چپتر 644: تیم گشت
چپتر 644: تیم گشت
کامو جلوی درِ فروشگاهِ واردات و صادراتِ ماتانی ایستاده بود و همانطور که با بیخیالی سیگار میکشید، مشتریانِ عبوری را زیرِ نظر داشت. با وجودِ چشمانِ مراقبش، کسی را ندید که قهوهٔ فرمو بخرد.
وقتی چراغهای گازِ خیابان رفتهرفته محیط را روشن کردند و هالهای آبیرنگ و تیره بر آسمان انداختند، کامو سیگارش را خاموش کرد و در سطلِ زبالهای در آن حوالی انداخت. سپس به ساختمانِ چهارطبقهٔ بژرنگی که مقرِّ تیمِ گشت بود بازگشت.
پیشتر قصد داشت برای جشن گرفتنِ پولِ بادآورده و غیرمنتظرهٔ ۴۰,۰۰۰ ورلدوریاش، در محلهای که پاتوقِ خارجیها بود، خود را به یک ضیافتِ اینتیسی مهمان کند، اما لویی بری برنامههایش را به هم زد. وقتی برگشت، دیگر دیر شده بود و حوصله نداشت منتظر بماند تا سرآشپزی ماهر غذایی خاص برایش آماده کند. در عوض، تصمیم گرفت به مقرِّ تیمِ گشت برگردد، با همتیمیهای نزدیکش پول روی هم بگذارند و از رستورانی در آن حوالی غذا سفارش دهند. قصد داشت پس از رفعِ گرسنگی، در میخانه یا تالارِ رقصی خستگی در کند.
کامو هنگامِ عبور از سالن، یکی از همتیمیهایش را دید که پوستی قهوهایِ تیره، لبهایی ضخیم و قدی بیش از ۱.۸ متر داشت. همتیمیاش با کنجکاوی پرسید: «چرا اون یارو کلاهحصیریه دوباره اومد سراغت؟
«هه، شنیدم تو و بقیه یه قاتل سریالی رو گرفتین و ۵۰,۰۰۰ ورلدور جایزه گرفتین؟»
در ماتانی، پولِ رایج معمولاً با ورلدور و سکههای مسیِ دلکسی حساب میشد؛ نظامی که در دورانِ استعمارِ اینتیس ریشه دوانده بود. با وجودِ تسلطِ دریاسالار کراریل، تغییرِ چشمگیری در این زمینه ایجاد نشده بود. تنها تفاوت، شراکتی با بانکِ پادشاهیِ فیناپوتر بود که مبادلهٔ آزادِ ورلدور و ریسوت طلا را آسان میکرد.
اگر او یکی از آن دو همتیمی—یعنی شعبدهباز یا زامبی—بود که لویی بری دربارهشان پرسوجو کرده بود، کامو بیشک حواسش را کاملاً جمع میکرد. با این حال، شخصی که روبهرویش ایستاده بود، سو، ردهٔ ۸: مشتزن از مسیرِ جنگاور بود. سو تازه سالِ گذشته بهعنوانِ ماجراجو به تیمِ گشت پیوسته و به داشتنِ شخصیتی خوشایند معروف بود. بهجز کمی تنبلی و علاقه به خوشگذرانی، مشکلِ خاصی نداشت.
کامو خندید و گفت: «اون خبرچینمه. بدونِ اون، اینقدر جایزه نمیگرفتم.»
سو که پلکهایی یکلایه داشت، متوجهِ ماجرا شد.
«همین الان اومد پیشت تا سهمش رو بگیره؟»
کامو لحظهای فکر کرد و جواب داد: «این یه دلیلشه. دلیلِ دیگهش اینه که هنوز داره روی قتلهای سریالیِ چهار سالِ پیش تحقیق میکنه و میخواست یه سری جزئیات ازم بپرسه.»
پرونده را از فرمانده و معاونانِ تیمِ گشت پنهان نگه داشته بود، اما نمیتوانست آن را از همتیمیهایش مخفی کند. بنابراین، قصد نداشت تحقیقِ لویی بری دربارهٔ قتلهای سریالیِ چهار سالِ پیش را پنهان کند. افزون بر این، میخواست مقرِّ پلیس را زیرِ نظر بگیرد تا هر کسی را که به قهوهٔ فرمو علاقه داشت و مشکوک به نظر میرسید، شناسایی کند. برای این کار تا حدودی به کمکِ همتیمیهایش نیاز داشت.
