته بهترین حالت اینه که بتونید با این موجودِ عالمِ ارواح قرارداد ببندید. وگرنه ممکنه هر خرگوشِ دانشی که احضار میکنید با قبلی فرق داشته باشه و پرورش دادنش غیرممکن بشه.»
کامو این اصطلاح را تکرار کرد: «قابلیتِ رشد...» و چهرهاش رفتهرفته نرمتر شد.
...
با بازگشت به هتل اورلا، لومیان دو ورقهٔ آلومینیومیِ کهنه را از جیبش بیرون آورد و یکی را به لودویگ داد.
و با لبخند پیشنهاد کرد: «سعی کن اینا رو بخوری.»