چپتر 649: نمایشِ توطئه
چپتر 649: نمایشِ توطئه
«فاصلهٔ کافی و یه هیپنوتیزور...» هیسوکا کلماتِ لومیان را تکرار کرد، گویی متوجهِ چیزی شده بود.
لومیان جلویش ایستاد، نگاهی به پایین انداخت و پرسید: «فکر میکنی بهجز دیوشکارها و فرابشرانِ ردهبالای مسیرِ مربوطه، دیوها بیشتر تو برخوردهای تصادفیِ وسطِ نبرد کشته میشن؟»
هیسوکا با بیتفاوتی به لومیان نگریست و ساکت ماند.
لومیان صندلیای جلو کشید و نشست و پای راستش را روی زانوی چپش انداخت. با لحنی بیتفاوت گفت: «من یه کتابِ علومِ غریبه دربارهٔ دیوها خوندم. پر از پروندههای مختلف از شکارِ دیوهاست.
«واضحه که فرابشرانِ بیشترِ مسیرها برای کشتنِ دیوهای خاص به برخوردهای تصادفی تکیه میکنن. اون موقع منم همینطور فکر میکردم. اما وقتی دوباره توضیحاتِ دقیقِ تواناییهای دیوها رو بررسی کردم، به یه تناقض رسیدم.
«کتابِ علومِ غریبه پیشآگاهیِ خطرِ شما رو اینطور توصیف میکنه:
«پیشآگاهیِ خطر، که به درکِ سوءنیت هم معروفه؛ اگه دشمنی بتونه بهزودی آسیبِ مرگباری به یه دیو بزنه و برای این کار اقدامِ روشنی بکنه، دیو میتونه خطر رو از پیش حس کنه و منبعش رو بفهمه. اونا میتونن هدف قرارش بدن، بکشنش، انتقام بگیرن یا فرار کنن، اما محاله که جزئیاتِ دقیقِ نقشه رو بفهمن. دیوهای مختلف بُردِ شهودِ متفاوتی دارن؛ از چند دقیقه تا یه روز، از چند کیلومتر تا وسعتِ یه شهر.»
هیسوکا صاف نشست و با لحنی سرد و کنجکاو پرسید: «این چه تناقضی با برخورد تو نبرد داره؟»
لومیان با لبخند گفت: «طبقِ این توصیف، دیوها واقعاً میتونن برخورد تو نبرد رو حس کنن. مثلاً، با اینکه من امروز فقط قصد داشتم یه فنجون قهوه بخورم و ناگهان با یه دیو روبهرو شدم و چارهای جز کشتنش نداشتم، برای اون دیو، این قضیه کاملاً واقعیه. اون باید از قبل حس میکرد که قهوه خوردنِ من تو کافه براش خطرِ مرگباری به همراه داره و قراره این اتفاق بیفته، اما تو واقعیت اینطور نیست.»
لومیان با دیدنِ چهرهٔ متفکرِ هیسوکا، دستهایش را در هم گره کرد.
«این یعنی پیشآگاهیِ خطرِ یه دیو از سرنوشت نشئت نمیگیره. اگه یه فرابشرِ قدرتمند از مسیرِ هیولا بود، احتمالِ زیادی داشت که ناگهان حس کنه امروز برای قهوه خوردن مناسب نیست و از خطر دوری کنه. اما شما نمیتونید.
«از اونجا که پیشآگاهیِ خطرِ یه دیو از پیشبینیِ سرنوشت نمیاد، پس از کجا میاد؟
«یه بار، یه اهریمنِ ردهبالا مفهومِ مغاک رو برام روشن کرد. از دیدگاهِ اون، مغاک دو بُعد داره. اولی مادیه و ورودیش یهجایی تو دنیای واقعی پنهان شده. دومی تو ذهنه و ورودیش در اعماقِ قلبِ همهٔ آدما جا خوش کرده.