سو که پیراهنی پلیسه به تن داشت و شمشیرِ پهنی حمل میکرد، با علاقهای آشکار پرسید: «پیشرفتی هم داشته؟ امیدی هست که بشه جایزهش رو گرفت؟»
کامو در آن لحظه قصد نداشت اطلاعاتِ دقیقی بدهد. سربسته جواب داد: «شک داره که قاتل ممکنه از چهار سالِ پیش تو مقرِّ پلیس مخفی شده باشه. میخوام بیسروصدا تحقیق کنم.»
سو با چهرهای گیج پرسید: «چرا فکر میکنی قاتل یه افسرِ پلیسه؟»
کامو پیشتر در این باره با لومیان صحبت نکرده بود، بنابراین لحظهای تأمل کرد و توضیح داد: «به این فکر کن. تو پروندهٔ چهار سالِ پیش، فقط فرابشران هدف قرار گرفتن. چند نفرشون معمولاً هویتشون رو مخفی میکردن. قاتل چطور میتونسته دقیقاً پیداشون کنه و بدونه که اونا فرابشر هستن؟
«فقط ما یا کسایی تو مقرِّ پلیس که رتبهٔ خاصی دارن میتونن به اینجور اطلاعات دسترسی داشته باشن. خیلی راحتتر میشه فهمید که آیا فرابشرانی از مسیرِ دیو تو تیمِ گشت هستن یا نه.»
چهار سالِ پیش، در جریانِ تحقیقاتشان، معاون ریازا این ایده را مطرح کرده بود. با این حال، او فقط گمان میکرد قاتل سریالی درونِ تیمِ گشت مخفی شده است و مقرِّ پلیس یا گاردِ دریاسالار را در نظر نگرفته بود. پس از آن، تیمِ گشت تحقیقاتی انجام داد و هیچ فردِ مشکوکی پیدا نکرد؛ در نتیجه تمرکزشان را به جای دیگری معطوف کردند.
سو با اشتیاق گفت: «دارم یه سوسوی امیدی میبینم و بوی ورلدور به مشامم میرسه. اگه کمک خواستی، راحت باش و بیا سراغم. شنیدم کلوبو و بقیه فقط دنبالت اومدن سرِ صحنه و هر کدوم ۵,۰۰۰ ورلدور گرفتن!»
کامو با کمالِ میل پذیرفت: «حتماً.»
سپس از کنارِ سو گذشت و در امتدادِ راهرو بهسوی دفترش رفت.
دمِ درِ دفترش، کلوبو سرک کشید و گفتوگوی کامو و سو را زیرِ نظر گرفت.
کلوبو که تقریباً همسنوسالِ کامو و در اواسطِ دههٔ بیستِ زندگیاش بود، موهایی تیره، چشمانی لاجوردی و اندامی باریک داشت. عینکِ آفتابیِ سیاهی در دست گرفته بود.
صدایش را پایین آورد و به کامو گفت: «فعلاً از سو دوری کن.»
کامو با تعجب پرسید: «چرا؟»
کلوبو در حالی که ناپدید شدنِ سو را از درِ منتهی به سالن تماشا میکرد، نگاهش را برگرداند و توضیح داد:
«حس میکنم اگه کسی تو این مدت باهاش در ارتباط باشه، اتفاقِ بدی میافته.»
کامو با گیجی اخم کرد: «پس چرا بهش هشدار ندادی؟»
کلوبو بهعنوانِ ردهٔ ۸: آدمآهنی از مسیرِ هیولا، درکِ روحیِ قدرتمندی داشت و میتوانست برخی چیزها را بهطورِ مبهم حس کند.
کلوبو شانهای بالا انداخت: «بهش هشدار دادم. فکر میکنه همهچی روبهراهه. حتی به کاپیتان هم گزارش دادم.»
در حینِ صحبت، فرابشرِ لاغراندام چیزی را به یاد آورد.
«اون ماجراجو، لویی بری، هم خطرناکه. وقتی امروز صبح رسیدم سرِ صحنه، جرئت نکردم مستقیم بهش نگاه کنم. گهگداری که چشمم بهش میافتاد، حجمِ زیادی از خون، شعله و مرگ میدیدم.
«اولش نمیخواستم بهت بگم. حس میکردم اگه بگم، سرنوشت خفهم میکنه. هوف، انگار الان گفتنش مشکلی نداره. ظاهراً زیادی حساسم.»
آنقدر خطرناک؟ از ماجراجوی بزرگی که یکجا ۶۰۰,۰۰۰ ورلدور جایزه گرفته بود، همین انتظار هم میرفت... با اینکه کامو از کارهای لویی بری خبر داشت و چندان جا نخورده بود، اما این اولین بار بود که میشنید هیولایی مثل کلوبو کسی را اینطور توصیف میکند.
کامو دستی به شانهٔ کلوبو زد.
«ممنون. مراقبم.»
پس از این حرف، با کنجکاوی پرسید: «لویی بری اولین کسی بود که همچین حسی بهت داد؟»
کلوبو سر تکان داد و گفت: «نه، یکی دیگه هم هست.»
کامو جا خورد و پرسید: «کیه؟»
حالتِ چهرهٔ کلوبو ناگهان جدی شد.
«نمیتونم بگم. اگه بگم میمیرم. میمیرم!»
با این حرف، فرابشرِ لاغراندام بهسرعت از دفترِ کامو بیرون رفت.
...
لومیان پس از بازگشت به هتلِ اورلا، یکراست به اتاقخوابِ اصلی رفت.
در سوئیتِ زیرزمینی، حتی در فصلِ سوزان هم خنکای مطبوعی در هوا موج میزد.
روی میزِ اتاقخوابِ اصلی، نامهای تاشده و مرتب منتظرِ لومیان بود.
جوابِ خانمِ شعبدهباز... لومیان نامه را برداشت و مشغولِ خواندن شد.
«عالی است. درکِ خوبی از خودت داری.
«رسیدگی به مکتبِ گلِ سرخ و اسقفنشینِ قدسی به افرادِ متخصص سپرده میشود. نیازی نیست بیدلیل خطر کنی. روی مقابله با هیسوکا تمرکز کن. اگر از تو کمک خواستند، میتوانی همکاری کنی.
«ویژگیهای فرابشریِ بهجامانده از اعضای مکتبِ گلِ سرخ، بهویژه مسیرهای دیو و زندانی، تا حدی آلودگیِ دردسرساز دارند. بهتر است آنها را نفروشی یا برای ساختِ شیء بیگدار به سراغِ صنعتگرها نروی. اگر لازم شد، میتوانی آنها را به من بفروشی یا بگذاری من صنعتگری پیدا کنم. نگهداشتنشان در کیفِ مسافر هم مشکلی ندارد. در مقایسه با دستکشهای بوکسِ شاخهٔ سایه، مُهرِ آقای ابله، و توجه و تأثیرِ اشیاء دیگر بر تو، آنها بهاندازهٔ نوزادی معمولی ضعیفاند.»
لومیان که از این جواب خیالش راحت شده بود، نفسی کشید و با فعال کردنِ نشانِ سیاه روی شانهٔ راستش، از اتاق ناپدید شد.
پس از مدتی، بر فرازِ برجِ ناقوسی در بلوارِ بزرگِ تریر ظاهر شد.
لومیان با نگاه به خیابانِ مجللِ شانزهلیزه در دوردست و چراغهایی که از قبل روشن شده بودند، دیگر نتوانست خود را نگه دارد. باید اطلاعاتی را که تازه از کامو گرفته بود بهدقت بررسی میکرد.
با وجودِ دریای دیوانه، پادشاهیِ فیناپوتر و نیمی از جمهوریِ اینتیس که بینشان فاصله انداخته بود، لومیان میتوانست بدون نگرانی از اینکه دشمن متوجهِ سوءنیت و خطر شود، نقشهای برای شکارِ هیسوکا بکشد!
شاید فقط یک فرشته میتوانست از چنین فاصلهای چیزی حس کند.
با اینکه لومیان اطلاعاتِ دقیقی از هدفش یا هویتِ هیسوکا نداشت و هیچ نقشهٔ مشخصی هم در کار نبود، اما وقتی تواناییِ احتیاط کردن را داشت، احتیاط از هر چیزی مهمتر بود.