«با در نظر گرفتنِ این بینش، فکر میکنم باید پایه و اساسِ پیشآگاهیِ خطرِ دیو رو کمی اصلاح کنیم.
«این ویژگی فقط زمانی فعال میشه که دشمن یه نقشهٔ کاملاً مشخص داشته باشه که بتونه بهزودی آسیبِ مرگباری به یه دیو بزنه. اون موقع است که دیو میتونه از قبل حسش کنه.
«فهمیدی؟ یه روندِ فکری یا قصدِ مشخصتر.»
لومیان برای طعنه زدن به هیسوکا، لحنِ خانمِ شعبدهباز را به خود گرفت و روایتِ توطئهاش را بافت.
«در ابتدا، ذرهذره کاوش کردم و قدمبهقدم پیش رفتم. وقتی به اطلاعاتِ مهمی برمیخوردم، عمداً از کنارشون میگذشتم تا ندونم با کی طرفم و هیچ نقشهٔ کلیای برای مقابله با هدف نداشته باشم.
«به زبونِ سادهتر، هیچ فکر یا قصدِ روشنی نداشتم و هیچ نقشهٔ مؤثری هم برای آسیبِ مرگبار زدن به شما تو آیندهٔ نزدیک در کار نبود. همهچیز مبهم، آشفته و بیتعهد بود، پر از تغییر و اتفاقاتِ تصادفی، تا مطمئن بشم که نمیتونی بهطورِ طبیعی خطر رو حس کنی.
«با این حال، وقتی تو پروندهٔ قتلِ زنجیرهایِ چهار سال پیش دقیق شدم، موقعیتت بهت هشدار داد. از اون موقع، داشتی از تواناییِ یه شبح و اعضای تیمِ گشت که تحتِ کنترلت بودن استفاده میکردی تا با دقتِ تمام این موضوع رو زیرِ نظر بگیری، مگه نه؟»
هیسوکا با سردی گوش میداد و هیچ قصدی برای پاسخ دادن نشان نمیداد.
لومیان لبخندی زد و ادامه داد: «بعد از اینکه فهمیدم بهعنوانِ یه فرابشرِ ردهٔ زامبی تو تیمِ گشت پنهان شدی، جلوی انگیزههام رو گرفتم و تمامِ تلاشم رو کردم که زیاد به این مسائل فکر نکنم. وقتی به هتل برگشتم، فوراً به تریر تلپورت کردم.
«تو این فاصله، نمیتونی حس کنی که دارم نقشهای میکشم و عملیاش میکنم.
«بعد از رسیدن به یه نقشهٔ اولیه، رفتم پیشِ تیغهٔ پنهان و دو تا همراهِ دیگهام تا دربارهٔ یه نقشهٔ دقیق بحث کنیم. تازه از ساعت ۷ عصر به وقتِ تریر گذشته بود.
«قدمِ بعدی تقسیمِ وظایف بود. هرکدوممون نقشی برای بازی کردن داشتیم. ما تحتِ هیپنوتیزمِ یه هیپنوتیزور قرار گرفتیم و هدفِ واقعیمون رو از حافظهمون پاک کردیم. فقط وقتی دیوی مثلِ تو ظاهر میشد، جزئیاتِ دقیق رو به یاد میآوردیم.
«مأموریتِ من این بود که از تلپورت استفاده کنم تا به نظر برسه رفتم، اما بعد با استفاده از پنهانسازیِ سایه مخفیانه برگردم. من عضوِ تیمِ گشت رو که باهاش در ارتباط بودم تعقیب کردم، با این باور که دارم بررسی میکنم ببینم مشکلی داره یا نه.
«مأموریتِ تیغهٔ پنهان این بود که من رو تعقیب کنه و هوشیاری و پشتیبانیِ لازم رو فراهم کنه. اگه تواناییِ بطریِ داستان رو فعال میکردم، اون پیشاپیش حلقهٔ مجازات رو دستش میکرد و بیرون کمین میگرفت. دلیلِ کمین کردنش براش نامعلوم بود تا اینکه چشمش به تو میافتاد. با مهارتِ رزمی و هوشش، غریزتاً میدونست چه قدمهایی برداره. نیازی نبود من دستورالعملهای دقیقی بهش بدم.»