او با تکیه بر ویژگیِ ریاضتکشِ خود تاب آورد و افکارِ مربوط به این مسائل را کنار گذاشت. تنها زمانی که از پورت پیلوس و قارهٔ جنوبی دور شد، با دقت به جزئیات فکر کرد و اجازه داد افکارش آزادانه به پرواز درآیند.
پس از گذشتِ مدتی نامعلوم، لومیان از برجِ ناقوس ناپدید شد.
تلنگ! تلنگ! تلنگ!
ساعتِ پاندولدار ساعتِ ۷ عصر را نواخت.
...
صبحِ روزِ بعد.
کامو بهمحضِ ورود به سالن، لویی بری را دید که با کلاهِ حصیریِ طلاییاش روی مبلِ قسمتِ پذیرش نشسته بود.
چرا باز پیداش شده؟ کامو با یادآوریِ هشدارِ کلوبو اخم کرد و با نگرانی جلو رفت.
او با حفظِ خونسردیاش، آرام پرسید: «این بار چه کاری از دستم برمیاد؟»
لومیان خندید.
«یه سری اطلاعات میخوام، اما از تو نه. یه همتیمیِ قابلاعتماد پیدا کن که از حرفهای دیشبمون خبر نداشته باشه. بیاین فروشگاهِ واردات و صادراتِ ماتانی.
«برای این کار میتونم ۵,۰۰۰ ورلدور بدم.»
درخواستی عجیب... ۵,۰۰۰ ورلدور. چقدر دستودلباز... داره سعی میکنه از پیشآگاهیِ خطرِ یه دیو فرار کنه؟ کامو که فرابشری رسمی و باتجربه بود، خیلی زود به ارتباطِ ماجرا پی برد.
بیشتر از این فکر نکرد و پس از لحظهای تأمل جواب داد: «قبوله.»
با رفتنِ کامو به قسمتِ دفترها، لومیان بلند شد و راهِ فروشگاهِ واردات و صادراتِ ماتانی در همان نزدیکی را در پیش گرفت.
طولی نکشید که مردی روبهروی لومیان که داشت از قهوهاش لذت میبرد، نشست.
مرد که موهای تیره و اندامی نسبتاً لاغر داشت، از اعضای تیمِ گشتی بود که دیروز آنها را تا صحنه همراهی کرده بود. امروز عینکآفتابیِ مشکیِ تیرهای به چشم داشت که او را شبیهِ آدمهای نابینا میکرد.
عضوِ تیمِ گشتی با زبانِ اینتیسیِ روان خودش را معرفی کرد: «من کلوبو هستم. کامو گفت فرصتی برای بهدستآوردنِ ۵,۰۰۰ ورلدور هست.»
لومیان که از رفتارِ کلوبو خندهاش گرفته بود، او را برانداز کرد. قلم و کاغذی بیرون آورد، ۵,۰۰۰ ورلدور اسکناس شمرد و آنها را به سمتش سُر داد.
«اسم و مشخصاتِ فرابشرِ مسیرِ زندانی تو تیمِ گشتی رو بنویس. حواست باشه چشمم بهش نیفته. بعد از نوشتن هم به شکلِ مربع تاش کن.»
کلوبو که انگار واقعاً نابینا بود، کورمالکورمال دنبالِ اسکناسها گشت.
خم شد و درحالیکه سرش را تقریباً زیرِ میز برده بود، آنها را شمرد.
لومیان با کنجکاوی پرسید: «چرا نگاهم نمیکنی؟»
کلوبو با لرز جواب داد: «میترسم واقعاً کور بشم.»
میتونی چیزی رو ببینی که نباید؟ از مسیرِ هیولا؟ لومیان با خودش فکر کرد اما چیزی نپرسید.
کلوبو برگشت و بهسرعت اطلاعاتِ مربوطه را روی میزِ پشتِ سرش نوشت، کاغذ را تا کرد و به لومیان داد.
لومیان بدونِ اینکه نگاهِ دومی بیندازد، فوراً اطلاعات را گرفت و در کیفِ مسافرش گذاشت.
پس از حساب کردنِ پولِ قهوه، بهطرفِ دستشویی رفت.
پیکرش یک بارِ دیگر ناپدید شد.