«مأموریتِ هیپنوتیزور این بود که با استفاده از نامرئی بودنِ روانی تو اون حوالی پرسه بزنه، فقط یه پرسهزدنِ بیهدف.
«در موردِ اون یکی دیوبانو، وظیفهش این بود که تیمِ گشتی رو زیر نظر بگیره و هر مشکلی رو فوراً به مقامات گزارش بده. قبل از اومدنِ تو، اونم از دلیلِ واقعیِ کاراش بیخبر بود. فقط فکر میکرد ما نقشههایی در موردِ تیمِ گشتی داریم.
«قبل از اینکه اثرِ هیپنوتیزم از بین بره، هیچکدوممون قصدِ درگیری با تو رو نداشتیم. کارای فردیِ ما نمیتونست آسیبِ کشندهای بهت بزنه، و این تضمین میکرد که نتونی پیشبینیش کنی.
«این یه رویاروییِ ازپیشطراحیشده بود، درگیریای که تو رو در برابرِ چند تا دشمن قرار میداد.»
با این جملهٔ آخر، لومیان ناگهان صدای خُردشدنِ وهمآلودی شنید.
حس کرد معجونِ دسیسهگرش کاملاً هضم شده است.
همچنین حس کرد که حالتِ ظاهراً سرد، آزردگی و پشیمانیِ هیسوکا در حالِ افزایش است و قلبش را میخراشد.
لبخندِ لومیان پهنتر شد. برخاست، به جلو خم شد و سرش را تا جلوی هیسوکا جلو برد. به چشمانِ کتانرنگ و پرخونِ هیسوکا نگاه کرد و گفت: «بزرگترین اشتباهت این بود که پورت پیلوس رو زودتر ترک نکردی و چسبیدی به تیمِ گشتی.
«چرا اینقدر مطمئنی که ردتو نمیزنم؟»
هیسوکا بهجای جواب دادن پرسید: «از کجا میدونی من قهوهٔ فرمو رو بدونِ شکر دوست دارم؟»
لومیان که خشمِ شدید و قصدِ کشتِ او را حس میکرد، راست ایستاد و با لبخند جواب داد: «خواهرم همیشه میگه هر جا بری، ردی از خودت به جا میذاری، و منم یه متخصصِ ردیابی همراهم دارم.
«هه هه، امپراتور روزل هم حتماً یه چیزی تو همین مایهها گفته. باید بدونی معنیش چیه.»
دستانِ هیسوکا روی دستههای صندلی محکم شد و دوباره پرسید: «چرا اینقدر مطمئن بودی که کلوبو رو میکشم؟»
لومیان با حسی از رضایت جواب داد: «مطمئن نبودم.
«مگه نگفتم یه همراهِ دیوبانو داشتم که تیمِ گشتی رو زیر نظر داشت؟
«من و تیغهٔ پنهان بر این باور بودیم که اگه در نهایت تصمیم به فرار بگیری، قطعاً کاری میکنی تا امیالِ قاتلانهت رو خالی کنی. وگرنه، با توجه به مسیرهای دیو و زندانیت، ممکنه بلایی سرت بیاد. و از اونجا که میخوای یکی رو بکشی، اون شخص یا همون عضوِ تیمِ گشتیه که با من معامله کرد، یا کامو که اطلاعات رو بهم داد. یعنی یا تو مغازهٔ ماتانی یا تو تیمِ گشتی.»
در این نقطه، لومیان با لبخند حدس زد: «این ریسک رو کردی که تو پورت پیلوس و تیمِ گشتی بمونی چون میخواستی فرصتی گیر بیاری تا منو بکشی؟ زیرِ نگاهِ تیزبینِ انجمنِ تاروت و جمعیتِ پژوهشیِ بابونهای فرفری، پیدا کردنِ فرصتی برای حذفِ یه جوونِ آیندهدار مثلِ من و فرار کردنِ بدونِ آسیب، میتونه ذهنِ مریضت رو تا حدِ کمال ارضا کنه؟»
هیسوکا ناخودآگاه لبانش را لیسید.
«اولش قصد داشتم منتظر بمونم، تا صبرت تموم بشه و یه فرصتِ مناسب پیش بیاد. اما انگار از نیمهخدایان کمک نخواستی؛ فقط رفتی سراغِ هلا.
«باید دیشب حمله میکردم.»
هیسوکا استیصالش را پنهان نکرد.
لومیان بلافاصله به این موضوع نپرداخت. پس از چند لحظه تأمل گفت:
«منتظرِ فرصت موندن... تو مخفی کردنِ هویتت خیلی اعتمادبهنفس داری. از تحقیقاتِ عادی ترسی نداری.
«به خاطرِ اینه که مقاماتِ ارشدِ تیمِ گشتی اجازه دادن یه ردهٔ ۶ از مسیرِ زندانی بهشون ملحق بشه؟»
هیسوکا لبانش را بست و با سکوت پاسخ داد.
لومیان که ناگهان بوی توطئه به مشامش رسیده بود گفت: «انگار یه رازِ بزرگ اینجاست. فرصتی که منتظرشی به این راز ربط داره؟»
هیسوکا سکوت کرد. چشمانش دگرگون شد و اکنون تشنه به خون و لبریز از میل به کشتن بود.
لومیان خندید: «نمیخوای چیزی بگی؟ مشکلی نیست. بیا اول در موردِ یه چیزِ دیگه حرف بزنیم.»
دوباره خم شد و به هیسوکا نگاه کرد.
«تو این عملیات، من فقط سراغِ هلا رفتم. اول، برای محافظت در برابرِ اهریمنانِ خاندانِ نویس که باهات تماس گرفته بودن. دوم، برای ایجادِ یه محیط برای گفتگوی آروم با تو.»
با شنیدنِ نامِ اهریمنانِ خاندانِ نویس، نگاهِ هیسوکا نامحسوس تغییر کرد.
«از کجا میدونی؟»
لومیان جوابی نداد. گوشههای لبانش بیشتر بالا رفت.
«من هلا رو انتخاب کردم چون میخواستم با تکیه بر قدرتِ خودم و همراهام، تو رو زنده دستگیر کنم.
«هر کدوم از ما از تو ضعیفتریم، و هر کدوممون کسی هستیم که فکر میکنی بهراحتی میتونی بکشیش. اما بهعنوانِ یه تیم، با کارِ گروهی، تو رو تو یه موقعیتِ سخت قرار دادیم. تو به جهنم سقوط میکنی.»
هیسوکا دستهٔ صندلی را خُرد کرد، اما نتوانست به لومیان حمله کند.
لومیان با مشاهدهٔ چشمانِ پرخونِ او، کلاهِ حصیریِ طلاییرنگی از کیفِ مسافرش بیرون آورد، آن را روی سینهاش فشرد و تعظیم کرد.
با لبخند گفت: «یه لحظه از حضورتون مرخص میشم.»
در لحظهٔ بعد، لومیان از رؤیا خارج شد.
با تغییرِ سریعِ حالتِ نشستنش، به ستونِ سنگیِ شکستهای تکیه داد. از کیفِ مسافرش ویژگیِ فرابشری، دندانها و خونِ گاردنر مارتن، زهرِ مارمولکِ شاخدارِ ریشرنگی، اسانسِ ممرز و اقلامِ دیگر را بیرون آورد.
ترس، خشم و استیصالِ هیسوکا را واقعاً حس کرده بود. اگرچه این اتفاق در رؤیا رخ داده بود، اما در مغز و بدنِ هیسوکا بازتاب یافته بود، واقعی و شدید.
میخواست معجونِ دروگر را بسازد.